Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2011

Τρόμου: Οι Νεράιδες Θα Σου Πάρουν Την Ομιλία.


Ωραία. Επειδή άρχισα να ενδιαφέρομαι τρελά για αυτό το site, αποφάσισα να ρωτήσω συγγενείς για καμία περιπέτειά τους. Έτσι ρώτησα ένα θείο μου εδώ στο χωριό μου (Αντικάλαμος, βρίσκεται στην Καλαμάτα) ο οποίος είχε ζήσει έναν γνωστό «μύθο» σε αυτή την περιοχή που αποδείχθηκε τελικά αλήθεια. Πρόκειται για τον μύθο της νεράιδας. Ήταν πολύ μικρός σε ηλικία τότε, γύρω στα 14-15. Γύριζε τα πρόβατα πίσω στο σπίτι, το οποίο δίπλα έχει ένα ρέμα. Στο στενό λοιπόν αυτό, καθώς πέρναγε είδε μία λευκή παρουσία να περνάει από μπροστά του. Θεώρησε αρχικά ότι ήταν κάποιο πρόβατο αλλά από περιέργεια θέλησε να το τσεκάρει. Είχε απομακρυνθεί όμως αρκετά και το μόνο που κατάφερε να δει ήταν μια νεαρή κοπέλα, ντυμένη στα λευκά που σχετικά «έλαμπε»! Έμεινε άφωνος πράγμα σωστό διότι λένε πως άμα δεις νεράιδα εδώ λένε πως μπορεί να σου πάρει την μιλιά εάν φωνάξεις και δεν μπορείς να προφέρεις λέξη μετά! Μάλιστα υπάρχει ένας γέρος εδώ τον οποίο βλέπω κάθε φορά έξω μαζί με τους φίλους μου ο οποίος δεν μιλάει καθόλου. Μοιάζει να είναι χαμένος στο κόσμο του και το μόνο που κάνει άμα του μιλήσεις είναι να σε χαιρετίσει με ένα απαλό χαμόγελο στο πρόσωπό του. Έχασε την ομιλία του πριν πολλά χρόνια και για αυτό η γυναίκα του τον χώρισε. Λένε πως είδε κάποια νεράιδα και έτσι έχασε την ομιλία του. Πραγματικά όσα χρόνια έρχομαι σε αυτό το χωριό δεν έχω δει τίποτα αλλά δεν έτυχε να το εξερευνήσω και με τους φίλους μου!

Στοιχειωμένα Σπίτια: Ο Παππούς Στο Παράθυρο.


Γεια σας! Είμαι ο Αλέξανδρος και θα σας διηγηθώ μια ιστορία που συνέβη στο χωριό μου στον Αντικάλαμο..! Οκ δε περιμένω να με πιστέψετε με το δίκιο σας αλλά πραγματικά συνέβη. Βράδυ καλοκαιριού τριγυρνούσα στο χωριό με τα δύο ξαδέλφια μου καβάλα στα ποδήλατά μας. Υπάρχουν πολλά δρομάκια εδώ αλλά επιλέγουμε συνήθως το πιο μακρινό για να απολαμβάνουμε την βόλτα μας. Στο δρόμο λοιπόν αυτό, υπάρχει ένα παλιό σπίτι το οποίο δεν κατοικείται πια. Εκεί λοιπόν μας τράβηξε την προσοχή το φως του δήμου το οποίο άρχισε να αναβοσβήνει. Δεν έδωσα τελικά πολλή σημασία όσο τα δύο ξαδέλφια μου. Τους είπα πως έπρεπε να φύγουμε γιατί είχαμε αργήσει. Εκείνη την στιγμή είδα μια παράξενη φιγούρα στο εσωτερικό του σπιτιού από το παράθυρο. Θεώρησα ότι θα ναι κάποιος που θα θέλει να μας τρομάξει και νομίζω πως τα χε καταφέρει. Δεν φαινόταν όμως να βγαίνει προς τα εμάς αλλά συνέχιζε να στέκεται εκεί. Όμως δεν ήταν αυτό που με τρόμαξε τόσο. Φαινόταν να είναι μια φιγούρα ενός ηλικιωμένου πράγμα αρκετά παράξενο για κάποιον σε τέτοια ηλικία. Ακούστηκε ένας κρότος από το εσωτερικό του σπιτιού. Τα πράγματα φαινόντουσαν λίγο παρατραβηγμένα και εκείνη την στιγμή φώναξα «Έλα φίλε ξεκόλλα δεν είναι αστείο». Η φιγούρα εξαφανίστηκε μπροστά στα μάτια μας και μια πόρτα χτύπησε δυνατά. Ανεβήκαμε στα ποδήλατά μας και φύγαμε τρομοκρατημένοι αμέσως. Το ίδιο βράδυ ρωτήσαμε τους παππούδες μας για αυτό το σπίτι. Μας είπανε για ένα ηλικιωμένο άνδρα ο οποίος δεν ήταν πολύ φιλικός και έμενε για πολύ καιρό μόνος του. Έχασε την ζωή του στο ίδιο του το σπίτι. Η αιτία λένε πως δεν είναι σίγουρη. Μερικοί λένε από καρκίνο άλλοι από καρδιά και άλλοι ότι αυτοκτόνησε. Ρώτησα το όνομά του και το ψάξαμε με τα παιδιά στο νεκροταφείο την άλλη μέρα. Αφού βρήκαμε τον τάφο του είδαμε την ημερομηνία να λέει: 5/4/1920 και εκείνο το βράδυ είχαμε 5/4/2010. Σύμπτωση; Και εγώ αυτό θέλω να πιστεύω. Η εμπειρία πάντως μας έχει μείνει αξέχαστη.

Φαντάσματα: Μας Έδειχνε Με Το Χέρι.


Ένα καλοκαίρι πήγαν 2 φοιτήτριες για διακοπές και έμειναν μόνες τους σε ένα πολύ μεγάλο σπίτι που τους παραχώρησε για λίγες μέρες ένας φίλος του πατέρα μιας από τις δυο φοιτήτριες. Το σπίτι αυτό ήταν πολύ παλιό, αρχοντικό και βρισκόταν σε ένα δάσος. Γύρω δεν υπήρχαν σπίτια παρά μόνο μια παλιά εγκαταλελειμμένη εκκλησία και μια λίμνη κάπου εκεί κοντά. Το σπίτι είχε πάρα πολλά δωμάτια. Την πρώτη μάλιστα μέρα συνέβηκε και στις δυο κάτι πολύ παράξενο αργά το βράδυ λίγο μετά από όταν ξάπλωσαν στο κρεβάτι σε ξεχωριστά δωμάτια που είχαν μεγάλη απόσταση. Ακούστε λοιπόν. Το βράδυ ανεβαίνουν στα υπνοδωμάτια τους που φωτίζονταν λιγάκι από το φως της σελήνης και των αστεριών που έμπαινε από το παράθυρο. Γύρω στις 1 το βράδυ ενώ ήταν ξαπλωμένη η μια από τις δυο φοιτήτριες και ήταν έτοιμη να κοιμηθεί συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι η πόρτα την οποία είχε κλείσει ήταν λίγο ανοιχτή και βλέπει μια ανθρώπινη μορφή μπροστά της να την δείχνει με το χέρι. Το βλέμμα του ήταν το πιο σκληρό που είχε δει ποτέ, σαν διάβολος και μάτια μαύρα, μακρύ μαλλί και μακρύ μούσι, ντυμένος στα μαύρα. Η φοιτήτρια κοκάλωσε, δεν τολμούσε να κουνηθεί από τον φόβο της, ήταν τόσο αληθινό που αδυνατούσε να πιστέψει ότι ήταν παραίσθηση. Κράτησε πολύ λίγα δευτερόλεπτα, η μορφή χάθηκε αστραπιαία. Την άλλη μέρα σηκώνεται και ετοιμάζεται να πει στην φίλη της την εμπειρία της. Το συγκλονιστικό ήταν ότι δεν πρόλαβε να την πει διότι την πρόλαβε η φίλη της που της είπε ακριβώς την ίδια εμπειρία ΠΟΥ ΒΙΩΣΕ ΚΑΙ ΑΥΤΗ. Με τις ίδιες λεπτομέρειες. Είδε την ίδια μορφή. Απίστευτο!!! Η δεύτερη δεν πίστεψε αρχικά την πρώτη λέγοντας ότι την δουλεύει αλλά μετά από πολύ ώρα συζήτησης και πολλούς όρκους στην ζωή αγαπημένων πρόσωπων πίστεψε η δεύτερη την πρώτη.

Τρελοί: Ο Δολοφόνος – «Γιαγιά».


Αληθινή ιστορία που συνέβη σε γνωστή μου. Ήταν κάποτε μια γυναίκα που γύριζε από την δουλειά της και πήγε στο παρκινγκ όπου είχε αφήσει το αμάξι της. Εκεί είδε να την περιμένει μια γριούλα έξω από το αμάξι. Η γριά την ρώτησε που πήγαινε και η κοπέλα απάντησε στην Κηφισιά. Η γριούλα είπε πως πήγαινε και αυτή εκεί και αν μπορούσε να την πάρει μαζί της. Εκείνη συμφώνησε. Στη διαδρομή η γυναίκα έστρεψε το κεφάλι της και έκπληκτη είδε το χέρι της γριάς να μοιάζει με αντρικό επειδή είχε τρίχες. Συνέχισε να οδηγάει και από τον καθρέφτη κοίταξε καλύτερα την γριά και είδε πως κάτω από την μαντίλα της ήταν αντρικό πρόσωπο. Λίγα μέτρα πιο κάτω υπήρχε ένα φανάρι. Η γυναίκα κατατρομαγμένη έπεσε επίτηδες πάνω στον μπροστινό της και κατέβηκε γρήγορα από το αμάξι να καλέσει την αστυνομία. Μόλις είχε φτάσει η αστυνομία η γριά είχε εξαφανιστεί. Στον έλεγχο του αμαξιού οι αστυνομικοί βρήκαν στο μπροστινό κάθισμα ένα μαχαίρι και στο πορτ μπαγκάζ ένα τσεκούρι. Η γριά τελικά ήταν δολοφόνος τον οποίο έψαχνε η αστυνομία καιρό.

Τρόμου: Ο Διάολος Ή Απλώς Ένας Τρελός;


Ακούστε και μια άλλη λίγο εξωπραγματική αλλά ωστόσο καλή και νομίζω τρομακτική. Μου είπαν πως είναι αληθινή αλλά τα συμπεράσματα δικά σας. Λοιπόν το σκηνικό διαδραματίζεται σε ένα χωριό της Ελλάδας κάπου στην 10ετία του 60. Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος και μία οικογένεια που αποτελούνταν από τρία άτομα (μητέρα, πατέρας και γιος περίπου στα 15-16) ετοιμάζονταν να αλλάξει τον χρόνο. Λίγο πριν την αλλαγή η μητέρα λέει να κατέβει στο υπόγειο για να φέρει την βασιλόπιτα, κατεβαίνοντας τις σκάλες, στο τελευταίο και μεγαλύτερο σκαλί λόγω του παγετού που επικρατούσε εκείνες τις ημέρες γλιστρά και πέφτει σπάζοντας μάλλον το ένα της πόδι. Έτσι πατέρας και ο γιος αποφασίζουν να την πάνε στο νοσοκομείο το οποίο είχε ξεκινήσει να λειτουργεί (θεωρητικά) μία ημέρα πριν, το οποίο όμως λόγω της ημέρας και λόγω της μη πρόσληψης του αναλόγου προσωπικού παρέμενε κλειστό και έρημο. Οι άντρες της οικογένειας ανάλαβαν να κουβαλήσουν την τραυματισμένη γυναίκα από τους 2 ώμους, φτάνοντας στο νοσοκομείο κατάλαβαν την κατάσταση που επικρατούσε από το σκοτάδι που υπήρχε αλλά η μητέρα επέμενε να ψάξουν μήπως υπάρχει κάποιος γιατρός. Έτσι πέρασαν την γυάλινη πόρτα και άρχιζαν να διασχίζουν τον μακρύ μισοσκότεινο διάδρομο του νοσοκομείου μπαίνοντας στους θαλάμους για να βρουν γιατρό. Ανέβηκαν στον 2 όροφο τίποτα, στον τρίτο πάλι τίποτα έτσι αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω, Καθώς περπατούσαν αργά συς διαδρόμους άκουγαν ένα σταθερό τακ τακ τακ σαν βήματα πίσω τους. Στην αρχή ήταν τόσο σιγανό που δεν έδωσαν σημασία, στην συνέχεια όμως καθώς κατέβαιναν τους ορόφους άκουγαν πιο δυνατά και ενώ είχαν φτάσει στο ισόγειο αρκετά μέτρα πριν την έξοδο οι ήχοι αυτοί ήταν πολύ δυνατοί και κατάλαβαν ότι κάτι τους ακλουθούσε. Ο πατέρας αποφάσισε να γυρίσει να κοιτάξει. Μετά είπε ήρεμα, αλλά φοβισμένα στους δικούς του να ανοίξουν το βήμα τους. Όταν το έκαναν αυτό τα βήματα ακουγόταν πιο δυνατά, ο πατέρας γυρνά, βλέπει και στην συνέχεια η οικογένεια τρέχει πιο γρήγορα (όσο γρήγορα μπορούσε με την τραυματισμένη μητέρα) και όσο αυτοί έτρεχαν τόσο και αυτός που τους ακλουθούσε άνοιγε το βήμα του. Λίγο πριν την έξοδο ένιωθαν σχεδόν την ανάσα αυτού που τους κυνηγούσε, και τελικά μόλις που πρόλαβαν να βγουν από το νοσοκομείο και να κλείσουν την πόρτα σωτήρια. Τελικά αυτό που τους κυνηγούσε ήταν ένα απομεινάρι από την προηγούμενη χρήση του νοσοκομείου αυτού που ήταν ψυχιατρική κλινική, ήταν ένας άνθρωπος που είχε πόδια ζώου (δεν ξέρω αν ήταν αληθινά ή ψεύτικα) και κάτι σαν κέρατα που επίσης δεν ξέρω αν ήταν αληθινά ή όχι.

Φαντάσματα: Το Κοριτσάκι Στην Σκοπιά.


Διαβάστε και μια άλλη, έχει να κάνει με φαντάρο και σκοπιά. Λένε επίσης ότι είναι αληθινή. Ήταν λοιπόν ένας νεαρός φαντάρος ο οποίος ήταν φρικαρισμένος στην ιδέα της σκοπιάς. Όταν ήρθε η ώρα να φυλάξει σκοπιά προσπάθησε να τα αποβάλλει όλα από μέσα του και να πάει. Όταν πήγε, του ανατέθηκε να περιπολεί μια περιοχή 50-60 μέτρα. Να σημειωθεί ότι ήταν σε μια περιοχή όπου ήταν πολύ έρημα και ειδικά βράδυ ο καθένας θα φοβόταν να βρίσκεται εκεί. Καθώς περνούσε η ώρα άκουγε μια παιδική και χαρούμενη μελωδία, στην αρχή πολύ σιγά ίσα να σπάει την νεκρική σιγή. Μετά από λίγη ώρα η ευτυχή μελώδια γινόταν όλο και πιο δυνατή. Όπως είναι φυσικό ο φαντάρος τα έχασε αλλά προσπάθησε να κρατήσει την ψυχραιμία του. Λίγο αργότερα σταμάτησε η μελωδία και μετά από λίγη ώρα καθώς έκανε τα βήματα της σκοπιάς σε έναν κάθετο δρόμο, στα αριστερά του διέκρινε μια φιγούρα, με όλη του την δύναμη φώναξε αλτ τις ει. Προχωρώντας προς το μέρος της αντιλήφθη ότι ήταν ένα μικρό κοριτσάκι γύρω στα 5, ήταν γυρισμένο σε θέση προφίλ και τα ξανθά μαλλιά της κάλυπταν το πρόσωπο της. Μόλις κατάλαβε ότι ήταν μικρή κατέβασε το όπλο, και άρχισε να ρωτάει με όμορφο τρόπο τη μικρή, »κοριτσάκι τι δουλεία έχεις εσύ εδώ τέτοια ώρα, μήπως έχεις χαθεί;». Το παιδί δεν απαντούσε, αυτός συνέχισε να ρωτάει χωρίς ωστόσο να παίρνει κάποια απάντηση. Λίγο αργότερα η μικρή μετά από μια ακόμα ερώτηση γύρισε το κεφάλι της το οποίο είχε κατακόκκινα και πρησμένα μάτια και το πρόσωπο της ήταν σαν σαπισμένο. Ο φαντάρος αυτός όπως είναι αναμενόμενο τα έχασε και από το σοκ δεν ξαναμίλησε ποτέ, και είναι κλεισμένος σε ψυχιατρείο.

Τρόμου: Ο Διάολος Έσκασε Από Το Κακό Του.


Λοιπόν ακούστε μια ιστορία που μου την είπαν στην κατασκήνωση πριν λίγα χρόνια. Λένε πως είναι αληθινή. Ήταν μια φορά ένας, ο οποίος περπατούσε σε έναν δρόμο αμέριμνος. Κάποια στιγμή μπαίνει σε ένα στενό σοκάκι, με λίγο φωτισμό και η απόσταση μεταξύ των δυο τοίχων γύρω στα 2 μέτρα. Ενώ προχωρούσε ένιωσε λίγο πίσω του μια κινητικότητα η οποία καθώς προχωρούσε γινόταν εντονότερη. Αυτός στην αρχή δεν πολύ έδωσε σημασία, όσο προχωρούσε όμως ένιωθε αυτήν την παρουσία εντονότερη. Λίγο αργότερα είδε με την άκρη του ματιού του ότι ήταν κάτι σα σκιά που πηδούσε από τοίχο σε τοίχο και όλο τον πλησίαζε. Αυτός καθώς επιτάχυνε για να βγει από τον δρόμο αυτόν καταλάβαινε ότι και η άλλη παρουσία κινούνταν γρηγορότερα. Αυτός φοβόταν να γυρίσει το κεφάλι του να δει και καθώς έβγαινε σε έναν μεγαλύτερο δρόμο ένιωσε αυτήν τη σκιά να εξαφανίζεται και ταυτόχρονα μια μεγάλη ανακούφιση. Την άλλη μέρα όντας άνθρωπος του θεού ρώτησε έναν ιερέα τι ήταν αυτό και του είπε ότι ήταν ο διάβολος και αφού δεν του έδωσε σημασία έσκασε από το κακό του.

Αρέσει σε %d bloggers: