Monthly Archives: Αύγουστος 2011

Θάνατος: Ο Παππούς Και Η Διαίσθηση.


Γεια σας, γεια σας! Με λένε Λάζαρο και έχω μοιραστεί μαζί σας και άλλη μια ιστορία.. Αυτή είναι πιο σημαντική για εμένα γιατί αφορά έναν άνθρωπο, στον οποίο έδειχνα μεγάλη αδυναμία. Τον παππού μου. Πέθανε σχετικά πρόσφατα, πριν 4 μήνες. Ήταν Μεγάλη Πέμπτη, και ξύπνησα νωρίς για να πάω να κοινωνήσω, μετά από την νηστεία που κράτησα. Από την ώρα που είχα ξυπνήσει ερχόταν στην σκέψη μου ο παππούς μου, τον οποίο είχαμε σε ίδρυμα λόγω της άνοιας που είχε. Πήγα λοιπόν, στην εκκλησία και άναψα και για αυτόν κερί αλλά και για τους λοιπούς γονείς μου. Όλη μέρα τον σκεφτόμουν, τριγυρνούσε στο μυαλό μου. Το βράδυ που πήγα στην εκκλησία του ξανά άναψα κεράκι είχα συνέχεια την έννοια του. Ώσπου στις 01:05 τα χαράματα μας πήραν από το ίδρυμα να μας ενημερώσουν ότι, τελικά πέθανε. Στην κηδεία του κάποια στιγμή κόντεψα να λιποθυμήσω από την θλίψη μου, του είχα βλέπετε τεράστια αδυναμία, το όνομα βλέπετε (Λάζαρος και αυτός). Αυτή ήταν η ιστορία μου. Δεκτά όλα τα σχόλια είτε αρνητικά, είτα θετικά. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας !.!.!

Ευχαριστώ τον φίλο με email: lazospella@******.gr για την ιστορία.

Σχολικά: Το Σήμα Του Σατανά.


Πολλές χαιρετούρες και από εμένα. Ονομάζομαι Λάζαρος. Είμαι νέος στην παρέα σας και το blog και οι ιστορίες σας είναι συγκλονιστικές. Έχω και εγώ με την σειρά μου να σας παραθέσω μια μικρή ιστοριούλα που έχει α κάνει με το δημοτικό σχολείο που πήγαινα μικρός. Στην πόλη μου «Σκύδρα» έχουμε δύο, το 1ο και το 2ο δημοτικό σχολείο. Εγώ πήγαινα και στα δυο, πρώτα (στην 1η και 2α δημοτικού) πήγαινα στο 1ο, και στις υπόλοιπες τάξεις πήγαινα στο 2ο, Η ιστορία αφορά το 1ο δημοτικό. Κυκλοφορούσε στο σχολείο μια ιστορία για ένα σχήμα (μια κάθετη γραμμή κάπως έτσι «Ι», και δίπλα άλλη μια γραμμή ίδια με μια οριζόντια γραμμή από μπροστά κάπως έτσι «-Ι», και ενωμένες μεταξύ τους), το οποίο λεγόταν πως το ζωγράφισε ο Σατανάς, στην πίσω πλευρά του σχολείο σε μια κολώνα. Ε, όπως καταλαβαίνετε όλοι στα διαλλείματα, συγκεντρωνόμασταν για να το δούμε χωρίς να το αγγίζουμε… Μια φορά ένα παιδί το άγγιξε και για μερικά λεπτά μούδιασε το χέρι του, και όταν το καταλάβαμε, αρχίσαμε να τρέχουμε πάνω κάτω στην αυλή σαν βλαμμένα! Από τον φόβο μας βέβαια! Να μην μακρηγορώ και σας κουράζω, αποδείχθηκε τελικά πως ήταν ένα ψέμα αν και αυτή η ζωγραφιά υπήρχε για πάνω από 10 χρόνια στην κολώνα του σχολείου… Πλέον έχουν βάψει το σχολείο και χάθηκε… Αυτή ήταν η ιστορία μου… Ευχαριστώ για τον χρόνο σας!!! Όλα τα σχόλια είτε αρνητικά, είτε θετικά…!!!

Ευχαριστώ τον φίλο με email: lazospella@******.gr για την ιστορία.

Φαντάσματα: Η Λίμνη.


Λοιπόν παιδιά, εγώ δεν θα σας πω αν η ιστορία που θα διαβάσετε είναι αληθινή η όχι, εγώ απλά θα σας πω τι μου συνέβη. Μετά καλείστε εσείς να πιστέψετε η όχι το όλο θέμα. Αυτό το καλοκαίρι ήταν το πιο βαρετό της ζωής μου, έτσι λοιπόν μια μέρα αποφάσισα να πάω βόλτα στο βουνό. Μάζεψα τα πραγματάκια μου, πήρα το κολατσιό μου και το νεράκι και άρχισα το μικρό μου ταξιδάκι. Όλο το πρωί ήταν μια χαρά, έκανα της βόλτες μου, μελέτησα τη χλωρίδα και την πανίδα του μέρους, έφαγα τα κολατσιά μου και έπαιξα λιγάκι (κάτι κουλά που κάνω όταν είμαι μόνη μου). Όμως αυτό που δεν υπολόγιζα ήταν ότι θα έρθει η νύχτα. Και βράδιασε, με εμένα στο βουνό ολομόναχη μέσα στο «δασός» ( δεν είναι και πολύ πυκνό). Σαν καλό προσκοπάκι που είμαι έβγαλα και εγώ την πυξίδα μου για να δω από που θα με βγάλει στην λεωφόρο για να ειδοποιήσω τους δικούς μου να έρθουν να με πάρουν. Η πυξίδα όμως έδειχνε τρελά, έτσι και εγώ σκέφτηκα ότι χάλασε, έβγαλα λοιπόν το κινητό μου για να πάρω τους γονείς μου τηλέφωνο. Εκεί που τους καλούσα ήταν σαν να κόπηκε η γραμμή και άκουσα μέσα από το τηλέφωνο 2 φωνές. Η μια μου έλεγε συνεχόμενα: «Αυτή θα είναι η τελευταία σου φορά που θα κάνεις κάτι σαν αυτό», το κατάλαβα μετά από πολλές φόρες γιατί το άκουγα σαν κάποιος να ξεψυχίζει , η άλλη φωνή μου έλεγε: «Τρέξε να σωθείς από το παρόν σου , για να βρεις το μέλλον σου», με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και η πρώτη, και οι 2 την ίδια ακριβώς στιγμή. Όταν κατάλαβα τι μου έλεγαν, κοίταξα την οθόνη του κινητού για να δω μήπως πήρα λάθος αριθμό και αντί για αυτό είδα 2 πρόσωπα νεκρών. Είχα μείνει κόκαλο και καθόμουν και τα κοίταζα όταν ξαφνικά το ένα έβγαλε απότομα το χέρι του και με έπιασε από το χέρι (ακόμα έχω τα σημάδια σαν κάψιμο), μετά από αυτό πέταξα κάτω το κινητό και έκανα 2 βήματα προς τα πίσω. Ξαφνικά τα 2 αυτά πρόσωπα εμφανίστηκαν μπροστά μου με ολόκληρα το σώμα τους, το ένα από τα 2 μου είπε: «ακόλουθα το μέλλον και άσε πίσω το παρελθόν σου», δεν πολύ καταλάβαινα τι εννοούσε αλλά τα ακολούθησα από πίσω. Σε λίγα λεπτά ήμασταν σε ένα ξέφωτο το όποιο ήταν ηλιόλουστο από το φως του φεγγαριού, στο όποιο εντόπισα μια λίμνη. Τα 2 πρόσωπα πήγαν μέχρι μέσα στο πιο βαθύ σημείο της λίμνης. Στο φως του φεγγαριού κατάλαβα ότι η υλη τους δεν υπήρχε γιατί ήταν σαν να είχαν εισβολές σήματος όπως η τηλεόραση όταν δεν πιάνει καλά το σήμα. Τότε το ένα από τα 2, το πρώτο που μου μίλησε αρχικά, με κοίταξε και ύστερα μου είπε: «Κάνε κάτι για μας και θα είμαστε μαζί σου στο παρελθόν και στο μέλλον σου», μόνο που αυτήν την φορά το άκουσα πεντακάθαρα, χωρίς να είμαι σίγουρη τι εννοούσε. Και τι έκανα, βούτηξα στην λίμνη και είδα 2 άτομα στον πάτο, βγαίνοντας από την λίμνη, έκοψα 2 λουλούδια και τα πέταξα μέσα και ύστερα ψιθύρισα: «ελπίζω να είστε καλά από δω και στο εξής». Ύστερα από 5-6 λεπτά έπιασα το κινητό μου και τηλεφώνησα στους γονείς μου. Οι δικοί μου σοκαρίστηκαν που με είδαν παπί και με ρώτησαν τι συνέβη, εγώ τους είπα ένα ψεματάκι σχετικά με μια μεγάλη λακκούβα με νερό στην οποία έπεσα μέσα. Εκείνοι δεν το ξέρουν και εγώ ακόμα αναρωτιέμαι τι να εννοούσε το πνεύμα όταν μου είπε ότι θα βρίσκονται μαζί μου στο παρελθόν και μέλλον.

Μακάβρια: Ο Τρελός Παπάς.


Θα σας πω μια ιστορία που την λένε στο χωριό που μένω. Υπάρχει ένα μισογκρεμισμένο σπιτάκι παράλληλα της πλατειάς του χωριού. Εκεί τα παιδιά μου είπαν μια ιστορία που τους την είπε ένας κύριος μια μέρα. Κάποτε πριν από πολλά χρόνια σε αυτό το σπίτι ζούσε ένας παπάς, ο πάτερ Χρυσόστομος (αν δεν κάνω λάθος). Αυτός έψελνε το Πάσχα την λειτουργία, μοίραζε την θεια κοινωνία και τον ήξεραν όλοι. Όλα κυλούσαν ωραία μέχρι που σιγά σιγά άρχισε να γίνεται αντιπαθητικός σε σημείο που δεν τον συμπαθούσε κάνεις. Τα πράγματα δυσκόλευαν. Ο πάπας άρχισε να τρελαίνετε. Μέχρι που μια μέρα των βρήκαν νεκρό στο σπίτι του. Μια μέρα μετά ένας φτωχός μπήκε από το παραθυράκι της αποθήκης του σπιτιού για να κλέψει πράγματα που είχε ο πάπας. Και αυτόν τον κακομοίρη τον βρήκαν λιπόθυμο. Όταν τον είδαν οι γιατροί τον ρώτησαν αν θυμάται πως το έπαθε αυτό και τους απάντησε: «όταν πήγα να βγω από την πόρτα αντίκρισα έναν σκύλο να μου γαβγίζει και από τύχη γυρνώ και βλέπω πίσω μου τον πάτερ. Αυτά θυμάμαι μόνο». Κάνεις δεν τον πίστεψε βεβαίως. Αλλά αποδείχτηκε ότι όσα είπε ο φτωχός ήταν αλήθεια γιατί ένα βράδυ μια μικρή πλησίασε με την μητέρα της το σπίτι και κάτι έγινε (κάνεις δεν έμαθε ποτέ τι ακριβώς) και η μητέρα από την τρομάρα της πέθανε αλλά η μικρή φοβήθηκε και άρχισε να τρέχει. Τελικά μάθαμε ότι το κοριτσάκι που σώθηκε εκείνο το βράδυ από το τρέξιμο ήταν η γιαγιά αυτού που μας είπε την ιστορία.

Τρελοί: Ο Κλόουν.


Μερικά χρόνια πριν ένας πατέρας και μια μητέρα αποφάσισαν πως χρειάζονταν ένα διάλειμμα, για αυτό αποφάσισαν να πάνε μια βόλτα στην πόλη. Κάλεσαν λοιπόν τη babysitter που εμπιστεύονταν περισσότερο. Όταν ήρθε τα δυο παιδιά είχαν ήδη κοιμηθεί. Έκατσε και σιγουρεύτηκε ότι όλα ήταν εντάξει. Αργότερα εκείνη τη νύχτα, η babysitter βαρέθηκε και ήθελε να δει τηλεόραση, δεν μπορούσε όμως στο σαλόνι γιατί δεν υπήρχε κεραία (οι γονείς δεν ήθελαν τα παιδιά τους να βλέπουν συνέχεια σκουπίδια). Τους πήρε λοιπόν τηλέφωνο και τους ρώτησε αν θα μπορούσε να δει τηλεόραση στο δωμάτιό τους και αυτοί είπαν εντάξει. Τους ρώτησε αν θα μπορούσε επίσης να καλύψει τον μεγάλο ψεύτικο κλόουν που είχαν στο δωμάτιό τους επειδή την έκανε νευρική. Η γραμμή ήταν σιωπηλή για μια στιγμή και μετά ο πατέρας (ο οποίος μιλούσε στη babysitter εκείνη την ώρα) είπε, «πάρε τα παιδιά και φύγετε από το σπίτι, θα πάρουμε την αστυνομία, δεν έχουμε κανένα κλόουν στο δωμάτιό μας!». Τα παιδία και η babysitter δολοφονήθηκαν εκείνη τη νύχτα από το κλόουν. Η αστυνομία βρήκε ότι ο κλόουν ήταν δολοφόνος που είχε δραπετεύσει από την φυλακή.

Μακάβρια: Η Ακέφαλη Κούκλα.


Σε ένα χωριό της Αρκαδίας, υπάρχει ένα εγκαταλειμμένο σπίτι (φωτογραφία), για το οποίο λέγονται πολλά. Λέγεται ότι έχει χτιστεί πάνω σε ρέμα, και έτσι, όταν βρέχει, το υπόγειο του πλημμυρίζει. Από το δρόμο, μπορεί κάνεις να δει μέσα στο υπόγειο, από ένα μικρό παραθυράκι που υπάρχει. Πριν αρκετά χρόνια, γύρω στο 1940, τότε που οι άνδρες έλειπαν στον πόλεμο, ιδίως στα χωριά, στα σπίτια υπήρχαν μονό γυναίκες. Στο συγκεκριμένο σπίτι, ζούσε η γιαγιά μαζί με την 9χρονη εγγονή της, καθώς η μητέρα του μικρού κοριτσιού απεβίωσε κατά τη διάρκεια της γέννας. Μια βροχερή μέρα που έμοιαζε με όλες τις άλλες, η γιαγιά έχοντας ετοιμάσει το βραδινό φαγητό, φώναζε στην εγγονή της να κατέβει για να φάει. Δεν έπαιρνε απάντηση, κι έτσι ανέβηκε να την ψάξει για να δει που είναι. Πήγε στο δωμάτιο της, και βρήκε στην μέση του κρεβατιού, ξαπλωμένη την αγαπημένη κούκλα της μικρής αποκεφαλισμένη! Τότε η γιαγιά πανικοβλήθηκε, και άρχισε να ψάχνει επίμονα να την βρει σε ολόκληρο το σπίτι! Δεν την βρήκε πουθενά στο σπίτι και έτσι πήγε να ψάξει και στο υπόγειο. Το θέαμα που αντίκρισε καθώς άνοιξε την πόρτα του υπόγειου ήταν κάτι παραπάνω από ανατριχιαστικό. Το υπόγειο ήταν πλημμυρισμένο, και στον απέναντι τοίχο ήταν σχεδιασμένη με αίμα μια πεντάλφα, και στο κέντρο της υπήρχε σταυρωμένο το σώμα της αγαπημένης της 9χρονης εγγονούλας… χωρίς το κεφάλι!

Μακάβρια: Η Εκδίκηση Του Γέρου.


Ήταν ένα κρύο βράδυ του χειμώνα, οι στάλες της βροχής έσκιζαν την παγωμένη ατμόσφαιρα σε εκείνο το χωριό. Ένας γέρος, γύρω 70 χρονών, ήταν σχεδόν αποκομμένος από τον κόσμο, έμενε έξω από το χωριό σε ένα πέτρινο σπίτι! Δεν μίλαγε σχεδόν με κανένα από το χωριό, ήταν τσακωμένος με όλους τους συγγενείς του γιατί κανένας δεν τον υπολόγιζε και τον είχαν όλοι ξεχασμένο. Η μόνη του συντροφιά ήταν ένα γέρικο σκυλί. Αυτό το σκυλί λοιπόν ήρθε κάποτε ο καιρός και πέθανε όχι όμως από γεράματα αλλά από τριμμένο γυαλί. Κάποιος το είχε σκοτώσει. Δυο παιδιά τα οποία αργότερα το πλήρωσαν με τον ίδιο τρόπο! Όταν ο γέρος το επόμενο πρωί κατάλαβε τι είχε γίνει έθαψε το σκυλί έξω από το σπίτι και από τότε δεν τον ξαναείδε κανείς. Μετά από καιρό κάποιοι αποφάσισαν να ψάξουν να τον βρουν γιατί τους χρώσταγε. Πήγαν σπίτι του και ανοίγοντας την πόρτα αντίκρισαν ένα λιωμένο κορμί κρεμασμένο. Βρισκόταν έτσι για τρεις μήνες. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και είπαν πως μόλις άνοιξαν την πόρτα ακούστηκε ένα δυνατό σφύριγμα και το σπίτι ήταν σαν να έγινε σεισμός. Αφού πήραν το πτώμα, το έκαψαν γιατί ο παπάς δεν δέχτηκε να τον θάψει επειδή αυτοκτόνησε. Οι συγγενείς του ούτε που ενδιαφέρθηκαν και κανείς δεν παραπονέθηκε που τον έκαψαν. Μετά από τέσσερα χρόνια λοιπόν, ξεκινάνε τα παράξενα γεγονότα. Όλοι σχεδόν οι κοντινοί του συγγενείς πέθαναν από ατυχήματα, από αυτοκτονία τα δυο του αδέλφια και από υψηλό πυρετό η αδελφή του το ’89. Ο θάνατός τους ήταν ακαριαίος, όχι όμως και των δυο παιδιών που σκότωσαν το σκυλί. Αυτά πέθαναν από αφόρητους πόνους και στη νεκροψία βρήκαν τριμμένο γυαλί στο στομάχι τους. Η ψυχή του λένε πως ακόμα περιφέρεται και κάθε βράδυ μαζεύονται όλα τα αδέσποτα σε εκείνο το σπίτι και ουρλιάζουν όλο το βράδυ. Αυτή η ιστορία ήταν αληθινή και το άτομο λεγόταν Φράγκος Δημήτρης. Αυτοκτόνησε 73 ετών.

Φαντάσματα: Λευκή Φιγούρα Στο Πάρκο.


Ήταν βράδυ. Κοντά στο σπίτι μου υπάρχει ένα τεράστιο πάρκο και τις καλοκαιρινές βραδιές πολλά παιδιά μαζεύονται εκεί και κάθονται. Έτσι λοιπόν ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα, μη με ρωτήσετε ώρα, ήταν σίγουρα μετά τις 9, είχε νυχτώσει μα την ακριβή ώρα δε μπορώ να την γνωρίζω γιατί πολύ απλά δεν ήμουν εκεί. Μια παρέα σαν όλες τις άλλες είχε καθίσει κάπως πιο απόμερα από τις υπόλοιπες. Ήταν η παρέα της κολλητής μου. Δίπλα από το παγκάκι τους υπήρχε μόνο μια λάμπα αλλά από εκείνο το σημείο και προς τα πάνω το μόνο που έβλεπες ήταν δέντρα και σκοτάδι. Εκεί λοιπόν συνέβη κάτι το ανεξήγητο. Τα παιδιά της παρέας εκείνης ορκίζονται ότι μια λευκή φιγούρα ξεπρόβαλε αργά κάπου ανάμεσα στα δέντρα. Άρχισαν να φοβούνται και έτσι έφυγαν αμέσως μα η φιγούρα έμεινε εκεί απόκοσμη και αχνή όπως μου περιέγραψαν. Φυσικά δε φαντάζομαι να με έχετε για άνθρωπο που δεν είμαι περίεργος. Έμαθα όσα μπορούσα για το πάρκο. Και το σημαντικό είναι ότι ήταν κάποτε φυλάκιο. Πήγα σε εκείνο το σημείο παρότι ήταν σκοτεινά μα τίποτα. Οπότε μάλλον όλα αυτά ήταν ένα γλυκό παραμυθάκι η το φάντασμα δε με συμπάθησε. Πάντως ήταν διασκεδαστικό, δεν μπορώ να πω.

Στοιχειωμένα Σπίτια: Ταραχοποιό Πνεύμα;


Πέρσι το καλοκαίρι ήμουν στο σπίτι της μέχρι τότε κολλητής μου το οποίο η ίδια έλεγε πάντα ότι κάτι έχει γιατί την τρόμαζε και ποτέ δεν κοιμόταν άνετα εκεί. Όταν δε έλειπε ο αδελφός της από το δωμάτιο τους δεν κοιμόταν καθόλου! Μου έλεγε λοιπόν διάφορα πράγματα που της είχαν συμβεί εκεί μέσα και φυσικά ποτέ δεν της έδωσα σημασία. Δεν πιστεύω ιδιαίτερα σε αυτά παρόλο που μου αρέσουν τέτοιες ιστορίες. Είχα κοιμηθεί αρκετές φόρες εκεί και ποτέ δεν είχα πρόβλημα ή ένιωσα κάτι παράξενο όποτε αυτό με έκανε ακόμη πιο δύσπιστη στα όσα έλεγε. Εκείνη έλεγε ότι έφταιγε το ότι πάντα όταν κοιμάμαι εκεί είναι και οι γονείς της ενώ αυτά συμβαίνουν όταν εκείνοι λείπουν. Πέρσι λοιπόν όσο έλειπαν οι δικοί της διακοπές είχαμε πάει εγώ, η κολλητή μου και ο ξάδελφος αυτής της φίλης μου που είχε το σπίτι να κοιμηθούμε μαζί της για να μην φοβάται. Έρχεται λοιπόν η ώρα να ξαπλώσουμε και χωριζόμαστε. Πάω εγώ με τον ξάδελφο της να κοιμηθούμε στο ένα δωμάτιο σαν ζευγάρι που είμαστε και εκείνη πάει με την κολλητή μου στο άλλο. Δεν είχαν ύπνο όμως και έβαλαν μια ταινία. Σε κάποια στιγμή μας φωνάζουν να πάμε δίπλα. Μας ρώτησαν λοιπόν αν μιλήσαμε καθολου η τρομάξαμε με κάτι και κάναμε θόρυβο. Τους λέμε πως όχι και ότι ήδη είχαμε μισοκοιμηθεί. Μας κοιτάξανε λοιπόν τρομαγμένες και μας λένε ότι όσο έβλεπαν την ταινία η Μαργαρίτα άκουσε ένα πνιχτό ουρλιαχτό σαν να τρόμαξε η Γεωργία. Δεν έδωσε σημασία αλλά λίγο αργότερα την ρώτησε από περιέργεια τι την είχε τρομάξει γιατί δεν είχε κάποια τέτοια σκηνή εκείνη την ώρα. Τότε η Γεωργία της είπε ότι δεν είχε κάνει τίποτα και ότι και εκείνη το είχε ακούσει δίπλα στο αυτί της αλλά νόμιζε ότι ήταν η Μαργαρίτα. Και οι δυο συμφωνούσαν ότι η κραυγή ήταν γυναικεία αλλά την άκουσαν από διαφορετική κατεύθυνση, και μετά άκουσαν βήματα πάνω στο ξύλο. Όταν τους είπαμε ότι δεν είχαμε περπατήσει καθολου ούτε είχαμε κάνει κάποιο ήχο φρίκαραν. Ειδικά η Μαργαρίτα πήγε στο σαλόνι και δεν έλεγε να γυρίσει στο δωμάτιο. Εγώ με τον ξάδελφο της πήγαμε πάλι να κοιμηθούμε γιατί αν και ψιλοτρομάξαμε με μια 2η σκέψη μας φάνηκε χαζό όλο αυτό. Τότε άκουσα και εγώ το καλοριφέρ να κάνει έναν παράξενο θόρυβο σαν να προσπαθεί να ανάψει. Το θέμα είναι ότι ήταν Αύγουστος και δεν υπήρχε περίπτωση να το άνοιξε κάποιος. Τέλος πάντων, υπέθεσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τους σωλήνες αλλά παρόλα αυτά πήγα και εγώ στο σαλόνι με τις άλλες γιατί δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Λίγο πιο μετά ακούστηκε ένας τρομερός θόρυβος από το μπαλκόνι σαν να έπεσαν τα πράγματα που υπήρχαν αλλά όταν βγήκαμε έξω τίποτα δεν είχε μετακινηθεί, ούτε στα υπόλοιπα μπαλκόνια που μπορούσαμε να διακρίνουμε. Σε κάποια στιγμή όταν άρχισε να ξημερώνει οι άλλοι πήγαν για ύπνο αλλά εμένα ο δικός μου είχε φύγει για τα καλά και κάθισα στον υπολογιστή. Λίγο πιο μετά πείνασα και πήγα στην κουζίνα να βράσω αυγά για να φάω γιατί η ανεπρόκοπη φίλη μου δεν είχε τίποτα άλλο στο ψυγείο της. Περιττό να σας πω ότι αυτά τα αυγά δεν έβρασαν ποτέ, όσες φόρες και να πήγα να τα τσεκάρω το μάτι ήταν κλειστό παρόλο που ήμουν 100% σίγουρη ότι κάθε φορά το έβαζα στο τέρμα. Το έκανα και το ξανάκανα ώσπου βαρέθηκα να προσπαθώ. Πήγα και εγώ μέσα να κοιμηθώ και μετά από μερικές ώρες χτύπησε το ξυπνητήρι που είχε βάλει ο φίλος μου για να πάει στη δουλεία. Πριν φύγει μου έδωσε ένα φιλί και μου είπε ευχαριστώ που τον σήκωσα εγκαίρως γιατί εκείνος δεν άκουσε το ξυπνητήρι. Το θέμα είναι ότι ΟΥΤΕ ΕΓΩ το είχα ακούσει παρά μονό την 3η φορά της επανάληψης και αφού ο ίδιος είχε ήδη σηκωθεί δεν του ψιθύρισα ποτέ «ώρα να σηκωθείς αγάπη μου» όπως νόμιζε ότι έκανα! Πάντως ότι και αν έγινε εκείνο το βράδυ και έγιναν κι άλλα, όλα προσπαθώ να τα εξηγήσω με την λογική γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι όντως υπήρχε και κάποιος άλλος στο σπίτι εκτός από εμάς.

Αρέσει σε %d bloggers: