Νεκτροταφεία: Στο νεκροταφείο του χωριού.


Χαιρετώ όλους τους φίλους

Η ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω συνέβη σε εμένα και τα ξαδέρφια μου πριν από περίπου 18-20 χρόνια.

Στη διάρκεια διακοπών που περνούσαμε στη Βόρεια Εύβοια, τόπο καταγωγής του πατέρα μου, κάποιο βράδυ μετά από επίσκεψη σε ένα απομονωμένο χωριό της περιοχής για "καλό φαί" αποφασίσαμε με τα ξαδέρφια μου και την αδερφή μου να πάμε βόλτα στη γύρω περιοχή. Η ώρα ήταν περίπου 23:00 και οι γύρω δρόμοι φωτίζονταν ελλιπώς. Ξεκινήσαμε λοιπόν τη βόλτα μας στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στην έξοδο του χωριού και περπατήσαμε για περίπου 1,5 χιλιόμετρο μέχρι που είδαμε μία εκκλησία στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Εγώ κι ο ξάδερφός μου κοιταχτήκαμε και η δεύτερη κίνηση ήταν να κατευθυνθούμε προς την είσοδο της εκκλησίας. Τα κορίτσια άρχισαν να προβάλλουν τις αντιρρήσεις τους αλλά τελικά αποφάσισαν να ακολουθήσουν στο εσωτερικό της εκκλησίας. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη αλλά στη μαρκίζα πάνω από αυτή υπήρχε (όπως συνήθως) το κλειδί της εξώπορτάς της. Αμέσως το πήραμε, ανοίξαμε και βρεθήκαμε στο χώρο του ναού. Ο διακόπτης για τα φώτα του εσωτερικού ήταν μπαίνοντας στην πόρτα αριστερά, τα οποία ανάψαμε και περιηγηθήκαμε λιγάκι στο χώρο. Ακριβώς απέναντι από την είσοδο και σε απόσταση περίπου 6-8 μέτρων υπήρχε ένα από τα παράθυρα της εκκλησίας και ακριβώς δίπλα ένας διακόπτης που άναβε τα εξωτερικά φώτα της εκκλησίας, τα οποία και ανάψαμε για να δούμε τι υπάρχει στην πίσω πλευρά του ναού. Έκπληκτοι είδαμε το φωτισμένο πια χώρο ο οποίος δεν ήταν άλλος από το… νεκροταφείο του χωριού! Σχετικά "αγριεμένοι" από το θέαμα, σβήσαμε γρήγορα τα εξωτερικά φώτα, πήραμε τις κοπέλες της παρέας, σβήσαμε και τα εσωτερικά φώτα του ναού φεύγοντας, κλειδώσαμε την πόρτα με το κλειδί που είχαμε αφήσει στον "αφαλό" της πόρτας, το βάλαμε γρήγορα επάνω στη μαρκίζα και φύγαμε γοργά κλείνοντας πίσω μας την εξωτερική σιδερόπορτα της εκκλησίας και ξεκινήσαμε για την επιστροφή στην ταβέρνα που περίμεναν οι γονείς μας. Αφού είχαμε διανύσει περίπου 100-150 μέτρα και βρισκόμενοι στην απέναντι πλευρά του δρόμου, εγώ και ο ξάδερφός μου γυρίσαμε τα κεφάλια μας να δούμε πίσω. Ξάφνου και κοιτάζοντας προς το ναό, είδαμε έκπληκτοι τα εξωτερικά φώτα της εκκλησίας να αναβοσβήνουν σαν τρελά εναλλάξ με τα εσωτερικά φώτα του ναού. Σαστισμένοι κολλήσαμε να τα κοιτάζουμε για περίπου 10-15 δευτερόλεπτα οπότε και σταμάτησαν έτσι ξαφνικά όσο είχαν αρχίσει…

Φυσικά μιμηθήκαμε το βήμα των αθλητών του βάδην, και φτάσαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε στον προορισμό μας, όπου και διηγηθήκαμε την ιστορία στους γονείς μας, οι οποίοι με τη σειρά τους μα εξιστόρησαν μία ιστορία που κυκλοφορούσε για τη συγκεκριμένη εκκλησία και την οποία θα καταγράψω ξεχωριστά σε επόμενο θέμα.

Έτσι, αν κάποιος δεν μας έκανε πλάκα (ποιός όμως θα μπορούσε να αναβοσβήσει με τέτοια ταχύτητα και συντονισμό διακόπτες που απέχουν 6-8 μέτρα μεταξύ τους και εκ διαμέτρου αντίθετα; κι αν ήταν δύο οι πλακατζήδες πώς θα μπορούσαν να συντονιστούν σε τέτοιο εναλλακτικό ρυθμό; και ποιός τέλος θα πήγαινε στην εκκλησία στις 23:30 περίπου για να κάνει πλάκα σε τέσσερα 18-χρονα παιδιά;) κάτι συνέβη, σίγουρα εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ.

Διαβάστε το θέμα "Ο τρελό-Γιαννος του χωριού" για την επεξήγηση της παλαιότερης ιστορίας της εκκλησίας.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Γ. Τ.

Advertisements

Posted on 20/02/2010, in Νεκροταφεία. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: