Monthly Archives: Οκτώβριος 2010

Τρόμου: Ποιος Χτυπάει Το Παράθυρο;


Γεια σας. Ονομάζομαι Έλενα. Εντυπωσιάστηκα από την ιστοσελίδα σας και αποφάσισα να γράψω κι εγώ τη προσωπική μου εμπειρία. Εδώ και καιρό άρχισα να υποψιάζομαι ότι αν και σχετικά καινούριο, το σπίτι μου κατοικείται από φαντάσματα. Να παρακάτω μερικές αποδείξεις. Ένα βράδυ καθόμουν στο κρεβάτι και δεν με έπαιρνε ύπνος. Αποφάσισα να ξαπλώσω και με ανοιχτά τα μάτια ταξίδευα με τις σκέψεις μου. Τότε, βλέπω τα φώτα του γραφείου μου (το δωμάτιο μου είναι αρκετά μεγάλο και το γραφείο ξεχωρίζει από το υπνοδωμάτιο) να ανοίγουν σταδιακά. Μετά από τρία περίπου δευτερόλεπτα, τα φώτα κλείνουν ξανά. Εγώ στη κυριολεξία, πάγωσα από το φόβο μου κι έτρεξα στο υπνοδωμάτιο της μητέρας μου για να της διηγηθώ τι ακριβώς έγινε. Αυτή άρχισε να με καθησυχάζει λέγοντας μου διάφορες δικαιολογίες, αν και στο πρόσωπό της φαίνονταν κάποια ίχνη αναστάτωσης. Μια άλλη μέρα (μεσημέρι κατ’ ακρίβεια) μπαίνοντας στο δωμάτιο μου, είδα στο τοίχο να σχηματίζεται ένα μεγάλο, άσπρο λεπτό και μυτερό σημάδι. Στην αρχή υπολόγισα ότι ήταν κάποια σκιά, έτσι δεν έδωσα σημασία. Μετά όμως, όταν έκλεισα τις κουρτίνες, το σημάδι παρέμεινε στον τοίχο. Άρχισα να ανησυχώ αλλά παρόλα αυτά, έπεσα για ύπνο. Όταν ξύπνησα μετά από μια ώρα, το σημάδι είχε εξαφανιστεί. Ένα βράδυ, καθώς διάβαζα, παρατήρησα στην υπόλοιπη ατμόσφαιρα μια ανατριχιαστική ησυχία και ένιωσα κάποιος να βρισκόταν κοντά μου. Ξαφνικά, ακούω ένα δυνατό μπαμ, και άρχισα να τρέχω έξω από το δωμάτιο. Όταν επέστρεψα και άνοιξα το ντουλάπι για να ντυθώ, βλέπω όλα τα ρούχα μου πεσμένα κάτω. Το ξύλο του ντουλαπιού, είχε ξεκολλήσει και είχε πέσει κάτω, και μαζί του, όλα μου τα ρούχα. Επίσης, μια τελευταία απόδειξη, είναι ότι σχεδόν κάθε βράδυ, ακούω ένα τικ τακ συνεχόμενο, σαν να μου χτυπά κάποιος το παράθυρο του δωματίου. Σας παρακαλώ απαντήστε μου, αν υπάρχει κάποια λογική εξήγηση σε όλα αυτά ή αν πιστεύετε ότι πράγματι στο δωμάτιο μου, υπάρχουν φαντάσματα. Περιμένω με αγωνία την απάντηση σας. Σας ευχαριστώ.

Τρόμου: Χαλασμένη Τηλεόραση Ή… Το Φάντασμα Του Σπιτιού Βαριέται;;;


Hello σε όλη την παρέα. Η ιστορία μου δεν είναι και από τις πιο περίεργες αλλά ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι είχε συμβεί στην πραγματικότητα! Ας σας την πω πρώτα όμως και βγάζετε μόνοι σας τα συμπεράσματα! Λοιπόν η ιστορία μου αφορά την… τηλεόραση μου! Κάθε βράδυ ξαπλώνω με ανοιχτή TV και κάνω πως κοιμάμαι μέχρι να κοιμηθεί η αδερφή μου η οποία είναι 4 χρονών. Έτσι και έκανα το βράδυ που συνέβη το… περίεργο! Λοιπόν όταν με τα πολλά κοιμήθηκε η αδερφή μου έκλεισα την TV και έβαλα το κοντρόλ πάνω στο γραφείο μου και όπως καταλαβαίνετε δεν μπορούσε κανείς να το ακουμπήσει κατά λάθος! Anyway ξαφνικά το βράδυ ξυπνάω από έναν σχετικά δυνατό ήχο! Κοιτάω την TV και βλέπω πως ήταν αναμμένη και ενώ προσπαθούσα να καταλάβω πώς άναψε μόνη της προσπαθούσα και να την κλείσω! Έλα όμως που αυτή δεν έκλεινε!! Αντίθετα μαύριζε για λίγα δευτερόλεπτα και έπειτα ξαναέδειχνε το κανάλι! Συγχρόνως άνοιγε μόνη της η φωνή και εγώ ήμουν έξω φρενών γιατί δεν έκλεινε επιτέλους για να κοιμηθώ! (Αναισθησία όμως..!!). Πάλευα να κλείσω την φωνή αλλά αυτή άλλαζε κανάλια! Άφησα το κοντρόλ στην άκρη αλλά αυτή συνέχιζε να τρελαίνεται!! Στο τέλος νευρίασα τόσο πολύ που την έκλεισα από το κουμπάκι της συσκευής! Η αλήθεια είναι ότι δεν το πήρα και πολύ στα σοβαρά τις επόμενες μέρες παρόλο που τρομοκρατήθηκα εκείνη την στιγμή! Αλλά το πρωί που ξύπνησα θυμήθηκα ότι κάποιες φορές που ξύπνησα το βράδυ είχα ακούσει κάτι φωνές σαν να τσιρίζει κάποιος! Πάντως παρόλο που πιστεύω ακράδαντα στα παραφυσικά δεν έχω καταλάβει ακόμα τι συνέβη με την TV μου!!

Τρόμου: Η Γιαγιά Δεν Βιάζεται…


Χαιρετώ όποιον διαβάζει αυτή την ιστορία. Με λένε Βίκυ και είμαι 22 χρονών. Πριν ένα χρόνο περίπου πέθανε η γιαγιά μου στην οποία είχα και μου είχε πολύ αδυναμία. Είχα και το όνομα της βλέπεις. Ήταν πολύ άρρωστη και όμως μία βδομάδα πριν πεθάνει άρχισε προς έκπληξη όλης της οικογένειας, να επιμένει να κατέβει στην Αθήνα να μας δει. Τελικά ήρθε με τον παππού μου, μας είδε και μια βδομάδα μετά που ο πατέρας μου τους πήρε για να τους ανεβάσει στο χωριό, η γιαγιά μου ξεψύχησε μόλις φτάσανε σπίτι. Ήξερε ότι θα πεθάνει και ήθελε να μας δει για τελευταία φορά. Μόλις εκπλήρωσε την επιθυμία της μπόρεσε να πεθάνει ήσυχη. Για τον επόμενο ένα μήνα περίπου εγώ και η αδερφή μου τη βλέπαμε συνεχώς μέσα στο σπίτι κυρίως το βράδυ και τα ξημερώματα. Επίσης ερχότανε στον ύπνο μας και μας συμβούλευε, μας έλεγε να προσέχουμε τους γονείς μας και μας έλεγε ότι πάντα θα μας προστατεύει. Ακούγεται τρελό και όμως έτσι είναι. Είχα τρελαθεί και φοβόμουνα το βράδυ να σηκωθώ από το κρεββάτι από το φόβο μην τη δω όπως είχε γίνει τόσες φορές. Το περίεργο είναι ότι η γιαγιά μου εκτός από τον πατέρα μου είχε άλλα 4 παιδιά και όμως δεν εμφανίστηκε ούτε σε έναν! Ούτε καν στα άλλα της εγγόνια. Λίγο πριν το μνημόσυνο της σταμάτησε κάποια στιγμή να εμφανίζεται, καμιά φορά όμως ακόμα τη βλέπω στον ύπνο μου να μου μιλάει. Μπορεί να φαίνεται τελείως κουφό σε όποιον το διαβάζει αυτή τη στιγμή και όμως έτσι είναι. Πολλούς χαιρετισμούς στην ομάδα.

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Στοιχειωμένο Σπίτι Της Θεσσαλονίκης.


Το στοιχειωμένο σπίτι της Βασιλίσσης Όλγας είναι πολύ γνωστό εδώ στη Θεσσαλονίκη. Βρίσκεται στον αριθμό 263 και…όποιος τολμάει ας πάει να το επισκεφτεί! Εγώ προτιμάω να μην περνάω ούτε απ’ έξω. Κανείς ποτέ δεν έχει δει κάποιο φάντασμα εκεί μέσα αλλά όσοι έχουν μείνει εκεί την νύχτα ακούν φοβερούς θορύβους. Όσοι το νοίκιασαν μέχρι τώρα το εγκατέλειψαν από το φόβο τους. Ακόμα και απ’ έξω πολλοί που πέρασαν νύχτα είπαν ότι άκουσαν περίεργους ήχους από μέσα ακόμα και όταν ήταν εγκαταλελειμμένο. Παλιά ήταν αρχοντικό κάποιου Εβραίου, σήμερα είναι αχούρι έτοιμο να πέσει και δεν κατοικεί κανείς εκεί. Νομίζω ότι τώρα είναι αποθήκη για κάποια εταιρεία οικοδομών ή κάτι τέτοιο (σκαλωσιές κτλ.). Επίσης το σπίτι κουβαλάει κατάρα από κάποιον και όποιος μένει εκεί κινδυνεύει να τρελαθεί. Όποιος όμως προσπαθήσει να το γκρεμίσει κινδυνεύει να πεθάνει. Μια φορά το είχαν πάρει κάτι εργολάβοι για να το κατεδαφίσουν και να χτίσουν κάτι άλλο στη θέση του. Την ίδια μέρα που το πήρανε ο ένας από τους δύο πέθανε από την καρδιά του και ο άλλος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό πηγαίνοντας για Αθήνα. Κι άλλες ιστορίες ακούγονται για διάφορους που πήγαν να το γκρεμίσουν ή να ανακαινίσουν και είτε πέθαναν είτε τους βρήκαν διάφορες συμφορές. Μια άλλη φορά το είχε νοικιάσει μια μεγάλη οικογένεια τσιγγάνων που δε φοβόντουσαν καθόλου τις φήμες που ακούγονταν για το σπίτι. Τελικά το εγκατέλειψαν τρέχοντας από την πρώτη νύχτα. Ο λόγος; μέσα στη νύχτα άρχισαν ξαφνικά ν` ακούνε θορύβους πολύ δυνατούς σαν κεραυνούς να έρχονται από τα διπλανά δωμάτια. Φυσικά όσοι ήταν απ` έξω αυτή τη φορά δεν άκουγαν τίποτα. Το σπίτι αυτό κρύβει κάποιο φοβερό μυστικό και όποιος είναι γενναίος ας πάει να το λύσει. Β. Όλγας 263!!!!

Να και το σπίτι:
στοιχειωμένο σπίτι

Τρόμου: Καταραμένη Λάμπα;


Είναι απίστευτο. Ναι είναι πραγματικά απίστευτο! Άρχισα να μελετάω το παραφυσικό εδώ και τρεις μήνες και όμως είχα ξεχάσει εντελώς ότι και εγώ παλιότερα ήμουν μάρτυρας ενός φαινόμενου το οποίο με είχε παραξενέψει αρκετά εκείνη την εποχή. Πάντως είναι λίγο λογικό που το είχα ξεχάσει εντελώς όλο αυτό τον καιρό αφού συνέβη πριν 8 χρόνια όταν εγώ πήγαινα ακόμα δημοτικό. Και να τι έγινε. Ένα βράδυ λοιπόν ξυπνάω όχι από κάποιο θόρυβο η κάτι τέτοιο, απλώς ξύπνησα. Βασικά μακάρι να μην είχα ξυπνήσει εκείνο το βράδυ εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή γιατί είχα πάρει μεγάλη τρομάρα (παιδάκι ήμουνα μωρέ!!!). Καθώς λοιπόν ξυπνάω και γυρνάω πλευρό για να δω τι ώρα είναι (το ρολόι ήταν δίπλα από την λάμπα του γραφείου μου), παρατηρώ ότι η λάμπα του γραφείου μου ήταν αναμμένη. Όμως ήμουν σίγουρος ότι πριν κοιμηθώ είχα κλείσει τα πάντα. Άρχισα να τρομάζω όταν παρατήρησα ότι η λάμπα δεν ήταν ακριβώς αναμμένη αλλά μισοαναμμένη δηλαδή δεν είχε την κανονική απόδοση και τρεμόπαιζε το φως της. Σε δευτερόλεπτα ανάβω το κανονικό φως, γυρίζω πλευρό και προσπαθώ να ξανακοιμηθώ. Ούτε που κοίταξα αν τελικά η λάμπα έσβησε μετά το άνοιγμα του κανονικού φωτός. Δεν το έχω πει σε κανέναν μέχρι σήμερα. Μάλλον επειδή μερικές μέρες μετά το είχα ξεχάσει. Είχα πει στους γονείς μου μια αφορμή για να πετάξω την λάμπα και αυτό έκανα. Καλά, το ξέρω ότι η λάμπα μπορεί να ήταν απλώς ο αγγελιοφόρος της ύπαρξης κάτι παραφυσικού στο σπίτι. Τώρα το ξέρω, τότε το ήξερα; Όχι δεν το ήξερα γι’ αυτό και το πέταγμα της μου έφερε γαλήνη. Πάντως στο παλιό μου σπίτι -το οποίο ήταν διαμέρισμα- δεν παρουσιάστηκε κανένα άλλο περίεργο φαινόμενο. Τι μπορεί να ήταν αυτό; Κάνα πολτεργκάιστ ίσως; Τώρα από ιστορικό του διαμερίσματος… η μάνα του σπιτονοικοκύρη είχε πεθάνει σε εκείνο το δωμάτιο. Όμως από εντελώς φυσικά αίτια.

Τρόμου: Και Μη Χαθούμε!


Γεια σας. Με λένε Παναγιώτα και είμαι 29 χρονών. Την ιστορία που στέλνω την αφηγείται ξανά και ξανά ο παππούς μου με την πρώτη ευκαιρία. Όταν στα νιάτα του ζούσε στο χωριό έπρεπε συχνά να κάνει μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια για να επισκεφτεί φίλους σε γύρω χωριά ή για να κάνει κάποια εργασία. Ένα απόγευμα είχε βγει για να πάει σε κάποιον φίλο του σε ένα χωριό που απέχει 8 χλμ. από το δικό μας. Θα περνούσε τη νύχτα εκεί. Περπατώντας σύντομα άρχισε να σκοτεινιάζει και τότε βέβαια δεν υπήρχαν φώτα στους δρόμους και τέτοια. Δεν έβλεπε και πολύ καλά. Σε λίγο όμως είδε μπροστά του έναν άνθρωπο να προχωράει, ο άνθρωπος αυτός ήταν ψηλός και γεμάτος και περπατούσε κάπως καμπουριαστά. Υπέθεσε ότι θα ήταν κάποιος από το χωριό, κανένας γέρος αλλά όταν τον πλησίασε κι άλλο κατάλαβε ότι αυτόν δεν τον γνώριζε. Στο τέλος επειδή ο γέρος προχωρούσε αργά τον έφτασε και τον χαιρέτησε. Ο γέρος του απάντησε, γεια σου παλικάρι και ύρισε. Ο παππούς δεν τον είδε με καλό μάτι, κάτι δεν του καθότανε καλά σ` αυτόν τον γέρο. Πιάσανε όμως κουβέντα και ο γέρος τον διαβεβαίωσε ότι ήταν από το διπλανό χωριό, αυτό στο οποίο πήγαινε και ο παππούς μου και ότι είχε έρθει στο δικό μας χωριό για να δει την αδερφή του. Το όνομα της αδερφής του που έδωσε ήταν άγνωστο στον παππού που φυσικά ήξερε όλους τους κατοίκους του χωριού. Αυτό τον έκανε να υποψιαστεί περισσότερο και επειδή ήταν και νύχτα άρχισε να φοβάται πάρα πολύ. Ο γέρος του φαινότανε πολύ περίεργος και μιλούσε για πράγματα και πρόσωπα για τα οποία ο παππούς δεν είχε ιδέα. Ο παππούς είχε τρομάξει τόσο πολύ που για να γλυτώσει από το γέρο του ζήτησε να τον περιμένει για λίγο για να πάει να κατουρήσει. Πήγε δίπλα στο δρόμο σε κάτι δέντρα και όταν βεβαιώθηκε ότι δεν τον έβλεπε ο γέρος το έσκασε μέσα από τα χωράφια και αποφάσισε επειδή ήταν αργά να γυρίσει στο σπίτι του. Όμως καθώς προσπαθούσε να γυρίσει χάθηκε μέσα στα χωράφια. Σε κάποια στιγμή νόμισε ότι βρήκε το δρόμο και κατέβηκε σε μια κατηφόρα ώσπου ξάφνου είδε φως από κερί ή φανάρι. Πήγε προς εκείνο το δέντρο που είδε το φως για να δει ποιος ήταν και να ρωτήσει για το δρόμο του. Εκεί είχε όντως ένα φανάρι κρεμασμένο αλλά δεν ήταν κανείς. Και τότε ξαφνικά… μέσα από τους θάμνους βγάζει το κεφάλι του ο γέρος και με ένα σατανικό χαμόγελο του λέει: πού ήσουν εσύ; σ’ έχασα! Ο παππούς άρχισε να φωνάζει και να τρέχει μακριά από το γέρο για τον οποίο κατάλαβε ότι ήταν βρυκόλακας. Λίγο μετά κατάφερε να βρει το δρόμο για το χωριό και να πάει στο σπίτι του. Πίστευε ότι ήταν βρυκόλακας ο γέρος ή κάτι τέτοιο γιατί ήταν έτσι κι αλλιώς πολύ μυστήριος και γιατί αλλιώς θα ήταν αδύνατον να είχε κάνει όλον αυτόν τον δρόμο και να ξαναπετύχει τον παππού εκεί που τον πέτυχε που ήταν τελείως έξω από το δικό του δρόμο. Ο παππούς δεν τον ξαναείδε ποτέ αλλά και δεν ξαναέκανε την ίδια διαδρομή βράδυ ποτέ.

Τρόμου: Αινιγματικό Νούμερο Στο Τζάμι.


Λοιπόν, η ιστορία μου μπορεί να σας φανεί απίστευτη, όμως συνέβη πραγματικά. Έχω ακούσει και έχω ζήσει αρκετές ιστορίες όμως αυτή η συγκεκριμένη είναι η τελευταία και πιο ανατριχιαστική, πέμπτη πρωί ξυπνάω για να πάω εκδρομή με το σχολείο μου, εκδρομή στη βουλή. Όπως κάθε μέρα η γιαγιά μου ετοιμάζει τσάι για να πιω, κάθομαι στο τραπέζι το οποίο είναι δίπλα στην πόρτα, η οποία είναι μέχρι το μισό της παράθυρο, σε κάποια φάση η γιαγιά μου παρατηρεί κάτι στο τζάμι και με ρωτάει αν «εγώ το έγραψα αυτό». Παραξενεμένος ρωτάω ποιο; και μου λέει να κοιτάξω στο παράθυρο. Σηκώνομαι να κοιτάξω και βλέπω πάνω στο παράθυρο γραμμένο ένα νούμερο,και συγκεκριμένα το 32, ήτανε γραμμένο με ένα παράξενο υλικό, ένα υλικό σαν κιμωλία όμως ήταν πολύ κολλημένο και το σημαντικότερο ήταν από την μέσα πλευρά. Στο σπίτι αυτό ζω εγώ και η γιαγιά μου. Ο αδελφός μου και η οικογένειά του έλειπαν δυο μέρες μαζί με αυτήν την μέρα (ο αδελφός μου ταξίδι λόγω δουλειάς και οι υπόλοιποι στο σπίτι των πεθερικών). Η μάνα μου μένει αλλού με τον πατριό μου, αναρωτιέστε άραγε και εσείς τι μπορεί να σημαίνει αυτό, πάντως εγώ ναι, όλοι μου λένε να μην το σκέφτομαι εγώ όμως απλά δεν μπορώ.

Τρόμου: Ανάσαινε Στο Σβέρκο Μου.


Νοίκιαζα ένα σπίτι στη Θεσσαλονίκη όταν ήμουν φοιτητής και ζούσα μόνος μου. Το σπίτι ήταν αρκετά ευρύχωρο και φυσικά πολύ ήσυχο, ήταν αδύνατο να σκεφτείς ότι θα μπορούσε κάτι να συμβαίνει εκεί μέσα. Μια νύχτα ξύπνησα από τον ύπνο μου και είχα την ξεκάθαρη αίσθηση ότι κάποιος ήταν μέσα στο σπίτι. Τρομοκρατήθηκα και το μυαλό μου πήγε ότι κάποιος κλέφτης θα είχε μπει μέσα. Δεν διανοήθηκα τίποτε άλλο. Ήμουν ξύπνιος με τα μάτια κλειστά, ξαπλωμένος στο κρεββάτι μου μπρούμυτα. Ήμουν πολύ φοβισμένος και καθόμουν και σκεφτόμουν τι θα ήταν το καλύτερο να κάνω, αν θα έπρεπε να σηκωθώ και να αντιμετωπίσω αυτόν που είχε μπει ή να κάνω ότι κοιμάμαι για την ασφάλειά μου. Δεν άκουγα κανένα θόρυβο από αυτόν ή σημάδι κάποιας κίνησης και αυτό μεγάλωνε ακόμα περισσότερο την αγωνία μου. Ξαφνικά και πάλι χωρίς να ακούσω θόρυβο και έχοντας τα μάτια μου κλειστά, καταλαβαίνω πλέον ότι αυτός ο κάποιος έχει μπει στο δωμάτιό μου. Δεν μπορούσα να κουνηθώ από τον φόβο μου και δεν τολμούσα να ανοίξω τα μάτια μου. Τώρα είχα για πρώτη φορά την αίσθηση ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν φυσιολογικό και ότι αυτός ο κάποιος ή κάτι που είχε έρθει να με επισκεφτεί ίσως να ήταν άνθρωπος, ίσως κάτι άλλο. Το ένιωσα να έρχεται πάνω από το κεφάλι μου και να σκύβει και από τις δυο μεριές σαν να ήθελε να δει αν κοιμόμουν ή παρίστανα ότι κοιμόμουν. Τώρα ένιωθα ΞΕΚΑΘΑΡΑ την ανάσα του πάνω από το σβέρκο μου. Αποφάσισα τελικά να πάρω θάρρος και να κουνηθώ, να κάνω ότι γυρνάω πλευρό και αν όπως θα σήκωνα το χέρι μου άγγιζα κάποιον, ότι και να ‘ταν θα πάλευα. Το έκανα και δεν υπήρχε τίποτα εκεί. Από τη στιγμή που κουνήθηκα δεν ένιωθα άλλο τη ανάσα του, ούτε καμιά παρουσία μέσα στο δωμάτιό μου. Με πήρε ξανά ο ύπνος και μόνο το πρωί με το φως και με το θόρυβο απ’ έξω τόλμησα να ψάξω το σπίτι. Δεν έλειπε τίποτα και δεν είχε πειραχτεί τίποτα. Όλα ήταν εντάξει. Κι όμως, στα τέσσερα χρόνια που έμεινα στο σπίτι η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε άλλες δύο φορές. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που έκανε αισθητή την παρουσία του μ’ αυτόν τον τρόπο.

Τρόμου: Η Ομάδα Του Σκότους.


Ήταν περίπου πριν 2 χρόνια όταν συνέβη. Εγώ όπως κάθε χρόνο περνάω το καλοκαίρι στο χωριό μου. Εκείνη τη χρονιά είχε δολοφονηθεί ένας τύπος από το χωριό που κανείς δεν τον συμπαθούσε. Είμαι σίγουρος ότι κανένας από τους χωριανούς δεν τον είχε δολοφονήσει! Ήταν το προτελευταίο μου βράδυ εκεί. Έτσι λοιπόν θα το περνούσα με τα ξαδέρφια μου. Ξάφνου η συζήτηση έφτασε και στο θλιβερό γεγονός του καλοκαιριού. Μου είπαν ότι ο τύπος δεν είχε πεθάνει φυσιολογικά, κάποιος του είχε αφαιρέσει όλο το αίμα. Επίσης δεν είχαν βρει ίχνος από τον δολοφόνο, παρά μόνο ένα σημάδι μπότας στο τοίχο. Έτσι είχαμε τη φαεινή ιδέα να πάμε στο σπίτι που έμενε να δούμε. Όταν φτάσαμε (φυσικά μόνο εγώ και ένας ξάδερφος μου είχαμε τα κότσια να μπούμε) μπήκαμε μέσα. Ήταν ένα μεγάλο σπίτι, με πρασινοκόκινους τοίχους και λάμπες τόσο παλιές που απορούσες που τις είχανε βρει. Σε κάποια φάση ένας γδούπος ακούστηκε, και το ξαδερφάκι μου έφυγε τρέχοντας. Έγω δε θα έμενα εκεί μέσα ολομόναχος! Μα πριν φύγω άκουσα ομιλίες. Προχώρησα πιο μέσα με ένα ξύλο στο χέρι. Τότε είδα 4 μαυροντυμένες φιγούρες να λένε κάτι σε μια παράξενη γλώσσα. Όταν με είδαν ένας από αυτούς μου ρίχτηκε, τον χτύπησα με ένα ξύλο και έφυγα τρέχοντας. Όταν βγήκα έξω είχαν όλοι φύγει! Ποτέ δε πρόκειται να το ξεχάσω, εκείνο το κρύο που επικρατούσε στο δωμάτιο και εκείνη την παράξενη γλώσσα! Πάντως δε ξαναπατάω σε εκείνο το σπίτι…

Τρόμου: H Νύχτα Του Μαύρου Σκύλου.


Χαιρετώ τους πάντες. Είμαι η Βίκυ και μετά από την πρώτη μου ιστορία, είπα να στείλω και μια δεύτερη. Πηγαίνοντας επίσκεψη για τις διακοπές στα ξαδέρφια μου σε πόλη μεγάλου νησιού, έμαθα για δύο περιστατικά που συνέβησαν και είχαν γίνει θέμα συζήτησης στην περιοχή. Αυτή η συγκεκριμένη πόλη έχει ας το πούμε μια παράδοση στη μαύρη μαγεία. Στα περίχωρα υπάρχουν πολλές σπηλιές, και έτσι με την πρώτη ευκαιρία γίνεται χαμός! Όλοι το ξέρουν αλλά ποιος να μιλήσει; Όλοι φοβούνται! Κάτι έξυπνα παιδάκια πήγανε λοιπόν σε μια από αυτές τις σπηλιές για να διαπιστώσουν όσα λέγονται. (Δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Ας πρόσεχαν). Φτάνοντας λοιπόν σε αυτές τις σπηλιές μέσα στη μαύρη νύχτα, τι να δουν; Μια ομάδα νεαρών έκανε τελετές. (σημ: από ένα κοντινό χωριό της περιοχής κατάγεται άτομο που είχε γίνει γνωστό για τη σχέση του με τον σατανισμό. Σύμφωνα με μαρτυρίες χωριανών το άτομο αυτό ήταν πράγματι από παλιά σατανιστής και έκανε στο χωριό παράξενα πράγματα). Αυτοί οι νεαροί λοιπόν, αντί να κυνηγήσουν τους πιτσιρικάδες τους είπαν να έρθουν και να συμμετάσχουν! Τα βλαμμένα φοβήθηκαν και δέχτηκαν. Αρχίζουν λοιπόν την τελετή, έλεγαν εκεί κάτι βλακείες που λένε, έβγαλαν κάτι μαρκούτσια και καλά σατανιστικά και ξαφνικά μετά από λίγο σκοτεινιάζουν τα πάντα, μια τρομερή μυρωδιά απλώνεται στη σπηλιά, και ξαφνικά τι να δουν! Ένας τεράστιος μαύρος σκύλος εμφανίζεται με φοβερή μορφή! Τα παιδιά έπαθαν αμόκ! Έφυγαν ουρλιάζοντας μέσα στη νύχτα και πήγαν τρομοκρατημένα σπίτι τους. Σιγά σιγά το περιστατικό μαθεύτηκε και τα παιδιά έκαναν πολύ καιρό να συνέλθουν. Διατάχθηκε έρευνα αλλά τίποτα δεν βρέθηκε. Όλοι ξέρουν όμως… Μετά το περιστατικό αυτό, μετά από λίγο μαθεύτηκε και ένα άλλο. Ένα παλικάρι από την ίδια πόλη όπου συμμετείχε σε τέτοια πράγματα ζήτησε από τον όξω από δω σε μια τελετή να του δώσει δύναμη και χρήματα. Ένα βράδυ εμφανίστηκε στο σπίτι του και τον διέταξε να βγάλει τις εικόνες όλες από το σπίτι. Ο χαζός το έκανε και μετά του είπε πως θα πραγματοποιήσει την επιθυμία του υπό έναν όρο όμως: Να του χαρίσει ένα μπαούλο που βρισκόταν έξω από το δωμάτιο της μητέρας του. Εκείνος το δέχτηκε αφού δεν πήγε το μυαλό του ότι είναι κακό που του ζητάει το μπαούλο και του είπε ότι μπορεί να το πάρει. Αφού λοιπόν του χάρισε το μπαούλο της μητέρας του, ο… τέτοιος του είπε πως σε λίγο καιρό θα ικανοποιούσε την επιθυμία του. Έτσι έγινε. Το παιδί κέρδισε πολλά χρήματα αρκετά να ταΐζει και τα εγγόνια του. Σε λίγες μέρες όμως η μητέρα του …πέθανε. Ο…τέτοιος τον είχε ξεγελάσει. Για να τον κάνει να χάσει την ψυχή του του έδωσε τα χρήματα που ποθούσε και για να μην του πει ευθέως ότι ζητά ως αντάλλαγμα την ψυχή της μάνας του, γιατί βεβαίως θα έλεγε όχι, τον ξεγέλασε ζητώντας δήθεν ένα μπαούλο που όμως ήταν δικό της. Τώρα όλοι εκεί ξέρουν πως ότι λεφτά κέρδισε, τα δίνει στους ψυχιάτρους και στους παπάδες. Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες λέει ο λαός…

Αρέσει σε %d bloggers: