Μακάβρια: Με Τέτοιον Τρελάρα Άντρα, Σίγουρα Αγία Θα Ήτανε…


Αν και αυτή η ιστορία δεν έχει μέσα φαντάσματα (λογικά θα έπρεπε να είχε τουλάχιστον ένα, θα καταλάβετε αργότερα γιατί) είναι μια πραγματικά πολύ ανατριχιαστική και μακάβρια. Τελείωσα το λύκειο που λέτε, πέρασα και σε μια σχολή, η παρέα μου το ίδιο, όλοι στην επαρχεία όποτε ώσπου να βολευτούμε αποφασίσαμε όπως είναι φυσικό να αρχίσουμε τις σπουδές δεύτερο εξάμηνο. Τι σημαίνει αυτό; Όλο το φθινόπωρο δικό μας. Έτσι λοιπόν λέμε μεγάλα παιδιά είμαστε δεν κάνουμε καμιά εξόρμηση στα άγρια βουνά και στα λαγκάδια να χαρούμε την φύση; Έτσι και κάναμε. Τελικά αποφασίσαμε να πάμε στα Βαρδούσια Όρη. Εκεί στην κορυφή έχει και ένα κυνηγετικό καταφύγιο οπότε δεν θα χρειαζόμασταν και σκηνές. Ξεκινάμε λοιπόν από Αθήνα, φτάνουμε εκεί σε ένα χωριουδάκι 6 χιλιόμετρα από το καταφύγιο, παίρνουμε τα κλειδιά από τον πρόεδρο του χωριού (πολύ καλός και φιλόξενος άνθρωπος) και αρχίζουμε ορεινή πεζοπορία για να φτάσουμε επιτέλους στο καταφύγιο. Στο δρόμο όμως (περίπου 2,5 χιλιόμετρα από το χωρίο) συναντάμε έναν γερο (συμπαθητικός μας φάνηκε εκ πρώτης όψεως όπως όλοι σχεδόν οι παππούδες στα χωριά) ο οποίος καθόταν σε ένα βραχάκι στην άκρη του δρόμου και σκάλιζε ένα ξύλο, μάλλον φλογέρα ήθελε να φτιάξει δεν τον ρωτήσαμε κιόλας. «Γεια σας παιδιά» αυτός. «γεια σου παππού» εμείς. Μας ρώτησε μετά που πάμε, του είπαμε για το καταφύγιο και πιάσαμε μια μικρή συζήτηση. Ο ένας μετά τον άλλον όμως παρατηρήσαμε από πίσω του το πιο ανατριχιαστικό και αποκρουστικό θέαμα της ζωής μας. Πίσω του βρισκόταν μια καλύβα (το σπίτι του προφανώς) και διπλά από αυτή ήταν ένας σκελετός (ναι σκελετός!!!) σταυρωμένος (ναι σταυρωμένος!!!!!!), φορούσε και ένα βρώμικο μισό σκισμένο φόρεμα μάλιστα! Ήταν σε πολύ αδιάκριτο σημείο οπότε τον είδαμε όλοι χωρίς να χρειαστεί ο ένας να σκουντήξει τον άλλο η κάτι τέτοιο. Ο σκελετός λοιπόν (γυναικάς προφανώς) ήταν σταυρωμένος με σκοινιά σε ένα ξύλινο σταυρό από λεπτούς κορμούς δέντρων. Μόλις το είδαμε όλοι αυτό όπως είναι φυσικό διακόψαμε την κουβέντα (όχι τελείως απότομα βέβαια) και συνεχίσαμε τον δρόμο μας. Αν και εγώ περίμενα στον δρόμο να κάνουμε μεγάλη κουβέντα γιαυτό που είδαμε, όλοι είχαμε πάθει την πλάκα μας όποτε και το ψιλοσυζητησαμε όταν φτάσαμε στο καταφύγιο μην μπορώντας όμως να βγάλουμε συμπέρασμα. Εκεί μείναμε ένα βράδυ και αυτό με σκοπιά (πότε δεν ξέρεις). Στον γυρισμό πήραμε άλλο δρόμο (γιατί άραγε;) για το χωριό πιο δύσβατο αλλά και πιο σύντομο. Όταν φτάσαμε το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να δώσουμε τα κλειδιά στον πρόεδρο και να του πούμε σχετικά με τον γερο. Ο πρόεδρος (πολύ καλός άνθρωπος όπως σας είπα και πριν) μας είπε ότι αυτά καλύτερα να μην τα πούμε εκεί (ήμασταν στο καφενείο του χωρίου το οποίο από ότι καταλάβαμε ήταν και κάτι σαν δημαρχείο!). Έτσι λοιπόν αφού είχε φτάσει μεσημέρι μας πρότεινε να μας κάνει το τραπέζι σπίτι του και να μας πει και για αυτό. Δεχτήκαμε. Τελικά για αυτό το περιστατικό μάθαμε τα εξής. Ο γέρος αυτός τρελάθηκε μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Την αγαπούσε πολύ φαίνεται. Δυστυχώς δεν κατάφεραν πότε τους να κάνουν παιδιά. Μέτα τον θάνατο της ο οποίος προήλθε από καρκίνο, ο γέρος (κανείς δεν ξέρει πως του ήρθε) νόμιζε ότι η γυναίκα του ήταν άγια η θα γίνει η κάτι τέτοιο τέλος πάντων και την σταύρωσε όπως τον Χριστό (αν εξαιρέσουμε τα σκοινιά). Όσο η γυναίκα του ήταν άρρωστη ο γέρος έλεγε σε όλους τους χωριανούς ότι η γυναίκα του είναι άγια και κάτι τέτοια. Επίσης έλεγε και φώναζε ότι η γυναίκα του τυραννιέται σαν τον Χριστό (είδατε ρε παιδιά που μια λαϊκή εκφρασούλα μπορεί να βάλει πολύ κακίες ιδέες). Τέλος πάντων. Την γυναίκα του την έχει εκεί τρία χρόνια τώρα. Μάλιστα στην αρχή την είχε κρεμάσει στον πλάτανο του χωριού. Οι αντιδράσεις ουκ ολίγες όπως είναι φυσικό. Τους είπε όμως ότι άμα την βγάλουν από κει θα τινάξει τα μυαλά του στον αέρα (έχει και μια καραμπίνα! Καλά αν το ξέραμε αυτό από πριν σιγά μην πηγαίναμε εκεί πάνω να χαρούμε την φύση. Θα πηγαίναμε από Έβρο μεριά να κάνουμε και καγιάκ! Εκεί δεν κάνουν;). Τελικά κάνανε συμβιβασμό. Δικιά του γυναίκα ήταν στο κάτω κάτω αυτός είχε τον τελευταίο λόγο όσο αφορά την ταφή. Αποφασίστηκε λοιπόν να την πάει στο βουνό άμα θέλει μακριά από το χωριό, να μείνει και αυτός εκεί όμως μόνο για ένα χρόνο. Μέτα από απειλές του γέρου ο ένας χρόνος έγινε τέσσερις. Όταν ρωτήσαμε για συγγενείς της γυναίκας και πως το δέχονται αυτό το πράγμα μάθαμε ότι οι λίγοι συγγενείς που έχουνε ποτέ δεν τους έδιναν σημασία και έρχονταν να τους δουν μια φορά στα δέκα χρόνια οπότε έχουν και πλήρη άγνοια. Αυτά μάθαμε. Πάντως δεν νομίζω να ξανάπαμε εκεί για εκδρομή ποτέ. Α! το κοκκινιστό στο σπίτι του προέδρου ήταν εξαίσιο!!

Advertisements

Posted on 30/09/2010, in Μακάβρια. Bookmark the permalink. 2 Σχόλια.

  1. Ο παππούλης αυτός τρελός ήτανε; Σταύρωσε την γυναίκα του δίπλα από το σπίτι του καλύβα αν δε κάνω λάθος. Έλεος…

    Μου αρέσει!

  2. Night Walker

    Φρικτό και τραγικό μαζί… Τι μπορεί να κάνει στον άνθρωπο ο πόνος.. Καημένε παππούλη..

    Μου αρέσει!

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: