Στοιχειωμένα Σπίτια: Paranormal Activity… Στο Σπίτι Μου.


Γεια σας παιδιά, με λένε Νίκο και τον τελευταίο καιρό στην ζωή μου συμβαίνουν πολλά περίεργα πράγματα τα οποία δεν μπορώ να εξηγήσω και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας για να μου πείτε την γνώμη σας. Τα πράγματα που θα διηγηθώ παρακάτω τα έχω πραγματικά ζήσει και δεν τα έχω βγάλει από το μυαλό μου για τον οποιοδήποτε λόγο.

Όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου τρεις μήνες. Είχαμε ακόμη σχολείο και έκανα ακόμη παρέα με κάποια παιδιά που δεν κάνω παρέα τώρα πια.

Εκείνη τη νύχτα είχαμε όλοι πέσει για ύπνο (εγώ, η αδελφή μου και οι γονείς μου) όμως εγώ όπως πάντα έκανα περισσότερη ώρα να κοιμηθώ από τους άλλους. Είχα λοιπόν ξαπλώσει στο κρεβάτι μου και προσπαθούσα να κοιμηθώ. Μετά από λίγη ώρα με πήρε ο ύπνος. Ξύπνησα από έναν πολύ δυνατό μεταλλικό ήχο που μου φάνηκε πως ήρθε από το διπλανό δωμάτιο, την κουζίνα. Ξύπνησα πολύ απότομα οπότε με είχε πιάσει ταχυπαλμία, έτρεμα και ανέπνεα πολύ γρήγορα. Είχα τρομάξει και κουκουλωμένος με τα σκεπάσματα μου προσπαθούσα να ηρεμήσω.

Λοιπόν εδώ πρέπει να πω πως το πάτωμα του σπιτιού μου είναι ξύλινο και για αυτόν τον λόγο μπορείς να ακούσεις με ευκολία κάποιον να περπατάει ακόμη κι αν είναι στην άλλη μεριά του σπιτιού.

Μόλις λοιπόν κατάφερα να ηρεμήσω και άρχισε πάλι να με παίρνει ο ύπνος άκουσα ακριβώς δίπλα από το κρεβάτι μου στο ξύλινο πάτωμα ένα σούρσιμο σαν κάποιος να έσερνε να πόδια του. Μόλις το άκουσα αυτό ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΘΗΚΑ! Άρχισα να ιδρώνω και να αναπνέω πάλι πολύ γρήγορα. Για τα επόμενα 10 περίπου λεπτά δεν κουνήθηκα καθόλου από τον τρόμο μου ώσπου απελπιστικά και αποφάσισα  να γυρίσω να κοιτάξω και ότι και να είναι να το αντιμετωπίσω. Έτσι ξαφνικά πετάχτηκα και κοίταξα προς το μέρος από όπου ακούστηκε ο θόρυβος… Τίποτα δεν υπήρχε εκεί.

Την επόμενη μέρα έτυχε να αναφέρω τον δυνατό ήχο που είχα ακούσει το βράδυ στην μητέρα μου και μου είπε πως και εκείνη το είχε ακούσει και δεν μπορούσε να καταλάβει τι τον προκάλεσε μιας και όταν σηκώθηκε το πρωί τίποτα δεν είχε κουνηθεί από την θέση του.

Τις επόμενες δύο μέρες τίποτα παράξενο δεν είχε συμβεί και είχα ηρεμήσει. Όμως το τρίτο βράδυ κάτι συνέβη πάλι.

Είχα ξυπνήσει πρώτος από όλους κατά τις 5 η ώρα και δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ οπότε είχα κάτσει καθιστός πάνω στο κρεβάτι μου και κοίταζα το ελάχιστα φωτισμένο εκείνη την ώρα δωμάτιο μου. Και έτσι όπως κοίταζα άκουσα τον ίδιο ακριβώς θόρυβο να έρχεται από το σημείο που κοίταζα και το οποίο φυσικά ήταν κενό. Τρόμαξα πάλι και αμέσως πήρα το κινητό μου και άρχισα να ακούω μουσική μέχρι να ξυπνήσουν και οι υπόλοιποι.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, την επόμενη μέρα ενώ έτρωγα πρωινό μόνος μου στην κουζίνα του σπιτιού μου, κάποια πλαστικά λουλούδια που ήταν ακουμπισμένα στο τραπέζι ακριβώς μπροστά μου εκσφενδονιστήκαν και βρέθηκαν στο πάτωμα χωρίς να υπάρχει κάποιο ανοιχτό παράθυρο τριγύρω ή κάτι τέτοιο.

Τα μόνα άτομα που αποφάσισα να το πω ήταν οι 2 ξαδέρφες μου που μου είπαν πως ίσως με βοηθήσει να ακούω μουσική όταν κοιμάμαι. Έτσι κι έκανα. Οπότε μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχα κανένα πρόβλημα. Όμως αποφάσισα να σταματήσω να κοιμάμαι με ακουστικά γιατί δεν έκανα τόσο καλό ύπνο οπότε σταμάτησα. Και δεν είχα κανένα πρόβλημα μέχρι προχθές…

Άκουγα μουσική ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου ώσπου ένοιωσα την εξωτερική μεριά του κρεβατιού μου να βαθουλώνετε σαν κάποιος να έκατσε δίπλα μου στο κρεβάτι. Νόμιζα πως ήταν η αδελφή μου οπότε το αγνόησα και δεν άνοιξα τα μάτια μου για νομίζει πως κοιμάμαι και να με αφήσει ήσυχο. Μετά από λίγο το βάρος έφυγε αλλά μετά από λίγο επέστρεψε κι έτσι εγώ άνοιξα τα μάτια μου περιμένοντας να δω την αδελφή μου όμως προς έκπληξη μου δεν είδα κανέναν να κάθετε στο κρεβάτι μου.

Λοιπόν τι νομίζετε; Δεν μπορεί κατά την γνώμη μου όλα αυτά να ήταν συμπτώσεις και επίσης δεν βρήκα κάποια λογική εξήγηση για κανένα από αυτά όσο και να σκέφτηκα δεν υπήρχε καμία λύση σε αυτά τα μυστήρια. Παρακαλώ πείτε μου την γνώμη σας.

Θάνατος: 8 Μέρες Έμειναν.


Το όνομά μου είναι Πέτρος και αυτή η ιστορία είναι 100% αληθινή. Όλα ξεκίνησαν πριν από ένα μήνα μόλις πέθανε ο παππούς μου ο Πέτρος από τον οποίο πήρα το όνομά μου.

Εδώ και χρόνια ο παππούς μου έμενε μόνος του γιατί είχε πεθάνει η γιαγιά μου. Από την ημέρα που τον κηδέψαμε τον έβλεπα κάθε βράδυ στον ύπνο μου να μου λέει «8 μέρες έμειναν». Δεν μπορούσα να καταλάβω τι εννοούσε. Το είπα στους γονείς μου και με πήγαν σε ψυχολόγο. Ούτε και ο γιατρός κατάλαβε.

Έτσι οι μέρες περνούσαν και τα όνειρα κάθε μέρα τα ίδια, «7 μέρες έμειναν, 6 μέρες έμειναν, 5 μέρες έμειναν, 4 μέρες έμειναν, 3 μέρες έμειναν, 2 μέρες έμειναν». Φοβόμουν πάρα πολύ και ήξερα ότι δεν ήταν απλά ένα όνειρο.

«Μία μέρα έμεινε», δεν ήξερα τι να κάνω. Βγήκα έξω να σκεφτώ. Ήρθε το βράδυ και έπεσα για ύπνο, η μαμά μου είχε βγει έξω με μία φίλη της.

Χτυπάει το τηλέφωνο στις 23:30 την νύχτα και μας λένε ότι η μητέρα μου είχε ένα δυστύχημα με το αυτοκίνητο και είναι στο νοσοκομείο. Πήγαμε και περιμέναμε.

24:01  Τα μεσάνυχτα βγαίνουν και μας λένε ότι είναι νεκρή…

Μετά από ένα μήνα ήταν 26 Ιουλίου 2013 και συμμάζευα τα πράγματά της και βρήκα το ημερολόγιό της που είχε από μικρή και άρχισα να το διαβάζω.

«Δεν ξέρω γιατί συνέχεια ο μπαμπάς με στενοχωρεί (Ο παππούς  μου ο Πέτρος), συνέχεια μου λέει ότι θα πεθάνω πέντε μέρες και δεκατρία χρόνια μέτα από την γέννηση του γιου μου».

Σκέφτηκα ότι αφού εγώ γεννήθηκα 21 Ιουλίου 2000 αν προσθέσουμε 5 μέρες και δεκατρία χρόνια έχουμε… 26 Ιουλίου 2013. Έπαθα σοκ και θυμήθηκα τα όνειρα που έβλεπα με τις μέρες και κατάλαβα ότι αφού η μαμά μου πέθανε 24:01 οι μέρες που είχαν μείνει ήταν μηδέν.

================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

================

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το φάντασμα Του Γέρου.


Κατάγομαι από μία από τις πιο πλούσιες οικογένειες της Θεσσαλονίκης,  ο πατέρας μου είναι στρατιωτικός και πήρε μετάθεση για Αθήνα. Αγοράσαμε  ένα σπίτι και τις πρώτες τρείς εβδομάδες τα πράγματα ήταν φυσιολογικά

Την τέταρτη εβδομάδα όλοι οι γείτονες άρχισαν να μας λένε να φύγουμε από το σπίτι γιατί ήταν στοιχειωμένο και ότι κανείς δεν είχε ζήσει σε αυτό το σπίτι για ένα μήνα, εμείς δεν τους πιστεύαμε γιατί κανένας από την οικογένεια μου δεν τα πιστεύει αυτά.

Μόλις νύχτωσε οι γονείς μου βγήκαν έξω για να φάνε (Είχαν επέτειο γάμου) και έκατσα εγώ μόνος στο σπίτι. Μόλις έφτασαν μεσάνυχτα ένιωσα ένα κρύο να με περιτριγυρίζει και νόμιζα ότι κάποιος με παρακολουθεί (Χέστηκα πάνω μου). Βγήκα στο μπαλκόνι να δω αν είναι κανείς έξω κανένας. Πήρα τηλέφωνο την θεία μου και ήρθε. Η θεία μου δεν θα μου χαλούσε ποτέ χατίρι. Περνούσαμε πολύ καλά και εγώ δεν φοβόμουν, βλέπαμε ταινία, και σε κάποια φάση δίψασα (η κουζίνα είναι στον επάνω όροφο). Ανέβηκα τα σκαλιά πήρα νερό και κατέβηκα πάλι κάτω, και τι να δω η θεία μου μέσα στα αίματα αποκεφαλισμένη. Πήρα τηλέφωνο τους γονείς μου να έρθουν, όμως είδα ότι  αργούσαν, βγήκα στο μπαλκόνι και είδα ότι το αμάξι ήταν κάτω αλλά όχι μέσα στο γκαράζ. Περίεργο, κατέβηκα στο γκαράζ και είδα τους γονείς μου….. νεκρούς.

Είχα πανικοβληθεί τόσο πολύ ήμουν στο σπίτι με τρία πτώματα και ακούγοντας μια φωνή «είσαι ο επόμενος», πήρα τηλέφωνο την αστυνομία και το ΕΚΑΒ. Μετά από δύο μέρες έγινε η κηδεία και των τριών.

Εκείνο το βράδυ δεν φοβόμουν τίποτα, ήμουν χάλια ψυχολογικά, γύρισα στο σπίτι και έκατσα εκεί το βράδυ. Δεν είχα ύπνο και άρχισα να ψάχνω διάφορα συρτάρια που δεν είχα ανοίξει καθόλου όσο έμενα σε αυτό το σπίτι, έτσι και αλλιώς θα έφευγα την άλλη μέρα για ένα άλλο σπίτι. Βρήκα ένα ημερολόγιο από το 1858 που έγραφε «Άννα αφού πέθανες εσύ μέσα σε αυτό το σπίτι δεν θα ζήσει κανένας, δεν θα το επιτρέψω, όποιος το διαβάσει θα πεθάνει». Εκείνη την ώρα είδα έναν γέρο γύρω στα 80 να μου λέει «έλα μαζί μου και άσε κάτω το ημερολόγιο μου». Ξύπνησα στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.

Μετά από ένα μήνα το παιδί αυτό πέθανε από μια άγνωστη αιτία μέσα στο νοσοκομείο……. Κάτω στο πάτωμα βρήκαν ένα ημερολόγιο που ξεκινούσε κάπως έτσι  «Άννα αφού πέθανες εσύ………»

==============================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

==============================

Τρόμου: Το Ματωμένο Και Στοιχειωμένο Σχολείο.


Η ιστορία που σας γράφω είναι 100 % αληθινή. Ήταν μια κανονική μέρα στο 11 ο Δημοτικό Σχολείο για τους μαθητές, μέχρι που 4 μαθητές της έκτης τάξης πίστευαν ότι το σχολείο τους ήταν καταραμένο και χτισμένο επάνω σε νεκροταφείο.

Από εκείνη την στιγμή ήθελαν να το εξερευνήσουν και να μάθουν τα μυστικά του. Την ώρα του πρώτου διαλείμματος που διαρκούσε 20 λεπτά πήγαν στο πρώτο όροφο. Το πρώτο μέρος που εξερεύνησαν ήταν η ταράτσα το οποίο είναι ένα από τα ποιο ανατριχιαστικά μέρη του σχολείου. Όλες οι λάμπες που υπάρχουν στην ταράτσα ήταν σπασμένες, το ίδιο και ένα κομμάτι από το τζάμι της τζαμαρίας. Υπήρχαν μεγάλα μαρμάρινα σκαλιά τα οποία οδηγούσαν επάνω.

Τα παιδιά άρχισαν να περπατάνε σιγά σιγά και να ανεβαίνουν ένα ένα τα σκαλοπάτια της ταράτσας. Το πρώτο παιδί που ανέβηκε αντίκρισε μια έδρα και μια καρέκλα. Ανακουφίστηκαν όταν είδαν ότι υπάρχει μόνο μια έδρα. Τα παιδιά καθησυχάστηκαν και άρχισαν να ανεβαίνουν τα σκαλιά, μέχρι που παρατήρησαν και αποφάσισαν να ανοίξουν τα  συρτάρια. Το πρώτο συρτάρι ήταν άδειο, το δεύτερο ήταν άδειο επίσης, άλλα το τρίτο είχε κάτι μέσα.

Ήταν ένα κομμάτι χαρτί ή βασικά κάτι σαν μια λίστα με τα ονόματα των παιδιών του σχολείου. Μερικά ονόματα ήταν σβησμένα με κόκκινες γραμμές, ευτυχώς όμως για καλή τους τύχη τα ονόματα τους δεν ήταν σβησμένα.

Το διάλειμμα τελείωνε σε 15 λεπτά και εκείνοι έπρεπε να κατέβουν πριν τους πιάσει κάποιος. Ξαφνικά ένας δάσκαλος βγήκε από την τάξη του και ερχόταν προς την ταράτσα. Αμέσως τα παιδιά κρύφτηκαν πίσω από την έδρα και έκαναν πολύ ησυχία. Ο δάσκαλος όταν ανέβηκε δεν είδε κανέναν οπότε έφυγε. Τα παιδιά κατέβηκαν τρέχοντας τα σκαλοπάτια και πήγαν έξω από την τάξη τους και περίμεναν το κουδούνι να χτυπήσει.

Τα παιδιά αποφάσισαν να μην ερευνήσουν το σχολείο πάλι, άλλα πήγαν στο προαύλιο για να παίξουν κυνηγητό με τους συμμαθητές τους. Καθώς έπαιζαν ένα αγόρι από την τρίτη τάξη ούρλιαξε και έδειξε ψηλά στην ταράτσα. Εκεί υπήρχε ένα κορίτσι με άσπρο φόρεμα και μαύρα μαλλιά. Η δάσκαλοι που ήταν εφημερία ειδοποίησαν την διευθύντρια και εκείνη τους είπε ότι ήταν μια ψεύτικη κούκλα την οποία είχαν βάλει εκεί για να τρομάζει αυτούς που πάνε στην ταράτσα.

Αργότερα στο τελευταίο διάλειμμα τα παιδιά είχαν πάει στην κάτω αυλή όπου ήταν το προαύλιο για τα μικρά. Κάθισαν σε κάτι βρύσες και άρχισαν να μιλάνε για το διαγώνισμα στην Ιστορία την επόμενη βδομάδα, μέχρι που άκουσαν ένα σύρσιμο από την αποθήκη στις τουαλέτες. Πήγαν σιγά σιγά να δουν από το παράθυρο. Ξαφνικά πετάχτηκαν κάτι χέρια και ακούμπησαν το παράθυρο. Τα παιδιά άρχισαν να ουρλιάζουν και έτρεξαν γρήγορα στα σπίτια τους.

Όταν είχαν πάει μια βόλτα το απόγευμα είδαν ότι τα φώτα στο σχολείο ήταν ανοιχτά και η πόρτα σπασμένη. Όταν μπήκαν μέσα είδαν κάτι σκιές να κατεβαίνουν τα σκαλιά. Αμέσως ένα παιδί έβγαλε το κινητό του και τραβούσε τι γινόταν. Αυτές οι σκιές κουβαλούσαν ένα παιδί το οποίο είχε λιποθυμήσει και το τοποθέτησαν κάτω και έβγαλαν το μαχαίρι. Εκείνη την στιγμή τα παιδιά ήξεραν ότι θα τον σκότωσαν και ήθελαν να κάνουν κάτι για να τους σταματήσουν.

Τα παιδιά ούρλιαξαν και άρχισαν να πετάνε πέτρες. Ένα παιδί πήρε το ασθενοφόρο και την αστυνομία. Όταν η αστυνομία έφτασε άρχισε και πυροβολούσε. Οι κακοί δαίμονες πέθαναν και το παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Ήταν μια περιπέτεια που δεν θα ξεχάσουν πότε!!!

=========================

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

=========================

Θάνατος: Κόκκινα Μάτια.


Ακούγονται οι δείκτες του ρολογιού να χτυπάνε επίμονα, ξεσκίζοντας την ησυχία με τον κρότο τους. Ακούγεται ο αέρας να λυσσομανά έξω από το παλαιό αρχοντόσπιτο, κάνοντας τις γρίλιες του παντζουριού να δέρνουν το παλιό και ταλαιπωρημένο από τις κακουχίες του καιρού τζάμι. Από τα κενά των πατζουριών μπαίνει μία ασθενική λάμψη του μεσονύκτιου φεγγαρόφωτου, προσδίδοντας στο πρόσωπό της μία γκριζωπή απόχρωση.

Όντας χαμένη μέσα στη λήθη της, κάτι την τάραξε. Οι κτύποι της καρδιάς της επιτάχυναν. Μπορούσε να νιώσει την απότομη ροή του αίματός της να διογκώνει κάθε αγγείο του σώματός της. Αλαφιασμένη, πετάχτηκε από το κρεβάτι και ανακάθισε προσπαθώντας να καταλάβει τι γινόταν γύρω της, με την όραση της ακόμα θολή.

Read the rest of this entry

Τρόμου: Το Στοιχειωμένο Διπλανό Διαμέρισμα.


Η ιστορία που θα σας πω πρόκειται για το διπλανό διαμέρισμα του σπιτιού μου. Υπάρχουν δύο μύθοι για αυτό το διαμέρισμα:

Ο πρώτος είναι ότι ένα αγαπημένο ζευγάρι που ετοιμαζόταν να παντρευτεί αγόρασε το σπίτι και το ανακαίνισε αλλά μία νύχτα ένας τρελός δολοφόνος μπήκε μέσα στο σπίτι και τους έκαψε  ζωντανούς καθώς κοιμόντουσαν.

Ο δεύτερος είναι ότι μια γριά μετακόμισε εκεί με την κόρη της η όποια σπούδαζε νομική. Όμως ένας άντρας που αγαπούσε το κορίτσι μετά από τις απορρίψεις της κοπέλας αυτός μία μέρα πήρε ένα τσεκούρι έσπασε την πόρτα και αποκεφάλισε την αγαπημένη του και την γριά.

Μια μέρα δύο κορίτσια κατά το 2000 αποφάσισαν να μπουν μέσα στο διαμέρισμα. Στην αρχή όλα φαινόντουσαν φυσιολογικά όμως μετά ακούστηκε μια κραυγή νεαρής κοπέλας που ζητούσε βοήθεια. Μετά από αυτή την κραυγή επακολούθησε ένα κλάμα μωρού νηπιακής ηλικίας. Για πέντε χρόνια τα κορίτσια έμεναν άφαντα, ώσπου η αστυνομία μπήκε σε εκείνο το παλιό διαμέρισμα. Εκεί βρήκαν τα δύο κορίτσια με βγαλμένα μάτια, έξω τα εντόσθια και κομμένα τα γενετικά τους όργανα.

Κατά το 2005 μπήκε στο σπίτι μια παρέα αγοριών που δεν ήξερε για την ιστορία του. Μόλις εισήρθαν στο διαμέρισμα εμφανίστηκε ένας μαυροφορεμένος άντρας που κρατούσε ένα δρεπάνι. Αφού τους είπε κάτι σε μια ακαταλαβίστικη που μάλλον σήμαινε «Δεν είστε ευπρόσδεκτοι εδώ», τους τεμάχισε με το δρεπάνι.

Από τότε το σπίτι το κλείδωσαν οι κάτοικοι της πολυκατοικίας και κανείς δεν τολμάει να μπει μέσα.

=======================

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

=======================

Τρόμου: Το Καταραμένο Σπίτι Της Τούμπας.


Όλα άρχισαν όταν εγώ με την αδελφή μου την Μαρία πήγαμε σε ένα καινούριο σπίτι κληρονομιά της μακαρίτισσας μητέρας. Μετά από μέρες ακούγαμε ουρλιαχτά και αποφασίσαμε τότε να δούμε από που έρχονται αυτοί οι ήχοι.

Πήραμε δύο φακούς και μπήκαμε σε μια κάμαρα με δυο πόρτες, η μία ήταν σπασμένη και η άλλη κλειδωμένη. Μπήκαμε στη σπασμένη αλλά δεν βλέπαμε τίποτα. Εκείνη την ώρα ανάψαμε τους φακούς μας και στο βάθος είδαμε ένα μαυροντυμένο άντρα. Αυτός ο άντρας ήταν ο πατέρας μας.

Το καταλάβαμε από το σημάδι στο λαιμό του .Τον ρωτήσαμε  τι είχε πάθει. Εκείνος δεν μίλησε αλλά  μας κοίταξε με ένα δολοφονικό βλέμμα, έτσι καταλάβαμε ότι ήρθε το τέλος μας. Τότε τρέξαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε μέχρι την έξοδο αλλά εκείνος με κάποιο τρόπο μας πρόφτασε και βρέθηκε ακριβώς μπροστά μας. Εμείς τσιρίξαμε αλλά κανείς δεν άκουγε.

Ήταν έτοιμος να μας σκοτώσει, εμείς ξανατρέξαμε στο δωμάτιο που τον είδαμε εκεί βρήκαμε το πτώμα της μητέρας μας γεμάτο καρφιά στο σώμα της. Τότε καταλάβαμε ότι δεν ήταν σύμπτωση που λέγανε ότι πέθανε αλλά είδαμε ότι επρόκειτο για δολοφονία.

Νιώσαμε την ανάσα κάποιου από πίσω μας, καταλάβαμε ότι ήταν εκείνος ο άντρας που είδαμε στο δωμάτιο.

Μετά καταφέραμε να βγούμε από ένα σπασμένο παράθυρο. Πήγαμε κατευθείαν στην φίλη μας την Φωτεινή για να της πούμε τι είχε γίνει. Εκείνη μας πέρασε για τρέλες. Την επόμενη μέρα πήραμε δυο εικόνες αγίων και ξαναμπήκαμε μέσα σε εκείνο το σπίτι για να μαζέψουμε τα πράγματα που είχαμε αφήσει εκεί.

Μετά περάσαμε από το σπίτι της Φωτεινής για να της πούμε ότι φεύγουμε. Είδαμε την πόρτα ανοιχτή και είδαμε το πτώμα της φίλης μας. Πήραμε ένα ταξί και φύγαμε, όταν είδαμε τον οδηγό ήταν εκείνος ο άνθρωπος που είχαμε δει στο σπίτι, ήρθε το τέλος μας.

Και από του κανείς δεν έχει μπει ξανά σε αυτό το σπίτι…..

====================

Ευχαριστούμε τις αδερφές Μαριάννα και Λίζα για την ιστορία τους.

====================

Τρόμου: Η Πόλη Φάντασμα.


Ήμουν εγώ μαζί με την κολλητή μου και είχαμε μετακομίσει σε ένα άλλο σπίτι στην Θεσσαλονίκη. Οι μέρες μας ήταν όλες φυσιολογικές. Βγαίναμε κάθε μέρα για βόλτα και το βράδυ πηγαίναμε σε κάποιο κλαμπ. Όμως μία μέρα που βγήκαμε για βόλτα, ο δρόμος ήταν άδειος και όλα τα σπίτια ακατοίκητα!!! Αρχίσαμε να κοιτάμε η μία την άλλη απορημένες όταν αρχίσαμε να ακούμε φωνές από ένα σπίτι, σαν κάποιοι να μαλώνουν!!

Εμείς πήγαμε να δούμε ποιοι ήταν αυτοί που φώναζαν και να τους ρωτούσαμε τι είχε συμβεί. Μπήκαμε μέσα και… ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΝΕΝΑΣ!! Βγήκαμε έξω και αρχίσαμε να τρέχουμε. Εκεί που τρέχαμε στον δρόμο, βλέπουμε να περνάνε από μπροστά μας 6 μαύρες σκιές‼ Εμείς από την τρομάρα μας πήραμε άλλη κατεύθυνση!! Αρχίσαμε να ακούμε διάφορες φωνές από παντού να μας ζητάνε απεγνωσμένα βοήθεια!!!

Βρήκαμε ένα αμάξι και μπήκαμε μέσα. Όταν ήμουν έτοιμη να πατήσω γκάζι, έρχεται πολύ απότομα μπροστά μας μία κατάλευκη φιγούρα με πολύ τρομαχτικό πρόσωπο!!!! Εγώ και η κολλητή μου αρχίσαμε να τσιρίζουμε σαν τρελές και πάτησα γκάζι!!! Πήγαμε να μείνουμε στην μαμά μου που μένει στη διπλανή πόλη!!!

Την επόμενη μέρα της τα είπαμε όλα και αυτή μας είπε ότι το χωριό από παλιά περιβαλλόταν από μύθους φαντασμάτων!!!

========================

Ευχαριστούμε την Τσαμπίκα για την ιστορία της.

========================

Τρόμος: Οι Κραυγές Της Γυναίκας.


Αυτή η ιστορία που θα σας πω έχει συμβεί στα αλήθεια. Κάποτε ζούσε ένας  πλούσιος άνδρας ο οποίος είχε δολοφονήσει την γυναίκα του αλλά κανείς δεν είχε αποδεικτικά στοιχεία εναντίον του. Επειδή χρειαζόταν βοήθεια με την καθαριότητα  αγόρασε μια όμορφη υπηρέτρια από την Σερβία.

Όσο πέρναγε ο χρόνος τόσο πιο πολύ έχανε το μυαλό του. Μια μέρα την πήγε στο υπόγειο και άρχισε να την χτυπάει πάρα πολύ άσχημα. Φώναζε αλλά αυτός την σκότωσε και την έθαψε για να μην βρουν το πτώμα της. Μετά από λίγες και εκείνος αυτοκτόνησε για αυτό που έπραξε.

Μετά από δύο χρόνια μετακόμισε μια οικογένεια από την Αγγλία και μετά από ανακαινίσεις εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί. Ένα βράδυ ένα παιδί από την οικογένεια άκουσε φωνές αλλά δεν έδωσε σημασία. Μετά από λίγο  ξανάκουσε φωνές, πήρε ένα φακό για να δει από που ακουγόντουσαν αυτοί οι ήχοι. Τελικά ανακάλυψε ότι ερχόντουσαν από το υπόγειο.

Μόλις μπήκε μέσα είδε μια γυναίκα γεμάτη αίματα από το κεφάλι μέχρι τα πόδια της, αυτός έφυγε γιατί πίστευε ότι θα του κάνει κακό. Όταν έφτασε στην πόρτα είδε ότι ήταν κλειδωμένη, τότε ήταν που το αίμα του πάγωσε. Τελικά έσπασε την κλειδαριά με ένα μαχαίρι και μετά εκείνη η γυναίκα εξαφανίστηκε μέσα σε ένα πέπλο σκοταδιού.

Το επόμενο πρωί οι γονείς του πήγαν για δουλειά και έτσι άφησαν τον γιο τους σπίτι μόνο του έχοντας του εμπιστοσύνη. Μετά από λίγο πήγε στο δωμάτιο του και είδε γραμμένο στους τοίχους με αίμα  την φράση «Είσαι ο επόμενος», ακριβώς από πίσω του ήταν εκείνη η γυναίκα που είχε δει στο υπόγειο. Το αγόρι έβαλε μια κραυγή όσο πιο δυνατά μπορούσε. Όταν γύρισαν οι γονείς του σπίτι πήγαν στο δωμάτιο του για να τον ειδοποιήσουν ότι γύρισαν, αλλά είδαν τον γιό τους αποκεφαλισμένο και την φράση «Αυτό θα πάθετε και εσείς». Μόλις το είδαν μετακόμισαν σε άλλη περιοχή…

Από τότε κανείς δεν ξαναπάτησε το πόδι του εκεί…

==============================

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

==============================

Τρόμου: Το Ματωμένο Αγόρι.


Κάποτε ήταν ένα αγόρι που ζούσε με την οικογένεια του ευτυχισμένο. Τον έλεγαν Χρήστο. Ωστόσο δεν είχε καθόλου φίλους αντίθετα πολλούς εχθρούς (λόγω της εθνικότητάς του).

Μια μέρα βγήκε βόλτα με τον μοναδικό φίλο που είχε, τον Θανάση. Κάθισαν λίγο στο πάρκο πίνοντας καφέ. Όμως η ευχάριστη και διασκεδαστική τους βόλτα διακόπηκε από τους νταήδες του σχολειού του που συνεχώς κορόιδευαν τον Χρήστο για την εθνικότητα και τα ρούχα που φορούσε. Ο αγαπημένος και μονός του φίλος Θανάσης άρχισε να τρέχει εγκαταλείποντας τον Χρήστο στη τύχη του.

Οι νταήδες αφού τον κορόιδεψαν για τα ρούχα του και ότι αρνητικό είχε επάνω του τον χτυπούσαν για ώρες ολόκληρες! Ώσπου λόγω της αντίστασης του τον έσπρωξαν με αποτέλεσμα να χτυπήσει άσχημα το κεφάλι του σε μια πετρά. οι νταήδες από το φόβο τους τον εγκατέλειψαν  και άφησαν το αίμα του να κυλάει σε όλο το πεζοδρόμιο.

Λίγο πριν πεθάνει ορκίστηκε εκδίκηση και καταράστηκε τους δολοφόνους του, όσους τον κορόιδευαν τόσο χρόνια αλλά και τον μοναδικό του φίλο που τον Θανάση που τον παράτησε στα χέρια τον νταήδων…

Λίγες μέρες μετά είχε ακουστεί για ένα αγόρι περίπου 20 ετών που περπατούσε στον δρόμο που σκοτώθηκε ο Χρήστος. Όποιος περαστικός τον έβλεπε δεν θα είχε καλή τύχη. Όσο για αυτούς που  καταράστηκε πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλο. Όμως και μετά τον θάνατο όλων όσων μισούσε, το αγανακτισμένο πνεύμα του Χρήστου συνέχισε τη δράση του. Κάποιοι λένε ότι εκδικείται και παίρνει τις ζωές όλων όσων κοροϊδεύουν παιδιά για διαφόρους λογούς και άλλοι λένε ότι συμπαραστέκεται σε όσους υποφέρουν από τη βία αυτή.

=========================

Ευχαριστούμε την Μαρία για την ιστορία της.

=========================

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 1.004 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: