Monthly Archives: Μαΐου 2011

Φαντάσματα: Κάποιος Από Πίσω Μου.


Ακούστε λοιπόν,

όπως κάθε βράδυ γύρω στις 11 πήγα να κοιμηθώ. Όλη τη νύχτα στριφογύριζα και δεν ένιωθα καλά, με πονούσε το κεφάλι και είχα και λίγο πονοκέφαλο. Πίεζα όμως τον εαυτό μου να κοιμηθεί γιατί την επόμενη μέρα είχα σχολείο και έτσι και δεν ξυπνούσα στην ώρα μου η μάνα μου θα με σκότωνε. Κλαίγοντας κυριολεκτικά από τους πόνους ήμουν έτοιμη να σηκωθώ και να πάω στο νοσοκομείο. Φοβόμουν όμως μήπως με βάλουν χειρουργείο και με κόψουν στην μέση (είχα δει κάτι επεισόδια στο Greys Anatomy), και έπειτα και να πήγαινα η μητέρα μου θα έπεφτε στις γραμμές κανενός τρένου από την στεναχώρια της. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάσαι την θρησκεία και αρχίζεις τις προσευχές, παρακαλούσα επί αρκετές ώρες την Παναγία αλλά εκείνη ούτε που με άκουγε, τι το πάτερ ημών είπα, τι το πιστεύω, εκεί να σφαδάζω από τους πόνους. Υπομονετικά εγώ παρακαλούσα τα θεία να κάνουν κάτι, την άγια τριάδα, τους αποστόλους και ότι αγίους ήξερα. Κάποια στιγμή κοιτούσα στην ντουλάπα που είναι κολλητά με το κρεβάτι μου και εκεί που είχα απευδύσει από τους πόνους και καταϊδρωμένη καθώς ήμουν, έτοιμη να σηκώσω τον πατέρα μου να με πάει στα εξωτερικά ιατρεία, νιώθω κάποιον πίσω μου, άκουγα την τριβή από τα ρούχα, πολύ απαλά σαν να φορούσε κάτι αέρινο. Μουδιάζει όλο το κορμί από την κορυφή μέχρι τα άκρα και καθώς το μούδιασμα διαπερνούσε το κορμί ο πόνος έφευγε. Ένιωθα πολύ καλύτερα. Εξακολουθούσα να αισθάνομαι την παρουσία πίσω μου. Όταν το μούδιασμα πέρασε τότες έφυγε. Ποτέ δεν είχα νιώσει ποιο υγιής, ποιο ήρεμη και ποιο χαλαρό το σώμα μου. Δεν φοβόμουν για το τι μπορούσε να ήταν πίσω μου, δεν είχα όμως και το θάρρος να γυρίσω να κοιτάξω, ήμουν απόλυτα σίγουρη πως η παναγία είχε ακούσει τις προσευχές μου και ήρθε να με βοηθήσει. Έλεγα συνέχεια στον εαυτό μου μην κοιμηθείς, μην κλείσεις τα μάτια, τον απασχολούσα λέγοντας του διάφορα άσχετα. Δεν άντεξα όμως αρκετά και ο ύπνος με πήρε. Σε κάποια ώρα ήρθε η μητέρα μου και με ξύπνησε, αν και είχα κοιμηθεί μόνο 60 λεπτά ήμουν απόλυτα ευχαριστημένη και ξεκούραστη. Στο δρόμο για το σχολείο με δισταγμό της είπα τι είχε γίνει και με πίστεψε, και μου είπε ότι ήταν ο άγιος Ελευθέριος που εκείνη την ημέρα είχε την γιορτή του. Όταν ήταν έγκυος σε μένα σε αρκετά δύσκολη εγκυμοσύνη, κινδύνεψε τόσο η δικιά της ζωή όσο και η δική μου. Με έταξε λοιπόν στον άγιο Ελευθέριο. Κατά παράξενο τρόπο έζησα, όλα κύλησαν καλά και σωθήκαμε και οι δύο. Ήθελε πολύ να με βγάλει Ελευθερία αλλά ο πατέρας μου είχε άλλη άποψη. Όταν μετά από καιρό αναφέρθηκα στο θέμα μου είπε πως πολύ απλά είχα επηρεαστεί με όλα αυτά που διαβάζω και βλέπω. Δεν ήθελε να το παραδεχτεί γιατί τα βράδια από φόβο δυσκολευόμουν να κοιμηθώ. Ακόμα και σήμερα σχεδόν ένα χρόνο μετά δεν κοιμάμαι ποτέ από την μεριά του κρεβατιού που κοιτάζει στην ντουλάπα. Δεν είπα σε κανέναν για ότι είχα νιώσει εκείνο το βράδυ, δεν θα με πίστευε κανένας ούτως ή άλλως. Σήμερα πιστεύω περισσότερο και κάνω τον σταυρό μου πάντα. Ξέρω πως πολλοί από εσάς δεν θα πιστέψετε τίποτα και ίσως μερικοί να πείτε τι λέει το άτομο. Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν σας, όσοι όμως με ακούσουν θα είναι τυχεροί.

Συγνώμη για το ολόκληρο κατεβατό, και αν σας κούρασα ευχαριστώ εσάς που το διαβάσατε.

Advertisements

Τρόμου: Στην Κατασκήνωση.


Ήμουν δεν ήμουν 4 χρόνων όταν είδα αυτό το όνειρο. Ήμουν λέει σε μια κατασκήνωση (ποτέ δεν έχω πάει γενικά κατασκήνωση) η οποία ήταν σε ένα όμορφο δάσος με ψηλά δέντρα, αλλά είχε σκοτεινά χρώματα. Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας, εγώ και κάτι άλλα παιδιά, τα περισσότερα δηλαδή, αποφασίσαμε να πάμε για μια εξερεύνηση στο δάσος… Ξαφνικά φτάνουμε μπροστά σε έναν ψηλό βράχο, περίπου 10-15 μέτρα. Τότε, ο ουρανός σκοτεινιάζει, μαζεύονται σύννεφα και ο βράχος αρχίζει να τρίζει ώσπου ξαφνικά δημιουργείται ένα ρήγμα πάνω στο βράχο και στην άκρη, πάνω πάνω ένα είδος μικρής σπηλιάς. Στην άκρη της σπηλιάς καθόταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Μόλις την είδαν τα παιδιά φοβήθηκαν. Έφυγαν όλοι. Έμεινα μόνη μου να την κοιτάω. Τότε αυτή καθισμένη τώρα πάνω σε ένα σύννεφο κατέβηκε απειλητικά προς τα κάτω και έφτασε στο ύψος του προσώπου μου. Τώρα το κουλό της υπόθεσης, θυμάμαι ότι που είπε κάτι αλλά δε θυμάμαι τι, θυμάμαι ότι ήταν τρομακτική και γενικά προκαλούσε φόβο αλλά δε θυμάμαι το πρόσωπό της. Τέλος πάντων, έχω την αίσθηση ότι αυτή η γυναίκα είναι πολύ σημαντική γιατί το θυμάμαι το όνειρο πολύ έντονα και κάτι μέσα μου μου λέει πως είναι όντως σημαντική. Η μητέρα μου, αν και δεν ξέρει από όνειρα μου είπε ότι αυτή η γυναίκα μπορεί να ήταν η Παναγία, αν και πολύ αμφιβάλλω. Γιατί να μου δημιουργήσει φόβο η Παναγία; Τι μπορεί να είναι;

Θάνατος: Η Μαυροφορεμένη Γυναίκα.


Πριν από δυο χρόνια ο μπαμπάς μου άρχισε να αδυνατίζει, να μην παίρνει κιλά, και οι γιατροί μετά από εξετάσεις διέγνωσαν ότι ήτανε ένα βήμα πριν τον καρκίνο, εξαιτίας του ποτού. Χωρίς να το γνωρίζει ο μπαμπάς μου μας είπαν ότι δεν θα γλίτωνε τον καρκίνο αλλά θα κάνανε προσπάθεια για να τον γλιτώσουν. Ήμασταν όλοι σε πολύ άσχημη κατάσταση ιδίως ο πατέρας μου. Επειδή δεν υπήρχε η οικονομική άνεση για να μπει σε κλινική έκανε την αποτοξίνωση μόνος του στο σπίτι (οι γιατροί δεν πίστευαν ότι θα τα καταφέρει). Οι πόνοι ήτανε αφόρητοι, μετά από δύο μήνες άρχισε να σκέφτεται να ξεκινήσει πάλι το ποτό για να πάψει να πονάει, δεν έτρωγε, δεν κοιμότανε και είχε φτάσει 40 κιλά. Τότε άρχισαν να εμφανίζονται κάποια παράξενα φαινόμενα στο σπίτι (μας τα ομολόγησε 2 βδομάδες περίπου αφότου είχανε ξεκινήσει). Όταν πήγαινε στην κρεβατοκάμαρα για να ξαπλώσει (γιατί από τους πόνους δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος πολύ ώρα) άκουγε δυνατά χτυπήματα στο παράθυρο που είναι πάνω από το κεφάλι του και σε κλάσματα δευτερολέπτου τα άκουγε και στην πόρτα, αυτά τα χτυπήματα του προξενούσαν φόβο σαν κάποιος να προσπαθούσε να μπει μέσα στο σπίτι για να του κάνει κακό (η απόσταση ανάμεσα στο παράθυρο και στην πόρτα είναι περίπου 5 μέτρα αλλά δεν άκουγε βήματα κάποιον να τρέχει από το παράθυρο στην πόρτα και το αντίστροφο). Δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήτανε και άρχισε να μην θέλει να μένει μόνος στο σπίτι, ζητούσε από την μητέρα, από μένα και τον άντρα μου να μένουμε μαζί του, και τότε μας είπε τι του συμβαίνει. Όμως μετά από μερικές μέρες έπαψε να ζητάει την συντροφιά μας και άλλαξε και η συμπεριφορά του, απέκτησε πάλι το κουράγιο τού (τον μπαμπά μου δεν τον έριξε ποτέ αρρώστια ή πόνος στο κρεβάτι – και έχει περάσει πολλά- έχει γαϊδουρινή αντοχή), όταν τον ρωτήσαμε τι έγινε και άλλαξε μας είπε ότι κάθε φορά που ακούει τα χτυπήματα εμφανίζετε μια μαυροφορεμένη γυναίκα στη κρεβατοκάμαρα και κάθετε δίπλα του στο κρεβάτι. Δεν του μιλούσε μόνο καθότανε εκεί και του έκανε παρέα και μετά από λίγο τα χτυπήματα σταματούσαν μέχρι που σταμάτησαν να ακούγονται τελείως. Τότε σταμάτησε να εμφανίζετε και εκείνη άλλα όπως μας είχε πει ο πατέρας μου την αισθανότανε πολλές φορές μέσα στο σπίτι να τον προσέχει. Συγνώμη για το μεγάλο μέγεθος της ιστορίας μου και ελπίζω να μην σας κούρασα, θα ήθελα αν γνωρίζετε κάτι να μου πείτε την γνώμη σας. Σας ευχαριστώ εκ τον προτέρων.

Φαντάσματα: Το Τρακτέρ.


Γεια σας παιδιά, αυτή η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα χωριό της Κοζάνης. Εφτά ξαδέρφια είχαν πάει να επισκεφτούν την γιαγιά τους. Το κάνανε κάθε χρόνο αυτό γιατί την αγαπούν πολύ και ήταν ο μόνος τρόπος να βρεθούν όλα μαζί, λόγω του ότι ήταν σκόρπιοι σε όλη την Ελλάδα για επαγγελματικούς λόγους. Να μην τα πολυλογούμε, έπεσε το βράδυ και τα ξαδέρφια κάθονταν σε ένα δωμάτιο και συζητούσαν ώσπου η ώρα πήγε 12 τα μεσάνυχτα. Ξαφνικά μια σκιά κάλυψε το δωμάτιο και ακουγόντουσαν σκυλιά να γαβγίζουν και ένα τρακτέρ. Κοίταξαν από το παράθυρο αλλά δεν έβλεπαν τίποτα. Στο κρεβάτι σχηματίστηκε ένα βαθούλωμα σαν κάποιος να κάθεται. Τα παιδιά τρομοκρατήθηκαν και φώναζαν την γιαγιά τους αλλά τίποτα, προσπαθούσαν να ανοίξουν την πόρτα αλλά δεν άνοιγε. Όλα αυτά κράτησαν για ένα λεπτό και μετά σταμάτησαν. Την άλλη μέρα ρώτησαν την γιαγιά τους για αυτό που τους συνέβη και αυτή τους είπε μια ιστορία. Πριν από πολλά χρόνια σε εκείνο το σπίτι ζούσε ένας γέρος που δεν είχε συγγενείς ή οικογένεια και μια μέρα το τρακτέρ του έπεσε σε ένα χαντάκι και αυτός έπεσε από το τρακτέρ και καρφώθηκε στα μαχαίρια που έχουν για να αλωνίζουν και δεν τον έθαψε κανείς. Λένε ότι κάθε χρόνο την μέρα που πέθανε επιστρέφει στο σπίτι του για να ξεκουραστεί από το αλώνισμα. Αυτά προς το παρόν από εμένα.

Στοιχειωμένα Σπίτια: Ο Δαίμονας.


Καλησπέρα! Σαν καινούργιο μέλος έχω βρει απίθανες τις εμπειρίες διαφόρων μελών και πραγματικά σ’ όλο μου το κορμί ένιωσα ένα ρίγος και μια ανατριχίλα Έχουνε συμβεί και στη δικιά μου οικογένεια αρκετά παράξενα και ανεξήγητα φαινόμενα που πραγματικά έχουνε αλλάξει τις ζωές μας.. Κατάγομαι απ ‘την Κύπρο και μένω σε μια πενταώροφη πολυκατοικία. Πριν περίπου 2 χρόνια μια γειτόνισσα μου έπασχε από καρκίνο και σύντομα θα πέθαινε. Τις επιπτώσεις που έχει αυτή η αρρώστια πιστεύω πως τις γνωρίζουμε όλοι μας γιατί τουλάχιστον οι μισοί από εμάς είχανε ένα τέτοιο δυσάρεστο συμβάν στην οικογένεια τους ή στο φιλικό περιβάλλον. Είχε πολλούς πόνους, και έλεγε συχνά πως δεν τους άντεχε και παρακαλούσε την κοπέλα που την πρόσεχε (η καταγωγή της από τις Φιλιππίνες) να τις δώσει χάπια για να αυτοκτονήσει. Συχνά επίσης έλεγε πως ήθελε να μιλήσει με τον πνευματικό της γιατί ένιωθε μέσα της κάτι δαιμονικό. Λίγες μέρες αργότερα καθώς ήμουν στο σχολείο παίρνω ένα μήνυμα από τη μητέρα μου ότι η γυναίκα αυτή αυτοκτόνησε, πέφτοντας κάτω από την πολυκατοικία. Μας ήρθε σαν φλας στα μάτια και μας σόκαρε με όλη τη σημασία της λέξης. Στο σπίτι και γενικότερα σε όλη την πολυκατοικία υπήρχε τρόμος και φόβος. Στο μπάνιο δεν μπαίναμε μόνοι, ούτε και στο σπίτι μέναμε μόνοι. Όπως και οι αδερφές μου δεν κοιμόντουσαν στο δωμάτιο τους που είναι από την πλευρά της πτώσης. Τέλος πάντων, για να μην πολυλογώ, υπήρχε και ακόμα υπάρχει σε μικρότερο βαθμό όμως αυτός ο φόβος στις καρδιές όλων μας.

1ο Περιστατικό:

Μια μέρα η θεία μου, η οποία και αυτή είναι ένοικος της πολυκατοικίας και καθαρίστρια αυτής, κάλεσε τη μητέρα μου για να της κάνει παρέα να καθαρίσει την πολυκατοικία γιατί φοβότανε μόνη. Δεν είχαν περάσει ούτε 40 μέρες από το θάνατο της γυναίκας εκείνης. Καθώς καθαρίζανε μαζί τη σκάλα, άκουσαν ξαφνικά μια φωνή αλλοιωμένη και πολύ παράξενη σαν να ακουγότανε από χαλασμένο ραδιόφωνο. Αμέσως στάθηκαν και οι δύο προσοχή και κοίταξαν τρομαγμένες η μια την άλλη στα μάτια και είπαν «άκουσες αυτό που άκουσα; Με το 3 να πούμε και οι 2 αυτό που ακούσαμε» και είπανε και οι 2 μαζί «Λένιααα…». Έτσι λένε τη μητέρα μου.


2ο Περιστατικό:

Καθόμασταν στην κουζίνα εγώ και η μικρότερη μου αδερφή και βλέπαμε τηλεόραση, στο διπλανό δωμάτιο η μητέρα μου με την επίσης μικρότερη μου αδελφή και έφτιαχναν τα μαλλιά τους. Η εξωτερική πόρτα του σπιτιού ήταν ανοικτή το ίδιο και της παραπάνω θείας μου, η οποία μένει στο απέναντι διαμέρισμα. Ξαφνικά ακούμε τη φωνή της θείας μου να φωνάζει τη μητέρα μου με το όνομα της. Ακούσαμε και εγώ και η αδερφή μου την φωνή της θείας μου. Στο διπλανό δωμάτιο η αδελφή μου λέει στη μαμά μου, «Μαμά σε φωνάζει η νονά μου», φώναξα και εγώ «Θεία έλα μέσα». Η θεία μου πουθενά και έτσι νομίζαμε πως έφυγε. Πήγαμε δίπλα στο σπίτι της και τη ρωτήσαμε αν φώναξε και η απάντηση ήταν «όχι, δεν σε φώναξα». Τρομάξαμε τόσο πολύ. Είχαμε ακούσει και οι 3 μας να την φωνάζει, ωστόσο ποτέ δεν καταλάβαμε τι είχε γίνει εκείνη τη μέρα. Η θεία μου σε καμία περίπτωση δεν θα μας έλεγε ψέματα γιατί είναι άτομο εμπιστοσύνης.

3ο Περιστατικό:

Πριν από λίγους μήνες η μεγαλύτερη μου αδελφή βγήκε έξω με κάτι φίλους. Στην επιστροφή την κατέβασαν και έφυγαν. Εγώ ήμουν σπίτι και κοιμόμουν. Ξαφνικά εκείνη τη στιγμή άνοιξα τα μάτια σαν κάτι να ένιωσα. Μετά από λίγο μπαίνει λαχανιασμένη η αδελφή μου σπίτι και άρχισε να φωνάζει «Μαμά….», ήρθε στο δωμάτιο και η φωνή της έτρεμε και πολύ τρομαγμένα μου είπε «Καθώς ανέβαινα για το ασανσέρ άκουσα μια φωνή να μου φωνάζει περίεργα από το σημείο που έπεσε η γυναίκα εκείνη «Τζούλια…..». Κατατρομαγμένη δεν μπόρεσε να κοιμηθεί μόνη και ξαπλώσαμε στο ίδιο κρεβάτι.


Είχανε συμβεί τόσα πολλά ακόμη, σε διάφορους ενοίκους της πολυκατοικίας. Τόσα παράξενα και ανεξήγητα φαινόμενα. Σαν κάτι να στοίχειωσε με τον θάνατο της, σαν να γεννήθηκε μια κατάρα. Να αναφέρω ακόμη μια περίπτωση, λίγες μέρες μετά το θάνατο της το ασανσέρ σταματούσε στον όροφο όπου έμενε εκείνη η γυναίκα χωρίς κάποιος να το καλέσει. και ήταν όλα σκοτεινά και τόσο τρομακτικά. Ακουγόντουσαν βήματα στις σκάλες χωρίς κανείς να ήταν εκεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι με το θάνατο της σκόρπισε τον πανικό και όλα αυτά ποτέ δεν είχαν ξαναγίνει πριν από το θάνατο της.

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Ξενοδοχείο.


Έχω να σας διηγηθώ και εγώ μια ιστορία που ίσως να μην φανεί τόσο παράξενη σε μερικούς. Το περσινό καλοκαίρι γυρνούσα στο σπίτι μου κατά τις 2 το βράδυ. Μένουμε σε μια 3οροφη πολυκατοικία και στην είσοδο δεν υπάρχουν φώτα και είναι όλο σκοτάδι. Ακριβώς απέναντι από την είσοδο είναι ένα παλιό ξενοδοχείο που το είχε ένας παππούλης με την γυναίκα του, που δυστυχώς έφυγαν από την ζωή πριν μερικά χρόνια και το ξενοδοχείο δεν λειτουργεί πια. Λοιπόν αφού πέρασα το ξενοδοχείο και είμαι έτοιμος να βάλω το κλειδί για να ανοίξω την εξώπορτα, ξαφνικά ακούω κάτι περίεργο από το ξενοδοχείο, ήταν σαν κάποιος να ροχαλίζει, ή σαν κάποιος να παίρνει πάρα πολύ βαθιές ανάσες και ταυτόχρονα ακουγόταν σαν μια γάτα που της είχε κάτσει κάτι στο λαιμό, δεν μπορώ να σας δώσω να καταλάβετε πολύ καλά τον ήχο αυτό γιατί ήταν πολύ περίεργος και δεν μπορώ να τον περιγράψω. Μόλις άκουσα τον ήχο αυτό ανατρίχιασα και παραξενεύτηκα και ομολογώ ότι φοβήθηκα λίγο. Λοιπόν βάζω το κλειδί στην πόρτα άλλα το κλειδί είχε κολλήσει και δεν μπορούσα να ανοίξω. Προσπαθούσα για ένα λεπτό και ο ήχος ακουγόταν όλο και πιο δυνατά. Άφησα το κλειδί και χτύπησα το θυροτηλέφωνο για να μου ανοίξουν οι γονείς μου ή ο αδερφός μου. Οι γονείς μου κοιμόντουσαν και δεν άκουγαν το θυροτηλέφωνο. Τελικά ο αδερφός μου το άκουσε αφού ήταν ξύπνιος και μου άνοιξε. Πήγα σπίτι και έτρεμα ολόκληρος αλλά δεν είπα τίποτα σε κανέναν για το τι έγινε στην είσοδο και έπεσα για ύπνο. Την επόμενη μέρα πάλι τα ίδια. Γυρνούσα σπίτι κατά τις 1 αυτή την φορά και περνούσα από το ξενοδοχείο και ήλπιζα να μην ξανακούσω τον ήχο αυτό. Φτάνω στην πόρτα, βάζω το κλειδί και να το πάλι!!! Ο ήχος ακουγόταν πάλι και άρχιζε και δυνάμωνε. Έκατσα για 1 λεπτό μήπως μπορέσω και καταλάβω τι ήταν αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω και δεν άντεξα και ανέβηκα στο σπίτι χωρίς να κολλήσει η εξώπορτα. Την επόμενη μέρα πήγα για τις καλοκαιρινές διακοπές στα ξαδέρφια μου και γύρισα μετά από 2 εβδομάδες. Είχα να ακούσω τον ήχο αυτό πάρα πολύ καιρό και έτσι το είχα ξεχάσει τελείως. Μετά από ένα χρόνο (το καλοκαίρι που μας πέρασε) γυρνούσα στο σπίτι (άλλα δεν θυμάμαι ακριβώς ώρα) και πριν φτάσω στην πόρτα ακούω πάλι αυτόν τον ήχο και ανατρίχιασα γιατί τον άκουγα το περσινό καλοκαίρι. Και λέω από μέσα μου, δεν μπορεί κάποιος θα μου κάνει πλάκα. Τρέχω κατευθείαν πάνω στο σπίτι μου και το λέω στον μεγάλο μου αδερφό που είναι 18. Δεν με πίστεψε και αδιαφόρησε. Συνέχισα να τον ακούω τον ήχο αυτό για 3-4 μέρες. Μια μέρα λέω στον αδερφό μου να έρθει και αυτός κάτω να τον ακούσει. Την επόμενη μέρα φτάνω στην πόρτα και στέκομαι και να το πάλι, ακουγόταν ξανά αυτός ο ήχος. Παίρνω τηλέφωνο τον αδερφό μου και του λέω, κατέβα γρήγορα κάτω να ακούσεις τον ήχο! Κατεβαίνει ο αδερφός μου λοιπόν και ακούγαμε και οι 2 τον ήχο αυτό και έτσι έπεισα τον αδερφό μου ότι δεν έλεγα ψέματα και ότι δεν ήταν η φαντασία μου. Έχω να ακούσω τον ήχο αυτό 3-4 μήνες από την τελευταία φορά που τον άκουσα και αδιαφορώ πλέον. Δεν έχω μάθει όμως τι/ποιος ήταν που έκανε αυτόν τον ήχο.

Τρόμου: Η Καλόγρια.


Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που μου συνέβη, να ακούσω την εξήγησή σας και φυσικά να ακούσω παρόμοια περιστατικά. Μου έχουν συμβεί άλλες 2 τέτοιες εμπειρίες άλλα θα αρχίσω από την πιο πρόσφατη. Ένα βράδυ καθώς κοιμόμουν είδα στο όνειρό μου μια γυναίκα που φορούσε άσπρο χιτώνα και ήταν πάρα πολύ όμορφη με γαλανά μάτια και καστανά μακριά μαλλιά. Καθώς την έβλεπα που προχωρούσε προς το μέρος μου άρχισα να νιώθω όλο και περισσότερο δέος για την γυναίκα αυτή ώσπου ξαφνικά άρχισα να νιώθω ότι η γυναίκα αυτή μου ρουφούσε την ψυχή. Το ξέρω ότι ακούγεται τρελό αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι το όνειρό μου δεν περιορίστηκε σε μια απλή εικόνα αλλά είμαι σίγουρη ότι μου συνέβη στην πραγματικότητα σε ψυχικό-πνευματικό επίπεδο. Ένιωθα ότι τραβούσε όλη την ενέργεια που είχα μέσα στο σώμα μου και στο σημείο αυτό ήμουν μισό ξύπνια και ήξερα ότι το σώμα μου βρισκόταν στο κρεβάτι μου και ότι κάτι μου συνέβαινε ταυτόχρονα σε ένα άλλο επίπεδο το οποίο όμως ήταν πολύ συγκλονιστικό και πιο δυνατό από κάθε γήινο-σωματικό βίωμα. Η γυναίκα άρχισε να αιωρείται και από το πρόσωπό της έβγαινε μια χαρακτηριστική λάμψη (είχε φωτιστεί ολόκληρη σαν να είχε μέσα στο κεφάλι της μια πολύ πολύ φωτεινή λάμπα). Όσο πιο ψηλά ανέβαινε τόσο δυνάμωνε η ένταση της ενέργειας που τραβούσε από μέσα μου. Όπως προανέφερα έχω ζήσει 2 άλλες τέτοιες εμπειρίες, ήξερα ότι μόνο εγώ μπορούσα να σταματήσω αυτό που συνέβαινε και άρχισα να σκέφτομαι έντονα ότι θέλω να ξυπνήσω τελείως και να σταματήσει αυτό γιατί φοβόμουν. Σιγά σιγά άρχισε να σταματάει η επιρροή αυτής της γυναίκας πάνω μου και βλέπω ότι προχωράω στον δρόμο και ότι απέξω από ένα μεγάλο αρχαιοελληνικό κτίριο με τεράστιους κίονες που το αναγνώρισα σαν πανεπιστήμιο και πολλά σκαλιά, είναι μια καλόγρια εξαιρετικά νέα και όμορφη γύρω στα 17-19 με γαλανά μάτια που κρατάει κάτι βιβλία στα χέρια της και μιλάει με μια άλλη κοπέλα. Ξαφνικά αρχίζω να αισθάνομαι πάλι το ίδιο συναίσθημα, ότι αυτή η καλόγρια αρχίζει να ρουφάει την ενέργεια από μέσα μου. Στην αρχή η ενέργεια που τραβάει είναι μικρή καθώς όμως γυρίζει και με κοιτάζει η ένταση μεγαλώνει. Το περίεργο τώρα είναι ότι όπως εγώ σοκάρομαι που την βλέπω σαν να την αναγνώρισα και κυρίως από αυτό που αισθάνομαι να μου συμβαίνει σε ενεργειακό επίπεδο σοκάρεται και εκείνη και καταλαβαίνω ότι αισθάνεται το ίδιο. Από τον φόβο και την ένταση αυτού που νιώθω ανοίγω διάπλατα το στόμα και αρχίζω να πέφτω σιγά σιγά κάτω διπλωμένη στα δυο. Σοκαρισμένη καθώς κοιτάζομαι με την καλόγρια που παρατηρώ ότι κάνει ακριβώς ότι κάνω και εγώ! Όχι μόνο κάνουμε τα ίδια πράγματα αλλά τα κάνουμε και συγχρόνως! Είναι σαν να έχω μπροστά μου έναν καθρέφτη! Καθώς πέφτω κάτω και εγώ και αυτή, το πρόσωπό της φωτίζεται υπερβολικά όπως της προηγούμενης γυναίκας και τα μάτια της και το στόμα της έχουν ανοίξει διάπλατα όπως αντιλαμβάνομαι ότι έχει συμβεί και σε μένα από το σοκ που είδε η μια την άλλη και από την ενέργεια που νιώθουμε να τραβιέται από μέσα μας! Από την στιγμή που γύρισε και με κοίταξε μέχρι το τέλος κοιταζόμασταν κατάματα. Σε κάποια στιγμή καθώς είχαμε πέσει κάτω άρχισα να σκέφτομαι έντονα ότι θέλω να σταματήσει αυτό γιατί φοβάμαι και ότι θέλω να «επιστρέψω» στο σώμα μου με την έννοια ότι θέλω να σταματήσει όλο αυτό σε ενεργειακό επίπεδο και να γυρίσω πίσω στο μόνο-σωματικό επίπεδο. Καθώς άρχισα να ξυπνάω τελείως σταμάτησα να νιώθω όλη αυτήν την ενέργεια και μέχρι που άνοιξα τα μάτια μου η εικόνα της καλόγριας με ανοιχτό το στόμα, πεσμένη κάτω, διπλωμένη στα 2, διάπλατα μάτια και φωτισμένο πρόσωπο ήταν ακόμα μπροστά μου. Θα ήθελα να μάθω τις σκέψεις σας και την ερμηνεία σας! Σας διαβεβαιώ ότι δεν ήταν ένα απλό όνειρο, μια εικόνα αλλά κάτι που είμαι σίγουρη ότι συνέβη στην πραγματικότητα, σε ένα άλλο επίπεδο γιατί πολύ απλά αυτό μαζί με τα άλλα 2 περιστατικά είναι ότι πιο αληθινό και συγκλονιστικό έχω νιώσει στην ζωή μου. Πιο αληθινό και έντονο ακόμα και από τον σωματικό πόνο.

Μωρά: Το Νεκρό Μωρό.


Καλή σας ημέρα, θα ήθελα να σας μιλήσω για ένα όνειρο το οποίο είδα πριν 2-3 χρόνια. Ξεκαθαρίζω από τώρα ότι δεν πρόκειται για κάτι συγκλονιστικό ή τρομακτικό, απλά περίεργο. Ονειρεύτηκα λοιπόν πως βρισκόμουν σε έναν χώρο σαν παλιό χαμηλό σπίτι. Κράταγα στα χέρια μου ένα βρέφος (άγνωστο σε εμένα) το οποίο ήταν νεκρό. Έκλαιγα και ωρυόμουν για τον θάνατό του (γενικά θλίβομαι πολύ όταν «φεύγουν» νέοι άνθρωποι). Οπότε με το σώμα του νεκρού βρέφους στα χέρια μπήκα σε ένα δωμάτιο 4Χ2. Πίσω μου ήταν η είσοδος. Εγώ βρισκόμουν όρθια στην νότια πλευρά του δωματίου. Οι τοίχοι του είχαν αυτό το εκρού χρώμα που παίρνει ο ασβέστης μετά από πολλά χρόνια και το πάτωμα ήταν από χώμα!Ακριβώς απέναντί μου και σε απόσταση περίπου 1,5 μέτρου είδα έναν πολύ ηλικιωμένο άνδρα, αδύνατο με την λογική καράφλα και ελάχιστα πολύ μακρυά μαλλιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και με πλούσια γενειάδα, όλα κατάλευκα. Αυτός ο μυστηριώδης άνδρας, κάθονταν σε έναν κορμό ελιάς και δίπλα του στέκονταν ένα νέο κορίτσι 13-15 ετών. Το κορίτσι θυμάμαι κάθονταν δεξιά από τον ηλικιωμένο και είχε το αριστερό της χέρι στον ώμο του. Μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι ήταν εκεί για να τον (εξ)υπηρετεί. Να αναφέρω ότι αυτός ο άνδρας φόραγε μόνο ένα λευκό ύφασμα με το οποίο ήταν καλυμμένο ολόκληρο το σώμα του. Μόνο τα χέρια του φαίνονταν και τα πόδια του (μόνο το κάτω μέρος, όχι οι γάμπες) τα οποία ήταν ανυπόδητα. Βλέποντας τον γεράκο άρχισα να τον παρακαλάω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να ξαναδώσει ζωή στο βρέφος. Εκείνος με κοίταξε αυστηρά και αρνήθηκε. Η κοπέλα μόνο με κοίταζε. Συνέχισα να παρακαλάω (γενικά είμαι πολύ επίμονος άνθρωπος) και στο τέλος, με κοίταξε με αποδοκιμασία και χωρίς να κινηθεί ή να πει τίποτε το βρέφος ζωντάνεψε. Το κοίταζα να κουνάει τα χεράκια του και να γελάει και έκλαιγα από χαρά. Όταν κοίταξα τον γεράκο για να τον ευχαριστήσω, είδα ότι είχε στρέψει το σώμα του 30μοίρες δεξιά και δεν με κοίταζε πλέον. Τον ευχαρίστησα και τότε με κοίταξε με ένα βλέμμα έντονης αποδοκιμασίας και σηκώθηκε από τον κορμό που κάθονταν. Βλέποντάς τον είχα την αίσθηση ότι ήταν απόλυτα υγιής και δεν χρειάζονταν την κοπέλα να τον βοηθάει. Οι κινήσεις του ήταν αργές αλλά σίγουρες. Αναρωτήθηκα σιωπηλά ποιος να ήταν, μήπως ο θεός (στο όνειρό μου όλα αυτά) και επίσης σιωπηλά αναρωτήθηκα αν ήξερε να μου πει πότε θα πεθάνω. Κατάλαβα ότι αν και αυτή την ερώτηση την είχα υποβάλλει μόνο με τη σκέψη μου, εν τούτοις «εκείνος» την άκουσε. Με κοίταξε θυμωμένος και κατευθύνθηκε στον δυτικό τοίχο του δωματίου στο οποίο υπήρχε μια μικροσκοπική πορτούλα ακριβώς τη μέση του τοίχου και όχι στη βάση όπως συνηθίζεται. Σκέφτηκα πως είναι αδύνατον αυτός ο τόσο ψηλός και τόσο ηλικιωμένος άνδρας να καταφέρει να περάσει από αυτό το πορτάκι. Με εκπληκτική ευλυγισία σήκωσε το δεξί του πόδι και το πέρασε μέσα από το άνοιγμα, (η κοπέλα ήταν πάντα δίπλα του και πάντα τον άγγιζε). Εκείνη τη στιγμή ξαναρώτησα (με το μυαλό μου) ποιος να ήταν και τότε εκείνος (με το ένα πόδι στο άνοιγμα και έτοιμος να περάσει ολόκληρο το σώμα του στην άλλη πλευρά), με κοίταξε και μου είπε: «26 Ιουλίου ημέρα Δευτέρα, στην 75η επέτειο». Αυτά ήταν τα μοναδικά λόγια που άκουσα από το στόμα του και η φωνή του ήταν ολοκάθαρη σαν από μεσήλικα. Λέγοντας αυτό βγήκε από το δωμάτιο και πίσω του ακολούθησε και η κοπέλα η οποία με κοίταζε σαν να με αντιπαθούσε. Στο άκουσμα των όσων είπε, ήξερα ότι ήταν η απάντηση στο πότε θα πεθάνω. Αμέσως ξύπνησα με μια αίσθηση μεγάλου ενθουσιασμού. Σαν να είχα ανακαλύψει κάτι, ήταν και ώρα να ξυπνήσω βέβαια. Και εδώ ξεκινάει το περίεργο. Αυτό το όνειρο το κατέγραψα στο ημερολόγιό μου και πριν περίπου 3 μήνες, όταν σκάλιζα παλιά ημερολόγια το ξαναδιάβασα και μάλιστα το συζήτησα με την κολλητή μου. Συνειδητοποιήσαμε ότι ποτέ δεν της το είχα αναφέρει (πράγμα περίεργο). Για την πλάκα μας με ρώτησε αν πράγματι πιστεύω ότι θα πεθάνω την συγκεκριμένη ημερομηνία και της είπα ότι είναι απλά ένα όνειρο, παιχνίδι του υποσυνείδητου. Πες πες αποφασίσαμε να τσεκάρουμε την ημερομηνία και ειλικρινά όταν αντίκρισα στο Outlook την ημερομηνία 26/07/55 και είδα ότι ήταν Δευτέρα…πάγωσα! Έκτοτε πραγματικά έχω πιστέψει ότι θα ζήσω πολλά πολλά χρόνια ακόμη και μάλιστα έχω σκοπό (αν έχω ποιότητα ζωής μέχρι τότε) το τελευταίο Σαββατοκύριακο της ζωής μου να κάνω το πιο τρελό πάρτι μου!

Τρόμου: Τα κέρατα.


Καλημέρα σε όλους. Είναι 4 μέρες που διαβάζω τις εμπειρίες και οφείλω να ομολογήσω ότι έχω πάθει πλάκα με μερικές από αυτές. Είμαι γενικά άτομο που πιστεύει πολύ στα παράξενα φαινόμενα και στις παρουσίες, για αυτό θα σας διηγηθώ κάτι που έπαθα μια μέρα τα ξημερώματα. Ο αδερφός μου από το 2001 σπούδαζε στην Αμερική και έτσι περίμενα πως και πως να έρθουν τα Χριστούγεννα και ο Μάιος που κλείνουν τα πανεπιστήμια για καλοκαίρι για να τον δω. Πραγματικά η πολυπόθητη μέρα έφτασε και αφού γυρίσαμε από το Ελευθέριος Βενιζέλος φάγαμε όλοι μαζί, τα είπαμε, και το βράδυ αργά ξαπλώσαμε και μιλούσαμε. Ο αδερφός μου λόγω του τζετ λαγκ που είχε πάθει κοιμήθηκε νωρίς. Το ίδιο και εγώ. Βλέπω λοιπόν στον ύπνο μου ότι βρισκόμουν στην κουζίνα του σπιτιού μου που είναι αρκετά μεγάλη, μαζί με την θεία μου και την μαμά μου. Ήμουν απέναντι ακριβώς από το ψυγείο μας, στο οποίο στεκόντουσαν η μάνα μου και η θεία μου. Δίπλα στο ψυγείο είναι ο τοίχος. Εγώ κρατούσα δυο γυάλινα ποτήρια σαν δισκοπότηρα και ξαφνικά άκουσα στον ύπνο μου να με φωνάζει ο σατανάς τρεις φορές. Θυμάμαι σαν να είναι τώρα τον φόβο που ένιωσα μέσα στον ύπνο μου. Εκείνη την στιγμή χωρίς να ξέρω που βρίσκεται, πετάω τα ποτήρια τα γυάλινα στο σημείο του τοίχου που άκουγα την φωνή και με το που φτάνουν τα ποτήρια εκεί μένουν όρθια σαν να τα κρατούσαν δύο χέρια. Εκείνη την ώρα ξύπνησα και ένιωθα ένα απίστευτο βάρος, κάποιον να είναι πάνω μου. Άρχισα να λέω από μέσα μου ότι προσευχή ήξερα, γιατί ένιωθα πως υπάρχει κάποιος δίπλα μου. Μετά από ένα δεκαπεντάλεπτο ηρέμησα και μπόρεσα να ανασηκωθώ και να πιάσω μια μικρή εικόνα που είχα δίπλα στον υπολογιστή μου. Ένιωθα περίεργα και σκέφτηκα να σηκωθώ να κάνω ένα τσιγάρο να ηρεμήσω, εννοείται με την εικονίτσα μέσα στην παλάμη μου αφού τα είχα δει όλα πριν. Πραγματικά σηκώνομαι, πάω στο μπάνιο, και μετά κάθομαι αντικριστά από τον τοίχο που είχα δει στον ύπνο μου. Κρατώντας πάντα την εικόνα άναψα ένα τσιγάρο και προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε γίνει. Κάποια στιγμή που είχα ηρεμήσει τελείως, αφήνω την εικονίτσα στο τραπεζάκι και ετοιμάζομαι να σβήσω το τσιγάρο και να πάω να ξαπλώσω. Όση ώρα κάπνιζα και κρατούσα την εικόνα ναι μεν ήμουν ταραγμένη αλλά όλα ήταν φυσιολογικά χωρίς να νιώθω τίποτα περίεργο εκτός από την ανάσα του Καίσαρ που κοιμόταν στην κουζίνα (ένα ντόπερμαν που έχουμε). Με το που έσβησα το τσιγάρο ένιωσα σαν κάποιος να μου έλεγε να σηκώσω το κεφάλι μου και να κοιτάξω στον τοίχο. Σηκώνοντας το κεφάλι μου βλέπω στο ίδιο ακριβώς σημείο που είχαν σταματήσει στο όνειρό μου τα γυάλινα ποτήρια δύο κέρατα μαύρα σχηματισμένα. Είχα πάθει σοκ, πίστευα ότι έβλεπα ότι ήθελα. Κλείνω τα μάτια μου, τα ανοίγω ξανά και πάλι το ίδιο. Είχα μείνει στήλη άλατος. Κουνάω σιγά σιγά το χέρι μου και προσπαθούσα να πιάσω την εικόνα. Κάποια στιγμή τα κατάφερα και αρχίζω να λέω πάλι το πάτερ ημών και κλείνω τα μάτια μου. Όταν τα άνοιξα δεν υπήρχε τίποτα εκεί. Ούτε εγώ ξέρω πως πέρασε εκείνο το βράδυ. Την επόμενη μέρα το πρωί όταν κάθισα να πιω καφέ με την μαμά μου και την γιαγιά μου, πριν φύγω για την σχολή, το πρόσωπό μου έδειχνε ότι δεν ήμουν καλά. Αμέσως με ρωτάει η μαμά μου τι έχω και βάζω τα κλάματα. Της είπα τι έγινε και είχε μείνει άφωνη. Η γιαγιά μου όμως έμεινε να με κοιτάει. Μου λέει γιατί δεν ήρθες να με ξυπνήσεις; εγώ συνέχισα να κλείω όλο και περισσότερο. Μετά από μέρες μου είπε ότι το ίδιο βράδυ στον ύπνο της τον είχε δει (τον έξω από δω) μέσα στο δωμάτιο της μαμάς μου και το μόνο που της είπε ήταν: με αυτά που κάνεις θα με κάψεις. Η γιαγιά μου είναι άνθρωπος που λιβανίζει, ανάβει κεράκια και γενικά πιστεύει χωρίς να είναι προσκολλημένη στην εκκλησία. Συγνώμη αν σας κούρασα αλλά αυτό που έζησα ήταν κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω. Το θέμα είναι ότι οι επισκέψεις συνεχίστηκαν αλλά αυτό θα σας το πω μια άλλη φορά.

Αρέσει σε %d bloggers: