Όνειρα: Ο Επισκέπτης.


Ήτανε χειμώνας, τέλη Δεκεμβρίου. Κουρασμένος από μια δύσκολη μέρα στο σχολείο είχε έρθει η ώρα να κοιμηθώ. Είχα τελειώσει το διάβασμα και η ώρα κόντευε 24:00 τα μεσάνυχτα. Και έτσι αποφάσισα να ακούσω λίγη μουσική πριν πάω για ύπνο. Αλλά κάτι φαινόταν περίεργο εκείνη τη νύχτα. Κάτι σαν μια περίεργη αίσθηση . Τέλος πάντων 00:30 είχε πάει η ώρα, έκλεισα το κινητό και ξάπλωσα.

Και τότε είδα ένα από τα πιο φιστικά όνειρα της ζωής μου. Ήμουνα σπίτι, καθόμουν στον υπολογιστή (παρόλο που είναι διπλά στο παράθυρο, μου είναι αδύνατο να θυμηθώ αν ήταν μέρα η νύχτα). Οι γονείς μου είχαν φύγει, είχαν πάει κάπου για μια δουλειά. Και ο αδερφός μου μαζί. Ήμουνα λοιπόν στον υπολογιστή, τρώγοντας κόρον-φλεικς. Ξαφνικά ακούω την πόρτα από το υπνοδωμάτιο να ανοίγει…

Ένας ήχος κλάματος διαπέρασε το σαλόνι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε ποσό τρομακτικό ήταν. Αμέσως λοιπόν παρατάω τα κορνφλεικς και σηκώνομαι. Άρχισα να περπατάω προς το δωμάτιο. Εντωμεταξύ η πόρτα είχε ανοίξει και οποίος ήταν είχε μπει μέσα. Το κλάμα συνεχίζονταν. Σαν κάτι κακό να είχε γίνει.

Πλησίαζα προς το δωμάτιο. Πλέον ένας τοίχος με χώριζε από το να τον δω. Εκείνη την στιγμή -ίσως ενστικτωδώς- θέλησα να φωνάξω, να του πω κατά κάποιο τρόπο ότι κάποιος άλλος ήταν μέσα στο σπίτι, να τον τρομάξω, να τον ρωτήσω τι είχε γίνει, δεν θυμάμαι ακριβώς. Εκείνη την στιγμή λοιπόν προσπαθώ να φωνάξω… τίποτα. Παίρνω μια πιο βαθιά εισπνοή… μα πάλι τίποτα. Δεν μπορούσα να βγάλω ήχο. να φωνάξω. Ήμουν εγκλωβισμένος.

Εκείνη την στιγμή… είδα την σκιά του. Πλησίαζε… Τότε παίρνω την πιο βαθιά εισπνοή που ένιωσα να είχα πάρει ποτέ, απογοητευμένος από πριν, ήξερα ότι έπρεπε να φωνάξω. Λες και η ζωή μου εξαρτιόταν από αυτό. Έβαλα όλη την δύναμη μου, λες και ήμουν σε πεδίο μάχης και φώναζα να επιτεθούν οι στρατιώτες. Από μέσα μου βρήκε κάτι σαν ιαχή πολέμου, και την στιγμή εκείνη διέκρινα λίγο από τον «επισκέπτη». Ένα μαύρο πράγμα …..και τότε πετάχτηκα.

Κατατρομαγμένος και λίγο ιδρωμένος, προσπάθησα να συνέλθω. Ήταν ένα από τα λίγα όνειρα που θυμάμαι ακόμα με παρά πολλές λεπτομέρειες. Αν είχατε πάθει κάτι παρόμοιο στον ύπνο σας ίσως θα ξέρετε τι είναι να μην μπορείς να μιλήσεις. Ίσως έφταιγε το άγχος, δεν ξερώ. Αλλά μετά από αυτό προσπάθησα να χαλαρώσω. Να ηρεμήσω. Γενικά στην ζωή μου. Ότι με απασχολούσε το διευθετούσα αμέσως και ήμουνα πιο άνετος. Από τότε δεν ξαναείδα τέτοιο παρόμοιο όνειρο.

Advertisements

Posted on 15/03/2014, in Όνειρα, Ιστορίες Φίλων. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: