Τρόμου: Κάτι Παράξενο Στο Μοναστήρι.


Αυτή η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή γιατί συνέβη σε εμένα πριν μερικά χρόνια. Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι κάτι κακό σας παρακολουθεί; Εγώ πάντως σίγουρα. Ήταν Μεγάλο Σάββατο και είχα πάει με όλη την οικογένεια μου σε ένα μικρό μοναστήρι για την ανάσταση. Αφού τελείωσε η λειτουργία βγήκαμε έξω στο προαύλιο και περιμέναμε το Άγιο Φως. Γυρνάω το κεφάλι μου προς τα κεραμίδια της εκκλησίας που υπήρχε στο μοναστήρι. Πάνω στα κεραμίδια ήταν σκαρφαλωμένο ένα πλάσμα αλλόκοτο. Είχε φολίδες αντί για δέρμα και το ύψος του ήταν περίπου στο ένα μέτρο. Επίσης είχε μεγάλα γαμψά δόντια και μεγάλα νύχια.

Πίστεψα ότι ήταν ένας δαίμονας από την κόλαση. Όταν έκανα αυτή την σκέψη άρχισαν να χτυπούν οι καμπάνες. Έστριψα το κεφάλι μου προς την οικογένειά μου να τους πω Χριστός Ανέστη και εκείνοι μου είπαν Αληθώς ο Κύριος και μου άναψαν την λαμπάδα με το Άγιο Φως. Επειδή ήμουν ακόμα περίεργος για το περίεργο πλάσμα ξανακοίταξα τα κεραμίδια της εκκλησίας. Είχε εξαφανιστεί και ο φωτιζόμενος σταυρός που υπήρχε λίγο πιο πάνω από το σημείο που στεκόταν το πλάσμα είχε ανάψει. Εγώ φυσικά κατατρόμαξα γιατί ήμουν πολύ μικρός και είπα στους γονείς μου να φύγουμε αμέσως από το μοναστήρι.

=============================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του

=============================

Τρόμου: Ο δαίμονας Της Αιτωλοακαρνανίας.


Δεν ξέρω τι σας έχουν πει για φαντάσματα, για βρικόλακες ή για λυκάνθρωπους αλλά οι δαίμονες είναι αληθινοί. Σε ένα μικρό χωριό στην Αιτωλοακαρνανία ένα βράδυ στα χωράφια που υπήρχαν στην περιοχή εμφανίστηκε ένας δαίμονας που έτρεχε πάρα πολύ γρήγορα και μετά βίας τον έβλεπες. Οι κάτοικοι του χωριού επειδή φοβήθηκαν και δεν ήθελαν να υπάρχει ένα τόσο μεγάλο κακό στο χωριό ήθελαν να τον σκοτώσουν.

Δεν ήξεραν πως σκοτώνεται ένας δαίμονας και πήγαν να ρωτήσουν τον παπά του χωριού. Τους είπε να φτιάξουν ένα δίχτυ και να το καθαγιάσουν. Έτσι και έκαναν. Το επόμενο βράδυ καθώς έτρεχε στα χωράφια τον πιάσανε και τον σταύρωσαν στην κουφάλα μιας πλατανιάς. Καθώς ο δαίμονας αργοπέθαινε καταράστηκε τους κάτοικους του χωριού να μην ευτυχίσουν ποτέ ξανά.

Αν τύχει και βρεθείτε στο χωριό και πάτε στην κουφάλα θα δείτε τα καρφιά με τα οποία κάρφωσαν τον δαίμονα.

=================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

=================

Τρόμου: 20 Τρομακτικές Ιστορίες Που Μπορείτε Να διηγηθείτε με δυο φράσεις.


Από μικρά παιδιά αγαπούσαμε τις τρομακτικές ιστορίες. Φαντάσματα, τέρατα, μπαμπούλες και στοιχειωμένα σπίτια ήταν το αγαπημένο θέμα συζήτησης της παρέας γύρω από το τζάκι ή της τάξης στις σχολικές εκδρομές.

Ίσως για αυτό, ως ενήλικες πια, λατρεύουμε τα τρομακτικά, γεμάτα μυστήριο και σασπένς, κινηματογραφικά θρίλερ. Άσχετο βέβαια το ότι σε κάθε θρίλερ που βλέπουμε μόνοι μας στο σπίτι, θα σκεφτούμε πάνω από 10 φορές να το κλείσουμε και να δούμε κάποια κωμωδία στη θέση του.

Ποιος θα πίστευε ότι τόσο λίγες λέξεις μπορούν να προκαλέσουν τόσο τρόμο;

  1. Ξύπνησα από έναν ενοχλητικό συνεχόμενο θόρυβο, σαν κάποιος να χτυπούσε κάποιο αντικείμενο πάνω σε γυαλί. Στην αρχή νόμιζα ότι ο θόρυβος προέρχονταν από το παράθυρο. Όταν ανασηκώθηκα όμως, κατάλαβα ότι είχα κάνει λάθος. Ο θόρυβος προέρχονταν από τον καθρέπτη.
  2. Το τελευταίο πράγμα που είδα ήταν η ώρα στο ξυπνητήρι, 12:07, λίγο πριν νιώσω τα μακριά νύχια του πλάσματος να χώνονται στο στήθος μου ενώ το άλλο του χέρι, μου έκλεινε το στόμα για να μην ακουστούν οι κραυγές μου. Ξύπνησα ανακουφισμένος. Ευτυχώς ήταν ένας ακόμη εφιάλτης. Το βλέμμα μου πήγε στο ρολόι. Έγραφε 12:07… τότε άκουσα την πόρτα της ντουλάπας να ανοίγει πίσω μου.
  3. Μεγαλώνοντας με γάτες και σκυλιά, συνήθισα τους ήχους που κάνουν όταν ξύνουν με τα νύχια τους την πόρτα του υπνοδωματίου μου τις ώρες που κοιμάμαι. Τώρα που ζω χωρίς ζώα όμως, αυτοί οι ήχοι ακούγονται πιο τρομακτικοί…
  4. Όλο αυτό το καιρό που ζω μόνη μου σε αυτό το σπίτι, ορκίζομαι ότι έχω κλείσει περισσότερες πόρτες από όσες έχω ανοίξει…
  5. Ένα κορίτσι άκουσε τη μαμά της να την καλεί να κατέβει στον κάτω όροφο. Την στιγμή που πάτησε το πόδι της στο πρώτο σκαλοπάτι, ένιωσε κάποιο χέρι να την τραβάει ξανά επάνω. Ήταν η μαμά της. «Το άκουσα και εγώ» της είπε.
  6. Με ρώτησε γιατί ανάσαινα τόσο βαριά. Δεν το έκανα.
  7. Η γυναίκα μου με ξύπνησε χθες το βράδυ για να μου πει ότι κάποιος είχε μπει στο σπίτι μας. Η γυναίκα μου δολοφονήθηκε από κάποιον που είχε εισβάλλει στο σπίτι μας πριν από 2 χρόνια.
  8. Ξύπνησα όταν άκουσα από το ηχείο το μωρό να γελάει την ώρα που η γυναίκα μου του τραγουδούσε με σιγανή φωνή. Χαμογέλασα και άλλαξα πλευρό για να συνεχίσω τον ύπνο μου. Όπως άπλωνα το χέρι μου όμως, έπιασα το χέρι της γυναίκας μου.
  9. Πάντα πίστευα ότι η γάτα μου έχει πρόβλημα. Κάθονταν εκεί, ακίνητη και με κοιτούσε επίμονα με τις ώρες. Μέχρι που κατάλαβα ότι δεν κοιτούσε έμενα. Κοιτούσε ακριβώς πίσω μου.
  10. Δεν υπάρχει τίποτα ποιο όμορφο, από το γέλιο ενός μωρού. Εκτός φυσικά και αν δεν υπάρχει μωρό στο σπίτι.
  11. Έβλεπα ένα ευχάριστο όνειρο, όταν με ξύπνησε ένας ήχος από σφυρί. Άρχισα να ουρλιάζω μέσα στο ξύλινο φέρετρο αλλά ο ήχος από το σφυρί που κάρφωνε τις πρόκες κάλυπτε τις φωνές μου.
  12. «Δεν μπορώ να κοιμηθώ» μου ψιθύρισε την ώρα που ξάπλωσε δίπλα μου στο κρεβάτι. Ξύπνησα παγωμένος κρατώντας στο χέρι μου το φόρεμα που φορούσε όταν την θάψαμε.
  13. Πήγα να δω αν κοιμάται η κόρη μου. Δεν κοιμόνταν. Με κοίταξε και μου ψιθύρισε χαμηλόφωνα: «Μπαμπά, υπάρχει ένας μπαμπούλας κάτω από κρεβάτι μου». Για να την καθησυχάσω της είπα ότι θα κοιτάξω και αν υπάρχει θα τον διώξω. Έσκυψα, κοίταξα κάτω από το κρεβάτι και είδα την κόρη μου να μου λέει τρομαγμένη: «Μπαμπά, υπάρχει κάποιος ξαπλωμένος πάνω στο κρεβάτι μου».
  14. Μπαίνεις στο σπίτι, εξουθενωμένος μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά και έτοιμος για ένα μοναχικό χαλαρωτικό βράδυ. Ανοίγεις τη πόρτα, απλώνεις το χέρι στον διακόπτη για να ανοίξεις το φως αλλά ένα άλλο χέρι είναι ήδη εκεί.
  15. Μιλούσα με τον φίλο μου στο Skype όταν με ρώτησε ποιο ήταν το κορίτσι με τα παράξενα ρούχα που στέκονταν πίσω μου.
  16. Πήγε στον πάνω όροφο για να δει αν κοιμάται το παιδί της. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό και το κρεβάτι του ήταν άδειο.
  17. Μην φοβάστε τα τέρατα, απλά ψάξτε τα γύρω σας. Κοιτάξτε μήπως είναι αριστερά σας, δεξιά σας, κάτω από το κρεβάτι σας, πίσω από το κομοδίνο σας, στην ντουλάπα σας. Ποτέ όμως μην σηκώσετε το κεφάλι για να τα ψάξετε ψηλά, πάνω από το κεφάλι σας. Δεν τους αρέσει να τα βλέπουν.
  18. Η κόρη μου δεν σταματάει να κλαίει και να ουρλιάζει όλη νύχτα. Έχω επισκεφθεί τον τάφο της για να της ζητήσω να σταματήσει, αλλά ούτε αυτό είχε αποτέλεσμα.
  19. Μετά από μια κουραστική μέρα, μπήκα στο σπίτι μου και είδα τη γυναίκα μου να κάθεται στον καναπέ κρατώντας το παιδί μας. Δεν μπορώ να πω τι με τρόμαξε περισσότερο. Η εικόνα της νεκρής γυναίκας μου να κρατάει το αγέννητο παιδί μας ή η σκέψη ότι κάποιος διέρρηξε το σπίτι μου για να τους αφήσει να μπουν.
  20. Υπήρχε μια φωτογραφία μου στο τηλέφωνό μου, την ώρα που κοιμάμαι. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ζω μόνος μου.

Μακάβρια: Τέσσερις τρομακτικές ιστορίες ανθρώπων που θάφτηκαν… ζωντανοί.


Αρκετά χρόνια πριν οι εξελιγμένοι ιατρικοί εξοπλισμοί μπορούσαν να προσδιορίσουν με σιγουριά ότι κάποιος είχε αποχωρήσει από τον μάταιο τούτο κόσμο και είχε βάλει πλώρη για τον «άλλο κόσμο», πολλοί άνθρωποι φοβούνταν ότι θα… θαφτούν ζωντανοί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να θεσπιστούν αυστηρές διαδικασίες, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε. Ο Jan Bondeson στο βιβλίο του «Buried Alive: The Terrifying History of Our Most Primal Fear» αναφέρει μερικά από τα μέτρα που είχαν ληφθεί στο παρελθόν για να αποτραπεί το ενδεχόμενο να θαφτεί κάποιος ζωντανός, όπως, για παράδειγμα, η κατασκευή φέρετρων με… κουδούνια ή σημαίες που ο θεωρούμενος νεκρός μπορούσε να κινήσει, σε περίπτωση που… τελικά δεν είχε αποδημήσει εις Κύριον!

Διαβάστε παρακάτω μερικές ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι θάφτηκαν ενώ ήταν ακόμη ζωντανοί:

1. Ένας υποδηματοποιός από τη Γερμανία

Το 1822, ένας 40χρονος υποδηματοποιός από τη Γερμανία κηδεύτηκε, παρότι υπήρχαν αμφιβολίες γύρω από το θάνατό του από την αρχή. Η οικογένειά του επιβεβαίωσε το γεγονός του θανάτου του –«έμοιαζε νεκρός» είχαν πει– αλλά το… πτώμα του δεν παρουσίαζε ακαμψία ή οποιαδήποτε δυσοσμία. Η κηδεία του, παρ’ όλα αυτά, έγινε κανονικά. Την ώρα που ο νεκροθάφτης έριχνε την τελευταία φτυαριά επάνω στον τάφο… ακούστηκε ένας χτύπος να βγαίνει μέσα από το χώμα. Ο νεκροθάφτης άρχισε με γρήγορες κινήσεις να σκάβει στο χώμα και όταν έφτασε στο φέρετρο, ανακάλυψε ότι ο… νεκρός είχε αρχίσει να κινείται μέσα σε αυτό. Τα χέρια του έδειχναν προς τα πάνω, δεν ήταν κρύος και όταν ένας γιατρός άνοιξε μια φλέβα του… έτρεξε αίμα στο σάβανο. Οι προσπάθειες ανάνηψής του διήρκεσαν τρεις ημέρες, όμως απέβησαν άκαρπες. Ο υποδηματοποιός κηρύχθηκε νεκρός… για άλλη μια φορά και τελικά κηδεύτηκε. Αυτή τη φορά, οριστικά.

2. Essie Dunbar

Το 1915 μια γυναίκα 30 ετών από τη Νότια Καρολίνα των ΗΠΑ, η Essie Dunbar, υπέστη μια θανατηφόρα κρίση επιληψίας. Ή τουλάχιστον αυτό πίστεψαν όλοι τότε. Αφού ανακοίνωσαν το θάνατό της, οι γιατροί τοποθέτησαν το σώμα της σε ένα φέρετρο και προγραμμάτισαν την κηδεία της για την επόμενη ημέρα, προκειμένου να μπορέσει να παραστεί σε αυτήν και η αδερφή της, η οποία ζούσε σε άλλη πόλη. Εκείνη όμως άργησε να φτάσει και πρόλαβε να δει μόνο τις τελευταίες φτυαριές από το χώμα, να σκεπάζουν τον τάφο της αδερφή της. Ήθελε όμως να δει την Essie για μία τελευταία φορά και διέταξε να γίνει εκταφή. Όταν άνοιξαν το φέρετρο, η Essie ανακάθισε και χαμογέλασε σε όλους γύρω της! Πέθανε 47 χρόνια μετά.

3. Philomèle Jonetre

Το 1867 η 24χρονη Γαλλίδα Philomèle Jonetre κόλλησε χολέρα και λίγο καιρό μετά ανακοινώθηκε ο θάνατός της. Όπως συνηθιζόταν τότε, οι συγγενείς της φώναξαν έναν παπά και το σώμα της τοποθετήθηκε μέσα σε ένα φέρετρο. Δεκαέξι ώρες μετά, βρισκόταν δύο μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Όπως και στην περίπτωση του υποδηματοποιού, ο νεκροθάφτης άκουσε χτύπους να βγαίνουν από το θαμμένο φέρετρο και το ξέθαψε. Παρότι αρχικά δε φαινόταν να έχει αναπνοή, από το στήθος της έβγαιναν ρυθμικοί ήχοι και παρουσίαζε συσπάσεις στους μυς των βλεφάρων. Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ και ο θάνατος της Jonetre ανακοινώθηκε για δεύτερη φορά την επόμενη μέρα, οπότε και κηδεύτηκε… ξανά.

4. Angelo Hays

Ο Bondeson αναφέρει ακόμη στο βιβλίο του την περίπτωση ενός 19χρονου από τη Γαλλία, χαρακτηρίζοντας την περίπτωση ταφής του νεαρού Angelo Hays ως το πιο «αξιόλογο παράδειγμα πρόωρης ταφής του 20ού αιώνα». Το 1937 ο Hays είχε ένα ατύχημα με τη μοτοσικλέτα του, με αποτέλεσμα να… καρφωθεί με το κεφάλι σε έναν τοίχο. Το πρόσωπό του παραμορφώθηκε σε τέτοιο βαθμό, που δεν επιτράπηκε στους γονείς του να αντικρίσουν το σώμα του. Αφού δεν εντόπισαν παλμό, οι γιατροί ανακοίνωσαν το θάνατό του και τρεις ημέρες μετά έγινε η κηδεία. Μια ασφαλιστική εταιρεία όμως ζήτησε την εκταφή του δύο ημέρες μετά. Όταν άνοιξαν το φέρετρο, οι ιατροδικαστές ανακάλυψαν έκπληκτοι ότι το σώμα του ήταν ακόμη ζεστό. Είχε πέσει σε βαθύ κώμα και οι μειωμένες ανάγκες του οργανισμού του για οξυγόνο τον κράτησαν ζωντανό. Μετά από πολλά χειρουργεία και θεραπείες αποκατάστασης, ο Hays ανάρρωσε εντελώς και έγινε πολύ διάσημος. Άνθρωποι ταξίδευαν από μακρινά μέρη για να τον συναντήσουν και να μιλήσουν μαζί του. Μάλιστα, τη δεκαετία του 1970 ο ίδιος έκανε περιοδεία με ένα «φέρετρο ασφαλείας» που εφηύρε ο ίδιος, το οποίο διέθετε ταπετσαρία, ντουλάπι τροφίμων, τουαλέτα, μέχρι και μια μικρή… βιβλιοθήκη!

Ταινίες: Sinister.


Έχοντας μετακομίσει σε νέο σπίτι, συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας βρίσκει ξεχασμένο video-υλικό, που θα τον μπλέξει με μεταφυσική οντότητα. O Ethan Hawke πρωταγωνιστεί σε ταινία τρόμου, από τον σκηνοθέτη του The Exorcism of Emily Rose.

Πηγή: Popcorn

Όνειρα: Αληθοφανές Όνειρο.


Γεια σας παιδιά!

Έχω διαβάσει πολλές ιστορίες και ήθελα να γράψω και εγώ για ένα όνειρο που είδα και με τρόμαξε πολύ.

Λοιπόν, το όνειρο το είδα περίπου 6 χρόνια πριν και το θυμάμαι ακόμα με κάθε λεπτομέρεια παρόλο που όλα τα όνειρα και τους εφιάλτες τους ξεχνάω κατευθείαν και αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο.

Στο θέμα μας τώρα. Ήμουνα εγώ με τους γονείς μου στο σπίτι της γιαγιάς μου και καθόμασταν στο σαλόνι. Σε κάποια στιγμή αλλάζει σκηνή το όνειρο και δείχνει έναν τύπο με άσπρα σγουρά μαλλιά μέχρι τους ώμους (σαν τον Καρβέλα ένα πράγμα) και λέει σε μια που ήταν δίπλα του: «είσαι έτοιμη;», αυτή του είπε «ναι» και επιστρέφει το όνειρο στο σπίτι της γιαγιάς μου και από τους τοίχους αρχίζει να τρέχει αίμα ποτάμι.

Μετά από λίγο που σταμάτησε το αίμα και ρωτάει η μάνα μου «Λες να έχουμε φαντάσματα;». Επίσης να συμπληρώσω ότι η αδερφή μου δεν ήταν μαζί μας στο σαλόνι.

Αφού το είπε αυτό η μάνα μου η πόρτα που συνδέει το σαλόνι με τα υπόλοιπα δωμάτια άνοιξε μόνη της και βγήκε μια αιωρούμενη κρεμάστρα και κατευθυνόταν προς την εξώπορτα. Λίγο πριν την ανοίξει κατάλαβα από ένστικτο ότι ήταν η αδερφή μου. Αμέσως ξύπνησα πολύ τρομαγμένος αλλά ευτυχώς ήταν πρωί και πήγα να δω παιδικά (ήμουν 10 χρονών τότε). αυτό ήταν το όνειρο ελπίζω να σας άρεσε.

==============

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

==============

Μυστήριο: Περίεργο Συμβάν Στην Παραλία.


Γεια σας, με λένε Νίκο και ζω σε μια κωμόπολη δίπλα στην θάλασσα. Κάτι παράξενο συνέβη  σε μια παραλία που βρίσκετε κοντά στο σπίτι μου και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας για να μου πείτε κι εσείς την γνώμη σας.

Πριν λίγες μέρες ήρθαν να μας επισκεφτούν οι θείοι μου από την Αθήνα. Οι θείοι μου κάθε απόγευμα πάνε σε μια ωραία παραλία όπου συχνάζει πολύς κόσμος. Συνήθως πάω κι εγώ μαζί τους αλλά τότε δεν είχα και πολύ όρεξη κι έτσι έκατσα σπίτι.

Μόλις γύρισαν μου είπαν τι είχε γίνει στην παραλία. Είχαν κάτσει σε μια ξαπλώστρα δίπλα από ένα ζευγάρι που είχε μαζί του ένα παιδάκι. Αυτό το παιδί από την ώρα που είχαν πάει εκεί έκλαιγε και ούρλιαζε ασταμάτητα, σε σημείο που ο θείος μου ρώτησε τους γονείς του τι είχε… Αυτοί απάντησαν πως είχαν επίσης παραξενευτεί από την συμπεριφορά του γιατί συνήθως ήταν ήρεμος και του άρεσε η θάλασσα, πρώτη φορά έκανε κάπως έτσι.

Τότε ο θείος μου τους πρότεινε να το ξεματιάσουν, όμως αυτοί δεν ήξεραν οπότε το έκανε η θεία μου. Αμέσως μόλις τέλειωσε το ξεμάτιασμα το παιδί σταμάτησε να κλαίει και η θεία μου άρχισε να χασμουριέται ασταμάτητα.

Μετά από λίγη ώρα και αφού η θεία μου είχε σταματήσει να χασμουριέται οι γονείς του παιδιού και οι θείοι μου παρατήρησαν πως το παιδάκι προσπαθούσε να λιώσει κάτι σαν καβουράκι με το φτυαράκι του. Μόλις όμως πήγαν πιο κοντά είδαν έναν κόκκινο σκορπιό…

======================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του

======================

Φαντάσματα: Ο Ψαράς.


Μια μέρα με τα ξαδέρφια μου είχαμε πάει για νυχτερινό ψάρεμα με τη βάρκα. Είχαμε φτάσει  σε μεγάλο βάθος και ετοιμαζόμασταν να ξεκινήσουμε το ψάρεμα. Ξαφνικά είδαμε να έρχεται μια άλλη βάρκα. Σε αυτή βρισκόταν ένας ψαράς και  μας είπε να σταματήσουμε το ψάρεμα και να γυρίσουμε πίσω γιατί θα άρχιζε μπουρίνι. Τον ακούσαμε και γυρίσαμε πίσω.

Το επόμενο πρωί ένας γείτονας ήρθε και μας ρώτησε αν ήμασταν καλά γιατί το προηγούμενο βράδυ έπιασε μπουρίνι και μας είδε ότι πήγαμε για ψάρεμα. Του είπαμε ότι για καλή μας τύχη μας ενημέρωσε ένας ψαράς και έτσι βγήκαμε έξω. Όταν του περιγράψαμε τον ψαρά φοβήθηκε πολύ και μας είπε ότι αυτό είναι αδύνατον γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει πεθάνει από μπουρίνι που είχε γίνει στη θάλασσα πριν από πολλά χρόνια. Και μάλιστα μας έδειξε το σημείο στο οποίο είχε  καταστραφεί η βάρκα του και ήταν ίδια με τη βάρκα που είχαμε δει το προηγούμενο βράδυ.

Αυτό ήταν πολύ τρομακτικό και εγώ με τα ξαδέρφια μου φοβηθήκαμε πολύ αλλά κατά κάποιο τρόπο αυτός ο ψαράς μας προστάτευσε. Η ιστορία είναι αληθινή και παρόλο που μας βοήθησε με αυτά που μάθαμε τρομοκρατηθήκαμε απίστευτα.

===============

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

===============

Φαντάσματα: Η Σκιά.


Μια  φορά με έναν φίλο μου αποφασίσαμε να πάμε να εξερευνήσουμε μία ταράτσα που είναι σχεδόν ένα ερείπιο. Έτσι όταν νύχτωσε ανεβήκαμε στην ταράτσα. Εκεί υπήρχε ένα μικρό σπιτάκι και κάποια σκαλιά τα οποία οδηγούσαν στο κάτω μέρος της ταράτσας. Επίσης υπήρχε ένα καρφιτσωμένο γράμμα που έλεγε ότι κανείς δεν πρέπει να πατήσει το πόδι του στο κάτω μέρος της ταράτσας γιατί έχουν σημειωθεί πολύ παράξενα περιστατικά. Με το φίλο μου όμως φτάσαμε στο κάτω μέρος της ταράτσας και το μόνο που υπήρχε ήταν παλιά αντικείμενα και επίσης πολύ σκουριασμένα.

Με το φίλο μου καθίσαμε εκεί γιατί μας άρεσε το μυστήριο και ο τρόμος και επίσης θέλαμε να δούμε τι κακό μπορεί να συμβεί. Όταν πέρασε η ώρα και ετοιμαζόμασταν να φύγουμε από τα σκαλιά φαινόταν να κατεβαίνει ένας άντρας ο οποίος κρατούσε μαχαίρι. Ξαφνικά όμως ο άντρας εξαφανίστηκε και εμείς το βάλαμε στα πόδια. Ο φίλος μου πήρε τέτοια τρομάρα που δεν μπορούσε να μιλήσει για μέρες και εγώ μόλις ξεπέρασα το φόβο ρώτησα τη γιαγιά μου τι ήταν αυτή η ταράτσα πριν ερειπωθεί. Μου είπε πως έμενε ένας άντρας μοναχικός στο κάτω μέρος της ταράτσας και επειδή είχε προβλήματα αυτοκτόνησε.

Εγώ τρόμαξα υπερβολικά και θυμήθηκα πως με το φίλο μου είδαμε τη σκιά του άντρα και όχι τον ίδιο. Όταν είπα στη γιαγιά μου αυτό που ζήσαμε με το φίλο μου με πίστεψε γιατί ήξερε ότι διάφορα πράγματα δεν πήγαιναν καλά με αυτή την ταράτσα και μου είπε ότι δεν πρέπει να ξαναπάμε ποτέ εκεί. Η ιστορία μου είναι αληθινή και ήταν η πιο τρομακτική εμπειρία που έχω ζήσει ποτέ.

====================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

====================

Ζώα: 25/7


Γεια σας… Λοιπόν, αποφάσισα να γράψω και εγώ για ένα περιστατικό που μου συνέβη… Ήταν 25/7/2007 ( παραμονή της Αγίας Παρασκευής) και είχα πάει μαζί με την οικογένεια μου στο χωριό του πατέρα μου του οποίου το πατρικό σπίτι είναι λίγα βήματα μακριά από μία μικρή, παλιά, γραφική εκκλησία της Αγίας. Έτσι, είχα πάει μαζί με τους γονείς μου και το μικρό αδερφό μου στην εκκλησία. Εγώ τότε ήμουν εφτά οπότε ούτε πολυκαταλάβαινα από εκκλησίες και λειτουργίες αλλά ούτε και πολυνοιαζόμουνα για τίποτα άλλο από το παιχνίδι, όχι πρωτοτυπώντας κιόλας… Οπότε είχα πάει να παίξω μαζί με τα ξαδέλφια μου, τη Μαριάννα και τον Βασίλη και μια κοινή φίλη μας, κολλητή της ξαδέρφης και του ξαδέρφου μου και δικιά μου πολύ καλή φίλη, την Άρτεμη. Και επειδή τα δύο κορίτσια ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερα και ο ξάδερφος μου τέσσερα, άρα καταλάβαιναν καλύτερα, οι γονείς μας, μας άφησαν να πάμε όλοι μαζί μια βόλτα με την προϋπόθεση να παραμείνουμε κοντά στην εκκλησία και να μην φωνάζουμε βραδιάτικα. Βλέπετε, έχει πάντα ολονυκτία τέτοια μέρα οπότε θα καθόμασταν μέχρι αρκετά αργά. Έτσι κι αλλιώς, άνετα θα μας παρακολουθούσαν αφού κάθονταν  στο προαύλιο της εκκλησίτσας και συζητούσαν με τη γιαγιά και τους λοιπούς συγγενείς…

Έτσι λοιπόν φύγαμε και εμείς από το μικρό, πέτρινο προαύλιο και πήγαμε και κάτσαμε ακριβώς απέναντι, στα σκαλάκια του σπιτιού της γειτόνισσας (και ξαδέλφης) του πατέρα μου, της θείας Κατερίνας. Εκείνη το πήρε χαμπάρι και έρχεται και μας λέει «Παιδιά, προσέχετε γιατί έχω το σκύλο στην πίσω αυλή, μην τρομάξετε εάν τον δείτε…». Ο Ρεξ, ο σκύλος της θείας Κατερίνας, είναι ένας σκύλαρος δύο μέτρα… Τον είχε βρει κουτάβι και τραυματισμένο και επειδή άρεσε στα ξαδέλφια μου τον κράτησε. Με το που φεύγει η θεία, ρίχνει την ιδέα ο Βασίλης «Ποιά από εσάς τολμάει να πάει κοντά στο Ρεξ;». Εγώ λίγο ήθελα, μόλις το άκουσα τρελάθηκα και σκεφτόμουνα το σκυλί να σπάει την αλυσίδα και να τρώει εμένα, το Βασίλη, τη Μαριάννα και την Άρτεμη, όλους μαζί… (Τότε το φοβόμουνα πολύ και ας μην είναι επιθετικό…). Οπότε βάζω τα κλάματα και την αφήνουμε την κουβέντα. Επειδή όμως μου είχε κολλήσει η ιδέα ότι θα μας φάει ο σκύλος, τους λέω «Πάμε στη ράχη;».

Η ράχη είναι κάτι σαν πάρκο αλλά όχι σαν αυτά των πόλεων. Παλιά εκεί βρίσκονταν η καμπάνα της Αγίας Παρασκευής διότι η εκκλησία είναι χαμηλά και όσο και αν την χτυπούσαν, δεν ακούγονταν. Ωστόσο, μετά από ένα γερό σεισμό, η καμπάνα ήταν έτοιμη να καταρρεύσει και ο ιερέας της εκκλησίας μαζί με τους κατοίκους, την έριξαν. Στην θέση της φύτρωσε μία μικρή βελανιδιά που με τα χρόνια απλώθηκε και έγινε ένα τεράστιο δέντρο. Γύρω από αυτή, φτιάχτηκε ένα μικρό «παρκάκι», ενώ τα παιδιά της γειτονιάς έχουν φτιάξει και δεντρόσπιτα πάνω της. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι κάτοικοι (μιλάμε για τους ηλικιωμένους) που πιστεύουν πως ήταν λάθος που γκρεμίστηκε η καμπάνα και ισχυρίζονται πως η βελανιδιά είναι σημάδι… Τέλος πάντων, όσον αφορά την καμπάνα, ξαναχτίστηκε αυτή τη φορά κοντά στο σπίτι του πατέρα μου.

Για να επιστρέψω εκεί που ήμουν, φύγαμε με τα παιδιά και πήγαμε στη ράχη κι ας μην ήταν κοντά στην εκκλησία… Η Άρτεμις και ο Βασίλης είχαν κάτι gameboy (τα σημερινά nintendo) και εγώ ένα… packman, οπότε κάτσαμε και παίζαμε με αυτά. Είχαμε πάρει και ένα φακό από το σπίτι της γιαγιάς γιατί είχε καεί η λάμπα στην κολώνα που κανονικά θα έπρεπε να φωτίζει… Κάποια στιγμή, εκεί που καθόμασταν και ενώ εγώ είχα δώσει το packman μου στην Άρτεμη για να παίξει εκείνη, γυρνάω και κοιτάζω γύρω γύρω. Οπότε πετάω ένα «Ρε παιδιά, γιατί τον πήραμε το φακό;». «Γιατί δεν έχει φως ρε Μελίνα και πως θα δούμε να παίξουμε…» μου κάνει ο Βασίλης (να σημειώσω πως οι οθόνες των παιχνιδιών ήταν από τις παλιές, τις μαύρες). «Μα…» απαντάω εγώ, «αναμμένο είναι το φως…». Ξαφνικά κοιτάμε όλοι απάνω και βλέπουμε τη λάμπα αναμμένη και σαν ολοκαίνουρια. «Μα είμαι σίγουρη ότι ήταν σβηστή» είπε η Άρτεμη. Τότε το πράγμα έγινε πολλλλύ περίεργο. Ο Βασίλης άρχισε να πειράζει τη Μαριάννα και να της λέει ότι σε λίγο θα άκουγε την καμπάνα και θα στοιχειώνονταν για πάντα και εκείνη έβαλε τα κλάματα και έτρεξε στο σπίτι της γιαγιάς που ήταν δέκα δευτερόλεπτα δρόμος από τη ράχη. Μέχρι να φτάσει όμως, στο δρόμο είδε τον Ρεξ, το σκύλο της θείας Κατερίνας, ο οποίος είχε ελευθερωθεί από την αλυσίδα του, οπότε έβαλε την τρεχάλα και ήρθε σε εμάς. Ακόμα και αν της φωνάζαμε πως αν τρέξει θα την κυνηγήσει το ζώο, εκείνη δεν μας άκουγε, απλά έτρεχε. Το σκυλί άρχισε να γαυγίζει τρομερά δυνατά και έτσι νομίζαμε πως θα κοίταζε κάποιος από την εκκλησία τι γινόταν ή έστω, θα ερχόταν η θεία νομίζοντας πως κάποιος πήγε στο σπίτι ή πως τρομάξαμε εμείς το Ρεξ αλλά τίποτα. Έτσι το βάλαμε τα πόδια και πήγαμε στο απέναντι σπίτι, εκεί όπου κατοικεί μία κυρία λιγάκι τρελή. Μπήκαμε μέσα στο πατητήρι που είχε στην αυλή της (το οποίο είχαμε κάνει και καλά club…) και κρυφτήκαμε. Θυμάμαι ότι ενώ η Άρτεμις προσπαθούσε να ηρεμήσει τη Μαριάννα και ο Βασίλης να δει που ήταν ο σκύλος, εγώ κοίταξα πάλι την κολώνα και το φως ήταν ακόμα πιο λαμπερό. Και τότε ακούω το Βασίλη «Λέτε να μπορεί ο σκύλος να μπει εδώ γιατί μου φαίνεται πως αυτό σκοπεύει να κάνει…»

Δεν είναι λίγες η φορές που τα σκυλιά αποκτούν επιθετική συμπεριφορά ακόμα και απέναντι σε άτομα που τους έχουν φερθεί με στοργή και αγάπη και δεν είναι και πολύ δύσκολο γι’ αυτά να πηδήξουν πάνω σε μάντρες, τοίχους κλπ… Και, όταν πάθουν μία τέτοια κρίση, εύκολο είναι να πηδήξουν και μέσα σε ένα χαμηλό πατητήρι και να επιτεθούν σε τέσσερα μικρά και τρομαγμένα (να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη…) παιδάκια. Ε, κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα… Μάλιστα θυμάμαι τον εαυτό μου έντρομο να κοιτάζει το σκύλο να παίρνει φόρα και από την άλλη μεριά τον ξάδερφό μου να με τραβά πάνω στον τοίχο φωνάζοντάς μου «Τρέχα ρε βούρλο…». Το επόμενο λεπτό είχα διασχίσει όλη τη μάντρα μέχρι το επόμενο διπλανό σπίτι και σκαρφάλωνα πάνω στα κάγκελα όταν ξαφνικά άκουσα κάτι σαν κλάμα σκύλου. Ο Ρεξ είχε ανέβει στη μάντρα και ήταν κάπου στη μέση της αλλά αντί να μας κυνηγά κοιτούσε κάτι στο κενό και καθισμένος έκλαιγε. Στη συνέχεια σηκώθηκε και τρέχοντας έφυγε πηγαίνοντας στην αντίθετη κατεύθυνση από το σπίτι της θείας Κατερίνας.

Όταν είδα το σκύλο να κάθεται εκεί θυμάμαι πως κοίταξα αμέσως τη λάμπα στην κολώνα. Το φως της ήταν πλέον αμυδρό, πολύ αμυδρό. Και όταν ο Ρεξ έφυγε, η λάμπα ξαφνικά έσβησε και μείναμε στο σκοτάδι καθώς ο φακός ήταν ακόμα στο παλιό πατητήρι εκεί όπου τον είχε ξεχάσει ο Βασίλης.

Σιγά σιγά κατεβήκαμε από τη μάντρα και πήγαμε στο πατητήρι για να πάρουμε το φακό. Ύστερα πήγαμε στη ράχη και πήραμε τα ηλεκτρονικά. Και τότε θυμηθήκαμε ότι ο σκύλος δεν είχε γυρίσει σπίτι. Οπότε τρέξαμε στην εκκλησία. Θυμάμαι να πηγαίνω στη θεία και να της λέω «Γρήγορα θεία, ο Ρεξ το έσκασε!». Η θεία σηκώθηκε μαζί με τη μαμά και άλλα δύο άτομα και έτρεξαν καθώς αφού δεν έβλεπαν τη Μαριάννα και την Άρτεμη εκεί νόμισαν ότι τις κυνήγησε το σκυλί. Ωστόσο, όταν φτάσαμε στο σπίτι της θείας, τα κορίτσια ήταν εκεί και χαμογελούσαν. Οπότε μου λέει η μαμά «Που πήγε αγάπη μου ο σκύλος;» και εγώ της έδειξα το δρόμο που πήρε. Και τότε έμεινα. Η θεία Κατερίνα είχε πάει πίσω να δει πως έφυγε το σκυλί και αυτό που ανακάλυψε είναι πως ο Ρεξ ήταν εκεί, δεμένος στην αλυσίδα του και τόσο φιλικός όσο ποτέ! Θυμάμαι πως ρώτησα τα κορίτσια εάν το σκυλί είχε επιστρέψει εκείνη τη στιγμή και μου απάντησαν αρνητικά. Αλλά ακόμα και αν είχε γίνει αυτό, πως μπορούσε να είναι δεμένο στην αλυσίδα του; Οι μεγάλοι νόμιζαν πως τους κοροϊδεύαμε και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τις ακούσουμε, αλλά εμείς ξέραμε πως ο σκύλος είχε φύγει. Και τότε ο Βασίλης μας είπε «Η Αγία! Η Αγία μας έσωσε από το σκύλο!» Εμείς χεστήκαμε (συγχωρέστε με για την έκφραση) πάνω μας και τρέξαμε στην εκκλησία χωρίς να βγάλουμε άχνα.

Από τότε δεν έχουμε ξαναμιλήσει γι’ αυτό, ο Βασίλης που θέλει να περάσει ψυχολόγος λέει ότι μάλλον εμείς νομίζουμε ότι τα ζήσαμε όλα αυτά, «…ο Ρεξ ήταν κάποιος άλλος σκύλος, η λάμπα έλαμψε για λίγο και απλά ο σκύλος ήθελε να παίξει μαζί μας…» (ενώ η Μαριάννα το εξηγεί ως «επιπτώσεις από τις πολλές τρομακτικές ιστορίες για να τρομάξουμε ο ένας τον άλλο») αλλά εγώ και η Άρτεμις είμαστε σίγουρες ότι το ζήσαμε και καμία από αυτές τις θεωρίες δεν θα μας αλλάξει άποψη… Όσο για το Ρεξ, εκείνος ζει ακόμα και είναι το πιο χαρούμενο, τεράστιο σκυλί που έχει δει ποτέ άνθρωπος…

===================

Ευχαριστούμε την Μελίνα για την ιστορία της.

===================

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 863 other followers

%d bloggers like this: