Monthly Archives: Μαΐου 2010

Τρόμου: Τρομακτική Ανακάλυψη.


Ένα ζευγάρι μετακόμισε σε ένα καινούργιο σπίτι. Καθώς έψαχναν στο κελάρι βρήκαν ένα βαρέλι αρκετά βαρύ. Μόλις άνοιξαν την στρόφιγγά του, χύθηκε από μέσα ένα πολύ γλυκό και κόκκινο υγρό το οποίο άρχισαν να πίνουν τακτικά. Κάποια στιγμή τελείωσε αλλά το βαρέλι ήταν ακόμα ασυνήθιστα βαρύ και έτσι αποφάσισαν να το ανοίξουν. Μέσα ανακάλυψαν το πτώμα του προηγούμενου επιστάτη του σπιτιού…

Advertisements

Τρόμου: Το δωμάτιο του τρόμου.


Κάπου διάβασα αυτή την ιστορία στο Internet. Ένα ζευγάρι έμενε για λίγο καιρό σε ένα ξενοδοχείο. Το δωμάτιο είχε μία έντονη μυρωδιά. Μετά από αρκετά παράπονα στον ιδιοκτήτη, άρχισαν να ψάχνουν τη πηγή αυτής της μυρωδιάς. Τελικά, βρήκαν το πτώμα ενός ανθρώπου κάτω απ’ το κρεβάτι.

Τρόμου: Ποντικόκουτο.


Αυτό το διάβασα σε ένα βιβλίο με ιστορίες τρόμου. Έλεγε ότι το έκαναν στους αιχμαλώτους πολέμου οι Βιετναμέζοι στους Αμερικανούς ως το χειρότερο βασανιστήριο. Έδεναν τον αιχμάλωτο σε ένα τραπέζι και έβαζαν επάνω του ένα μικρό κουτί το οποίο είχε στη μία πλευρά μικρές τρυπούλες , αυτή η πλευρά στρεφόταν συνήθως προς τον αιχμάλωτο, και η από κάτω πλευρά ήταν συρταρωτή. Μέσα το κουτί είχε ένα ποντίκι. Αφού τοποθετούσαν το κουτί στην κοιλία του αιχμαλώτου και άνοιγαν το συρτάκι έβαζαν φωτιά στο πάνω μέρος του κουτιού. Οπότε το ποντίκι δεν είχε άλλο τρόπο να ξεφύγει παρά μόνο προς τα κάτω… δηλαδή σκάβοντας στην κοιλιά του αιχμαλώτου.

Τρόμου: Invaders.


Λοιπόν η δική μου ιστορία αρχίζει όταν ήμουν στην ηλικία των 6 χρονών και πάει κάπως έτσι: Κάθε βράδυ που θα έπεφτα για να κοιμηθώ δεν θα πέρναγαν παραπάνω από 3 ώρες. Μετά το διάστημα των τριών ωρών θα ξύπναγα (πάντα) καταϊδρωμένος και ανήμπορος να εκτελέσω οποιαδήποτε κίνηση, ένιωθα σαν κάτι να με κρατά από τα χέρια και τα πόδια μου και να μην με αφήνει, μάλιστα είχα φτάσει στο σημείο να νομίζω ότι κατά την διάρκεια αυτών των »επιθέσεων» ότι »κάτι» η μάλλον »κάποιος» μου μιλεί, η για να το θέσω καλύτερα, με έβριζε. Θυμάμαι μερικές φορές που όταν ξύπναγα και ένιωθα αυτό το πράμα ότι όσο πιο πολύ προσπαθούσα να φωνάξω για βοήθεια, τόσο πιο πολύ βρισιά άκουγα. (Να προσθέσω ότι ούτε να βγάλω ήχο από το στόμα μου μπορούσα, με λίγα λόγια δεν μπορούσα να καλέσω για βοήθεια). και ως συνέπεια να έχω τεράστιες κρίσεις νευρικού κλονισμού σε σημείο να μην αναγνωρίζω τίποτα από ότι έβλεπα κοντά μου ούτε καν τους γονείς μου που άδικα προσπαθούσαν να με συνεφέρουν. Το αποτέλεσμα ήταν να τρέχω από πολύ μικρή ηλικία στα νοσοκομεία και στους τρελογιατρούς, χωρίς κανένα αποτέλεσμα, πραγματικά θυμάμαι μερικές φορές αυτά που γίνονταν τότε και τρελαίνομαι. Αλλά έτσι όπως άρχισαν έτσι και τελείωσαν. Τώρα πια είμαι στην ηλικία των 22 χρόνων και έχουν σχεδόν σταματήσει να γίνονται τέτοια περιστατικά , έκτος από μερικές πολύ σπάνιες περιπτώσεις που τώρα πια δεν διαρκούν περισσότερο από 5 λεπτά. Ο λόγος που αναφέρομαι σε αυτό είναι ότι μόλις τώρα ανακάλυψα το site σας, έχει μερικά άρθρα που με ενδιαφέρουν και απλά θέλησα και εγώ να σας πω την εμπειρία μου. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Τρόμου: Νεκρή γιαγιά.


Πριν δύο χρόνια ένας φίλος μου είχε πάει στην ρόδο στους γονείς του και δεν γνώριζε καλά από Ρόδο. Έτσι ένα πρωί ξεκίνησε για μια βόλτα. Στο δρόμο βρήκε ένα μαγαζί το οποίο πουλούσε ρούχα… και ο φίλος μου είδε ένα που του άρεσε και πήγε να το πάρει! Ήταν μέσα μια γιαγιά και λέει θέλω αυτό το μπλουζάκι σε medium… και του λέει η γιαγιά: «δοκίμασε του παλικάρι μου», «δεν θέλω» λέει ο φίλος μου! «ρε, δοκίμασε το» λέει η γιαγιά. Ε με τα χίλια ζόρια το δοκιμάζει ο φίλος μου και της λέει: «οκ τώρα;», ναι λέει η γιαγιά! Το αγοράζει και πάει να φύγει ο φίλος μου και του λέει η γιαγιά «τα λέμε», «τι τα λέμε;» λέει ο φίλος μου! «ε τα λέμε λέει η γιαγιά». Τέλος πάντων στο δρόμο που γυρνούσε σπίτι βλέπει σε ένα στύλο της ΔΕΗ ένα κηδειόχαρτο με την φωτογραφία της γιαγιάς!!! Το επόμενο πρωί πηγαίνει στο μαγαζί και ρωτάει για την γιαγιά και του είπαν ότι την προηγούμενη μέρα ήταν κλειστό το μαγαζί λόγου κηδείας! Είχε πεθάνει η μαμά του μαγαζάτορα!!! Το συμπέρασμα δικό σας! Ευχαριστώ που το διαβάσατε.

Τρόμου: Στοιχειωμένο σχολείο.


Σε ένα σχολείο στο Γαλάτσι ακούγονται κάθε 1 ώρα γέλια μετά από το χτύπημα του κουδουνιού. Το μυστήριο είναι ότι και όταν το σχολείο είναι άδειο, εάν χτυπήσει το κουδούνι τα γέλια θα ακουστούν και ας μην υπάρχουν παιδιά. Πριν γίνει σχολείο ήταν παιδική χαρά και όταν άρχισε η κατεδάφιση της ένα παιδάκι ήταν κρυμμένο και πλακώθηκε μαζί της.

Τρόμου: Το κάλεσμα του Διαβόλου.


Ένα φίλος μου είπε έναν τρόπο να καλέσεις τον διάβολο. Βάζεις μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο δυο ανάμενα κεριά δίπλα σου και έναν καθρέπτη μπροστά σου. Τότε αν κοιτάς πολύ ώρα θα δεις στη θέση του προσώπου σου τον διάβολο. Κάντο και θα με θυμηθείς… αν ζεις!!!!

Τρόμου: Το καταραμένο πάζλ.


Μια γεροντοκόρη ένα απόγευμα δεν είχε τίποτε άλλο να κάνει και βγήκε έξω για να αγοράσει ένα πάζλ, καθώς τα πάζλ ήταν η μοναδική της ασχολία. Όταν αγόρασε το πάζλ δεν κοίταξε την σκηνή που απεικόνιζε μιας και το αγόρασε στην τύχη. Όταν έφτασε στο σπίτι της άρχισε να φτιάχνει το πάζλ. Καθώς πήγε να ενώσει τα πρώτα δύο κομμάτια χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. Πήγε, άνοιξε, αλλά δεν ήταν κανείς. Οπότε συνέχισε να φτιάχνει το πάζλ ώσπου έφτασε στη μέση είδε σε έναν καθρέφτη που ήταν απέναντί της μία σκιά να πλησιάζει προς το μέρος της. Γυρνώντας να δει ποιός ήταν από πίσω της τρομοκρατημένη δεν είδε κανένα. Τρομοκρατημένη, συνέχισε να φτιάχνει το πάζλ και όταν ήταν έτοιμη να βάλει και το τελευταίο κομμάτι για να δει επιτέλους την εικόνα, το κουδούνι της ξαναχτύπησε και εκείνη έντρομη άνοιξε…

Μετά από 15 μέρες οι γείτονές της ανησύχησαν και κάλεσαν τις αρχές. Όταν μπήκαν στο σπίτι της σπάζοντας την πόρτα την είδαν σωριασμένη στο πάτωμα με καμένα τα μάτια, χαρακιές από μαχαίρι, και στο στήθος της γραμμένο "Να βλέπεις τί αγοράζεις". Και πράγματι, όταν οι αρχές ερεύνησαν το σπίτι βρήκαν ένα μισοτελειωμένο πάζλ το οποίο έδειχνε την κοπέλα τρομαγμένη και από πίσω της μία σκιά…

Τρόμου: Έμποροι οργάνων.


Ήταν ένα παιδί και καθώς έπαιζε στη γειτονιά του σταματάει ένα αυτοκίνητο δίπλα του. Τότε ανοίγει το παράθυρο ένας άντρας και ρωτάει το παιδί αν θέλει 20 ευρώ. Το παιδί όπως ήταν φυσικό απάντησε θετικά. Τότε ο άντρας του λέει να πάει ένα φάκελο σε ένα σπίτι που ήταν εκεί κοντά και μετά να έρθει να πάρει τα 20 ευρώ. Το παιδί πήρε το φάκελο και άρχισε να κατευθύνεται προς το σπίτι. Τότε η γιαγιά του παιδιού, που είχε δει όλο το σκηνικό, του φωνάζει να έρθει κοντά της. Το παιδί πάει με το φάκελο στη γιαγιά του, και η γιαγιά ανοίγει το φάκελο για να δει τι έγραφε. Το γράμμα έγραφε: Πάρτε του τα νεφρά, το συκώτι και τη καρδιά. Όπως καταλαβαίνετε το παιδί σώθηκε τη τελευταία στιγμή.

Τρόμου: 20χρονος… γερός…


Μιλούσα με έναν γνωστό μου ο όποιος πάνω σε μια κουβέντα που είχαμε περί παραφυσικών γεγονότων μου είπε ότι δεν πιστεύει σε αυτά κ ότι όλα είναι θέμα μυαλού και λοιπά. Αφού του είπα μερικά πράγματα που μου έχουν συμβεί αποφάσισε να μου εξομολογηθεί κάτι που του είχε συμβεί όταν ήταν 20 ετών πριν από 12 χρόνια δηλαδή. Ήταν στο δωμάτιο του, η ώρα ήταν περασμένα μεσάνυχτα, όταν σηκώθηκε να πάει στο μπάνιο γιατί τον καλούσε η φύση…. πήγε στο μπάνιο και βγαίνοντας καθώς περνούσε από τον καθρέφτη είδε κάτι παράξενο, κοντοστάθηκε και γύρισε πίσω… στον καθρέπτη είδε το πρόσωπο του με άσπρα μαλλιά και γενιά και φανερά γερασμένο… είδε τον εαυτό του γερό…! Εκείνος μου είπε ότι αυτό το γεγονός δεν τον τρόμαξε… Εγώ όμως απ’ την άλλη για αρκετές μέρες δεν κοίταζα σε κανένα καθρέπτη όταν βράδιαζε…

Αρέσει σε %d bloggers: