Τρόμου: Οι Γερμανοί Ξανάρχονται.


Μόλις προχθές άκουσα από την γιαγιά μου αυτή την φορά άλλη μια ανατριχιαστική ιστορία. Αυτή τη φορά όμως έχει να κάνει με το δικό μας πατρικό (το οποίο πουλήθηκε αμέσως μετά την παρατήρηση παραφυσικών φαινόμενων μέσα σε αυτό). Αρχίζω. Δεν ξέρω ακριβώς πότε κατασκευάστηκε αυτό το σπίτι όμως ήταν μετά την κατοχή. Επίσης πρέπει να ξέρετε ότι η οικογένειά μου πότε δεν έμαθε αν οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες είχαν παρατηρήσει παρόμοια φαινόμενα αλλά και ποτέ δεν θέλησε να μάθει αν και οι επόμενοι παρατήρησαν τίποτα. Στο σπίτι αυτό γεννήθηκαν και μεγάλωσαν η μητέρα μου και ο θείος μου. Τα χρόνια περάσαν και όπως είναι φυσικό να κάνουν όλα τα παιδιά τελικά έφυγαν από το σπίτι και εγκαταστάθηκαν σε μια μεγαλύτερη πόλη για να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια. Έτσι λοιπόν σε εκείνο το σπίτι έμειναν η γιαγιά μου με τον παππού μου. Τα φαινόμενα παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1982. Ένα βράδυ η γιαγιά μου ενώ κοιμόταν ξύπνησε από κλάματα τα οποία της φάνηκαν ότι ακούγονταν μέσα στο σπίτι. Έπαθε ότι θα πάθαινε κάθε άνθρωπος… έπαθε την πλάκα της (κατατρόμαξε εν ολίγοις). Προσπάθησε να διαπιστώσει αν πραγματικά τα κλάματα αυτά προέρχονταν μέσα από το σπίτι η μήπως τελικά προέρχονταν απ’ έξω. Όμως αυτά τα κλάματα (τα πιο ανατριχιαστικά κλάματα που είχε ακούσει σε όλη της την ζωή από ότι μου είπε) ακούγονταν τόσο καθαρά και δυνατά που δεν της άφηναν αμφιβολία ότι προέρχονταν από το σαλόνι. Το χειρότερο ήταν ότι ο παππούς μου εκείνο το διήμερο είχε φύγει για κυνήγι μαζί με τον αδερφό του. Η γιαγιά μου κοκκαλομένη από την τρομάρα της δεν βρήκε το θάρρος να πάει στο σαλόνι να δει τι συμβαίνει. Απλώς κουκουλώθηκε κάτω από τα σκεπάσματα και έκανε την προσευχή της. Μέτα από λίγο τα κλάματα σταμάτησαν (αφού είχε πει από μέσα της το πάτερ ημών καμιά δεκαριά φορές) και την πήρε ο ύπνος. Το πρωί ο πολύς ο φόβος είχε φύγει και περίμενε πως και πως να έρθει ο παππούς μου να του πει τι είχε συμβεί. Όταν τελικά του τα είπε το απόγευμα ο παππούς μου της είπε ότι αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα και ότι θα πρέπει από εδώ και πέρα να μην αφήνει την φαντασία της να οργιάζει. Το βράδυ η γιαγιά μου δεν έκλεισε μάτι όμως τίποτε δεν συνέβη. Για καμιά δεκαριά μέρες δεν συνέβη τίποτα ούτε κλάματα ούτε λυγμοί. Το δεύτερο φαινόμενο το οποίο ήταν και πιο τρομακτικό μάλιστα συνέβη τον Γενάρη του ’83 και είχε ως μάρτυρες και τον παππού μου και την γιαγιά μου. Εκεί λοιπόν που η γιαγιά μου είχε συνέλθει από το σοκ του προηγούμενου μήνα άκουσε το βράδυ βήματα μέσα στο σπίτι. Αυτή τη φορά μπόρεσε να σκεφτεί λογικά. Ξύπνησε τον παππού μου και του είπε ότι μπήκε κλέφτης στο σπίτι. Όμως όταν άκουσε τα βήματα ο παππούς μου σκέφτηκε και αυτός λογικά, όμως η λογική του τον τρόμαξε πάρα πολύ γιατί όταν προσπάθησε να ακούσει τα βήματα παρατήρησε ότι ήταν πολύ δυνατά και βαριά για να είναι κλέφτης. Λοιπόν παίδες αυτά τα βήματα να μην σας τα πολυλογώ ακούγονταν σαν να προέρχονται από γερμανική μπότα. Βρίσκει το θάρρος ο παππούς μου, παίρνει την καραμπίνα και μπουκάρει στο σαλόνι, τίποτα εκεί, όμως τα βήματα συνέχιζαν να ακούγονται. Το επόμενο σημείο είναι λίγο αστείο. Τρέχει ο παππούς μου μέσα στην κρεβατοκάμαρα, αρπάζει την γιαγιά μου από το κρεββάτι και φεύγουν και οι δυο από το σπίτι (με τις πυτζάμες και με τον παππού μου να κρατάει την καραμπίνα) και πάνε στους απέναντι. Φυσικά όταν βλέπεις κάποιους γνωστούς σου στις 2 τα μεσάνυχτα να σου κτυπούν σαν τρελοί την πόρτα με πυτζάμες και καραμπίνα στο χέρι, ε μάλλον κάτι σημαντικό θα συμβαίνει, όποτε αν και η ώρα ήταν πολύ ακατάλληλη για επίσκεψη, τους δεχθήκανε. Τους λέει ο παππούς μου τι συνέβη, τους λέει και η γιαγιά μου αυτό με τα κλάματα. Οι άλλοι άκουσαν τα γεμάτα φόβο λόγια τους και τους είπανε ότι άμα τους τα έλεγε αυτά ο παππούς μου το πρωί στο καφενείο δεν θα πιστεύανε κουβέντα αλλά τώρα στην κατάσταση που τους βλέπουνε δεν τους αφήνουν άλλη επιλογή. Τους αφήσανε να κοιμηθούν στο σπίτι τους για το βράδυ και την άλλη μέρα ο γιος της οικογένειας που τους φιλοξένησε είπε ότι το βράδυ θα έρθει και αυτός να κοιμηθεί μαζί τους για να δει τι γίνεται σε αυτό το σπίτι. Η γιαγιά μου ήταν σίγουρη ότι θα έβγαιναν ψεύτες αφού πίστευε ότι αυτό που συνέβη την προηγούμενη νύχτα δεν θα ξαναγινόταν και για δεύτερη φορά ακριβώς όπως τα κλάματα. Έκανε λάθος όμως… τα βήματα ακούστηκαν ξανά. Έτσι και οι τρεις τους όπου φύγει φύγει! Ο παππούς μου είπε στην γιαγιά μου την άλλη μέρα να πουλήσουν το σπίτι γιατί στο τέλος θα τρελαθούν και οι δυο. Στο μεταξύ θα μένανε σε μια γκαρσονιέρα που είχαν στο χωριό (το σπίτι για το οποίο μιλάμε βρίσκεται σε κωμόπολη) και με τα λεφτά από την πώληση του στοιχειωμένου θα αγόραζαν ένα άλλο σπίτι κάπου μακριά. Η γιαγιά μου διαφώνησε και πρότεινε εξορκισμό. Ο παππούς μου συμφώνησε και έτσι πήγαν στον παπά να του το πουν. Ο παπάς τους είπε ότι θα χρειαστεί λίγος χρόνος, περίπου μια εβδομάδα ώσπου να γίνει ο εξορκισμός. Εκείνοι συμφώνησαν και πήγαν στο χωριό να περάσουν την εβδομάδα. Κάπου εδώ πρέπει να σας πω ότι το ακριβώς διπλανό σπίτι από αυτό για το οποίο μιλάμε είχε κατεδαφιστεί εδώ και 2 μήνες και εκείνη την περίοδο έσκαβαν για να φτιάξουν τα θεμέλια. Μια μέρα χτυπάει το τηλέφωνο και λένε στον παππού μου να έρθει αμέσως στο σπίτι του γιατί ανακάλυψαν κάτι πολύ κακό. Αναχωρούν αμέσως ο παππούς μαζί με την γιαγιά μου για το σπίτι. Βρίσκουν τους εργάτες μαζί με τον παπά και κάτι άλλους να είναι μαζεμένοι στον χώρο της εκσκαφής για τα θεμέλια δίπλα από το σπίτι τους. «Τι έγινε ρε παιδιά;» φωνάζει ο παππούς μου και πλησιάζει τρέχοντας το πλήθος. «Κοίτα και μόνος σου» του λέει ο παπάς. «Τι εξορκισμό να κάνει κανείς σε ένα σπίτι που είναι χτισμένο πάνω σε νεκροταφείο;» Ο παππούς μου έμεινε με το στόμα ανοιχτό! Ανάμεσα στις πέτρες και στα χώματα που βρίσκονταν μέσα στο εργοτάξιο μπορούσε να διακρίνει κανείς κόκαλα και νεκροκεφαλές. Μετά του εξήγησαν ότι πρόκειται για γερμανικό νεκροταφείο γιατί βρήκανε κάτι μεταλλικούς αγκυλωτούς σταυρούς και κάτι διακριτικά των SS ανάμεσα στα κόκαλα. Επίσης του είπανε ότι είναι σχεδόν σίγουρο ότι το νεκροταφείο συνεχίζει και κάτω από τα θεμέλια του δικού του σπιτιού (ο λόγος που δεν βρέθηκε τίποτα όταν έχτιζαν το σπίτι του παππού μου είναι ότι οι μονοκατοικίες έχουν πιο ρηχά θεμέλια από ότι τα τριώροφα). «Πήρα την απόφασή μου. Εγώ το πουλάω και όποιος τρελός θέλει ας το αγοράσει!» Έτσι και έγινε, ο παππούς μου πούλησε το σπίτι μέσω αγγελίας σε κάτι ξένους σε πολύ χαμηλή τιμή. Η οικογένεια μας έχασε το πατρικό της αλλά τουλάχιστον η γιαγιά μου τώρα μπορεί και κοιμάται τα βράδια. Αυτή ήταν η ιστορία μου. Συγνώμη αν σας κούρασα.

Advertisements

Posted on 01/10/2010, in Τρόμου. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: