Τρόμου: Οι Καταραμένοι (δεύτερο μέρος).


Ξαφνικά είδα να έρχεται ο κύριος που μου μίλησε πριν φύγω και κάθισε δίπλα μου. «Λοιπόν; Τους είδες;» με ρώτησε. «Ναι, τί ήταν όλο αυτό;» Ρώτησα εγώ με τα μάτια μου καρφωμένα στα δικά του. Η απάντηση του ήρθε αμέσως: «Είναι οι καταραμένοι. Καλώς ήρθες στο καταραμένο χωριό. Όπου οι άνθρωποι δεν βρίσκουν ποτέ τον θάνατο». «Τί λες» τον ρωτώ κατάπληκτος. «Πώς μπορεί να γίνεται αυτό;». Και ο κύριος αρχίζει και μου εξιστορεί: Top of Form

«Μια παλιά κατάρα βασανίζει το χωριό μας πολλά χρόνια. Αρκετό καιρό πριν σε μια εκκλησία σκότωσαν μια γριά αφού την ανάγκασαν να δει μπροστά στα μάτια της τον βιασμό της κόρης της και το άγριο φονικό των εγγονιών της. Πριν ξεψυχήσει καταράστηκε ολόκληρο το χωριό και μαζί με το θάνατο της ήρθε και φωτιά στην εκκλησία η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς». Σταμάτησε να μιλά και με κοίταξε. «Σε είδαν;». «Ναι» απαντώ ξερά εγώ. Σκυθρωπός, σκύβει το κεφάλι του: «Τώρα πια ανήκεις σε αυτούς.. Πρόκειται για θέμα χρόνου να γίνεις κι εσύ ένας καταραμένος».

Πίνω προβληματισμένος λίγο από το ποτό μου. «Δεν γίνεται. Κάτι θα υπάρχει που να μπορεί να λύσει την κατάρα» του είπα αμέσως μετά. «Ναι αλλά κανένας δεν τα κατάφερε…» μου απαντά εκείνος. «Πες μου τι μπορώ να κάνω εγώ και θα το κάνω». «Πρέπει να πας να σκάψεις στον τάφο της και να καρφώσεις ένα σταυρό στην καρδιά της στο καμένο της λείψανο. Πρόσεξε κάτι όμως. Πρέπει να γνωρίζεις πως η ψυχή της τριγυρνά στο κοιμητήριο και πάνω από τον τάφο της. Πολλοί που προσπάθησαν, δεν τα κατάφεραν και πλέον τριγυρίζουν σαν καταραμένοι στο στοιχειωμένο μονοπάτι του κοιμητηρίου.» είπε σοβαρά ο κύριος.

«Εντάξει. Εγώ θα το κάνω. Πόσο χρόνο έχω;» τον ρώτησα αποφασισμένος. «Έχεις πέντε μέρες. Και φτάνει μόνο ένα τους άγγιγμα για να συντομέψουν οι ώρες που σου απομένουν». Εγώ εκείνη την ώρα ένιωθα εξαντλημένος και νύσταζα. Γι’ αυτό ζήτησα από αυτόν το κύριο να μου επιτρέψει να ξαπλώσω στον καναπέ. Έτσι έγινε και δεν άργησα να αποκοιμηθώ.

Το επόμενο πρωί όταν ξύπνησα αναζωογονημένος και έτοιμος για τη μεγάλη μου περιπέτεια. Δεν άργησα να διαπιστώσω ότι το προηγούμενο βράδυ, κάτι φρικιαστικό και τρομερό είχε συμβεί μέσα στην καφετέρια. Τα φρικιαστικά αυτά όντα που μοιάζουν με ανθρώπους η αλλιώς οι καταραμένοι όπως τους ονομάζανε κάνανε επίθεση. Όλα τα άτομα που βρίσκονταν εκεί ήταν νεκρά. Το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν παντού αίμα. Στους τοίχους, στα αναποδογυρισμένα τραπέζια, στα σπασμένα τζάμια, στο πάτωμα. Μισοφαγωμένα πτώματα με τα σπλάχνα τους σκορπισμένα δεξιά και αριστερά. Δεν πίστευα σε αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου και ήθελα αμέσως να ξυπνήσω από το όνειρο. Μάταια όμως… Ήμουν ήδη ξύπνιος και για κάποιο λόγο ήμουν ο μοναδικός ζωντανός.

Ολόκληρο το βράδυ αυτά τα πλάσματα βρίσκονταν δίπλα μου, τρώγοντας τους πάντες και σε εμένα δεν πείραξαν ούτε μια τρίχα! «Γιατί όχι εμένα;» σκέφτηκα γεμάτος απορία.
Κάπως έτσι λοιπόν, με τη ψυχή στο στόμα, ξεκινώ για τη μεγάλη μου περιπέτεια. Αφού εφοδιάστηκα με όλα τα απαραίτητα για το μεγάλο φινάλε, πήρα το δρόμο για το κοιμητήριο με το μοναδικό σκοπό να σπάσω την κατάρα που βαραίνει αυτό το χωριό.

Λίγα μέτρα έξω από το στοιχειωμένο μονοπάτι επικρατούσε απόλυτη ησυχία ανάμεσα στο χάος. Μέσα στο σκοτεινό δάσος μπορούσε να ακούσει κάποιος μόνο το θρόισμα των φύλλων από τα δέντρα. Ούτε ίχνος από κάποιο ζωντανό που θα μπορούσε να κατοικεί εκεί. Πλησιάζοντας όλο και περισσότερο, παρατήρησα ότι καταραμένοι περιπλανιόνται σαν χαμένοι στο στοιχειωμένο μονοπάτι. Ήταν αδύνατον να το διασχίσω ακόμα και τώρα στο φως της ημέρας. Ο ίδιος τρόμος και φόβος κυριαρχούσε στο κορμί μου.

Κάθισα για να σκεφτώ τι θα μπορεί να υπάρχει που θα το απωθούσαν αυτά τα φρικιαστικά πλάσματα ώστε να μην κινδυνεύσω. Αλλά μετά θυμήθηκα ότι ούτε οι σταυροί, ούτε το σκόρδο έκαναν κάτι, αλλιώς δεν θα έμπαιναν στην καφετέρια. Έτσι ως μοναδική λύση ήταν να περάσω από το σκοτεινό δάσος απαρατήρητος. Μάταια όμως…

Ήταν ήδη εκεί και με είχαν περικυκλώσει. Κάθονταν γύρω από εμένα και με κοιτούσαν ακίνητοι με τα σκουλήκια να μπαινοβγαίνουν στα μάτια και στο στόμα. Πόση φρίκη, Θεέ μου; Χωρίς δεύτερη σκέψη και με το φόβο και τον τρόμο για οδηγό, άρχισα να περπατώ δειλά προς το μονοπάτι έχοντας δίπλα μου αυτούς να μου ανοίγουν το δρόμο και να με κοιτάνε. Δεν είχα ακόμα καταλάβει πως η ώρα της μετάλλαξής μου θα ερχόταν νωρίτερα και πως το σώμα μου είχε αρχίσει να βγάζει μια καινούργια μυρωδιά. Την σαπίλα… Γι’ αυτό δεν είχαν λόγο να μου κάνουν κακό, διότι θα γινόμουν σύντομα ένα με αυτούς.

Φτάνοντας στο χώρο της ταφής κοιτάζω τριγύρω προσεχτικά για την ψυχή της γριάς αλλά δεν είδα οτιδήποτε. Έτσι είχα την άνεση να σκάψω τον τάφο, να καρφώσω τον σταυρό στην καρδιά της και να την κάψω. Το έκανα… Έπρεπε να περιμένω για τη μεγάλη εξέλιξη. Μα όσο περνούσε η ώρα παρατήρησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν έγινε αυτό που περίμενα. Δεν έσπασε η κατάρα. Εκείνος ο κύριος έκανε ένα μεγάλος λάθος. Την κατάρα δεν την έδωσε η γριά. Οι κάτοικοι μπορεί να μην βρίσκουν τη γαλήνη στο θάνατο αλλά κάποιος άλλος καταράστηκε το χωριό. Κάποιος με μεγάλες δυνάμεις!

Εγώ δεν μπορούσα πια να κάνω κάτι άλλο και το σώμα μου το ένιωθα να υποκύπτει. Παραδόθηκα στην κατάρα και κατέληξα μαζί με τους άλλους, περιπλανώμενος να σκοτώνω μέχρι και τον τελευταίο ζωντανό του χωριού. Γονείς, παιδιά, ολόκληρες οικογένειες μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω την πείνα μου. Την πείνα μου για σάρκα και αίμα…

=====================================

Συγγραφή: Καλημέρης Παπαχρήστος.

E-mail: ssppaccee@hotmail.com

=====================================

Το πρώτο μέρος εδώ.

Advertisements

Posted on 01/06/2014, in Ιστορίες Φίλων, Τρόμου. Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

  1. Και τότε πως έγραψες αυτήν την ιστορία αφού είσαι πεθαμένος;

    Μου αρέσει!

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: