Monthly Archives: Μαΐου 2010

Τρόμου: Πρόσεξε την Ελαφιώνα.


Αυτό το σκηνικό διαδραματίστηκε πριν 17 χρόνια όταν ήμουν μόλις 2 ετών. Μου την είπε μόλις φέτος η μητέρα μου και η αλήθεια είναι πως ψιλό φρίκαρα! Στο διπλανό μας σπίτι έμενε και παραμένει ακόμη και σήμερα μια οικογένεια η όποια ήταν φίλοι με τους δικούς μου. Η μητέρα, συνήθιζε να βρίζει του στυλ ‘Αι στο διάολο’. Το έλεγε αρκετά συχνά. Ένα βραδύ λοιπόν εμφανίστηκε στον ύπνο της ο "εξ’ αποδώ" και της είπε "ήρθα γιατί με κάλεσες" (εδώ μπορεί να γελάτε με αυτά που λέω αλλά ακούστε τη συνεχεία). Η μητέρα να του λέει ‘όχι φύγε, δεν σε κάλεσα’. Ο εξ’ αποδώ της απάντησε: Αυτή τη φορά θα φύγω όμως πρόσεξε το παιδί σου από την Ελαφιώνα! Εκείνη την στιγμή ξύπνησε. Η γυναίκα όπως ήταν φυσικό δεν κατάλαβε τι εννοούσε. Το πρωί όταν ξημέρωσε, ο γιος της ο Άγγελος, 4 χρονών τότε, έκανε πολύ υψηλό πυρετό. Οι γονείς του αναγκάστηκαν να τον πάνε στο νοσοκομείο. Εκεί τον εξέτασε μια νοσοκόμα και τους έγγραψε ένα φάρμακο για να το πάρει ο μικρός για τον πυρετό. Πήγαν λοιπόν μετά στο φαρμακείο να πάρουν το φάρμακο. Ο φαρμακοποιός επειδή είχε απορία, καθώς τους έδινε το φάρμακο, τους ρώτησε για ποιον προοριζόταν. Οι γονείς του είπαν πως είναι για τον γιο τους που έχει πυρετό. Ρώτησε λοιπόν ο φαρμακοποιός γεμάτος απορία ποσό χρονών είναι ο γιος τους και όταν του είπαν πως είναι 4 χρονών, τους είπε πως αυτό το φάρμακο είναι μονό για ενήλικες και πως αν το πιει ο μικρός θα πεθάνει! Τρελαθήκαν οι άνθρωποι, δεν ήξεραν τι να πουν. Και το κορυφαίο της υπόθεσης; Κοίταξαν την υπογραφή της νοσοκόμας και είχε υπογράψει με το όνομα Ελαφιώνα! Είναι να τρελαίνεσαι! Βεβαία ο Άγγελος ζει μια χαρά το παιδί, τον βλέπω καθημερινά και μιλάμε. Τα συμπεράσματα δικά σας!

Τρόμου: Νύχια στην πόρτα.


Ίσως η ιστορία μου να φάνει περίεργη και σχεδόν απίθανη όμως είναι πραγματικότητα και μετά από τόσα χρόνια θυμάμαι και την κάθε λεπτομέρεια. Πριν 8 χρόνια λοιπόν έχει εξελιχθεί το παρακάτω γεγονός. Ήταν αργά το βράδυ σχεδόν μεσάνυχτα και πάλευα στο κρεβάτι μου να κοιμηθώ. Είχα ένα περίεργο συναίσθημα και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Όταν πέρασε λοιπόν ένα μισάωρο άρχισα να ακούω περίεργους θορύβους έξω από την πόρτα του δωματίου μου. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία και υπέθεσα ότι ήταν κάτι μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Όταν όμως οι θόρυβοι άρχισαν γίνονται γρατζουνιές στην αρχή στα χαμηλά της πόρτας και έπειτα να ανεβαίνουν τότε κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει. Οι γρατζουνιές συνεχίστηκαν για περίπου 40 λεπτά χωρίς εγώ βέβαια να κάνω κάποια κίνηση. Είχα τρομοκρατηθεί γιατί εκτός ότι ήταν χειμώνας και ήταν κλειστές οι μπαλκονόπορτες για να μπει κάποια γάτα, δεν είχαμε κιόλας! Σαφώς λοιπόν και δεν μπορούσε να πάει πουθενά το μυαλό μου. Το επόμενο πρωί η πόρτα είχε τελείως τα χάλια της και φυσικά όλοι μείναμε άναυδοι! Βαθιές γρατζουνιές σε σημεία πάρα πολλά και διαφορετικά ύψη. Πλέον δεν μένουμε σε αυτό το σπίτι γιατί φύγαμε από το χωριό όμως είναι στην κατοχή μας. Κάθε φορά που τυχαίνει να πάω στο χωριό και μπαίνω στο δωμάτιο φυσικά και όλα έρχονται ξανά στο μυαλό μου. Αυτή ήταν η ιστορία μου η οποία είναι πραγματικότητα. Σε όσους την διάβασαν ευχαριστώ για το χρόνο σας.

Τρόμου: Νεράιδες;;;;


η καταγωγή μου είναι από τη Χίο, όπως και η ιστορία μου. Στα βόρια του νησιού οι περισσότεροι ασχολούνται με τα ζώα, κατσίκες , αγελάδες κ.τ.λ. Ε και λοιπόν ένας εξ αυτών και είχε ένα γιο, ο όποιος ήταν υπέρβαρος. Γι’ αυτό το λόγο λοιπόν του ανέθεσε ένα μέρος από το κοπάδι ούτος ώστε να κινείται περισσότερο. το θέμα λοιπόν είναι ότι το παιδί σε μια εβδομάδα κόντευε να πεθάνει από αδυναμία, παράξενο; Το ίδιο σκέφτηκε και ο πατέρας του οπότε τον ακλούθησε μια μέρα και είδε ότι δεν γινόταν τίποτα. Όμως το βραδύ παρατήρησε ότι το παιδί και πάλι έβγαζε τα ζώα και τότε είναι που ακλουθώντας τον είδε το απίστευτο, το παιδί είχε μια φλογέρα που έπαιζε για να περνά η ώρα και αυτό ήταν κάλεσμα για τις νεράιδες του τόπου που ο πατέρας είδε να χορεύουν με το παιδί όλη νύχτα και να μην το αφήνουν αν δεν λιποθυμήσει. την επομένη μην ξέροντας τι να κάνει ο πατέρας ζήτησε από το γιο τη φλογέρα και , σκεφτόμενος ότι είναι η αιτία του κακού την έσπασε. Τότε πέθανε ακαριαία και ο γιος του. Το περίεργο είναι ότι ο θάνατος συμφώνα με τους γιατρούς προήρθε από κάταγμα στη σπονδυλική του στήλη.

Τρόμου: Φιδίσιος θάνατος.


Και εγώ ξέρω μια ιστορία για το Βιετνάμ την οποία μου την είπε ο θείος μου ο οποίος ήταν ανθυπολοχαγός εκεί. Λέγεται πως αν σε πιάναμε οι Βιετναμέζοι θα αντίκριζες τον χειρότερο θάνατο από όλους. Σε δένανε σε μια καρέκλα και σου ανοίγανε το στόμα με μια τανάλια. Στην συνέχεια φέρνανε ένα φαρμακερό φίδι και έμπαινε από το λαρύγγι στο στομάχι σου. Φυσικά σε δάγκωνε ανελέητα, ίσως στην καλύτερη περίπτωση σου έσπαγε το στομάχι ειδάλλως πάθαινε σηψαιμία και έλιωνε μέσα σου. Φανταστείτε τι θα έκανε ένα φίδι για να ξεφύγει τρομοκρατημένο από τις συσπάσεις του στομάχου και τα γαστρικά υγρά. Αυτή η θανατική ποινή είχε γίνει σε πέντε από τους ανθυπασπιστές του θείου μου που αρνήθηκαν να μιλήσουν. Καταλάβανε τι είχαν πάθει όταν ο ένας ήταν ακόμη ζωντανός και έκανε εμετό βγάζοντας γαστρικά υγρά και το φίδι μισοπεθαμένο. Εκτός από ότι το έχουν δείξει σε έργο, σας λέω την αλήθεια.

Τρόμου: Ραντεβού με τον δαίμονα.


Υπάρχει ένα χωριό στο νομό Αχαΐας που λέγεται μοναστήρι «Βεργουβίτσα». Η εκκλησία του χωριού ονομάζεται Παναγία και κάποτε ερχόντουσαν απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδος όταν γιόρταζε γιατί ήταν πολύ θαυματουργή. Ο κόσμος έκανε τάματα και ολονύκτιες για πολλές μέρες. Εκείνα τα χρόνια μια φορά ο παπάς του χωριού διάβαζε μια δαιμονισμένη. Μαζί του είχε άλλους 7 άντρες για τυχόν βοήθεια.

Ο εξορκισμός είχε ήδη κρατήσει πολλές ώρες αλλά η κατάσταση της γυναίκας δεν έλεγε να αλλάξει. Έβριζε, καταριόταν, ούρλιαζε, χτυπούσε και απειλούσε τις ζωές τους. Ο παπάς όμως δεν το έβαζε κάτω και παρ’ όλα αυτά προσπαθούσε να την απαλλάξει από το κακό που είχε μέσα της. Είχε βραδιάσει και οι άνθρωποι άρχισαν να χάνουν την υπομονή τους. Ξεκίνησαν να την χλευάζουν και να την περιγελούν τονώνοντας έτσι το ηθικό τους μέσα στην όλη κούραση. Κάποια στιγμή η γυναίκα έστρεψε το βλέμμα τους προς αυτούς και τους είπε: «Γελάτε, γελάτε τώρα εσείς, αλλά να σας δω τι θα κάνετε απόψε στις 12 όταν θα έρθει ο άρχοντας μου!». Οι άντρες κοιταχτήκανε μεταξύ τους προσπαθώντας να καταλάβουν τα λόγια της. Τι να εννοούσε με αυτό; Το ρολόι έδειχνε 10 αλλά κανείς δεν είχε φύγει. Θεώρησαν ότι αυτό που τους είπε ήταν άλλη μα αερολογία όπως και οι προηγούμενες. Μη δίνοντας σημασία λοιπόν συνέχισαν να τη κοροϊδεύουν και να την υποτιμούν λέγοντας της αστεία όπως: «σε κορόιδεψαν οι δαίμονες σου! Που είναι, γιατί δεν έχουν έρθει ακόμη; Μάλλον δεν θα έρθουν, πάμε να φύγουμε!». Εκείνη τους κοίταζε και γελούσε ειρωνικά. Έτσι κάπως συνεχίστηκε, ώσπου ξαφνικά είδαν ένα μεγάλο μαύρο πουλί να έρχεται μακριά προς το παράθυρο. Έπεσε με μανία και με τα νύχια του χτυπούσε τα τζάμια προσπαθώντας να μπει μέσα. Οι κραυγές του αντηχούσαν σε όλο το ιερό και σίγουρα ήταν από άλλο κόσμο. Η όψη του σκοτεινή και περίεργη κάλυπτε το φως των κεριών. Το ρολόι έδειχνε 12 ακριβώς! Μετά από αυτό και οι 7 άντρες κατουρήθηκαν στην κυριολεξία πάνω τους, βγήκαν έξω από την εκκλησία κρατώντας ο ένας τον άλλο σαν αλυσίδα και πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι μέχρι να αφήσουν και τον τελευταίο.

Την ιστορία αυτή μου την διηγήθηκε ο θείος μου που ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους εκείνης της βραδιάς. Δεν τον ρώτησα τελικά τι απέγιναν η γυναίκα και ο πάτερ!

Μερικές λεπτομέρειες που κάνουν την ιστορία που σας διηγήθηκα ακόμα πιο ενδιαφέρον, πιο αληθινή και το τι απέγιναν τελικά ο παπάς και η δαιμονισμένη.

Η γυναίκα πριν να γίνει καλά, ήταν μέρα-νύκτα σε ένα κρεβάτι, κουκουλωμένη με κουβέρτες μέσα στην εκκλησία και η λειτουργία και τα μυστήρια συνεχίζονταν κανονικά. Μια Κυριακή πρωί λοιπόν, που λειτουργούσε ο παπάς, η άρρωστη όπως ήταν κουκουλωμένη, δεν έβλεπε κανέναν. Η εκκλησία γεμάτη από κόσμο. Ξαφνικά η άρρωστη αρχίζει να φωνάζει! – Αυτές που ετοιμάζονται να μπουν στην εκκλησία, μην τις αφήσετε γιατί δεν είναι άξιες να μπουν. Τότε όλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και πάλι αύτη λέει: "Μην κοιταζόσαστε, δεν εννοώ κανέναν από σας που βρίσκεται μέσα στην εκκλησία, εννοώ αυτές, που πάνε να μπούνε τώρα!!" Τη στιγμή εκείνη, μπήκαν δυο κοπέλες μέσα και τότε όλοι κατάλαβαν για ποιές μιλούσε.

Οι κοπέλες αυτές, είχαν άσκημο όνομα στο χωρίο για την εποχή εκείνη. Τις θεωρούσαν ανήθικες γιατί πήγαιναν με πολλούς άντρες και όπως φαίνεται, ήθελε να τις ξεσκεπάσει και να τις προσβάλει μπροστά στο κόσμο. Μια άλλη φορά πάλι, το βράδυ του εξορκισμού, αφού ήρθε το παράξενο πουλί έξω από το παράθυρο και έγινε ότι έγινε, από εκεί που ούτε έπινε ούτε έτρωγε όλη μέρα, λέει στο παπά. Εσύ παπά πήγαινε έξω να μου φέρεις κάτι να φάω, πεινάω! Γιατί ήθελε να βγάλει τον παπά έξω από την εκκλησία; (Τα συμπεράσματα δικά σας). Ακόμα, την ώρα του εξορκισμού που τους είχε πει ότι θα ερχόταν το πουλί η ο άρχοντας της όπως το αποκαλούσε, πριν το ρολόι να γράψει 12, ενώ δεν είχε κάποιο ρολόι πάνω της και ενώ οι άντρες του χωριού την πείραζαν, λέγοντας της ότι πέρασε η ώρα και ότι δεν θα ‘ρθει να την συναντήσει, τους έλεγε περιμένετε και θα δείτε γιατί ακόμα θέλει δυο λεπτά για να πάει δώδεκα και όντως ήταν έτσι. Τέλος ρώτησα κι έμαθα, ότι μετά από λίγο καιρό, η γυναίκα αυτή συνήλθε και ως αντάλλαγμα στην παναγία που την έκανε καλά, αφιερώθηκε στην εκκλησία για ένα χρόνο και ντύθηκε στα μαύρα ως ένδειξη σεβασμού και ταπεινοφροσύνης. Ο παπάς μετά απ’ όλα αυτά έφυγε και δεν ξαναγύρισε ποτέ πίσω.

Τρόμου: Αντιπαθούσε τα παιδιά.


Το γεγονός που θα αναφέρω έγινε σε ένα χωριό των Γρεβενών πριν από αρκετά χρόνια. Δεν αναφέρω ονόματα για προσωπικούς λόγους. Σε αυτό λοιπόν το χωριό κατοικούσε μια γυναίκα η οποία ήταν μάγισσα! Πολλοί πίστευαν πως αυτή ήταν μια απλή γυναίκα που προσπαθούσε απλώς να βγάλει λεφτά. Όσοι ταξιδιώτες φιλοξενούνταν στο σπίτι της ή θα πέθαιναν με άγνωστο τρόπο ή θα έπεφταν στο κρεβάτι πολύ βαριά άρρωστοι. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία δύο παιδιών που αφού έμειναν στο σπίτι ένα βράδυ, το επόμενο βρέθηκαν απανθρακωμένα στο δρόμο! Τελικά αυτή η γυναίκα πέθανε και θάφτηκε σε ερημικό μέρος. Μετά από αρκετό καιρό κάποιοι άνθρωποι πήγαν να καθαρίσουν τον τάφο της και αντίκρισαν κάτι τελείως αφύσικο. Το κεφάλι της είχε βγει έξω από το χώμα και δίπλα από αυτό κείτονταν νεκρά δύο κοράκια!

Αυτή είναι η ιστορία μου, μικρή αλλά κατατοπιστική.

Τρόμου: Ματωμένη νύφη.


Υπάρχει ένας μύθος στο χωριό μου. Κάποτε μια γυναίκα θα παντρευόταν αλλά την ημέρα του γάμου της πέθανε. Από τότε κάθε φορά που θα είχαν επέτειο γυρίζει γύρω από το σπίτι του γαμπρού και τραγουδάει. Αν την δεις ή την ακούσεις να τραγουδάει καταράσσεται τα όνειρα σου.

Τρόμου: Το κορίτσι με το πιάνο.


Κάποτε σε μια γειτονιά της Αθήνας υπήρχε ένα αρχοντόσπιτο, αυτά τα παλιά με τους διώροφα κτίσματα με εσωτερικές σκάλες και με κήπο. Σε αυτό το σπίτι έμενε μια τριμελής οικογένεια. Ο άντρας δούλευε σε κάποια μικρή επιχείρηση, η γυναίκα του σπιτιού ασχολιόταν με τις δουλειές του σπιτιού ενώ το παιδί τους, ένα μικρό κοριτσάκι πήγαινε σχολείο. Το κοριτσάκι αυτό είχε σαν χόμπι τη μουσική και του άρεσε πολύ το πιάνο. Έτσι λοιπόν οι γονείς του το έγραψαν σε ένα ωδείο και λίγο καιρό αργότερα του αγόρασαν και ένα πιάνο για να μπορεί να κάνει πρακτική εξάσκηση. Το μικρό κορίτσι καθόταν λοιπόν κάθε απόγευμα, αφού τελείωνε όλες τις άλλες του δουλειές, και έπαιζε πιάνο για αρκετές ώρες. Αυτό επαναλαμβανόταν συνέχεια κάθε μέρα σχεδόν πάντα μια συγκεκριμένη ώρα (ας πούμε ότι η ώρα αυτή ήταν 6 το απόγευμα). Μια μέρα όμως η μητέρα του της είπε να κάνει κάποιες δουλειές γιατί εκείνη θα έφευγε. Το κοριτσάκι δεν έκανε τις δουλειές που του είχε πει η μητέρα του και άρχισε να παίζει πιάνο. Όταν γύρισε η μητέρα του το βρήκε να παίζει πιάνο και υπέθεσε ότι οι δουλειές που τις είχε αναθέσει είχαν γίνει. Όταν όμως συνειδητοποίησε ότι το κοριτσάκι δεν είχε κάνει τίποτα απολύτως έγινε έξω φρενών. Τότε άρχισε να μαλώνει το κορίτσι και ξέσπασε ένας μεγάλος καβγάς. Η μικρή έφυγε κλαίγοντας και άρχισε να ανεβαίνει την μεγάλη ξύλινη σκάλα μέχρι που την τράβηξε η μητέρα της. Τότε το κοριτσάκι παραπάτησε και έπεσε από την σκάλα, χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού της και πέθανε. Μετά από το συμβάν οι γονείς της άφησαν το σπίτι αυτό και μετακόμισαν σε άλλη περιοχή της Ελλάδας. Το σπίτι αυτό ερήμωσε καθώς δεν είχε απομείνει τίποτα εκεί μέσα. Όμως όποιος περάσει έξω από αυτό το σπίτι αυτό μια συγκεκριμένη ώρα θα ακούσει το μικρό κορίτσι να παίζει πιάνο.

Τρόμου: Το μυστήριο στο δάσος…


Μια φορά ήμασταν 5 άτομα, εγώ και 2 φίλοι μου και άλλες 2 κοπέλες. Και μία που είναι και φοβητσιάρες είπαμε να τις κάνουμε μία φάρσα. Θα κρυφτεί ένας από εμάς και θα πεταχτεί ξαφνικά να τις τρομάξει, πως και καλά είναι εξωγήινος, θα έχει καλά και φακό για να κάνει τα φώτα του "διαστημόπλοιου".

Ένα βράδυ λοιπόν, πηγαίναμε περίπατο σε ένα δάσος πάνω σε έναν λόφο. Και είχαμε συνεννοηθεί μια χαρά για την φάρσα. Ήμασταν περίπου 10 μέτρα μακριά εγώ ο φίλος μου και οι άλλες 2 κοπέλες από το σημείο της φάρσας. Και ξαφνικά ανάβουν τα φώτα. Σκέφτομαι "Ααα τον βλάκα, τα άναψε πριν την ώρα τους!" . Κάναμε εμείς τους σαστισμένους. Εν τω μεταξύ οι κοπέλες είχαν τρομοκρατηθεί. Καθώς τα φώτα είναι αναμμένα βλέπω τον φίλο τον "εξωγήινο" να είναι δίπλα μου. Του λέω "τι κάνεις εδώ;", μου λέει "τρέχα φίλε!". Εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα. Εν τω μεταξύ και καθώς πήγα να ενημερώσω τον άλλο φίλο μου για τις "εξελίξεις", εμφανίζεται μία σκιά μέσα από το φως. Μετά 2 σκιές. Οι κοπέλες φύγανε, και έμεινα εγώ με τον φίλο μου. Μου λέει "Πες μου ότι είχες σχεδιάσει για να τρομάξεις και τους υπόλοιπους!". Του κάνω νεύμα πως όχι, δεν είχα κάνει τίποτα. Και αρχίσαμε να τρέχουμε, καπνός γίναμε. Δεν ξανανέβηκα εκεί πάνω!

Τώρα τα συμπεράσματα δικά σας. όποιος θέλει με πιστεύει.

Θάνατος: Το Ραντεβού.


Μια νεαρή κοπέλα ζητήθηκε σε ραντεβού από ένα αγόρι που της άρεσε πολύ και έβαλε τα δυνατά της να είναι όμορφη εκείνη τη μέρα. Στο ραντεβού όμως δεν εμφανίστηκε. Και καθώς περούσαν οι μέρες και δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματά του αποφάσισε να πάει σπίτι της. Δεν άνοιγε την πόρτα, έτσι πήγε στο πίσω μέρος του σπιτιού της. Από το παράθυρο της κουζίνας την είδε νεκρή στο πάτωμα και κάλεσε την αστυνομία. Ο ιατροδικαστής αμέσως συμπέρανε τί συνέβη: Λίγη ώρα πριν το ραντεβού βγήκε από το μπάνιο και καθώς θα αργούσε στο στέγνωμα σκέφτηκε μια ιδέα. Άνοιξε τον φούρνο μικροκυμάτων και με ένα μαχαίρι θα στήριζε το πορτάκι, έτσι θα στέγνωναν γρήγορα τα μαλλιά της. Πέθανε από ψήσιμο του εγκεφάλου.

Αρέσει σε %d bloggers: