Τρόμου: Οι Καταραμένοι (πρώτο μέρος).


Σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας όπου κατοικούν λιγότεροι από 400 άνθρωποι, δεν επικρατεί η αγάπη μεταξύ τους… Φρέσκο χιόνι έχει πέσει και μερικά παιδιά παίζουν φτιάχνοντας μικρούς και μεγάλους χιονάνθρωπους και κάποια άλλα χιονοπόλεμο. Όλα φαίνονται ωραία και ήρεμα, όμως ένας ξένος μπορεί να διακρίνει τον τρόμο και το φόβο που κρύβεται στα αθώα μάτια αυτών των παιδιών… Ναι, σωστά διαβάσατε. Στο βλέμμα των παιδιών. Και αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ!

Το όνομα μου είναι Μέρης και πλησιάζω τα 30. Ο δρόμος με έφερε εδώ διότι βρήκα δουλειά ως σιδεράς σε μια μικρή εταιρεία.

Δύο μέρες έφταναν για να καταλάβω τί συμβαίνει. Ξεκινώ με την πρώτη μέρα στη δουλειά. Όταν έφτασα είδα ένα μικρό μαγαζάκι με μια μικρή αυλή. Ήταν σχεδόν αδύνατον να τη διασχίσεις αφού υπήρχαν σκορπισμένα μικρά και μεγάλα σκουριασμένα σίδερα.

«Καλώς ήρθες» μου είπε το αφεντικό μόλις με είδε και μου έδωσε το χέρι. Μετά ακολούθησαν τα κλασικά, ο καφές και η γνωριμία μας. Δεν μου είπε πολλά για εκείνον. Μόνο ότι ήταν 55 χρονών και χήρος. Πως είχε κουραστεί από τη ζωή και πως ψάχνει κάποιον που να μπορεί να διαχειριστεί το μαγαζάκι. Με πρόσλαβε αμέσως και έφυγε για να ξεκουραστεί. Μπορώ να πω όμως ότι έφυγε λίγο βιαστικά…

Εγώ ξεκίνησα αμέσως δουλειά και το πρώτο που έπρεπε να κάνω ήταν να βάλω το μαγαζί σε μια τάξη. Έτσι φώναξα ένα παλιατζή και του έδωσα όλα τα άχρηστα σίδερα. Μετά άρχισα να μαζεύω τα εργαλεία που ήταν σκορπισμένα στο πάτωμα. Σχεδόν μου πήρε ολόκληρη τη μέρα για να τελειώσω.

Όσο περνούσε η ώρα, διάφοροι περαστικοί, δεν άντεξαν στην περιέργεια και με ρωτούσαν τι δουλειά έχω εδώ. Μάλιστα, κάποιος ήθελε να καλέσει την αστυνομία επειδή πίστευε πως ήμουν κλέφτης. Δυσκολεύτηκα να τον πείσω ότι ήμουν ο νέος υπεύθυνος του μαγαζιού.

Επιτέλους, ήρθε η ώρα να σχολάσω. Σπίτι, μπάνιο, φαγητό, ξεκούραση. Βγήκα το βράδυ για ποτό ελπίζοντας για νέα γνωριμία… αλλά μάταια… Όταν μπήκα σε μια καφετέρια, ένα άγριο και παγωμένο βλέμμα ένιωσα από παντού. Πρόσεξα ότι όλοι με κοιτούσαν καχύποπτα, με μισό μάτι. Έτσι πήγα στο μπαράκι, πήρα ένα ποτό, τεκίλα συνήθως και κάθισα σε ένα μοναχικό τραπέζι στο πίσω μέρος όπου μπορούσες να δεις τη θάλασσα.

Η ώρα ήταν περίπου 22:36 όταν ξαφνικά είδα πως όλοι όσοι κυκλοφορούσαν στους δρόμους, έτρεχαν να κρυφτούν στα σπίτια τους. Στην καφετέρια όπου καθόμουν παρατήρησα πως είχαν κρεμασμένα στην πόρτα και στις γωνιές σκόρδα, σταυρούς και διάφορα άλλα αντικείμενα που δεν έδωσα σημασία όμως υπήρξε κάτι που μου τράβηξε την προσοχή. Η μουσική, ναι η μουσική σταμάτησε να παίζει. Ξαφνικά, ακούω μια φωνή να μου λέει «μικρέ έλα πιο μέσα», αλλά και πάλι δεν έδωσα σημασία. Η ώρα πήγε περίπου 23:00 όταν από μακριά ακούγεται μια κραυγή. Έμοιαζε σαν μια γριά με βραχνιασμένη και κάπως αγριεμένη φωνή. Ακουγόταν σαν μια γιαγιά που της είχαν κλέψει το πορτοφόλι και ζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια.

Αμέσως μετά ακολούθησαν άλλες φωνές πιο χοντρές και θα ορκιζόμουν ότι κάποιος γελούσε. Ήταν λίγο περίεργο το σκηνικό στην καφετέρια. Όλοι κάθονταν και δεν έδιναν απολύτως καμιά σημασία. Εγώ ανάβω ένα τσιγάρο και λέω με τρομαγμένη φωνή πως κάποιος χρειάζεται βοήθεια. Τότε όλοι με κοίταξαν με ένα αδιάφορο βλέμμα και μετά συνέχισαν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Εγώ σβήνω το τσιγάρο, πίνω μια γουλιά από το ποτό και σηκώνομαι να φύγω να δω τι τρέχει κι αν μπορώ να βοηθήσω. Λίγο πριν φτάσω στην πόρτα με αρπάζει κάποιος από τον ώμο και με σταματάει: «Δεν σου το συνιστώ. Καλύτερα να κάτσεις εδώ που είσαι μέχρι να ξημερώσει.»

«Μα πώς μπορείτε; Μπορεί κάποιος να κινδυνεύει». Τότε κάποιος άλλος «Ο μόνος που θα κινδυνέψει είσαι εσύ». Και αμέσως ανοίγω την πόρτα. Τα ουρλιαχτά γίνονταν όλο και ποιο δυνατά. Ο ίδιος κύριος επιμένει: «Εγώ σε προειδοποίησα πάντως» και φεύγω με την απαίτηση: «Το ποτό να με περιμένει. Θα επιστρέψω.

Έξω είχε αρκετή παγωνιά και τα δρομάκια ήταν σκοτεινά. Το μόνο που φώτιζε ήταν η πανσέληνος που με ένα παράξενο τρόπο έλουζε το σκοτάδι με φως πολύ όμορφα. Και η θάλασσα ήταν τόσο ήρεμη και γαλήνια και η πανσέληνος της έδινε μαγεία. Έβλεπα σχεδόν τα πάντα. Είχα καιρό να δω μια τόση όμορφη βραδιά.

Άρχισα να βαδίζω προς τις φωνές αγωνιώντας και ανατριχιάζοντας επειδή δεν ήξερα τι θα αντίκριζα. Τα πόδια μου και γενικά όλο μου το σώμα τα ένιωθα κομμένα. Είχα χάσει το θάρρος μου. «Εγώ πάντως σε προειδοποίησα». Τι ήθελε να πει πραγματικά με αυτό εκείνος ο κύριος; Συνέχιζα να περπατώ και όσο πλησίαζα τόσο πιο δειλά περπατούσα. Παράλληλα βαθιές σκέψεις πλημμύριζαν το μυαλό μου.

Καθώς περπατούσα, κλώτσησα κατά λάθος ένα σίδερο. «Πάρ’ το αμέσως» σκέφτηκα, «μπορεί να σου χρειαστεί». Σε μια διασταύρωση αριστερά προς την παραλία ξεχώριζα πλέον τις φωνές από απόσταση δέκα μέτρων. Ήταν τόσο τρομακτικές! «Ω! Θεέ μου τι συμβαίνει εδώ;» μέσα μου μόνο αυτή η σκέψη πλέον με πλημμύριζε.

Βρισκόταν μπροστά μου! Ονειρεύομαι ή όχι; Ήταν κάτι με ανθρωποειδές σχήμα, λίγο πιο ψηλό από μένα. Από τα μάτια και από το στόμα έβγαιναν σκουλήκια, ενώ στα χέρια υπήρχαν τεράστια μαύρα νύχια και το σώμα ήταν μελανιασμένο όπως ένα πτώμα που είχε αρχίσει η αποσύνθεση του… Και αυτό το πράγμα ήταν μπροστά μου και με κοιτούσε με μανία. Πιο κάτω από αυτό υπήρχαν κι άλλα τα ίδια που ούρλιαζαν και ερχόντουσαν προς το μέρος μου. Αυτά τα ουρλιαχτά! Μου τρυπούσαν τα αυτιά. Δεν μπορούσα να τα ακούω…

«Τι να κάνω;» σκέφτηκα. Μετά φώναξα. Αλλά ποιός να με ακούσει; Είδα το σίδερο που είχα στα χέρια μου. «Τώρα είναι η ώρα» είπα στον εαυτό μου. «Μην το σκέφτεσαι άλλο» άκουσα μέσα μου μια φωνή με συμβουλεύει. Τον χτυπώ στο πρόσωπο αλλά χάνει μόνο την ισορροπία του. Δεν χάνω τη ψυχραιμία μου και τον ξαναχτυπώ. Αυτή τη φορά το πέτυχα και έπεσε κάτω. Αμέσως άρχισα να τρέχω. Δεν ήξερα που θα με έβγαζε ο δρόμος αλλά ήξερα ότι έπρεπε να τρέξω. Από τη βιασύνη μου όμως δεν έβλεπα μπροστά μου αλλά δεν άργησα να καταλάβω ότι ο δρόμος με έβγαλε πίσω στην καφετέρια.

Έντρομος όπως ήμουν παίρνω μια βαθιά ανάσα, μπαίνω μέσα και με μεγάλη μου έκπληξη διαπιστώνω ότι το ποτό μου είναι ακόμα εκεί, στη θέση του και με περιμένει. Κάθομαι στο τραπέζι και με το ζόρι καταφέρνω να ανάψω ένα τσιγάρο αφού τα χέρια μου έτρεμαν και δεν μπορούσα να συντονίσω το τσιγάρο με τη φωτιά.

=====================================

Συγγραφή: Καλημέρης Παπαχρήστος.

E-mail: ssppaccee@hotmail.com

=====================================

Το δεύτερο μέρος έρχεται σε 1 εβδομάδα.

Advertisements

Posted on 25/05/2014, in Ιστορίες Φίλων, Τρόμου. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: