Monthly Archives: Μαρτίου 2014

Όνειρα: Ο Επισκέπτης.


Ήτανε χειμώνας, τέλη Δεκεμβρίου. Κουρασμένος από μια δύσκολη μέρα στο σχολείο είχε έρθει η ώρα να κοιμηθώ. Είχα τελειώσει το διάβασμα και η ώρα κόντευε 24:00 τα μεσάνυχτα. Και έτσι αποφάσισα να ακούσω λίγη μουσική πριν πάω για ύπνο. Αλλά κάτι φαινόταν περίεργο εκείνη τη νύχτα. Κάτι σαν μια περίεργη αίσθηση . Τέλος πάντων 00:30 είχε πάει η ώρα, έκλεισα το κινητό και ξάπλωσα.

Και τότε είδα ένα από τα πιο φιστικά όνειρα της ζωής μου. Ήμουνα σπίτι, καθόμουν στον υπολογιστή (παρόλο που είναι διπλά στο παράθυρο, μου είναι αδύνατο να θυμηθώ αν ήταν μέρα η νύχτα). Οι γονείς μου είχαν φύγει, είχαν πάει κάπου για μια δουλειά. Και ο αδερφός μου μαζί. Ήμουνα λοιπόν στον υπολογιστή, τρώγοντας κόρον-φλεικς. Ξαφνικά ακούω την πόρτα από το υπνοδωμάτιο να ανοίγει…

Ένας ήχος κλάματος διαπέρασε το σαλόνι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε ποσό τρομακτικό ήταν. Αμέσως λοιπόν παρατάω τα κορνφλεικς και σηκώνομαι. Άρχισα να περπατάω προς το δωμάτιο. Εντωμεταξύ η πόρτα είχε ανοίξει και οποίος ήταν είχε μπει μέσα. Το κλάμα συνεχίζονταν. Σαν κάτι κακό να είχε γίνει.

Πλησίαζα προς το δωμάτιο. Πλέον ένας τοίχος με χώριζε από το να τον δω. Εκείνη την στιγμή -ίσως ενστικτωδώς- θέλησα να φωνάξω, να του πω κατά κάποιο τρόπο ότι κάποιος άλλος ήταν μέσα στο σπίτι, να τον τρομάξω, να τον ρωτήσω τι είχε γίνει, δεν θυμάμαι ακριβώς. Εκείνη την στιγμή λοιπόν προσπαθώ να φωνάξω… τίποτα. Παίρνω μια πιο βαθιά εισπνοή… μα πάλι τίποτα. Δεν μπορούσα να βγάλω ήχο. να φωνάξω. Ήμουν εγκλωβισμένος.

Εκείνη την στιγμή… είδα την σκιά του. Πλησίαζε… Τότε παίρνω την πιο βαθιά εισπνοή που ένιωσα να είχα πάρει ποτέ, απογοητευμένος από πριν, ήξερα ότι έπρεπε να φωνάξω. Λες και η ζωή μου εξαρτιόταν από αυτό. Έβαλα όλη την δύναμη μου, λες και ήμουν σε πεδίο μάχης και φώναζα να επιτεθούν οι στρατιώτες. Από μέσα μου βρήκε κάτι σαν ιαχή πολέμου, και την στιγμή εκείνη διέκρινα λίγο από τον «επισκέπτη». Ένα μαύρο πράγμα …..και τότε πετάχτηκα.

Κατατρομαγμένος και λίγο ιδρωμένος, προσπάθησα να συνέλθω. Ήταν ένα από τα λίγα όνειρα που θυμάμαι ακόμα με παρά πολλές λεπτομέρειες. Αν είχατε πάθει κάτι παρόμοιο στον ύπνο σας ίσως θα ξέρετε τι είναι να μην μπορείς να μιλήσεις. Ίσως έφταιγε το άγχος, δεν ξερώ. Αλλά μετά από αυτό προσπάθησα να χαλαρώσω. Να ηρεμήσω. Γενικά στην ζωή μου. Ότι με απασχολούσε το διευθετούσα αμέσως και ήμουνα πιο άνετος. Από τότε δεν ξαναείδα τέτοιο παρόμοιο όνειρο.

Advertisements

Φαντάσματα: Το Κοριτσάκι Της Καθαράς Δευτέρας.


Θα σας διηγηθώ τι μου συνέβη πέρυσι την καθαρά Δευτέρα. Πέρυσι λοιπόν την Καθαρά Δευτέρα αποφασίσαμε όλοι μαζί παρέα να πετάξουμε έναν χαρταετό, όπως λέει η παράδοσή μας, και είχε καλή μέρα. Έτσι όπως πετάγαμε τον χαρταετό σε ένα οικόπεδο έξω από το σπίτι μου, ξαφνικά ενώ φύσαγε μια χαρά, κόπασε ο άνεμος και έπεσε ο χαρταετός στην ταράτσα του διπλανού εγκαταλειμμένου σπιτιού για το όποιο υπήρχαν διαφορές φήμες.

Κοιτώντας λοιπόν προς την ταράτσα ψάχνοντας έναν τρόπο να ανέβουμε να πιάσουμε τον χαρταετό, βρήκαμε από δίπλα κάποιες σκάλες που οδηγούσαν στην ταράτσα. Όταν λοιπόν ανεβήκαμε για να τον πάρουμε φύσηξε άνεμος και οδήγησε τον χαρταετό στο υπόγειο του σπιτιού. Κατεβήκαμε τις σκάλες του υπόγειου μαζί με 3 κεράκια μιας και ήταν σκοτεινά. Καθώς προχωρούσαμε ακούσαμε μια παιδική φωνή να μας λέει: «Έλατε να παίξουμε μαζί. Γιατί δεν παίζετε μαζί μου;». Εμείς τρομάξαμε και φύγαμε. Τώρα το τι απέγινε  ο χαρταετός μένει μυστήριο!

Και ξέχασα να σας πω για το τι συνέβη στο κοριτσάκι. Μια Καθαρά Δευτέρα καθώς πετούσε χαρταετό, έπεσε και αυτής πάνω στην ταράτσα. Όπως ανέβαινε τις σκάλες στραμπούλιξε το πόδι της, έπεσε και σκοτώθηκε. Το πτώμα της δεν το βρήκε ποτέ κάνεις.

====================

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

====================

Αρέσει σε %d bloggers: