Monthly Archives: Ιουλίου 2011

Όνειρα: Πως Γίνεται Να Είδαμε Και Οι Δύο Το Ίδιο Πρόσωπο;


Μια και μοιραζόμαστε όλοι τις εμπειρίες μας, θέλω κι εγώ να σας πω την δική μου. Δεν είναι τρομακτική, απλώς παράξενη. Πριν κάποια χρόνια, λοιπόν, ασχολούμουν με το Lucid Dreaming: το να αποκτάς δηλαδή συνειδητότητα και έλεγχο των κινήσεών σου μέσα στα όνειρα. Είχα κάποια επιτυχία μπορώ να πω. Υπήρξαν φορές που ένιωσα και πραγματικό κίνδυνο και έχθρα μέσα στα όνειρα μου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Κάποτε είδα ότι ήμουν μέσα στο σπίτι μου και έτρεχα από δωμάτιο σε δωμάτιο να ξεφύγω από μια σκιά (ποτέ δεν γύρισα να δω τι είναι). Έφτασα μέσα στο δωμάτιο μου, λέει, το οποίο ήταν λουσμένο σε ένα κόκκινο φώς και κλείνω έξω την σκιά.

Τώρα, σε αυτό το σημείο αντιλαμβάνομαι ότι είναι όνειρο, οπότε κοιτάω γύρω μου. Σε μια γωνία κάθεται κουλουριασμένη μια κοπέλα, νέα σε ηλικία, με πολύ κατσαρά μαλλιά, κόκκινο πουλόβερ και σκούρα πράσινη φούστα. Δεν ξέρω γιατί μου έκανε τόση εντύπωση. Κοιτώντας έξω από το μπαλκόνι, βλέπω ένα αγόρι που δεν ανήκε στο όνειρο  (είχε μια αίσθηση του «ξένου», του «λάθους»). Εκεί ξυπνάω.

Μέρες μετά, μιλάω με μια φίλη μου (η ήταν αλαφροΐσκιωτη) περί μεταφυσικού και ονείρων. Δεν της έχω μιλήσει ακόμη για το δικό μου. Μου διηγείται λοιπόν πως το προηγούμενο βράδυ είδε στον ύπνο της μια κοπέλα που κινδύνευε από «έναν ψηλό άνδρα ντυμένο στα μαύρα». Πριν ολοκληρώσει, δεν θυμάμαι τι με ώθησε, αλλά της περιέγραψα τα χαρακτηριστικά της κοπέλας που είδα εγώ. Αμέσως με κοίταξε, πρώτα σοκαρισμένη και μετά με καχυποψία, απαιτώντας να μάθει πώς γνώριζα τι είχε δει.

Σημείωση ότι καμία μας δεν γνωρίζει κάποια με αυτά τα χαρακτηριστικά, ούτε είχαμε μιλήσει σε άλλον για αυτά τα όνειρα. Πως γίνεται να είδαμε και οι δύο το ίδιο πρόσωπο; Πάνε χρόνια από τότε, και δεν την έχω ξαναδεί. Πλέον δεν με νοιάζει να μάθω αν ήταν πράγματι κάτι ή μια απλά σύμπτωση.

Ευχαριστώ τον/την φίλο/-η με email: rayjennifer6@******.com για την ιστορία.

Advertisements

Φαντάσματα: Η Γριά Στον Δρόμο.


Καλησπέρα σε όλους! Είμαι νέο μέλος και βρήκα χτες αυτό το blog εντελώς τυχαία! Έχω διαβάσει πολλές ιστορίες που γράφετε εδώ και πραγματικά ανατριχιάζω!!! Θα σας πω λοιπόν την ιστορία της μητέρας μου όπως την έζησε και τη διηγήθηκε σε μας. Είμαι 24 ετών, και πριν 20 περίπου χρόνια πέθανε ο παππούς μου, ο πατέρας του μπαμπά μου. Η κηδεία έγινε στο χωριό και επειδή εγώ και τα αδέλφια μου ήμασταν μικρά τότε, είχαμε μείνει στο Ηράκλειο σε μια θεία μου. Στην Κρήτη, απ’ όπου κατάγομαι, συνηθίζεται να ‘κλαίνε’ τον νεκρό στο σπίτι του όλη νύχτα, συγγενείς και φίλοι, και την επόμενη να γίνεται η κηδεία. Τότε λοιπόν, ήταν η μητέρα μου εκεί, αλλά επειδή ήταν ανέκαθεν υπερπροστατευτική, ανησυχούσε για μας. Αν φάγαμε, αν διαβάσαμε, αν κοιμηθήκαμε και όλα αυτά τα κλασσικά. Της ήρθε λοιπόν η φαεινή ιδέα να φύγει τη νύχτα απ’ το χωριό και να πεταχτεί στο Ηράκλειο να δει αν ήμασταν καλά και έπειτα να ξαναγύριζε εκεί στο ξενύχτι. Όλοι της έλεγαν ότι δεν είναι σωστό. «Και που να τρέχεις τώρα τόσο δρόμο, και πώς θα περάσεις μόνη σου τις ερημιές, και μη φύγεις τώρα απ’ το λείψανο γι αυτό το λόγο» κτλ κτλ. Η μητέρα μου όμως ξεροκέφαλη, δανείζεται το αυτοκίνητο του θείου μου και ξεκινάει κατά τις 11 για το Ηράκλειο. Προσφέρθηκαν βέβαια ο πατέρας μου και ο θείος μου να τη συνοδεύσουν αλλά δεν ήθελε, ήταν αρκετά κουλ. Πού να ‘ξερε!!! Στη διαδρομή αυτή, υπάρχει μια ατέλειωτη ευθεία, ακόμα και τώρα. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερα τρομακτικό, απλά είναι μια πολύ μεγάλη ανηφορική ευθεία, πλατύς ο δρόμος και αριστερά δεξιά του δρόμου είναι κάτι πανύψηλα κυπαρίσσια. Φυσικά δεν υπάρχει φωτισμός πουθενά, ούτε έχει συχνή κίνηση. Ξεκινάει λοιπόν η Ρίτσα, κατά βάθος επηρεασμένη από αυτά που της έλεγαν και οδηγώντας σκεφτόταν αν κάνει καλά που κάνει αυτή τη διαδρομή μέσα στη νύχτα, και φυσικά σκεφτόταν και την επιστροφή πάλι εκεί. Όταν λοιπόν φτάνει στην ευθεία που περιέγραψα παραπάνω, βλέπει στη μέση του δρόμου μια γριά να στέκεται ακίνητη. Εννοείται ότι τρελάθηκε απ’ το φόβο της και φυσικά δε σκέφτηκε καν να σταματήσει, οπότε κάνει μια στραβοτιμονιά να τη προσπεράσει και συνεχίζει στην πορεία της. Κοιτάζει απ’ τον καθρέφτη πίσω να δει αν η γριά ήταν ακόμη εκεί, και τι να δει;;;; Η γριά στο πίσω κάθισμα!!! Όντας ψύχραιμη, συνέχισε να οδηγάει χωρίς να ξανακοιτάξει πίσω, έκανε μια στάση στο επόμενο χωριό, ζήτησε λίγο νερό από το καφενείο και της πέρασε ο φόβος. Είναι κατανοητό φυσικά, ότι όλο αυτό ήταν παιχνίδι του μυαλού της. Απ’ τη ψυχολογική της φόρτιση και επηρεασμένη απ’ όσα άκουσε το είδε όλο αυτό, δε θα ισχυριστώ κάτι διαφορετικό αλλά όποτε το λέω μου σηκώνεται η τρίχα!

Ταινίες: Αγέννητος (The Unborn)


Περιγραφή

Όταν η ψυχή κάποιου νεκρού είναι σατανική, λέγεται, πως της απαγορεύεται η είσοδός της στον άλλο κόσμο και έτσι αυτή καταδικάζεται σε μια αέναη περιπλάνηση μεταξύ των δύο κόσμων, ψάχνοντας ένα νέο σώμα να αποικήσει. Η Κέισι μεγάλωσε μισώντας τη μητέρα της γιατί την «εγκατέλειψε», αυτοκτονώντας. Όταν ένα δαιμονικό πνεύμα αρχίζει να την καταδιώκει, η Κέισι συνειδητοποιεί πως ένα ολέθριο μυστικό κρύβεται πίσω από την αυτοκτονία της μητέρας της. Σύμμαχος στην προσπάθειά της ν’ αποτάξει το Κακό είναι ο Σέντακ. Μαζί, θα αποκαλύψουν την αλήθεια για το παρελθόν της σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εξορκίσουν οριστικά τα φαντάσματα…

Σκηνοθέτης

Ντέιβιντ Γκόγερ

Ηθοποιοί

Γκάρι Όλντμαν, Οντέτ Γιούστμαν

imdb: http://www.imdb.com/title/tt1139668/

trailer: http://www.youtube.com/watch?v=sc3Cba0qOco

Ταινίες: Μέχρι Την Κόλαση (Drag Me To Hell)


Περιγραφή

Η Κρίστιν Μπράουν έχει μια καλή δουλειά, Έναν καταπληκτικό φίλο και λαμπρό μέλλον… Μόνο που σε τρεις μέρες θα πάει στην κόλαση! Η Κριστίν Μπράουν είναι μια πολύ αφοσιωμένη τραπεζική υπάλληλος, που ελπίζει σε μια προαγωγή. Κάποτε αναγκάζεται να αρνηθεί παράταση στη δόση του δανείου μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Εκείνη χρησιμοποιεί μάταια κάθε μέσο ικεσίας, και τελικά αποχωρεί αφού πρώτα καταραστεί την Κριστίν. Η Κριστίν ταράζεται αλλά σύντομα ξεχνάει το περιστατικό. Η κατάρα όμως την ακολουθεί και όταν η Κριστίν το αντιλαμβάνεται θα αναγκαστεί να ξεπεράσει τον εαυτό της για να απαλλαγεί από αυτήν.

Σκηνοθέτης

Σαμ Ράιμι

Ηθοποιοί

Λόρνα Ρέιβερ , Ντέιβιντ Πέιμερ , Τζάστιν Λόνγκ

imdb: http://www.imdb.com/title/tt1127180/

trailer: http://www.youtube.com/watch?v=BUZTybLlWKI

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Απέραντο Σκοτάδι.


Η ιστορία μου είναι αληθινή. Ξέρω ότι δεν θα την πιστέψετε. Ούτε εγώ θα την πίστευα αν την άκουγα. Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ. Το βράδυ που μου σημάδεψε τη ζωή. Το βράδυ που έχει στοιχειώσει τα όνειρα μου εδώ και 13  χρόνια. Ήμασταν με φίλους σε γνωστό φαστφουντάδικο. Είχε νυχτώσει και είχαμε αργήσει να πάμε σπίτια μας. Όταν τελειώσαμε το γεύμα μας, σηκωθήκαμε και κάποιος πρότεινε να πάμε για παγωτό στο διπλανό κατάστημα. Παρά τις αντιρρήσεις μου για την περασμένη ώρα (η μαμά μου μου είχε πει να γυρίσω στις 21:00, ήταν 20:50), με έπεισαν και τους   ακολούθησα. Μία κυρία γύρω στα 50 που μας εξυπηρέτησε, μας είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου, να μην πλησιάσουμε ένα παλιό ερείπιο, που βρισκόταν απέναντι. Δεν μας εξέπληξε, γιατί είχαμε ακούσει όλοι μας κάποιες φήμες περί υπερφυσικού κ.τ.λ. αλλά τα θεωρούσαμε χαζά αστεία. Ή έτσι θέλαμε να δείξουμε. Στην πραγματικότητα, έφριξα όταν έφερα στο νου μου την όψη του. Το είδα και στην έκφραση των φίλων μου. Όσο και αν προσπαθούσαν να το κρύψουν, ο φόβος αχνοφαινοταν στα πρόσωπά τους. Ο ένας, μας πρότεινε να πάμε. Τώρα, το ότι είχα αργήσει θα μου ήταν μία πολύ καλή δικαιολογία για να το αποφύγω. Με απήλεισαν πως θα με έδιωχναν απ’ την παρέα και προσπάθησα να το δω από την θετική πλευρά. Δεν ήμουν μόνος. Αν μου συνέβαινε κάτι, οι υπόλοιποι θα με βοηθούσαν. Με τα χίλια ζόρια, δέχτηκα. Ήταν ένα ξεθωριασμένο κτήριο. Το κινητό μου χτύπησε. Το σήκωσα και άκουσα τη φωνή της μητέρας μου να με μαλώνει που δεν είχα επιστρέψει. Είχαμε μπει μέσα και η γραμμή έπεσε. Κάποιος ρώτησε την ώρα. Το παιδί που είχε προτείνει την εξερεύνηση, έβγαλε το κινητό του. Η μπαταρία ήταν γεμάτη στο 80% και ξαφνικά έπεσε στο 0. Η οθόνη έσβησε. Τότε όλοι καταλάβαμε πώς τα κινητά μας ήταν νεκρά. Κάποιος άρχισε να κλαίει παρά την ηλικία μας, ήμασταν 13 και κάποιοι 14. Το παιδί με την πρόταση, φώναξε να φύγουμε. Γυρίσαμε πίσω και διαπιστώσαμε πώς υπήρχε πολύ σκοτάδι. Δεν βλέπαμε τίποτα. Τα κινητά που τα είχαμε χρησιμοποιήσει ως φακούς, ήταν πια άχρηστα. Αρχίσαμε να προχωράμε και καταλάβαμε πως το δάπεδο ήταν απέραντο. Περπατούσαμε στο σκοτάδι και δεν υπήρχε κάποιος τοίχος για να μας φράξει το δρόμο. Πηγαίναμε αριστερά και δεξιά πανικόβλητοι. Το παιδί που πριν από λίγο έκλαψε, άρχισε να ουρλιάζει σοκαρισμένο. Σε λίγη ώρα, είδαμε το φώς απ’ τις λάμπες του δήμου. Τρέξαμε προς τα εκεί. Ήταν ένα παράθυρο. Ένα σπασμένο παράθυρο που απ’ τον αέρα άρχισε να κουνιέται αργά. Κοιτάξαμε απ’ έξω. Δεν υπήρχε κάνεις στο δρόμο παρά μόνο ένα σκυλί. Το σπασμένο παράθυρο χτύπησε με πάρα πολύ δύναμη στον τοίχο, και το τζάμι ράγισε. Έφριξα όταν είδα πάνω του, το είδωλο του παιδιού που έκλαιγε. Του φίλου μου. Κανείς δεν ήταν πίσω μου. Το κατάλαβα γιατί φώναξα και μου απάντησαν από λίγα μέτρα μακριά. Φώναξα το όνομα του φίλου μου που έκλαιγε. Οι άλλοι μου θύμισαν πως το παιδί δεν είχε έρθει μαζί τους φοβούμενο. Τότε το συνειδητοποίησα και εγώ και δεν μπορούσα να εξηγήσω στον εαυτό μου γιατί είχα την εντύπωση ότι τον άκουσα. Μετά από ώρα, βρήκαμε την έξοδο. Ήταν 21:35.

Ευχαριστώ τον φίλο με email: zacksimha@******.com για την ιστορία.

Αρέσει σε %d bloggers: