Monthly Archives: Ιουνίου 2011

Στοιχειωμένα Σπίτια: Οι Τοίχοι Που Βγάζουν Αίμα!


Η ιστορία μου δεν είναι και πολύ τρόμου, αλλά πιστεύω ότι θα προκαλέσει το ενδιαφέρον και των οικοδόμων…!!! Είμαστε από Αθήνα, μετακομίσαμε Κεφαλλονιά και μένουμε στο σπίτι αυτό εδώ και 4 χρόνια. Πριν δύο χρόνια παρατήρησα κάτι πολύ περίεργο. Πήγαινα προς το σαλόνι και πρόσεξα μία κηλίδα στον τοίχο. Πλησίασα για να δω και ήταν κόκκινο, πολύ σκούρο, σαν ξεραμένο αίμα. Μία σταγόνα έτοιμη να κυλήσει προς τα κάτω. Φώναξα αμέσως τον άντρα μου να τον ρωτήσω μήπως έριξε κάτι εκείνος, τίποτα όμως. Έψαξα και τον σκύλο μου μήπως είχε κάποια πληγή και τινάχτηκε, τίποτα. Σκέφτηκα ότι μπορεί να ήταν και από κάποιο έντομο ίσως. Δεν ήξερα τι άλλο να σκεφτώ! Τέλος πάντων, απλά το καθάρισα. Μετά από μία εβδομάδα, σηκώνομαι το πρωί και βλέπω 4 κηλίδες, οι δύο σε χαμηλό ύψος του τοίχου και μεγαλύτερες (περίπου 2-3 εκατοστά), και οι άλλες σε διαφορετικά ύψη, διάσπαρτες όμως. Εκεί ήταν που σοκαρίστηκα. Σαν να μην έφτανε αυτό, στην κάσα της πόρτας του μπάνιου, υπήρχαν κάτι σαν γρατζουνιές σε χρώμα ροζ. Είχα μείνει άναυδη!! Δεν ξέραμε ούτε εγώ ούτε ο άντρας μου τι να υποθέσουμε. Η αλήθεια είναι ότι δεν πιστεύουμε σε ευχέλαια και τέτοια. Δεν φωνάξαμε κανένα παπά κ.λ.π. Και πάλι τις καθαρίσαμε. Είμασταν όμως ήδη καχύποπτοι με το σπίτι. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ένα βράδυ λοιπόν, δυο μέρες μετά το περιστατικό, γυρνάμε από βόλτα κατά τις μία. Όπως μπαίνουμε στο σπίτι, βλέπουμε τον σκύλο σε κατάσταση σοκ να τρέμει, με την ουρά στα σκέλια και δεν μας πλησίαζε παρά μόνο έκλαιγε με ουρλιαχτά μαζί. Τρομοκρατηθήκαμε. Προσπαθήσαμε να τον συνεφέρουμε με νερό και αγκαλιές. Ειλικρινά ήταν απίστευτος ο τρόμος στο βλέμμα του!! Τον πήραμε μαζί στο δωμάτιό μας. Κανένας μας δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Ήταν η χειρότερη νύχτα που περάσαμε στο σπίτι αυτό. Από τότε δεν ξανασυνέβει τίποτα.

Ευχαριστώ τον αναγνώστη/αναγνώστρια με email: madxan1@******.com για την ιστορία.

Φαντάσματα: Ο Γέρος.


Κάποτε ένας νεαρός γύριζε στο σπίτι του από ένα πάρτι φίλου του. Οδηγούσε μόνος και η ώρα είχε πάει 3 το πρωί. Στον δρόμο βλέπει ένα γέρο να κάνει οτοστόπ. Σταματάει και τον παίρνει μαζί του. Κατά την διαδρομή ο γέρος δεν μιλάει και ο νεαρός απορημένος κοιτάει από το καθρεφτάκι να δει τον γέρο. Δεν βλέπει τίποτα και έντρομος γυρνάει και κοιτάει πίσω. Ο γέρος ήταν εκεί. Σταματάει ο νεαρός το αυτοκίνητο και ζητάει στον γέρο να κατέβει. Κατεβαίνοντας ο γέρος γυρνάει και του λέει: «Έχε χάρη που ήταν οι άλλοι τρεις πίσω αλλιώς θα σε κανόνιζα!». Φεύγει ο νεαρός απορημένος. Μετά από 2 μέρες ο νεαρός αποφασίζει να καθαρίσει το αυτοκίνητο. Ενώ καθάριζε το πίσω κάθισμα βρήκε μια εικόνα των τριών ιεραρχών την οποία είχε τοποθετήσει η μητέρα του για να τον προστατεύουν επειδή συνήθιζε να τρέχει πολύ. Τότε κατάλαβε για ποιους τρεις λεγε ο γέρος!

Τρόμου: Η Κατασκήνωση.


Μια μέρα έκανα κατασκήνωση με 3  φίλες μου, την Μαρία, την Γαβριέλα και την Ιώ. Είχαμε πάει σε ένα τρομαχτικό δάσος πολύ μακριά από  το σπίτι μας. Έτσι όπως κοιμόμασταν είχε σβήσει η φωτιά και εγώ με την Ιώ πήγαμε να δούμε τι έγινε. Ξαφνικά ακούσαμε την Μαρία να φωνάζει κορίτσια ΑΑΑ, και τρέχαμε να την βρούμε και δεν ήταν στην σκηνή, και εγώ και η φίλη μου είχαμε τρομάξαμε. Δεν ξέραμε που πήγε και την πήραμε τηλέφωνο. Χτύπησε 2-3 φορές και το σήκωσε. Εγώ είπα, «Μαρία ακούς;» και ακούσαμε σαν κάποιον να ανάπνεε και ξαφνικά κάτι ψιθύρισε και ακούσαμε να λέει «τσσς». Εγώ και η Ιώ ανοίξαμε την ακρόαση και ακούσαμε κάποιον να φώναξε «ΤΩΩΡΑΑΑΑΑ». Εμείς τρομάξαμε γιατί η φωνή ήταν άγρια και χοντρή. Μετά όταν ξημέρωσε πήγαμε μέσα στο δάσος να βρούμε την Μαρία και την βρήκαμε πάνω σε έναν βράχο ξαπλωμένη. Όταν φτάσαμε και την βρήκαμε τα νύχια της είχανε σαν αίμα, και εγώ την ρώτησα τι έγινε και μου είπε ότι είδε ένα άντρα που το ένα του μάτι έλειπε και ήτανε κάπως καφέ. Εμείς μετά τρομάξαμε και φύγαμε και πήγαμε σε μία εκκλησία και μας είπανε πως αυτό το μέρος παλιά ήταν καταραμένο.

Ευχαριστώ το παιδί με email: preety55@******.com για την ιστορία, περιμένω και από άλλους.

Νεκτροταφεία: Στο Νεκροταφείο.


Μια μέρα πήγα με μια φίλη μου την Μαρία στο νεκροταφείο του χωριού. Η φίλη μου μου είπε πως η μαμά της είπε ότι αυτό το μέρος δεν είναι καλό για να έρθουμε. Εγώ την ρώτησα γιατί και μου είπε ότι είναι καταραμένο. Εγώ δεν την πίστεψα και μπήκαμε. Έτσι όπως μπαίναμε πήγαμε πάνω από έναν τάφο και είδαμε σαν να ανοίγει και πήγαμε πιο κοντά και ήταν λες και μου άρπαξε το χέρι, και εμείς τρομάξαμε και  φύγαμε. Από τότε ΠΟΤΕ δεν ξαναπήγα εκεί..

Ευχαριστώ το παιδί με email: preety55@******.com για την ιστορία, περιμένω και από άλλους.

Φαντάσματα: Η Σκιά Μας Δουλεύει.


Θα ήθελα με τη σειρά μου να σας αναφέρω μια δεύτερη εμπειρία που έζησα πριν λίγα χρόνια. Ήταν το 1998 (25 Ιουλίου). Μαζί με 3 φίλους μου καθόμαστε αργά το βράδυ έξω από το σπίτι του ενός από αυτούς. Έχει μπροστινή εξωτερική αυλή με κήπο και ήταν μια υπέροχη βραδιά. Η ώρα ήταν περίπου 02:30. Ενώ συζητούσαμε άσχετα θέματα ακούσαμε θόρυβο σαν κάποιος να έσπρωχνε ράβδους αλουμινίου επάνω σε πλακάκια. Πραγματικά στο σπίτι υπήρχαν αυτές οι ράβδοι για κάποια κατασκευή που ήθελαν να κάνουν οι γονείς του φίλου μας. Βρίσκονταν στην αποθήκη της αυλής στα 4 μέτρα μακριά από εμάς. Δεν υπήρχε πόρτα στην μικρή αποθήκη -παρά μόνο το κάσωμα επομένως όποιος ή ότι και να ήταν θα το βλέπαμε να μπαίνει ή να βγαίνει. Πεταχτήκαμε όρθιοι περισσότερο έκπληκτοι παρά φοβισμένοι. Πλησιάσαμε την αποθήκη μπήκαμε μέσα την ελέγξαμε (εξάλλου ήταν μικρή και δεν είχε παρά ελάχιστα πράγματα μέσα σε 2 χαρτόκουτα) και δεν εντοπίσαμε το παραμικρό. Βγήκαμε και συνεχίσαμε την κουβέντα μας. Ύστερα από 2 λεπτά έγινε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ξανά ελέγξαμε αλλά τίποτα. Αυτό το πράγμα συνεχίστηκε για 3-4 φορές ακόμα και ποτέ δεν βρίσκαμε το παραμικρό που θα μπορούσε να κάνει αυτό το θόρυβο. Σαν να κλώτσαγε κάποιος αλουμίνια επάνω σε πλακάκια. Την τελευταία φορά που ακούσαμε τον θόρυβο πάλι ελέγξαμε και γυρίζοντας πίσω στις καρέκλες μας ακούσαμε ένα σιγανό ψίθυρο από την αποθήκη. Σταματήσαμε και ενώ επιστρέφαμε στην αποθήκη για να δούμε από που ερχόταν αυτός ο ψίθυρος ξαφνικά πετάχτηκε από μέσα μια σκιά περίπου 2,5 μέτρα ύψος η οποία πέρασε ανάμεσά μας και έτρεξε προς το βάθος του κήπου στο σκοτάδι. Τρομάξαμε όλοι και δεν ξέραμε τι να υποθέσουμε. Το μόνο που ήταν σίγουρο είναι ότι την σκιά την είδαμε για 2-3 δευτερόλεπτα και τους θορύβους τους ακούσαμε και μάλιστα 4 άτομα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν ακούσαμε και δεν είδαμε τίποτα άλλο από την αποθήκη για όση ώρα παραμείναμε εκεί (περίπου 30 λεπτά μέχρι να συνέλθουμε).

Φαντασματα: Ταραχοποιό Πνεύμα;


Θα ήθελα να μοιραστώ την ίσως πιο σημαντική και ταυτόχρονα απίστευτα ανατριχιαστική εμπειρία μου. Στο σπίτι το οποίο μένω, την κουζίνα και το σαλόνι χωρίζει ένα μεγάλο ξύλινο πάσο. Βασικά ένας τοίχος από ντουλάπια είναι. Η πόρτα που επικοινωνεί το σαλόνι με την κουζίνα περνώντας μέσα από το πάσο είναι ξύλινη από αυτές που βλέπουμε στις ταινίες στα saloon, ανοίγει δηλαδή και προς της δυο πλευρές. Ένα μεσημέρι που καθόμουν με την οικογένεια μου στην κουζίνα και τρώγαμε ξαφνικά χωρίς κανέναν προφανή λόγο η πόρτα άνοιξε προς την πλευρά μας, έμεινε ακίνητη για 5-6 δευτερόλεπτα και μετά σιγά – σιγά ξαναέκλεισε χωρίς να κάνει καμία ταλάντωση… σαν κάποιος να την κρατούσε και να την σταμάτησε. Η πόρτα αν και δεν ήταν λαδωμένη στην δοκιμή που κάναμε προσπαθώντας να καταλάβουμε τι συνέβη έκανε κανονικά την ταλάντωση που θα έπρεπε να κάνει αν την άφηνες ελεύθερη από το σημείο που την είδαμε να φτάνει όταν άνοιξε. Τα παράθυρα του σπιτιού ήταν κλειστά αφού ήταν χειμώνας και όλοι ήμασταν στην κουζίνα. Όλοι είδαμε την πόρτα να ανοίγει μόνη της. Περιττό να σας πω πως κοντέψαμε να τρελαθούμε οικογενειακώς!!! Στο σπίτι είχαμε μετακομίσει μόλις 6-7 μήνες και το είχαμε αγοράσει από μια οικογένεια που το πούλησε σε τιμή εξευτελιστικά χαμηλή (περίπου το μισό της αξίας του σπιτιού!!) και η οποίοι μας είπαν ότι θέλουν να φύγουν γρήγορα από την περιοχή (που μόλις πριν από 10 μήνες είχαν μετακομίσει!!!) γιατί το κοριτσάκι τους είχε πάθει ψυχολογικά προβλήματα από την μέρα που ήρθαν στο σπίτι επειδή έφυγαν από την γειτονιά που μεγάλωσε! περίεργα πράγματα!!!

Τρόμου: Οι Νεράιδες Έδειραν Τον Παππού.


Η καταγωγή του μπαμπά μου είναι από το Διαβολίτσι Μεσσηνίας (αλλιώς Γαράτζα ή Άνω Μέλπεια). Ήταν γύρω στο 1930 καλοκαίρι την εποχή που είχε τελειώσει το θέρισμα και αλωνίζανε. Οι οικογένειες συνήθιζαν να παίρνουν λίγη τροφή μαζί τους και να περνάνε όλη τη μέρα στο αλώνι μέχρι που κοιμόντουσαν το βράδυ εκεί για να γλιτώσουν χρόνο και δρόμο φοβούμενοι μήπως βρέξει και τους χαλάσει η δουλειά. Ο παππούς μου ήταν ενωμοτάρχης (κάτι σαν αρχιφύλακας) άνθρωπος τραχύς και άφοβος. Ένα βράδυ λοιπόν εκεί που κοιμόντουσαν όλοι στρωματσάδα στο αλώνι καμιά 10 νοματαίοι (που έλεγε και ο παππούς) ακούσανε γυναικεία γέλια να έρχονται από τη ρεματιά που ήταν εκεί κοντά. Η γιαγιά μου φοβήθηκε και είπε ότι ήταν νεράιδες που λουζόντουσαν και που δεν έπρεπε να τις διακόψουν γιατί ήταν επικίνδυνες… Ο παππούς όμως κάτι που δεν τα πίστευε αυτά, κάτι που ήταν γυναικάκιας πήγε να δει τι γινότανε. Οι άλλοι που έμειναν πίσω άκουσαν ξαφνικά τον παππού να φωνάζει και όταν έτρεξαν σε βοήθεια τον είδαν μαυρισμένο στο ξύλο. Βέβαια η μαμά μου έλεγε ότι ο παππούς είχε κάνει λόγω της δουλειάς του πολλούς εχθρούς και είχε κάνει πολλά κακά σε πολλούς και ότι κατά πάσα πιθανότητα του την είχαν στημένη…

Φαντάσματα: Το Φάντασμα Στην Αποθήκη Του Νοσοκομείου.


Στο νοσοκομείο της Καβάλας, εποχή κάπου 1960, εργαζόταν η μητέρα μου ως βοηθός νοσοκόμου. Μετά τα μεσάνυχτα ακουγόταν ομιλίες και παράξενες φωνές στο υπόγειο. Αρχικά η μητέρα μου νόμισε ότι γιατροί ή νοσοκόμες ήταν κάτω στο υπόγειο και για αρκετό καιρό δεν έδωσε σημασία. Μια μέρα, μια συνάδελφος της είπε να πάνε παρέα μέχρι το υπόγειο για να πάρουν κάτι πράγματα. Η μητέρα μου δέχτηκε. Εκείνη την ώρα 01:00 μεσάνυχτα, ήταν μόνες οι δύο τους στον όροφο. Κατεβαίνοντας τις σκάλες προς το υπόγειο, οι απόμακρες φωνές ακουγόταν σα δυνατά μουρμουρητά. Η μητέρα μου παραξενεύτηκε αλλά από φύση της είναι πολύ θαρραλέα και δε τρομάζει εύκολα. Με την άκρη του ματιού της, πρόσεξε τις αντιδράσεις της άλλης νοσοκόμας αλλά εκείνη δεν εκδήλωσε καμιά αντίδραση. Κάνοντας να ξεκλειδώσει την πόρτα η συνάδελφος, η μητέρα μου άκουσε κάτι να σπάει από τη μέσα μεριά της πόρτας, κάτι σα πήλινη κανάτα. Η μητέρα μου κοντοστάθηκε, κοίταξε και πάλι την συνάδελφο νοσοκόμα αλλά και πάλι εκείνη έδειχνε σα να μην συνέβαινε τίποτα. Πρόσεξε την αντίδραση της μητέρας μου και τη ρώτησε αν συμβαίνει κάτι. Η μητέρα μου απάντησε ήρεμα πως της φάνηκε πως κάτι άκουσε… Η συνάδελφος τη ρώτησε «από που;». Και τότε η μητέρα μου κατάλαβε πως κάτι παράξενο συμβαίνει. Η συνάδελφος νοσοκόμα, ξεκλείδωσε την πόρτα και μπήκε πρώτη. Στην είσοδο της συναδέλφου στο χώρο, η μητέρα μου πρόσεξε μια διάφανη-αέρινη μορφή να την κοιτά στα μάτια για 5 δευτερόλεπτα και σε απόσταση κάπου 5 μέτρων. Έπειτα η μορφή ξεγλίστρησε ήσυχα φεύγοντας από το κλειστό παράθυρο. Η μητέρα μου πάγωσε αλλά δε πανικοβλήθηκε. Η συνάδελφος ήδη έπαιρνε τα πράγματα που ήθελε και δε πρόσεχε τη μητέρα μου που βρισκόταν πίσω της. Η μητέρα μου έπειτα κοίταξε στο πάτωμα αλλά δεν είδε τίποτα κομμάτια από κάτι που θα είχε σπάσει. Αφού η συνάδελφος νοσοκόμα πήρε τα πράγματα που ήθελε, κλείδωσαν και ανέβηκαν σιωπηλές τις σκάλες. Πέρασαν κάπου 3-4 μέρες και μια νύχτα πάλι, η μητέρα μου ακούει φωνές και πάλι από κάτω. Κάπου μισή ώρα μάζευε κουράγιο και τελικά πήρε την απόφαση να πάει μόνη της στην αποθήκη. Και πάλι, πριν ξεκλειδώσει, άκουγε φωνές, κάτι σα μουρμουρητά. Ξεκλειδώνει, οι φωνές σταματούν. Προχωρά αργά προς το κέντρο του δωματίου, κοντοστέκεται, τίποτα. Έπειτα κατευθύνεται προς το παράθυρο. Λίγο πριν φτάσει, ακούει μια φωνή σαν να ήταν 10 μέτρα πίσω της να τη ρωτάει σε απλό τόνο «η γυναίκα μου πως είναι;». Η μητέρα μου γύρισε αλλά δεν είδε τίποτε. Άναψε όλα τα φώτα στο υπόγειο, έψαξε παντού αλλά δε βρήκε κανένα άλλο ίχνος. Αυτή η ερώτηση την παραξένεψε πολύ. Έπειτα από 15 μέρες περίπου, ήτανε νυχτερινή βάρδια. Έσβηνε τα φώτα σε ένα θάλαμο ασθενών και ακούστηκε μια φωνή. «Κορίτσι μου, έρχεσαι λίγο σε παρακαλώ;». Ήταν η φωνή μιας πολύ ευγενικής ηλικιωμένης γυναίκας η οποία ήταν βαριά άρρωστη. Κουβέντιαζαν για πολλή ώρα για διάφορα θέματα και σε μια στιγμή αυτή η κυρία λέει στη μητέρα μου «είσαι πολύ καλός άνθρωπος… γι’ αυτό τον είδες». Η μητέρα μου την ευχαρίστησε και τη ρώτησε για ποιό πράγμα μιλάει. Η ηλικιωμένη κυρία της είπε τότε οτι συχνά, πολλά βράδια την επισκεπτόταν ο άνδρας της που είχε πνιγεί πριν δυο χρόνια στο καράβι που δούλευε. «Αρχικά» λέει «τον έβλεπα πολύ μακριά στο διάδρομο» δεν ήθελε να με τρομάξει. «Όσο πλησίαζε σε άλλες εμφανίσεις του, σιγά σιγά άρχισε να μου μιλά. Μου έλεγε ότι δε πρέπει να ανησυχώ και να μη στενοχωριέμαι. Πολλές φορές τον έβλεπα μόνο για 10 δευτερόλεπτά, άλλοτε λίγο περισσότερο. Τελευταία μου είπε για σένα, όχι με το όνομά σου, σε περιέγραψε. Κορίτσι μου το νοιώθω πως δε θα ζήσω πολύ. Αλλά ήθελα πριν φύγω να το ξέρεις για να ηρεμήσεις κι εσύ». Η μητέρα μου συγκινήθηκε και έκλαιγε με αναφιλητά. Την καληνύχτισε. Στη δουλειά πήγε τη μεθεπόμενη μέρα γιατί την προηγούμενη είχε ρεπό. Περνώντας από το δωμάτιο της ηλικιωμένης γυναίκας το είδε άδειο και καλά στρωμένο. Ρώτησε μια συνάδελφο και της είπε πως η γυναίκα αυτή, πέθανε την προηγούμενη μέρα. Περιττό να σας πω ότι την πρώτη φορά που μου το είπε η μητέρα μου, ήμουν κάπου 18 χρονών και είχα καθηλωθεί. Σε κανέναν άλλον δε το είπε παρά μόνο στην καλύτερή της φίλη και σε μένα.

Μακάβρια: Μην Παίζεις Με Την Μαύρη Μαγεία.


Καλησπέρα φίλοι μου. Θα σας διηγηθώ σύντομα ιστορία που μου είχε πει θεία μου (δεν έχω ιδέα αν αληθεύει). Μου είπε λοιπόν πως όταν ήταν πιτσιρίκα (περίπου στα 17) ήξερε κάποια για την οποία λεγόντουσαν διάφορα στη γειτονιά τότε, ότι ασχολείτο με μαύρη μαγεία κλπ. Ένα βράδυ ακούστηκαν οι φωνές της και όλοι μαζεύτηκαν έξω από το σπίτι της. Άκουγαν ότι ήταν κάποιος μέσα και την χτυπούσε και εκείνη φώναζε. Κάποια στιγμή όλα σταμάτησαν και μετά από ώρα εκείνη άνοιξε την πόρτα και ζήτησε να την πάνε στο νοσοκομείο, σε μαύρα χάλια. Στο νοσοκομείο, ανάμεσα στα χτυπήματα που είχε, βρήκαν στο σώμα της… πατημασιές από άλογο. Ακόμα δεν μπορώ να φανταστώ το τι μπορεί να έγινε μέσα στο σπίτι της σε περίπτωση που η ιστορία της είναι αληθινή.

Τρόμου: Η Κόκκινη Σκιά.


Η δικιά μου ιστορία. Είχα γεννήσει το παιδάκι μου με καισαρική και 3 ημέρες ήμουν στην κλινική. Εκείνο το βράδυ ακούω το όνομα μου και πετάγομαι. Βλέπω μια κόκκινη σκιά να βγαίνει από την κούνια του παιδιού. Λέω όνειρο θα ήταν. Εν τω μεταξύ εγώ σταύρωνα κάθε βράδυ το παιδί μου. Περνάνε 3 μήνες στο σπίτι πλέον κάποιο βράδυ ξανακούω το όνομα μου και ξανά πετάγομαι. Ξανά βλέπω την κόκκινη σκιά να βγαίνει από την κούνια του παιδιού μου. Εκείνη την ώρα ακούω μια φωνή «μη σταυρώνεις μωρή το παιδί», 3 φορές μου το είπε. Εγώ φυσικά ταράχτηκα. Το επόμενο πρωί πήγα σε κάποιον παπά και του είπα τι έγινε. Το διάβασε το παιδί και έφυγα. Το ίδιο βράδυ ενώ κοιμόμουν με θάμπωσε ένα έντονο άσπρο φως. Κοιτάζω στο παράθυρο και είδα έναν άνθρωπο ντυμένο στα άσπρα (στεκόταν πισώπλατα και δεν είδα πρόσωπο) πάντως τα μαλλιά του φτάνανε μέχρι τον ώμο και γύρω του είχε μια λάμψη που με έκανε να νιώσω γαλήνη και ηρεμία.

Αρέσει σε %d bloggers: