Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2010

Τρόμου: Κοκκινομάλλης; όχι, Κοκκινομάτης.


Γεια σας! Θα σας πω και την δικιά μου εμπειρία! Ήμουν 15-16 χρονών, όπως όλοι οι έφηβοι αργούσα να γυρίσω σπίτι τα βράδια και σύχναζα σε ένα παρκάκι με την παρέα μου! Το σπίτι μου ήταν περίπου 10λεπτα από το παρκάκι και 2-3 φορές την εβδομάδα περνούσα από τον σκοτεινό δρόμο για το σπίτι μου! Ένα βράδυ (κατά τις 1) ψιχάλιζε και είχε λίγο ομίχλη και πήρα τον δρόμο για το σπίτι. Έτρεχα μες στο σκοτάδι και στην ομίχλη για να φτάσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Ενώ έτρεχα ξαφνικά πέφτω πάνω σε έναν πιο ψηλό από μένα και κατάμαυρο άνδρα! Σήκωσα το κεφάλι μου να δω τι είναι και δεν είδα πρόσωπο αλλά μέσα στο μαύρο φαινόντουσαν δυο μικρά κατακόκκινα μάτια. Κατατρόμαξα! Αυτός με κρατούσε από τον ώμο και με κουνούσε χωρίς να μιλάει. Εγώ τσίριξα και με έσπρωξε πίσω με δύναμη! Άρχισα να τρέχω για να ξεφύγω και άκουγα από πίσω μου να γαβγίζουν σκυλιά με μανία. Για μια στιγμή νόμιζα ότι ήταν ακριβώς από πίσω μου αλλά μάλλον θα ήταν της φαντασίας μου! Μετά έφτασα έξω από το σπίτι μου και τον είδα να περπατάει στον απέναντι δρόμο και να κοιτά προς το μέρος μου! Μπήκα αμέσως μέσα για να γλιτώσω! Ακόμα αναρωτιέμαι τι μπορεί να ήταν αυτός ο μαυροφορεμένος άνδρας…!

Τρόμου: Τελευταία Επίσκεψη.


Γεια σας. Η ιστορία αυτή μου συνέβη πριν 4 χρόνια. Εγώ ήμουν η μόνη αυτόπτης μάρτυρας και το περιστατικό κράτησε για πάρα πολύ λίγο. Κι έτσι όπως θα φαντάζεστε κανείς δε με πίστεψε. Και μάλιστα επειδή εγώ έλεγα την ιστορία αυτή σε πολύ κόσμο συγγενείς και γνωστούς μας ο πατέρας μου μου είπε ευγενικά να το βουλώσω και να μην κάνω πια λόγο σε κανένα για αυτά τα πράγματα γιατί ταράζω τους κοντινούς συγγενείς του νεκρού. Δίπλα από το σπίτι της γιαγιάς και του παππού στο χωριό μου (ο παππούς έχει πεθάνει από το 1987) έμενε ο Χ., ο οποίος ήταν πολύ φίλος με τη γιαγιά μου και κάνανε πολύ παρέα τα τελευταία χρόνια. Ήταν πολύ άρρωστος, είχε 200 διαφορετικές αρρώστιες και τον περιμένανε οι δικοί του. Αλλά δεν τους έκανε το χατίρι. Οι συγγενείς του έπρεπε να τον φροντίζουν συνέχεια και να τον πηγαίνουν σε γιατρούς και σε νοσοκομεία. Αυτός κάθε απόγευμα ερχότανε στη γιαγιά μου αν ήταν καλά και μπορούσε να περπατήσει για να πιουν καφέ και για κουβεντούλα. Καμιά φορά αν ήταν καλά αυτός και είχε δυνάμεις πηγαίνανε για περίπατο. Μια μέρα ήμουν στη γιαγιά μου και την βοηθούσα να μαζέψει τα χαλιά για το καλοκαίρι. Η γιαγιά μου ζήτησε να κατέβω στο υπόγειο του σπιτιού για να πάρω ναύλον σακούλες να βάλουμε μέσα τα χαλιά. Εγώ κατέβηκα τις σκάλες και βλέπω τότε τον Χ. να ετοιμάζεται να ανοίξει τη αυλόπορτα και να μπει για να έρθει να βρει την γιαγιά μου. Δεν τον ήξερα και πολύ καλά και προτίμησα αφού δεν με παρατήρησε να μην τον χαιρετήσω γιατί ντράπηκα. Πήγα στο υπόγειο και βρήκα τις σακούλες. Ανεβαίνω σε χρόνο ντετέ και καθώς είμαι στα σκαλιά ακούω την φωνή της κόρης του Χ. να φωνάζει πατέρα! πατέρα! και να κλαίει. Η γιαγιά μου βγήκε στην πόρτα να δει τι τρέχει. Τότε βγαίνει κι αυτή στην αυλή της και βλέπει την γιαγιά μου και τον υπόλοιπο κόσμο που είχε βγει από τα σπίτια του και λέει: πέθανε ο πατέρας μου! Εγώ νόμισα ότι θα τον είχε χάσει και νόμισε ότι ο γέρος έπεσε κάπου και πέθανε (είχε βλέπεις και καρδιά) και της λέω: όχι θεία… εδώ είναι ο πατέρας σου στη γιαγιά μου. Η γιαγιά μου με κοίταξε πολύ περίεργα! Τότε η θεία είπε ότι ο πατέρας της έβλεπε τηλεόραση και ξαφνικά έπεσε κάτω πεθαμένος. Μετά από λίγο ήρθε το ασθενοφόρο και τον πήρε. Είχε πεθάνει. Αλλά αφού αυτός είχε πεθάνει τότε πως τον είδα εγώ να μπαίνει στην αυλή μας;;; Εγώ δεν ήξερα τι να πω και δεν είπα τίποτα γιατί η γιαγιά με κοιτούσε πολύ περίεργα. Δεν είπαμε τίποτε άλλο σχετικά και εγώ μετά από λίγο μπήκα στο αμάξι μου κι έφυγα. Την επόμενη μέρα μετά την κηδεία ξαναπήγα στη γιαγιά και με ρώτησε τότε πως μου ήρθε να πω ότι ο παππούς Χ. ήταν στο σπίτι μας όταν πέθανε. Εγώ τότε της εξήγησα όλη την υπόθεση πως τον είδα να μπαίνει στη αυλή μας όταν εγώ πήγαινα για υπόγειο και πως νόμισα ότι είχε ανέβει αυτός πάνω σε μας. Τότε η γιαγιά μου με σταύρωσε και είπε να μην το πω σε κανέναν αυτό. Εγώ το είπα και βρήκα τον μπελά μου. Αλλά αφού λέω την αλήθεια! Αυτός ο βρικόλακας πέθανε και καπάκι ήρθε να μας κάνει επίσκεψη, αυτός ή το πνεύμα του. Αλλά εγώ τον είδα κανονικό όπως ήταν πάντα. Κι όμως δεν ήταν δυνατό. Πως ήρθε αφού καθόταν σπίτι του όλη την ώρα και έβλεπε τηλεόραση και τον είδα δευτερόλεπτα πριν αρχίσει να φωνάζει η κόρη του;;; Προσοχή στα φαντάσματα!

Τρόμου: Αδικοχαμένες Ψυχές.


Χαιρετώ την ομάδα σας. Με λένε Άννα και αυτό που μου συνέβη με τρόμαξε τόσο που κόντεψα να τα κάνω επάνω μου στην κυριολεξία! Είχαμε πάει στο χωριό του πατέρα μου κάπου στην Καλαμπάκα για τις διακοπές του Πάσχα. Όπως γνωρίζετε όλοι, τα χωριά όταν νυχτώνει ερημώνουν τόσο πολύ το βράδυ που αυτή η ησυχία εμένα τουλάχιστον με ανατριχιάζει. Σηκώθηκα κατά τις 3 για να πάω στην τουαλέτα (τι το ήθελα!). Δεν με έπιανε ύπνος και βγήκα στη βεράντα να κάνω ένα τσιγάρο. Το χωριό είναι στους πρόποδες της Πίνδου και είναι αρκετά γραφικό. Έτσι όπως κάπνιζα λοιπόν και απολάμβανα τη… μαυρίλα των βουνών μέσα στη νύχτα, πιάνει ξαφνικά το αυτί μου ουρλιαχτά που ίσα ίσα ακουγόντουσαν, σαν να έρχονταν από κάπου μακρυά! Κάτι παρατεταμένα, ανατριχιαστικά ουρλιαχτά που μου σηκώθηκε η τρίχα! Αφού σιγουρεύτηκα ότι δεν ονειρεύομαι όρθια, φοβήθηκα τόσο που έτρεξα στο δωμάτιο, παρόλα αυτά όμως τα ουρλιαχτά δεν έλεγαν να σταματήσουν. Ερχόντουσαν από ένα κοντινό λόφο που είχα θέα στο μπαλκόνι μου, και εμβρόντητη μέσα στα ουρλιαχτά κατάλαβα τη λέξη «βοήθεια» από πολλές φωνές μαζί! Τελικά κατάφερα κάποια στιγμή να κοιμηθώ και την επομένη που πήγαμε επίσκεψη οικογενειακώς στη θεία μου, είπα σε όλους τι έγινε. Έκπληκτη ανακάλυψα ότι η ξαδέρφη μου επιβεβαίωσε ότι τα είχε ακούσει και εκείνη και το είχε πει στους δικούς της το πρωί. Όχι μόνο δεν μας έβγαλαν θεοπάλαβες αλλά μας είπανε ότι οι συγκεκριμένες φωνές ακουγόντουσαν από τον δρόμο που υπήρχε απέναντι στο λόφο που άκουσα τις φωνές. Εκεί είχαν γίνει λέει πολλά δυστυχήματα επειδή ο δρόμος ήταν στενός και κακοφτιαγμένος και είχαν ξεκληριστεί οικογένειες ολόκληρες, μέχρι που η νομαρχία αποφάσισε την ανακατασκευή του. Όλο το χωριό άκουγε κατά καιρούς αυτές τις φωνές και απέδιδαν το φαινόμενο στις αδικοχαμένες ψυχές!

Τρόμου: Άλλη Μια Ήττα Της Μαύρης Μαγείας (Και Της Πατρικής Κακίας).


Γεια. Διαβάζω τις ιστορίες σας παιδιά με μεγάλο μπορώ να πω ενδιαφέρον. Αυτό που συνέβη σε μένα έχει σχέση με τη Μαύρη Μαγεία. Και μάλιστα συνέβη από άτομο που δε νομίζω να το περίμενα… Αυτό το άτομο ήταν ο (χμ!) πατέρας μου. Τέλος πάντων έτσι κι αλλιώς δε τον πολύ ήθελα ποτέ μου… Έκανε άσχημα πράγματα στη μητέρα μου. Τελικά χώρισαν μετά από 6 χρόνια που την παίδευε στα δικαστήρια… Για να μπω στο θέμα: Αφού βγήκε το διαζύγιο με τα πολλά δυστυχώς η αδερφή μου και εγώ έπρεπε να τον βλέπουμε κάθε Παρασκευή. Εγώ δεν ήθελα αλλά δεν ήθελα να του δώσω τη χαρά να κατηγορεί τη μητέρα μου ότι δεν πάω και καλά ότι εκείνη δε με αφήνει γιατί τότε ήμουν και μικρή. Για να μη τα πολυλογώ μου έκανε σε κάποια φάση δώρο 1 χρυσό βραχιόλι. Εγώ το πήρα αλλά με το που το άγγιξα… κάτι δε μου πήγαινε. Πάγωσαν τα χέρια μου και μετά τον κοίταγα λίγο περίεργα… Όσο απίστευτο και να σας φαίνεται κάτι ψιλιάστικα από την αρχή γιατί η καταγωγή του πατερούλη μου είναι από χωριό που συνηθίζουν τέτοια με μαύρη μαγεία. Τελικά είχα δίκιο. Με το που μπήκε στο σπίτι άρχισαν περίεργα. Κάτι μικροατυχήματα στην αρχή μέχρι που κόντεψα να σπάσω το πόδι μου. Άσε που το φόρεσα όταν ήμουν στο δρόμο και περπάταγα και παραλίγο να με πατήσει αμάξι… Μετά αρρώστησαν η μαμά μου κι η αδερφή μου. Λίγο ο σκύλος είχε αδιαθεσίες και κάτι άλλα. Τελικά μετά από κάνα 2 μέρες το έβαλα σε μια σακούλα και το πέταξα στα σκουπίδια εξαγριωμένη κυριολεκτικά που θέλησε να μας κάνει κακό με αυτόν τον ύπουλο τρόπο. Σε μας τα παιδιά του και τη μητέρα των παιδιών του… Μέτα δε μας ξανασυνάντησε, άλλαξε κινητό και έχουν περάσει από τότε 8-10 χρόνια που δεν τον έχω δει. Τότε ήμουν 8 τώρα 18. Αλλά μετά έκανε και κάτι άλλο πάλι μαγεία με ακαθαρσίες ζώων. Δε θα ήθελα να του τα ανταποδώσω με το ίδιο νόμισμα κι ας μην τον χωνεύω αλλά ελπίζω να τη βρει από κάπου. Γιατί ο Θεός αργεί αλλά δε λησμονεί…

Τρόμου: Τα Μυστικά Του Πρώην Βάλτου.


Ένας φίλος μου έπιασε δουλειά σε ένα μπαρ και εκεί γνώρισε ένα παλικάρι από την Ρωσία. Κανονίσαμε να βγούμε και οι τρεις για καφέ να τα πούμε, να επεκτείνω και εγώ τις δημόσιες σχέσεις μου. Εκεί που συζητούσαμε λοιπόν περί ανέμων και υδάτων το γυρίσαμε στο παραφυσικό. Και τότε ο Όλεγκ μας διηγήθηκε μια προσωπική του εμπειρία. Ήταν 14 ετών και έμενε στην πόλη Σ… η οποία όπως μας είπε είναι κτισμένη πάνω σε ένα βάλτο. Ένας τοπικός θρύλος λέει ότι πριν κτιστεί σε αυτό το περίεργο σημείο η συγκεκριμένη πόλη ήταν κτισμένο εκεί ένα χωριό το οποίο κατάπιε ο βάλτος (φαντάζεστε ανήσυχες ψυχούλες που θα είναι εκεί γύρω ε;). Ένα βράδυ ενώ ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του και περίμενε να τον πάρει ο ύπνος άκουσε ένα νιαούρισμα. Συνέχισε να ακούει το νιαούρισμα για κάνα δεκάλεπτο και ξαφνικά ένα μεγάλο άσπρο χέρι πέρασε από πάνω του και μετά χάθηκε (Είναι λίγο δύσκολο να το εξηγήσω από εδώ. Στην καφετέρια ο Όλεγκ μας περιέγραψε με τα χέρια του πως ακριβώς πέρασε το χέρι από πάνω του). Αυτός όπως είναι φυσικό κατατρόμαξε και κουκουλώθηκε στα σκεπάσματα. Δεν το είπε σε κανέναν γιατί φοβήθηκε μήπως τον περάσουν για τρελό. Μετά από μια βδομάδα άκουσε πάλι το νιαούρισμα και δύο χέρια τον έπιασαν από τα πόδια και προσπαθούσαν να τον ρίξουν κάτω από το κρεβάτι. Προσπάθησαν για κάνα λεπτό χωρίς αποτέλεσμα και μετά όπως εμφανίστηκαν εξαφανίστηκαν. Ο φίλος μας λοιπόν την άλλη μέρα αποφάσισε να το πει στην μητέρα του. Προς μεγάλη του έκπληξη η μητέρα του τον πίστεψε και του είπε να πάνε σε μία γριά εκεί κοντά που λέγεται ότι είναι μάγισσα και μπορεί να κάνει ξόρκια για να μην σε πλησιάζουν φαντάσματα. Στον δρόμο για το σπίτι της γριάς η μητέρα του τού είπε ακόμα ότι και η ίδια όταν ήταν πιο νέα είχε μια παρόμοια εμπειρία και με το που πήγε στην γριά δεν ξαναείδε τίποτα. Όταν φτάσανε η γριά του είπε να πάνε σε ένα δωμάτιο. Στο δωμάτιο υπήρχαν δύο κρεβάτια παράλληλα στους τοίχους, μία καρέκλα ανάμεσα σε αυτά και μια άλλη καρέκλα κοντά στην πόρτα του δωματίου. Ο Όλεγκ έκατσε στην καρέκλα που βρισκόταν ανάμεσα στα κρεβάτια και η γριά στην άλλη. Του είπε ότι και να δει, όσο περίεργο και αν του φανεί να μείνει ακίνητος και αμίλητος. Αφού μουρμούρισε κάτι ακαταλαβίστικα άρχισαν να πέφτουν σοβάδες και τούβλα από τους τοίχους πάνω στα κρεβάτια. Του είπε ότι είναι έτοιμος και φύγανε. Από τότε δεν έχει ξαναδεί τίποτα περίεργο.

Τρόμου: H Κατάρα Της Μάνας.


Η ιστορία μου αυτή είναι αληθινή. Μου τη διηγήθηκε η μητέρα μου και συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με πρωταγωνίστρια τη γιαγιά μου. Η δεύτερη κόρη της γιαγιάς μου (η θεία μου), είχε πάει στην Αυστραλία. Εκεί παντρεύτηκε με προξενιό κάποιον Έλληνα ο οποίος ήταν φίλος ενός συγγενή εξ αγχιστείας. (Ο συγγενής ήταν ξάδελφος του γαμπρού της γιαγιάς μου από μια άλλη κόρη της). Αυτός ο συγγενής συμβούλεψε τον φίλο του να παντρευτεί τη θεία μου μόνο για να πάρει άδεια παραμονής (γιατί είχε πάει λαθραία στην Αυστραλία) και μετά να την εγκαταλείψει. Έτσι και έγινε. Εκείνα τα χρόνια ήταν άσχημο να χωρίζει κάνεις και η θεία μου δεν το είπε αμέσως στη γιαγιά μου για να μην την στεναχωρήσει. Η γυναίκα του συγγενή είχε έρθει στην Ελλάδα και επισκέφθηκε το χωριό και τον παππού και τη γιαγιά μου. Η γιαγιά μου τη ρώτησε για τους ξενιτεμένους συγγενείς στην Αυστραλία. Η γυναίκα ανέφερε και το χωρισμό της θείας μου, σχολιάζοντας ειρωνικά πόσο άσχημη τύχη ήταν και πως σε κάτι θα έφταιγε και η θεία μου. Η γιαγιά μου που δεν ήξερε τίποτα στεναχωρήθηκε πολύ και θύμωσε με την άδικη ειρωνεία και είπε εντελώς αυθόρμητα: «Αυτός που χώρισε το παιδί μου, έτσι και ο Θεός να τον χωρίσει και αυτόν». Ενάμιση μήνα μετά, μαθεύτηκε πως ο συγγενής σκοτώθηκε ακαριαία σε τροχαίο ατύχημα. Αργότερα, η γιαγιά μου έμαθε πως εκείνος έφταιγε για το χωρισμό της θείας μου. Και μαθεύτηκε αργότερα ακόμη, πως ο φίλος του, ο οποίος είχε εγκαταλείψει τη θεία μου, σκοτώθηκε και αυτός σε τροχαίο. Η γιαγιά μου πότε δεν μπόρεσε να το εξηγήσει. Όταν τη ρώτησα για το γεγονός, μου είπε πως έτσι αυθόρμητα είπε εκείνα τα λογία χωρίς να ξέρει τι θα γινόταν. Μου τόνισε όμως πως είχε στενοχωρηθεί πολύ για την κόρη της και ένοιωσε πολύ άδικη τη κριτική. Ήταν σύμπτωση λοιπόν να σκοτωθούν, η έπιασε η επίκληση της μάνας που έγινε κατάρα; Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει σε δημοτικά τραγούδια για παρόμοιες κατάρες από μάνες όταν υπάρχει αδικία. Εγώ πάντως δεν περίμενα να ακούσω από πρώτο χέρι μια τέτοια ιστορία.

Τρόμου: Φαντάσματα Του Παρελθόντος.


Περίεργα πράγματα συμβαίνουν γύρω μας και όλοι τελικά έχουν μια άμεση ή όχι εμπειρία. Μια φίλη μου λοιπόν αγοράζει ένα σπίτι με την μητέρα της. Άκουγε από την αρχή που μπήκε εκεί περίεργους θορύβους. Κάτι σαν κλάψιμο μωρού ή νιαούρισμα γάτας. Δεν μπορούσε να προσδιορίσει. Επειδή φοβόταν γέμισε το δωμάτιο της με σκόρδα, εικόνες κτλ. Η μητέρα της δεν άκουγε τίποτα, γιατί τα περιστατικά γίνονταν συνήθως βράδυ, ενώ η μαμά της κοιμάται πάντα με μάσκα ματιών και ωτοασπίδες. Μια βραδιά λοιπόν ακούει κάτι, κοιτάει προς την πόρτα και βλέπει τον έξω από δω να προσπαθεί να μπει στο δωμάτιό της. Όμως όλα τα αντικείμενα που είχε τον απομάκρυναν μέχρι που εξαφανίστηκε. Φυσικά κάνεις δεν την πίστεψε. Ένα άλλο καλοκαιρινό βράδυ προς ξημερώματα, η μαμά της έλειπε διακοπές και η φίλη μου ήταν μόνη και έβλεπε τηλεόραση. Ακούει έναν επαναλαμβανόμενο δυνατό θόρυβο να έρχεται από την κουζίνα. Πηγαίνει μέσα και βλέπει την σιδερένια σκαλωσιά να κοπανάει μια στο ψυγείο μια στον τοίχο… καταλαβαίνετε τι έπαθε. Περνάει λίγος καιρός, είναι σε μια καφετέρια και όπως παίζει με κάτι παιδάκια την πλησιάζει η μαμά τους και της λέει: εσύ δεν είσαι η τάδε,που γεννήθηκες τότε; ήξερε τα πάντα για αυτήν. Εγώ είμαι λέει η τάδε πνευματίστρια και εσύ είσαι η αδελφή ψυχή μου… το σπίτι σου λέει έχει κακή ενέργεια. Σαν να υπάρχει μια κατάρα… Δεν ήξερε τι να κάνει… γνωρίζει μια άλλη κοπελιά η φίλη μου που συμπτωματικά έμενε παλιά με την οικογένειά της στο σπίτι που τώρα μένει η φίλη μου. Όπως λοιπόν έπινε καφέ με την μαμά της φίλης της τη ρώτησε η φίλη μου γιατί έφυγαν από το σπίτι που εκείνη τώρα ζούσε. Της απάντησε πως πριν λίγα χρόνια σε εκείνο το σπίτι ζούσε μια οικογένεια με ένα μικρο παιδί που ο πατέρας του το είχε αποκεφαλίσει και ένα βράδυ ο σύζυγος της όπως πήγε να κοιμηθεί αφού έσβησε το φως, είδε στο κομοδίνο του μια σκιά. Ξανά ανοίγει το φως και βλέπει το κεφάλι ενός μωρού. Τρόμαξαν τόσο πολύ όλοι που αναγκάστηκαν να φύγουν. Αυτοί τα κατάφεραν. Η φίλη μου όμως λίγο δύσκολο, γιατί η μαμά της δεν πιστεύει τίποτα επειδή δεν έχει δει τίποτα… βγάλε λοιπόν άκρη εσύ τώρα τι συμβαίνει στο κόσμο μας.

Τρόμου: Δαιμονικές Καταστάσεις.


Έχω 2 ιστορίες να σας πω οι οποίες είναι αληθινές γιατί τις έχουν πει άτομα που δεν πιστεύουν σε αυτά. Λοιπόν:

Αυτή την ιστορία την ήξερα από παλιά και την επιβεβαίωσα πριν λίγες μέρες. Ήταν μια γυναίκα στο χωριό της γιαγιάς μου η οποία δαιμονιζόταν και ο «έξω από δω» την έβαζε να μαζέψει όλους τους χωριανούς και να τους πάει στο βουνό στην Αγία Παρασκευή (είναι ένα εκκλησάκι εκεί), να τους ρίξει όλους κάτω στο γκρεμό! Και μαζευόντουσαν κόσμος, και τελικά έφεραν έναν παπά ο οποίος έβλεπε μαζί με τους χωριανούς την ουρά του «έξω από δω» πίσω λέει από την ντουλάπα και τέτοια και τελικά στο τσακ γλίτωσε το χωριό! Αυτή βέβαια παντρεύτηκε και έφυγε από το χωριό και μένει κάπου στο Θριάσιο.


Είναι κάποιος γιατρός ο οποίος είναι πολύ της εκκλησίας. Τους είχαν κάνει μάγια λοιπόν (δε ξέρω ακριβώς το λόγο γιατί) και στο σπίτι του στη σκεπή άκουγε ποδοβολητά από διαόλους! Ήξερε ότι τού είχαν κάνει μάγια. Αλλά αυτός τους έβλεπε κιόλας (γιατί ήταν της εκκλησίας) ενώ η γυναίκα του μόνο τους άκουγε. (Τα γράφω και ανατριχιάζω). Αν έχετε το Θεό σας, τους έβλεπε και τους έλεγε: «τι θέλετε ρε, δε σας φοβάμαι» μέχρι που κάναν αγιασμό – ευχέλαιο ξέρω γω τι και σταμάτησαν.

Τρόμου: Το Περίεργο Κούνημα Του Κρεβατιού.


 

Γεια σας με λένε Σπύρο και είμαι καινούριος σε αυτό το site και θα ήθελα να σας διηγηθώ την δικιά μου ιστορία που είναι πέρα για πέρα ΑΛΗΘΙΝΗ. Όλα άρχισαν πριν περίπου 2 χρόνια… Ήμουν στον υπολογιστή μου και ένιωσα πολύ κουρασμένος και είπα να κοιμηθώ. Ξαπλώνω να κοιμηθώ και την ώρα που είχα χαλαρώσει ένιωσα σαν κάποια δύναμη να κουνάει το κρεβάτι μου (πολύ ελαφρώς) και συνάμα το σώμα μου. Αυτό που σας είπα τώρα το αισθανόμουν καθημερινώς για 4 ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ ΜΗΝΕΣ παρακαλώ!!! Στην αρχή δεν το είχα συνειδητοποιήσει διότι πολλές φορές όταν ξάπλωνα ένιωθα να κουνιέμαι μόνο και μόνο από το δυνατό χτύπο της καρδιάς μου (αυτό νόμιζα τότε!!!). Αλλά δεν ήταν έτσι διότι επί 4 μήνες όπως είπα παραπάνω κουνιόταν συνεχώς το κρεβάτι και κάποιες φορές έγινε με περισσότερη δύναμη. Δυστυχώς το διαπίστωσα έπειτα από 1,5 μήνα ότι δεν ήταν οι χτύποι της καρδιάς μου και ότι ήταν μια «Δύναμη». Πολλές φορές τύχαινε να κοιμηθεί κάποιος φίλος μου εδώ και το κρεβάτι είναι διπλό (κουκέτα) και ξυπνάγαμε από το κούνημα, δηλαδή ένιωθε ότι ένιωθα και εγώ χωρίς αμφιβολία. Δεν φοβήθηκα στην αρχή άλλα μετά μπορώ να πω ότι ταράχτηκα. Το είπα στην μητέρα μου και αποφασίσαμε να ρίξουμε αγιασμό στο δωμάτιο μου και πάνω στο κρεβάτι. Μέτα από τον αγιασμό αυτό το περίεργο κούνημα σταμάτησε. Μπορείτε να μου πείτε τι ήταν αυτό;

Τρόμου: Το Στοιχειωμένο Ρέμα.


Εμένα μου αρέσουν πολύ αυτές οι ιστορίες αν και φοβάμαι πάρα πολύ! Λοιπόν έχω 2 μικρές ιστοριούλες! Η πρώτη είναι για κάποιο παιδί που είχαν σκοτώσει ή οι Τούρκοι ή οι Γερμανοί (δεν ξέρω καλά). Αυτό το παιδί πήγε λέει να βγάλει τα πρόβατα του τέλος πάντων για βοσκή στο βουνό κοντά σε ένα ρέμα (πολλά χρόνια πριν) που είχε εκεί και το έπνιξαν και από τότε λέει κάθε βράδυ το παιδί αυτό βγάζει το χέρι του από το ρέμα και ζητάει βοήθεια! Δεν το έχω δει εγώ και ούτε θέλω, πιστεύω θα πεθάνω εκείνη τη στιγμή. Η 2η ιστορία είναι για κάποιον από το χωριό που είχε πεθάνει και βρικολάκιασε (δε μπορώ να πω όνομα για ευνόητους λόγους). Αφού τέλος πάντων πέθανε τον έβλεπαν στο χωράφι του πότε να διαβάζει εφημερίδα κάτω από την ελιά και πότε με καραμπίνα να πάει να σκοτώσει τον αδερφό του.

Αρέσει σε %d bloggers: