Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2010

Τρόμου: Όμορφη Σαν Βασίλισσα.


Ήταν γύρω στις δέκα το βραδάκι. Ήμουν στο σπίτι ολομόναχη γιατί η μαμά μου είχε πάει να επισκεφθεί τη θεία μου η οποία είχε γιορτή. Εγώ βέβαια δεν τη συνόδευσα γιατί βαριέμαι τα σόγια (το σόι, τα σόγια). Έτσι έμεινα μόνη μου. Κάπου εδώ θέλω να κάνω μια υποσημείωση λέγοντας ότι καραπιστεύω στα φαντάσματα, στα πνεύματα κτλ. Λοιπόν, συνεχίζω… Κάποια στιγμή, πείνασα. Κι έτσι αναγκάστηκα να πάω στην κουζίνα για να πάρω κάτι να φάω από το ψυγείο. Μόλις πήρα ότι ήθελα, είπα να πάω να το χλαπακιάσω στο σαλόνι βλέποντας τηλεόραση. Έτσι έσβησα το φως της κουζίνας και κατευθύνθηκα προς το σαλόνι. Καθώς προχωρούσα στο διάδρομο είδα πίσω από την πόρτα του σαλονιού κάτι σαν χαμηλή λάμψη. Κι όμως! Ήμουν σίγουρη πως δεν είχα αφήσει κανένα φως αναμμένο. Τρόμαξα! Ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα μου! Πανικοβλήθηκα κι άρχισα να τσιρίζω. Παρ’ όλες τις τσιρίδες μου εκείνη η παράξενη λάμψη συνέχιζε να υπάρχει εκεί. Τελικά αποφάσισα να φανώ θαρραλέα, κάτι που ποτέ δεν συνηθίζω, και να πάω να δω τι ήταν. Εξάλλου δεν υπήρχε και καμιά άλλη λύση. Πήρα μια βαθιά ανάσα κι άνοιξα σιγά σιγά την πόρτα, κι είδα από πίσω… Και τότε, πάγωσα!!! Αντίκρισα μια αιωρούμενη κατάλευκη λαμπερή σκιά. Ήταν μια όμορφη μορφή γυναίκας όπου έμοιαζε περισσότερο με βασίλισσα. Δεν πρόλαβα όμως να κάνω τίποτα. Μου χαμογέλασε, και σε κλάσματα δευτερολέπτου εξαφανίστηκε… Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. Έτρεξα γρήγορα να ανοίξω. Ήταν η μαμά μου. Της διηγήθηκα κατευθείαν τι είχε συμβεί όση ώρα αυτή έλειπε. Ούτε η μαμά μου όμως, ούτε κανένας άλλος δεν με πίστεψε.

Advertisements

Τρόμου: Ισχυρής Προσωπικότητας Νεαρή.


Αρκετοί ίσως ανατριχιάσουν με την ιστορία μου και άλλοι πάλι μπορεί και να γελάσουν. Πρόκειται για ένα θρύλο που είναι πέρα για πέρα αληθινός. Κάπου πολύ μακριά από εδώ βρίσκεται ένα παλιό εγκαταλελειμμένο παλάτι όπου τον μεσαίωνα κατοικούσε μια αρχοντική οικογένεια. Οι σχέσεις μεταξύ τους ήταν υπέροχες και ζούσαν αρμονικά. Ώσπου μια μέρα παράξενα πράγματα άρχισαν να συμβαίνουν. Είχε πέσει μια βαριά θανατηφόρα επιδημία σε όλη την χώρα και πέθαιναν όλοι οι κάτοικοι σιγά σιγά. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πως είχε εμφανιστεί αυτή η ασθένεια. Όμως όπως είναι φυσικό επειδή η μοίρα επιφυλάσσει μεγάλα και άγνωστα παιχνίδια και δεν ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς η μικρή κόρη της οικογένειας που ζούσε στο παλάτι αρρώστησε βαριά. Οι γονείς της έφεραν τους καλύτερους γιατρούς αλλά δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα. Και δεν ήταν μόνο αυτό, η συμπεριφορά της άρχισε να αλλάζει από καλό κορίτσι, άρχισε να συμπεριφέρεται πολύ παράξενα και έβριζε τους πάντες. Άρχισε να βεβηλώνει το κάστρο, να σκοτώνει φρουρούς και ζώα και να καταστρέφει ότι έβρισκε μπροστά της. Κάνεις όμως δεν την υποψιαζόταν μιας και βρισκόταν στο κρεββάτι του πόνου. Μια νύχτα λοιπόν σκότωσε ολόκληρη την οικογένειά της. Αποκεφάλισε τον αδελφό της και μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τους γονείς της. Όσο για την αδελφή της αυτήν………… την έκαψε ζωντανή. Έπειτα η ίδια αυτοκτόνησε με το τσεκούρι σφάζοντας τον εαυτό της. Οι κάτοικοι που είχαν παραμείνει ζωντανοί έφυγαν «αρον-αρον» από το χωριό αφού άρχισε να διαρρέει πως πολλές κατάρες, δαιμόνια και κακό υπήρχε εκεί. Ακόμα το χωριό αυτό υπάρχει ερημωμένο όπως το είχαν αφήσει οι κάτοικοι του. Επίσης λέγεται πως το φονικό εκείνης της νύχτας επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο από τα πνεύματα της αδικοχαμένης οικογένειας. Μόνο ένα λείπει, ένα πτώμα που δεν βρέθηκε ποτέ που ευθύνεται για όλα τα κακά που συνέβησαν. Το πτώμα της μικρής κόρης που πιστεύεται πως είναι ελεύθερο και κυκλοφορεί ανάμεσά μας προσπαθώντας να φέρει και πάλι το κακό. Κυκλοφορεί νεκρή όπως είχε η ίδια αυτοκτονήσει. Με αρκετές τσεκουριές σε όλο της το σώμα και με το τσεκούρι στο κεφάλι… ΠΡΟΣΟΧΗ λοιπόν!!!

Τρόμου: Το Τελευταίο Αντίο Και Ένα Σατανικό Είδωλο.


Πάνε δύο χρόνια που απεβίωσε. Τη θεωρούσα μέντορα, το μόνο πρόσωπο που σαν τρίτος με αγάπησε και με βοήθησε σε καταστάσεις που θα με κατέστρεφαν. Πέθανε από καρκίνο. Το έμαθα δύο μέρες μετά. Για δύο μέρες έκλαιγα σα μωρό, δεν έβγαινα από το σπίτι, έφτασα σε σημείο να μεθύσω! Δε μπορούσα να το ξεχάσω με τίποτα. Τότε βρήκα στη βιβλιοθήκη της περιοχής ένα βιβλίο που πίστεψα ότι θα με έσωζε .Ονομαζόταν «Πως να επικοινωνήσεις με τους νεκρούς». Αμέσως ξέχασα θρησκευτικές αντιλήψεις και όλους τους φόβους που είχα για εκείνα τα σατανικά βιβλία! Το αγόρασα και πήγα καρφί σπίτι μου! Έκανα όλα τα προκαταρκτικά για να επικοινωνήσω μαζί της. Το βιβλίο έλεγε να φανταστώ το σημείο που πέθανε και θα την έβλεπα. Ξαφνικά όλα σκοτείνιασαν και βρέθηκα σε μία γέφυρα. Το παράξενο ήταν ότι η γέφυρα ήταν περιτριγυρισμένη από αστέρια! Τότε την είδα. Ήταν ακριβώς όπως την τελευταία φορά που την είδα! «Δεν έπρεπε να έρθεις!» μου είπε αυστηρά». Μα πραγματικά χαίρομαι που σε βλέπω, δυστυχώς δεν μπορείς να μείνεις άλλο, η αύρα σου και το πνεύμα σου είναι αδύνατη για μια τέτοια μεταφορά». Δεν μπορούσα να βγάλω πολλά από ότι μου έλεγε αλλά την ξαναέβλεπα και αυτό μετράει. Ήρθε κοντά μου και μου είπε «αυτό ήταν θα τα ξαναπούμε σε πολλά χρόνια, πάρα πολλά». «Όχι δε θα φύγω, ήρθα για να μείνω» απάντησα. Τότε ξαναξύπνησα στο δωμάτιό μου! Δεν ήξερα τι συνέβη. Τότε έγινε!!! Στην αρχή δε πίστευα ότι το έβλεπα! Αλλά μετά σιγουρεύτηκα. Έβλεπα τον εαυτό μου να με κοιτά. Ήταν σίγουρα κάτι κακό γιατί τα μάτια του ήταν άδεια.»Μη φοβάσαι, ήρθα να σε κάνω να δεις την αγαπημένη σου πιο γρήγορα!!» Τότε είπα όσο πιο δυνατά μπορούσα «υπάρχει μόνο ένας και αυτός είμαι εγώ, όποιος νεκρός θέλει να τον ακολουθήσω να πάει να ψηθεί στη κόλαση!!». Τότε χάθηκε με μια παγωνιά να κατακλύει το δωμάτιο. Έτρεξα αμέσως στην εκκλησία και εξομολογήθηκα. Κάποια βράδια τη βλέπω αλλά είναι μόνο όνειρα. Πάντως ποτέ δεν ξανά δεν αποπειράθηκα να ξαναπάω σε μια άλλη διάσταση που δεν ανήκω…

Τρόμου: Όταν Παίζουμε Με Την Άλλη Διάσταση…


Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την εξής περίεργη ιστορία που μου συνέβη πριν από περίπου 1 χρόνο, το 2002. Σπουδάζω στα Γιάννενα εδώ και δύο χρόνια. Η παρέα μου αποτελείται από 4 άτομα. Ένας από αυτούς έχει τη φαεινή ιδέα να οργανώσουμε μια φάρσα με σκοπό να τρομάξουμε ένα φοβητσιάρη (ίσως και λίγο… αφελή) γνωστό μας, αλλά και να γελάσουμε. Αποφασίζουμε να τον καλέσουμε σπίτι για να κάνουμε «τραπεζάκι» δηλαδή να καλέσουμε κάποιο πνεύμα, και ουσιαστικά να… παίξουμε μαζί του. Είναι Τρίτη και μαζευόμαστε σπίτι μου, όντες συνεννοημένοι για το τι πρόκειται να συμβεί. Ξεκινάμε με «μπακάλικες» μεθόδους την διαδικασία και πράγματι το γέλιο πέφτει άφθονο! Αφού του λέμε την αλήθεια λήγουμε την φάρσα και ο καθένας σπίτι του. Περνάνε δύο μέρες και την Πέμπτη το βράδυ είμαι μόνος μου σπίτι και διαβάζω. Έχω κλείσει όλα τα παράθυρα (είναι χειμώνας) και απλά διαβάζω. Με την άκρη του ματιού μου παρατηρώ το καπάκι του καλαθιού των αχρήστων να γυρίζει 2-3 βόλτες(!) κάτω και πιστεύω πώς είναι ποντίκι. Κοιτάω αλλά τίποτα… Πηγαίνω να ξυριστώ και λίγο πριν σκουπίσω το πρόσωπο μου, η κουρτίνα του μπάνιου τραντάζεται και αφού νιώθω το σώμα μου να παραλύει από το φόβο, βγαίνω και κάθομαι πάνω στο κρεβάτι. Ήθελα να φύγω αλλά τα πόδια μου έτρεμαν και απλά δεν μπορούσα. Όταν πια σηκώθηκα μετά από λίγο, ένιωσα ένα ψυχρό ρεύμα να με διαπερνά και κλείνοντας την πόρτα το σκέφτηκα πολύ πια να επιστρέψω ακόμα και με συνοδεία. Όσο και αν κορόιδευα τα παραφυσικά, τα μάγια, τα όνειρα και το ξεμάτιασμα έζησα μια εμπειρία που με έκανε να σκεφτώ πολύ σοβαρότερα το θέμα. Δεν ξέρω τελικά αν είμαι ψυχοπαθής ή απλά επηρεασμένος από αυτά που κάναμε 2 μέρες πριν αλλά τέτοιο συναίσθημα φόβου δεν ξεχνιέται.

Τρόμου: Άσπρη Λάμψη Με Τη Μορφή Κοριτσιού.


Λοιπόν, πέρυσι την άνοιξη εγώ και ένας ξάδερφος είχαμε πάει σε μια επίσκεψη σε κάτι φίλους του πατέρα μου σε ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από τα Χανιά γιατί μας είχαν καλέσει σε τραπέζι οικογενειακώς και για να μην είμαι μόνος μου πήρα και τον ξάδερφό μου μαζί. Θα καθόμασταν για 2-3ώρες και έτσι θα βρίσκαμε και χρόνο να εξερευνήσουμε εκείνο το τρομαχτικό και ήσυχο μέρος. Μας αφήσανε να πάμε μια βόλτα αλλά όχι πολύ μακριά γιατί δεν ξέραμε το μέρος και μας είπανε να γυρίσουμε νωρίς. Εμείς σαν βλάκες που δεν ακούσαμε πήγαμε και βρήκαμε ένα ερημωμένο τεράστιο σπίτι και ήθελα να μπούμε μέσα αλλά ο ξάδερφος μου σαν γνήσιος φοβητσιάρης είχε αντίρρηση. Είδα και έπαθα για να τον πείσω να μπούμε και τελικά μπήκαμε. Μέσα ήτανε γεμάτο πεντάλφα και κάτι παράξενα σύμβολα στους τείχους και είχε μια πολύ περίεργη μυρωδιά που σού έφερνε αναγούλα και σου ερχόταν να ξεράσεις. Τα πατώματα δεν ήταν σε καλή κατάσταση και γενικά το σπίτι ήταν χάλια. Ξαφνικά ο ξάδερφος μου λέει ότι άκουγε ψιθυριστά που σαν κάτι να ήθελαν να του πουν που δεν τα άκουγα εγώ! Εγώ είχα κοκαλώσει στην κυριολεξία και εν τω μεταξύ βλέπω μια άσπρη λάμψη με την μορφή ενός κοριτσιού να με τραβάει σαν να θέλει να την ακολουθήσω. Τι να κάνω είχα άλλη λύση; Με πάει σε ένα δωμάτιο και κυριολεκτικά φρικάρισα! Τι να δω; Ένα σκύλο δεμένο ανάποδα με κομμένο κεφάλι ένα ανάποδο σταυρό χαραγμένο στην κοιλιά του και μια λίμνη αίματος από κάτω του. Ξαφνικά ακούω έναν δυνατό θόρυβο και τρέχω στο δίπλα δωμάτιο. Το πάτωμα είχε καταρρεύσει και ο ξάδερφος μου αναίσθητος στο δάπεδο. Κατέβηκα κάτω και προσπαθούσα να τον συνεφέρω αλλά τίποτα. Πήρα από το κινητό τους γονείς μου και τους καθοδήγησα για να έρθουν να μας πάρουν. Πήγαμε πίσω στο χωριό να καλέσουμε ασθενοφόρο να έρθει να τον πάρει γιατί αιμορραγούσε και εμείς γυρίσαμε πίσω Χανιά. Όσο για τον ξάδερφό μου είναι ακόμα στο νοσοκομείο με διάσειση και κατάγματα στο κρανίο.

Τρόμου: Αυτοί Οι Φοβεροί (Πρώην) Άνθρωποι.


Έχω ακούσει την ιστορία που θα σας πω να λέγεται στην παρέα μου από κάποιον φίλο μου που γνώριζε το παιδί στο οποίο συνέβη η ιστορία. Αυτός είναι ένας τύπος μηχανόβιος και ζει για την μηχανή του. Παλιά ήταν πολύ τρελός και περνούσε τη μέρα του κάνοντας σούζες. Τα έκοψε όμως αυτά μετά από αυτό που του συνέβη. Μια νύχτα πριν χρόνια βρίσκονταν σε κάποιο δρόμο κοντά στο πρώτο νεκροταφείο και έκανε όπως το συνήθιζε σούζες. Δεν υπήρχε κανείς άλλος στο δρόμο οπότε πήγαινε πάνω κάτω και έκανε τα χαζά του. Ε δεν ήθελε πολύ σε κάποια στιγμή χτύπησε μια πέτρα ή λακκούβα και τινάχτηκε στον αέρα μαζί με τη μηχανή του. Έπεσε κάτω σοβαρά τραυματισμένος και λιποθύμησε. Λίγο πιο μετά άρχισε να συνέρχεται και άνοιξε τα μάτια του γιατί άκουσε φωνές γύρω του. Πονούσε πολύ και είχε σπάσει διάφορα σημεία του σώματος του και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Βλέπει τότε διάφορους ανθρώπους να έχουν κάνει κύκλο γύρω του και να τον παρατηρούν απαθείς. Μπροστά του είχε μια γυναίκα ντυμένη με ένα μαύρο φόρεμα που τον κοιτούσε και λέει στους άλλους: «πάει αυτός, δεν τη γλιτώνει με τίποτα». Οι άλλοι συμφώνησαν και χαμογελούσαν όπως τον κοίταζαν. Ήταν ακόμα και παιδιά εκεί που έσκυβαν και τον παρατηρούσαν από κοντά σαν να έβλεπαν κάτι αξιοπερίεργο αλλά δεν έκαναν τίποτα για να τον βοηθήσουν. Μάζεψε τις δυνάμεις του και προσπάθησε να τους πει να φωνάξουν νοσοκομειακό να τον πάρει. Με το που το είπε αυτό όλοι γύρισαν και κοίταξαν αλλού και έκαναν ότι δεν τον άκουσαν. Μιλούσαν γελούσαν και δεν του δίναν σημασία! Κάναν πολύ αργές κινήσεις και κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτούς. Τότε ακούγεται ένα αμάξι να έρχεται και όλος ο κόσμος που ήταν γύρω του με το που το άκουσαν άρχισε να φεύγει βιαστικά. Αυτός λιποθύμησε ξανά. Όταν ξύπνησε βρισκόταν στο νοσοκομείο με αρκετούς γύψους και τσιρότα και τέτοια πάνω του. Θυμήθηκε τι του είχε συμβεί και θέλησε να μάθει αν ήταν κάποιος από το πλήθος που τον βοήθησε τελικά ή κάποιος που περνούσε με το αυτοκίνητό του. Του είπαν ότι κάποιος οδηγός τον βρήκε πεσμένο εκεί που του συνέβη το ατύχημα και κάλεσε το ασθενοφόρο να τον πάρει. Και όταν πήγαν να τον πάρουν ήταν μόνο αυτός και ο οδηγός που περίμενε το ασθενοφόρο να έρθει. Δεν υπήρχε ψυχή άλλη εκεί γύρω, όχι πλήθος!!! Σκεφτείτε αυτό που έγραψα στην αρχή ότι ο τύπος έκανε σούζες έξω από το νεκροταφείο και θα καταλάβετε τη ήταν εκείνοι οι φοβεροί άνθρωποι και από που είχαν έρθει.

Τρόμου: Φαντάσματα Του Βορρά.


Ελπίζω η προχθεσινή μου ιστορία να σας άρεσε αρκετά και ευχαριστώ για τη δημοσίευση. Να μια ακόμα ιστορία για σας. Αυτήν την έχω ακούσει από τη μαμά μου και την επιβεβαιώνει και ο μπαμπάς μου και είναι υπεράνω πάσης υποψίας αληθινή γιατί και οι δυο γονείς μου είναι ο τύπος ανθρώπου που δεν θα νοιαζόταν ποτέ να πουν μια τέτοια ιστορία αν δεν ήταν αληθινή και δεν είχε συμβεί στους ίδιους. Οι γονείς μου έχουν ζήσει πολλά χρόνια στη Γερμανία προτού γεννηθούμε εμείς (η αδερφή μου κι εγώ). Κάποια χρονιά (δεκαετία 70-δεν ήταν ακόμα παντρεμένοι) είχαν πάει έξω από τη Φραγκφούρτη σε ένα φεστιβάλ που γινόταν κάθε χρόνο σε κάποιο χωριό δε θυμάμαι το όνομα και γύριζαν πίσω στην πόλη βράδυ. Επειδή ήταν κουρασμένοι και πεινασμένοι (αν και είχαν φάει και πιει ένα σκασμό εκεί που πήγαν) σταμάτησαν σε ένα πολύ μικρό μαγαζάκι σαν καντίνα πάνω στο δρόμο για να φαν κάτι ξανά και να ξεκουραστούν. Η μαμά μου είπε ότι το μέρος της είχε φανεί πολύ περίεργο και παρόλο που είχε ξανακάνει τον ίδιο δρόμο δε θυμόταν το μαγαζάκι αν και τώρα που το έβλεπε έμοιαζε σαν να ήταν πολύ παλιό κατά κάτι δεκαετίες. Αυτό δεν της φάνηκε εκείνη τη στιγμή σημαντικό και μπήκαν μέσα. Τα φώτα ήταν ανοιχτά αλλά δεν ήταν κανείς. Μέσα υπήρχαν δύο τρία τραπέζια και καρέκλες, ένας πάγκος με ποτήρια και πιάτα κλπ. διαφημίσεις μπύρας στους τοίχους πολύ παλιές, πολύ σκόνη και απολύτως τίποτε άλλο, ούτε ψυγείο ούτε ψηστιέρες. Φώναξαν και δεν πήραν απάντηση. Βγήκαν και απ’ έξω να κοιτάξουν και φώναξαν ξανά. Περίμεναν για λίγο μήπως και έρθει ο μαγαζάτορας (ίσως και γιατί τους είχε φάει η περιέργεια) αλλά τσου. Ε τότε βέβαια αποφάσισαν να φύγουν αφού δεν είχε νόημα να κάτσουν και να περιμένουν μια αιωνιότητα! Μπαίνουν στο αυτοκίνητο και η μαμά μου γυρνάει το κεφάλι πλάγια να ρίξει μια ματιά στο περίεργο μαγαζί. Βλέπει τότε -και της κόβεται η ανάσα- κάτω στο τσιμέντο μπροστά στην πόρτα μια μεγάλη ανθρώπινη σκιά πολύ αμυδρή σαν να καθόταν στην πόρτα κάποιος που δεν φαινότανε και να τους παρατηρεί. Σκουντάει το μπαμπά μου και βλέπει κι αυτός τη σκιά όπως και ο Γερμανός ο οποίος πατάει γκάζι και στέλνει το αμάξι 3 χλμ πέρα προτού να πεις φάντασμα! Δεν τέλειωσε όμως το βάσανό τους. Στη συνέχεια χαθήκανε. Ο δρόμος για την πόλη ήταν όλο ευθεία αλλά αυτοί δεν ξέραν που βρισκότανε. Οδηγούσαν σε μέρος που τους φαίνονταν τελείως άγνωστο και δεν υπήρχαν άλλα αμάξια στο δρόμο κάτι ολοκληρωτικά απίθανο έξω από πόλη σαν την Φραγκ. Ίσως ο Γερμανός από τη λαχτάρα του να μην ήξερε που πηγαίνει και να πήρε κάποια λάθος έξοδο αντί να πάει ίσια, ίσως πάλι να ήταν απλώς το τυχερό της μέρας εκείνης να πέσουν πάνω σε όλα τα μυστήρια. Ή ίσως πάλι η πολλή μπύρα… Πάντως στο σπίτι τους γύρισαν τα ξημερώματα. Αυτά και αουφίντερζεν μέχρι την άλλη φορά. Ξέρω εκατοντάδες ιστορίες τρόμου (αληθινές) και αν έχω καιρό θα γράψω…!!!

Τρόμου: Έρευνα Σε Ερειπωμένο Σπίτι.


Γεια σας! διάβασα μερικές ιστορίες παιδιών και αποφάσισα να σας αφηγηθώ και εγώ την δικιά μου! Το περσινό καλοκαίρι πήγα στο εξοχικό μου το οποίο είναι σε ένα χωριό της Καλαμάτας. Το χωριό μου έχει 2-3 σπίτια εντελώς εγκαταλελειμμένα, σε άθλιες συνθήκες. Ένα απόγευμα αποφασίσαμε με την μεγάλη μου παρέα να εξερευνήσουμε ένα από αυτά. Διαλέξαμε το πιο κοντινό στην γειτονιά μας το οποίο ήταν το χειρότερο από όλα. Ήταν αδύνατο να μπεις μέσα γιατί γύρω από αυτό είχαν φυτρώσει διάφορα χόρτα και δέντρα που έμοιαζαν σαν καλάμια και ήταν γεμάτο φίδια. Το μόνο που μπορέσαμε να καταφέρουμε ήταν να σκαρφαλώσουμε στο φράχτη που ήταν γύρω από το σπίτι και να δούμε από τα ανοιχτά παράθυρα. Είδαμε τους τοίχους που ήταν ραγισμένοι και είχε μια φωτογραφία μιας γριάς με κότσο και γυαλιά. Στο πισινό παράθυρο υπήρχε μια καρέκλα που κοίταζε έξω και είχαμε την εντύπωση ότι ψιλοκουνιόταν. Αυτά είδαμε και ρωτήσαμε για αυτό το σπίτι. Μια γειτόνισά μας είπε ότι σε αυτό το σπίτι κατοικούσαν 3 μοναχοκόρες αδερφές. Μια μέρα πέθανε η μια, μετά από καιρό η άλλη και η μια έμενε μόνη της μαραζωμένη για αρκετό διάστημα. Κάθε απόγευμα καθόταν στο παράθυρο και κοιτούσε έξω πίνοντας καφέ. Μια μέρα την βρήκανε νεκρή κάτω στο πάτωμα δίπλα στη καρέκλα. Εμείς μετά από καιρό δοκιμάσαμε να μπούμε μέσα και τα καταφέραμε. Ανοίξαμε την πόρτα μπήκαμε σε ένα υπόγειο που δεν υπήρχε σκάλα ούτε τίποτα για να ανέβεις πάνω και λογικά αυτή θα ήταν η είσοδος του σπιτιού. Ξαφνικά ακούσαμε να τρίζουν κρεβάτια και άλλα αντικείμενα και εμείς δεν είχαμε πως να ανεβούμε πάνω. Με αυτά που ακούγαμε φύγαμε! Η εξερεύνηση συνεχίζεται…

Τρόμου: Μια Επεισοδιακή Επίκληση Πνευμάτων.


Είμαστε μια παρέα 7 ατόμων που ασχολούμαστε τα τελευταία χρόνια με το «παράξενο». Ο καθένας έχει αναλάβει έναν τομέα πιο αρεστό σε αυτόν και μελετάει, ενημερώνει τους υπόλοιπους και έτσι δεν χάνουμε καμιά πληροφόρηση ή γνώση για οποιοδήποτε παραφυσικό, από νεράιδες και ξωτικά μέχρι εξωγήινους και κούφια γη. Σε όλα αυτά συνεπάγεται το γεγονός πως όπου ακούμε πως παρατηρήθηκε κάποιο φαινόμενο κανονίζουμε οργανωμένες εξορμήσεις… Έτσι έχω αρκετά να σας διηγηθώ. Ένα βράδυ μετά από 2 χρόνια έρευνας και αναζήτησης κανονίσαμε να ασχοληθούμε με το ouija board… Για όσους δεν γνωρίζουν είναι αυτός ο πίνακας που χρησιμεύει για επικλήσεις και που όποιος δεν γνωρίζει συνιστώ να μην ασχοληθεί. Είμαστε λοιπόν ένα από τα πολλά βράδια που μαζευόμαστε όλοι μαζί στο σπίτι του φίλου μου στο χωρίο… ένα χωριό της Αρκαδίας που ακούγονται πολλά και αυτό μας έκανε τη ζωή πιο εύκολη… Μαζεμένοι λοιπόν στο στρογγυλό τραπέζι διαβάζοντας τα απαραίτητα και έχοντας τον πίνακα μπροστά μας ξεκινήσαμε να κάνουμε την επίκληση για πρώτη φορά. Συγκεντρωμένοι όπως πρέπει και έχοντας δει πολλά κατά καιρούς δεν περιμέναμε πρωτοφανή φαινόμενα… Αλλά κάναμε λάθος κατά τη διάρκεια της επίκλησης λοιπόν προφανώς κάτι πήγε στραβά και ο καλεσμένος μας δεν ήταν και από τους καλύτερους ανθρώπους έτσι λοιπόν άρχισαν να ακούγονται διάφοροι ήχοι σαν ουρλιαχτά… συνέχισαν σαν γέλια μικρών παιδιών στην παιδική χαρά και μεις ως εδώ ψύχραιμοι… ξαφνικά άρχισαν να ανοιγοκλείνουν τα ντουλάπια αλλά σε τέτοιο σημείο που άρχισαν να ξεκολλάνε, νιώσαμε κάτι σαν αύρα να σηκώνετε γύρω μας, κάτι σαν κύματα ενέργειας, έσβησαν απότομα όλα τα κεριά που είχαμε στο τραπέζι και έσπασαν τα δυο ποτήρια που υπήρχαν στο τραπέζι με αποτέλεσμα να πεταχτούν τα γυαλιά και να κόψουν τους περισσότερους από μας. Μάλιστα μια κοπέλα στην άκρη του ματιού… αυτό ήταν όλο… Βέβαια καθ’ όλη την διάρκεια μια κοπέλα που δεν αισθανόταν καΐλα είχε ξαπλώσει στον καναπέ και δεν συμμετείχε. είχε σηκώσει πυρετό και εξιστορώντας της μετά τι συνέβη μας είπε πως κάποια στιγμή ξύπνησε, ένιωσε όλο αυτό στην ατμόσφαιρα αλλά νόμισε πως απλά ήταν από τον πυρετό της και δεν είδε κανέναν μας στο τραπέζι όποτε νόμιζε πως πήγαμε για ύπνο και ξανακοιμηθηκε…

Τρόμου: Η Λίλιθ Επιτίθεται.


Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι μία προσωπική εμπειρία ενός φίλου μου. Πριν σας πω ακριβώς τι έπαθε θα σας βάλω λίγο στο κλίμα λέγοντάς σας ότι το φιλαράκι μου αυτό ούτε λίγο ούτε πολύ είχε στενή επαφή τρίτου τύπου με την κοπελιά του διαόλου… Ναι αυτό ακριβώς που ακούσατε… Του την έπεσε η ίδια η Λίλιθ. Για όσους δεν την έχουν ακουστά την δαίμονα κοπελιά, πρόκειται για την πρώτη γυναίκα του Αδάμ (η Εύα ήταν η δεύτερη και αν θέλετε πιστέψτε το). Με την σημερινή της μορφή απλά βασανίζει τον κόσμο. Τώρα θα μου πείτε πως από εκεί που άρχισα να σας λέω για την προέλευσή της έφτασα στο τι κάνει σήμερα… Βασικά αυτή την ιστορία την έστειλα για να διηγηθώ μια εμπειρία που είχε ένας φίλος μου πρόσφατα και όχι για να κάνω κάποια ιστορική αναδρομή στο παρελθόν αυτού του δαίμονα. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να κάνει κάλλιστα μια αναζήτηση – στο google ας πούμε – περί «Lilith». Πιστέψτε με θα βρείτε πάμπολλα σχετικά links. Και επιστρέφω… Πριν κάμποσους μήνες λοιπόν ο Αντώνης (δεν χρησιμοποιώ το αληθινό του όνομα επειδή αυτός μου το ζήτησε) μετά από μια κουραστική μέρα δουλειάς έπεσε για ύπνο. Ο Αντώνης όμως έχει ένα πρόβλημα. Δυσκολεύεται να τον πάρει ο ύπνος αν δεν έχει όσο πιο πολύ σκοτάδι στο δωμάτιό του μπορεί. Δηλαδή αν αφήσει ανοιχτά τα φώτα πολύ απλά δεν πρόκειται να τον πάρει ο ύπνος με τίποτα. Έτσι λοιπόν έκλεισε πόρτες και παντζούρια και κατάφερε να φτιάξει την «απόλυτη ατμόσφαιρα ύπνου» -όπως συνηθίζει να λέει- απόλυτο σκοτάδι δηλαδή… Και εκεί λοιπόν που έβλεπε το τρίτο όνειρο. Ένοιωσε να τον αγγίζουν δύο χέρια σαν ανθρώπινα στον λαιμό. Αυτό ήταν και η αιτία να ξυπνήσει. Μόλις όμως άνοιξε τα μάτια του τα χέρια άρχισαν να τον σφίγγουν δυνατά. Επειδή ήταν σκοτεινό το δωμάτιο και φυσικά δεν μπορούσε να δει τον υποψήφιο δολοφόνο του (του πέρασε μια ιδέα από το μυαλό ότι ίσως ήταν κλέφτης) βρήκε την δύναμη και άνοιξε το φως (ο διακόπτης βρισκόταν ακριβώς πάνω από το κρεββάτι του). Η λάμπα φώτισε πλήρως μονάχα για ένα δευτερόλεπτο, μετά άρχισε να τρεμοπαίζει γρήγορα σαν προβολέας σε club και στο τέλος έχασε σχεδόν όλη την ισχύ της, δηλαδή υπήρχε αρκετό φως ίσα ίσα να δεις την μύτη σου. Καθώς γίνονταν όλα αυτά τα εφέ με την λάμπα ο Αντωνάκης πέθανε από την τρομάρα του αφού είδε και το πρόσωπο (την μορφή για την ακρίβεια) του στραγγαλιστή του. Και συνέχιζε να το βλέπει ακόμα και μετά την πτώση της ισχύος της λάμπας μόνο που η εικόνα ήταν λίγο πιο θαμπή λόγο ανεπαρκούς φωτισμού. Είδε λοιπόν ένα μαύρο πλάσμα -που περισσότερο με σκιά έμοιαζε- περίπου το μισό από αυτόν να κάθεται πάνω στο στήθος του και να έχει τα χέρια του στον λαιμό του (προσπαθώντας να τον πνίξει πάντα). Επίσης είχε και τα φτερά του -τα οποία ήταν σαν αυτά της νυχτερίδας- ανοιγμένα. Παρόλο λοιπόν που ο δαίμονας (τον οποίο ονόμασα παραπάνω) έμοιαζε να είναι σαν σκιά ήταν πέρα για πέρα υλικός και μάλιστα πολύ παγωμένος από ότι μου δήλωσε ο Αντώνης ο οποίος προσπάθησε για λίγα δευτερόλεπτα να τον πετάξει από πάνω του κρατώντας παράλληλα τα χέρια του με τα δικά του χέρια για να αποφύγει το πνίξιμο. Μετά από αυτό ο Αντώνης ένοιωσε να παραλύει… και με πολύ γρήγορο ρυθμό μάλιστα. Τότε ήταν που έσπασε και η λάμπα βυθίζοντας τους ξανά στο απόλυτο σκοτάδι. Τότε έγινε κάτι θαυμαστό από την μεριά του Αντώνη. Αποφάσισε να πολεμήσει τον δαίμονα ψυχικά και όχι σωματικά (κάτι που ήταν πλέον αδύνατο). Κάπου εδώ πρέπει να σας αναφέρω ότι ο Αντώνης ασχολείται από μικρός με τις πολεμικές τέχνες και μάλιστα με τις ψυχολογικές δυνάμεις μέσα σε αυτές. Έτσι με κάποιο τρόπο, τον οποίο μου εξήγησε λεπτομερειακά αλλά μου είναι αδύνατο να το θυμηθώ αυτή τη στιγμή για να σας τον παραθέσω, αποφάσισε να πολεμήσει τον δαίμονα ψυχικά. Όμως από ότι φαίνεται αυτά τα κολπάκια δεν πιάνουν στους υπηρέτες του Εωσφόρου και έτσι κατέφυγε στην αναζήτηση βοήθειας από το Θείο. Είπε μια προσευχή από μέσα του και με το που την τελείωσε ο δαίμονας χάθηκε… Όλη αυτή η φάση από το ξύπνημα του Αντώνη μέχρι και την εξαφάνιση της Λίλιθ δεν κράτησε παραπάνω από 45 δευτερόλεπτα. Του Αντώνη πάντως του φάνηκαν αιώνες. Φυσικό νομίζω. Μην νομίσετε όμως ότι ο Αντώνης είναι ο μοναδικός που δέχθηκε επίθεση από αυτόν το θηλυκό δαίμονα. Υπάρχουν χιλιάδες μαρτυρίες από άτομα τα οποία δέχθηκαν επίθεση και όλες είχαν αυτό το κοινό στοιχείο. Η Λίλιθ επιτέθηκε σε όλους μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Υπάρχουν και αρκετές ελληνικές μαρτυρίες αυτού του φαινομένου. Και επειδή ο κοινός λαός δεν οφείλει να ξέρει πράγματα ούτε για δαίμονες αλλά ούτε και για παρόμοια φαινόμενα ονόμασε αυτό το περιστατικό «Η επίθεση της Λάμιας» ή του «Αράπη»… Αυτά… Ο φίλος μου χαίρει άκρας υγείας, αλλά ποτέ δεν έχει κοιμηθεί στο απόλυτο σκοτάδι ξανά… Ούτε και εγώ σκοπεύω να το κάνω ποτέ. Είπαμε γουστάρουμε να γίνουμε μάρτυρες παραφυσικών φαινομένων αλλά όχι και έτσι…

Αρέσει σε %d bloggers: