Τρόμου: Περίεργα Πράγματα Συμβαίνουν Στο Σχολείο Μας.


Πέρσι όλο το σχολείο μου είχε πάθει αμόκ με ένα συγκεκριμένο θέμα. Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Θυμάμαι, καθόμουν στο ολοήμερο με 3 φίλες μου. Την Κ.,την Ι. και την Γ. Στο σχολείο μας έχουμε κάτι κατακόμβες που εκεί μέσα είναι το γυμναστήριο μας και το θεατράκι μας.  Οπότε, εκεί είναι και το πιο συνηθισμένο μέρος για να λέμε τρομακτικές ιστορίες.

Εκεί λοιπόν που καθόμασταν και συζητούσαμε, ακούμε ένα «Μπαπ»! Τρομαγμένες, κατεβαίνει η Ι. τις σκάλες να δει τι είναι. Η Ι. τρέχει πάνω τρομαγμένη.

– τι έγινε;

– Είδα ένα κόκκινο φως πάνω από την πόρτα!

Της είπαμε πως όλα αυτά είναι της φαντασίας της και πως δεν πάει καλά. Συνεχίζουμε να μιλάμε. Εκεί, οι δάσκαλοι υπηρεσίας ήταν έξω από το σχολείο και ήμασταν μόνες μας στο σχολείο. Τα άλλα παιδιά ήταν έξω.

Ξαφνικά, ένας κρύος αέρας μας πάγωσε και νιώσαμε όλες την παρουσία κάποιου στον χώρο. Ακούμε από τις κατακόμβες ένα μεγάλο ουρλιαχτό. Η ματιά μου πήγε κατευθείαν σε ένα τζάμι που έχουμε πάνω από την πόρτα του υπογείου. Το θέαμα που αντίκρισα ήταν σκληρό και έκλεισα κατευθείαν τα μάτια μου.

Αντίκρισα μια κοπέλα με μαύρο φόρεμα και άσπρα μαλλιά να αιωρείται στον αέρα! Ούρλιαξα και εγώ μια φορά και άρχισα να κλαίω.

Την επόμενη μέρα είχαμε γυμναστική. Κατεβήκαμε κάτω επειδή έβρεχε. Η συμμαθήτριά μου η Μ. είχε πιάσει το χερούλι της πόρτας προς τα πάνω και κατευθείαν χωρίς να το κάνει αυτή,  κατέβηκε μόνο του!  Φοβηθήκαμε όλοι τόσο πολύ που ουρλιάξαμε όλοι μαζί.

Ο γυμναστής μόλις ήρθε και μας άνοιξε την πόρτα. Κάναμε μερικές ασκήσεις και η Π. μου είπε με τρόμο: δες λίγο στο θεατράκι! Γυρνάω και τι βλέπω; Έναν σκελετό να κουνιέται αλλά το είπαμε στον γυμναστή και μας είπε τρελούς. Τόσα φαινόμενα μας τρόμαξαν και ακόμα δεν έχουμε λύσει το μυστήριο…

================

Ευχαριστούμε την Σταυρούλα για την ιστορία της

================

Ο Νταής, Μέρος 5ο.


Το έντονο φως μπήκε κλεφτά από τις χαραμάδες του μισογκρεμισμένου παντζουριού. Ο Μανώλης άνοιξε τα μάτια του πονοκεφαλιασμένος και το στόμα του μύριζε αλκοόλ. Ο φίλος του στεκόταν δίπλα του. Τον κοίταζε την ώρα που προσπαθούσε να καλύψει το κεφάλι του με τα κιτρινισμένα του σεντόνια. Ήξερε όμως πως το βλέμμα του συγκάτοικου ήταν καρφωμένο πάνω του. Read the rest of this entry

Ο Νταής, Μέρος 4ο.


Το επόμενο βράδυ ήρθε και όλο χαρά ο Μανώλης περίμενε την ώρα που συγχρονισμένα οι δύο δείκτες του ρολογιού θα περνούσαν την απόλυτα κάθετη κορυφή. Το δεύτερό του παιχνίδι θα αποκτούσε σάρκα και οστά. Ο συνεργός του καθόταν αμίλητος στον καναπέ του δωματίου δείχνοντας σκεπτικός. Είχε αρχίσει να τον φοβάται. Τον γνώριζε από παλιά, πρώτη φορά όμως συνειδητοποιούσε το μέγεθος της τρέλας που κουβαλούσε μέσα του. Σκεφτόταν μήπως τελικά έπρεπε να σταματήσουν ή αν ο Μανώλης έδειχνε αμετανόητος θα αποτραβιόταν μακριά του. Read the rest of this entry

Ο Νταής, Μέρος 3ο.


-«Λοιπόν… τι έχουμε για σήμερα Μανώλη…;»

-«Απόψε σας έχω ετοιμάσει κάτι πολύ δυνατό…»

-«Ελπίζω να μην έχουμε τίποτα μπλεξίματα με τους μπάτσους και τρέχουμε ξανά.»

-«Αν δεν κινδυνεύουμε να έχουμε μπλεξίματα με τα γουρούνια τότε δεν θα είναι διασκεδαστικό…»

-«Δεν ξέρω ρε Μάνο.» Ο φίλος του νταή έμοιαζε σκεπτικός. «Μήπως κάπου το παρατραβάμε κι εμείς…;» τον ρώτησε.

Ο Μανώλης γύρισε απότομα το κεφάλι του χαρίζοντάς του μια διαπεραστική ματιά. «Τι έγινε ρε; Κότεψες;»

-«Όχι, αλλά να… Θυμάσαι τον Αλέξανδρο;»

-«Ναι. Λοιπόν…; Ψόφησε το μαλακισμένο. Ο διευθυντής είχε πει ότι κρεμάστηκε και να σου πω την αλήθεια τον πιστεύω. Κανείς δεν τον είδε από τότε. Πιστεύω πως τον πήρε ο πατέρας του και πήγε να τον θάψει σε κάνα χωράφι και μετά από την τρέλα του σκότωσε την γυναίκα του και αυτοκτόνησε.»

-«Θυμάσαι τι του είχες κάνει;»

-«Τίποτα δεν του είχα κάνει. Ας ήταν αρκετά άντρας να αντέξει. Χάρη έκανα στην κοινωνία που την γλίτωσα από ένα τέτοιο σκουπίδι.»

-«Δεν νιώθεις ποτέ σου πως του…» προσπάθησε να τον λογικεύσει σε μια κρίση ευσυνειδησίας. Ο Μανώλης τον διέκοψε απότομα.

-«Πόσες φορές πρέπει να σ’ το πω; Καρφί δεν μου καίγεται.» Read the rest of this entry

Ο Νταής, Μέρος 2ο


Την επόμενη και τη μεθεπόμενη μέρα η τραπεζαρία δεν είδε καθόλου τον Αλέξανδρο. Κλεισμένος στον εαυτό του, μέσα στους τέσσερις τοίχους του δωματίου του βυθιζόταν στην άβυσσο της ανορεξίας χάνοντας ολοένα και περισσότερα κιλά. Ένιωθε άρρωστος, έμοιαζε με άρρωστο και ήταν άρρωστος. Αρκετοί ομαδάρχες είχαν προσπαθήσει να τον πλησιάσουν αλλά αυτός τους απέφευγε βρίσκοντας κάθε φορά και μία δικαιολογία. Όταν η κατάσταση έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την ψυχική υγεία του μικρού κατασκηνωτή, ο διευθυντής κάλεσε τη μητέρα του. Ο μικρός Αλέξανδρος αναγκάστηκε να παρευρεθεί σε αυτό το τηλεφώνημα. Read the rest of this entry

Ο Νταής, Μέρος 1ο.


~ Ο νταής ~

Μέρος 1ο

-«Εντάξει…» ψέλλισε κλαίγοντας ο μικρός Αλέξανδρος μόλις βγήκε από το ντουλάπι όπου τον είχαν κλείσει οι φίλοι του για να κάνει το juke box. Τα ρούχα του ήταν σκισμένα και το δεξί του μάτι μαυρισμένο. Τι θα έλεγε στη μητέρα του αυτή τη φορά; Οι δικαιολογίες του είχαν τελειώσει εδώ και πολύ καιρό. Τη μία είχε πέσει από τη σκάλα, την άλλη είχε κουτουλίσει σε κάποιο ντουλάπι· και γενικότερα έτσι κυλούσε η ζωή του πίσω από τις κλειστές πόρτες του ολοήμερου ιδιωτικού σχολείου.

Read the rest of this entry

Τρόμου: Το Μοναστήρι Του Σατανά.


Το παρακάτω κείμενο δεν είναι μία απλή ιστορία τρόμου ούτε μύθος. Είναι μία προειδοποίηση για το μέλλον και μία πρόβλεψη ενός νεκρού που παγίδευσε την ψυχή του. Πρέπει όλοι να το διαβάσουν για να καταλάβουν ότι η ζωή η αιώνια είναι κατάρα όχι ευλογία.

Ήταν βράδυ πέρα από τα φώτα της πόλης όταν περιπλανιόμουν μονάχος μου στην εξοχή. Ξαφνικά ξέσπασε μεγάλη καταιγίδα και δεν είχα που να καλυφτώ. Συνέχισα να περπατάω μέσα στην βροχή. Τα σύννεφα είχαν καλύψει το φεγγάρι και μόνο οι λάμψεις των αστραπών φωτίζανε τον δρόμο. Περπάτησα περίπου 3 χιλιόμετρα μέσα στην καταιγίδα ώσπου είδα μπροστά μου κάποιο οίκημα που δεν μπορούσα να δω καθαρά τι ήταν γιατί το νερό της βροχής ήταν τόσο δυνατό που κάλυπτε την εικόνα. Προχώρησα προς τα ‘κει. Δεν ήτανε πολύ μακριά ίσως 600 μέτρα όχι περισσότερο. Η βροχή γινότανε όλο και δυνατότερη και οι κεραυνοί πέφτανε ασταμάτητα. Δέντρα ξεριζώνονταν από τον αέρα και ο δρόμος ήτανε αδιάβατος από την πηκτή λάσπη. Τελικά έφτασα έξω από την πύλη. Ήτανε μία Μονή αλλά δεν φαινότανε να είναι κανείς εκεί. Χτύπησα την εξώθυρα και δεν βγήκε κανείς. Προσπάθησα να την ανοίξω αλλά μάταια. Πήγα λοιπόν από το πίσω μέρος μήπως υπάρχει κάποια πόρτα για να μπω. Βρήκα μία πόρτα στο έδαφος πίσω από την μονή. Εκεί πρέπει να ήταν το κελάρι των μοναχών που ζούσαν εκεί. Δεν ήτανε σε καλή κατάσταση το ξύλο ήτανε φαγωμένο και η κλειδαριά σκουριασμένη. Κατάφερα εύκολα να την ανοίξω και να μπω μέσα. Το μοναστήρι πρέπει να ήτανε πολύ παλιό τουλάχιστον από τα Βυζαντινά χρόνια. Σίγουρα έχει να πατήσει άνθρωπος εδώ μέσα αιώνες. Το κελάρι ήταν γεμάτο με παλιά ράσα και αγροτικά εργαλεία. Πάλι καλά βρήκα ένα παλιό καντήλι ώστε να μπορέσω να δω καθαρά. Κοίταξα γύρω μου και είδα μία ξύλινη σκάλα που λογικά θα με οδηγούσε μέσα στο μοναστήρι. Την ακολούθησα και βρέθηκα μπροστά από μία πόρτα. Κάτι ακουγότανε από πίσω σαν ψίθυρος. Την άνοιξα και……….. τίποτα.

Βρέθηκα σε μία μεγάλη τράπεζα που λογικά θα τρώγανε οι μοναχοί. Κάτι περίεργο γινότανε όμως, δεν υπήρχαν εικόνες, ούτε κάποιο Βυζαντινό σύμβολο ούτε καν σταυρός, μόνο εικονογραφίες αλλά όχι χριστιανικές. Στους τοίχους υπήρχαν μόνο ζωγραφιές γυμνών γυναικών και διάφορων κερασφόρων τεράτων. Έμοιαζαν πιο πολύ σαν παγανιστικές έως και σατανικές θα έλεγα. Μάλιστα σε έναν τοίχο υπήρχαν διάφορες εικόνες από σκηνές βίας με βωμούς και κάτι σαν ιερείς με κουκούλες. Σίγουρα εδώ κάτι περίεργο είχε συμβεί. Προχώρησα λίγο ακόμη μέσα σε αυτό το δωμάτιο και βρέθηκα μπροστά από μία κυκλική σκάλα. Ανέβηκα και υπήρχε μπροστά μου ένας διάδρομος και στο τέλος του μία ξύλινη πόρτα. Προχώρησα προς αυτήν και προσπάθησα να την ανοίξω αλλά μάταια. Η πόρτα δεν άνοιγε με τίποτα. Ξαφνικά το καντηλάκι έσβησε και άρχισαν να ακούγονται ήχοι και μουσικές από κάτω. Κατέβηκα να δω τι συνέβη και τότε τους είδα.

Τα φώτα άναψαν και γύρω από το τραπέζι ήτανε μαζεμένα τρομακτικά πλάσματα και δαίμονες και πάνω στο τραπέζι μία γυναίκα που ούρλιαζε και έκλεγε για την ζωή της, ενώ τα πλάσματα γελούσαν και χλεύαζαν αυτήν. Υπήρχε όμως και άλλη μία γυναίκα στο τραπέζι που καθότανε στην πιο ψηλή καρέκλα και κοίταγε τους δαίμονες να κοροϊδεύουν την άλλη γυναίκα. Τότε εμφανίστηκε εκείνος. Ο Διάβολος με ένα μαύρο ράσο και δύο κέρατα στο μέτωπο του που κοίταγε τους δαίμονες και τους έλεγε:

-Κάντε αυτή την σκρόφα να σωπάσει για πάντα. Σκοτώστε αυτή την σκύλα στο όνομά μου και στην αιώνια δόξα μου.

Και οι δαίμονες την κομμάτιασαν και την έφαγαν ζωντανή όσο εκείνη έκλεγε και παρακαλούσε για την ζωή της. Τότε άρχισε πάλι να μιλάει προς την άλλη γυναίκα:

-Πόρνη της Βαβυλώνας, άνοιξε τα πόδια σου για μένα για να ολοκληρωθεί αυτή η τελετή. Σε αυτό το συμπόσιο θα φέρουμε την Κόλαση στην Γη και θα γκρεμίσουμε μια για πάντα τον ναό του Θεού. Παντού βλασφημίες, παντού καταστροφές και κατάρες. Είναι η ώρα ο Αρμαγεδδών να ξεκινήσει και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι από που προήλθε. Κάνε αυτή την αμαρτία και για πάντα θα ανοίξουν οι πύλες τις Κολάσεως.

Και τότε εκείνη διέταξε τους δαίμονες να φέρουν την θυσία. Εκείνοι υπακούοντας πήγανε και φέρανε ένα μωρό από ένα δωμάτιο και της είπε Εκείνος:

-Πόρνη της Βαβυλώνας κάνε αυτό πού πρέπει να κάνεις για να κυριαρχήσουμε σε αυτόν τον κόσμο.

Και τότε εκείνη πήγε προς το μωρό και το έφαγε ζωντανό όσο ακόμη έκλεγε. Και Αυτός γελούσε, γελούσε ασταμάτητα. Δεν μπορούσα να αντέξω άλλο το φρικτό θέαμα, προσπάθησα να φύγω όμως με κατάλαβαν και με έπιασαν. Οι δαίμονες ήτανε έτοιμοι να με σκοτώσουν. Τότε Εκείνος τους είπε:

-Σταματήστε. Ποιος είσαι εσύ;

Εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω, κοίταζα Αυτόν τρομοκρατημένος.

-Δεν  έχει σημασία έτσι κι αλλιώς θα πεθάνεις.

 Είπε, και διέταξε τους δαίμονες να με σκοτώσουν. Εκείνοι με πήρανε και με βάλανε πάνω στο τραπέζι. Εκείνος με ακούμπησε με το νύχι του στο μέτωπο και ένιωσα ένα κάψιμο σε όλο μου το σώμα.

-Βλέπεις; Το νιώθεις; Αυτή είναι η Κόλαση. Νιώσε την φωτιά από τα βάθη της.

Μετά μου έβγαλε το ένα μάτι και το κατάπιε χαμογελώντας. Ύστερα πήγε και στάθηκε δίπλα από την γυναίκα αυτή και οι υπόλοιποι δαίμονες συνέχιζαν να τρώνε κομμάτια από το σώμα μου ενώ ήμουν ακόμη ζωντανός ώσπου ξεψύχησα. Τώρα έβλεπα εγώ τους δαίμονες από ψηλά να τρώνε το νεκρό κορμί μου και Εκείνον να γελάει.

Ύστερα δεν θυμάμαι τίποτα όλα γίνανε  μαύρα.

Αυτή ήταν η τελευταία μου ανάμνηση από ‘κείνη την νύχτα.

Όταν ξύπνησα αργότερα ήμουν εδώ σε αυτό το κελάρι. Ίσως να είχα παραισθήσεις.

-Δεν ήταν παραίσθηση. Είπε μία φωνή από πίσω μου.

-Τι;

-Δεν ήταν παραίσθηση, ήταν αλήθεια. Σε αυτό το Μοναστήρι θα περάσεις την αιωνιότητα.

-Ποιος είσαι εσύ;

-Ένας κάτοικος του Μοναστηριού. Όποιος πεθαίνει εδώ, μένει εδώ. Το μέρος είναι καταραμένο από τους ίδιους τους μοναχούς, εκείνοι φέραν εδώ τον Σατανά και εκείνος έμεινε εδώ. Το 1122 μ.χ ένας περιπλανώμενος ήρθε εδώ μία νύχτα όπως και αυτή που ήρθες εσύ. Εκείνος όμως ήτανε παγανιστής και οι παπάδες τότε ήταν πολύ βάναυσοι με αυτούς. Και έτσι τον βασάνισαν και τον σκότωσαν. Αφού έκαναν ότι έκαναν οι μοναχοί κάλεσαν τον Διάβολο ώστε να μην βρει γαλήνη ούτε μετά τον θάνατο ο ειδωλολάτρης. Όμως ο αφορισμός και η κατάρα γύρισαν εις βάρος τους γιατί πλέον ήτανε και οι ίδιοι καταραμένοι από Αυτόν. Ο Θεός τους, τους ξέχασε και έφυγε για πάντα από αυτό το μοναστήρι.

-Δηλαδή;

-Δεν μπορείς να φύγεις. Αυτό εδώ είναι το Μοναστήρι του Σατανά. Ακολούθησε με μέσα. Εδώ είναι η θέση σου πλέον.

Και εγώ προσπάθησα να φύγω  αλλά δεν γινόταν, ήμουν παγιδευμένος εδώ μέσα σε αυτούς τους τοίχους. Ούτε εσύ θα φύγεις όταν θα έρθεις. Εδώ θα μείνεις μαζί μας.

 Υ.Γ.  ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ.

====================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

====================

Το Ημερολόγιο Ενός Αστροναύτη.


astronaytis

cc

Copyright ® 2015 by Κωνσταντίνος Ν. Βαρδής

Το ημερολόγιο ενός αστροναύτη

          Είναι αστείο το πόσα γίνονται στην πραγματικότητα και το πόσα μαθαίνονται στο τέλος. Ευτυχώς για εμένα δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ας είναι καλά αυτές οι κιτρινισμένες σελίδες ημερολογίου που κρατώ μπροστά μου και γεμίζω με τόση μανία. Από μικρός μου άρεσε να γράφω. Ήταν ένα είδος χόμπι που κατέληξε σε μανία. Η μανία σε πάθος και το πάθος σε απομόνωση.

          Πολλά ειπώθηκαν και για τα διαστημικά ταξίδια. Τα περισσότερα ήταν από αυτούς που τα οργάνωναν. Από αυτούς που στο τέλος του προγράμματος ζύγιζαν τα υπέρ και τα κατά. Καμιά μαρτυρία όμως από τους άμεσα εμπλεκόμενους. Από εκείνους τους αφανείς ήρωες που φόραγαν τις δυσκίνητες στολές με τις χιλιάδες ώρες εντατικής εκπαίδευσης για να πάει μπροστά το ανθρώπινο είδος. Ευτυχώς που υπάρχω κι εγώ να καταγράφω κάθε λεπτομέρεια αυτού του γαλαξιακού ταξιδιού.

Read the rest of this entry

Spirtowebradio, Σάββατο 21/3, 19:00.


http://www.spirtowebradio.com

Αύριο Σάββατο στις 7:00 το απόγευμα…

MoonFaces: Moonlit Urban Legends

Σάββατο στις 7:00 το απόγευμα στην εκπομπή MoonFaces, η φαντασία αρχίζει εκεί που σταματά η πραγματικότητα… Τρομακτικές ιστορίες; Αστικοί Μύθοι; Όπως και να χαρακτηριστούν οι αφηγήσεις αυτές που στο πέρασμα του χρόνου έγινες ποιο μυστηριώδεις, πάντα θα τραβούν το ενδιαφέρον μας έστω και από περιέργεια. Είτε είστε απόλυτα ρεαλιστές είτε λάτρεις των μεταφυσικών και των θρύλων, ταξιδέψτε αύριο με την Selcouth και την καλεσμένη της Khal, στα όρια της φαντασίας και του εξωπραγματικού.

Πηγή κειμένων: http://www.storiesfromthegrave.com

11075282_402086769971650_1342339235398496600_o

Ημερολόγιο.


Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή που μας σημαδεύουν για πάντα και μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό μας, σαν κολλημένο πικάπ στις ίδιες στροφές, όσο κι αν προσπαθούμε να τις αποβάλλουμε. Έτσι συνέβη και με αυτό το περιστατικό που θέλω να σας διηγηθώ.

Ήμουν ακόμη μικρό παιδί και είχαμε φιλοξενηθεί σε ένα φιλικό σπίτι για να περάσουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Ήταν ένα ανακαινισμένο παλιό αρχοντικό και όλοι περνούσαν καλά, όπως κι εγώ άλλωστε· μέχρι που σε μία μου εξερεύνηση, σε μία παλιά κούτα στη σοφίτα, ανακάλυψα ένα τυλιγμένο χαρτί μέσα σε ένα μικρό ξύλινο μπαούλο. Από τότε τα όνειρά μου στοιχειώθηκαν και η πλάτη μου ριγεί κάθε φορά που το φέρνω στη μνήμη μου.

Το έχω απέναντί μου και το κοιτάζω αλλά δεν τολμώ να το ξετυλίξω. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο στο οποίο… Χμ… μα τι λέω; Καλύτερα να σας το δείξω όπως ακριβώς το είδα κι εγώ τώρα που βρήκα τη δύναμη να το αντικρίσω για άλλη μία φορά…

ceb7cebcceb5cf81cebfcebbcf8cceb3ceb9cebf1

Κων/νος Ν. Βαρδής

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 994 other followers

Αρέσει σε %d bloggers: