Ζώα: 25/7


Γεια σας… Λοιπόν, αποφάσισα να γράψω και εγώ για ένα περιστατικό που μου συνέβη… Ήταν 25/7/2007 ( παραμονή της Αγίας Παρασκευής) και είχα πάει μαζί με την οικογένεια μου στο χωριό του πατέρα μου του οποίου το πατρικό σπίτι είναι λίγα βήματα μακριά από μία μικρή, παλιά, γραφική εκκλησία της Αγίας. Έτσι, είχα πάει μαζί με τους γονείς μου και το μικρό αδερφό μου στην εκκλησία. Εγώ τότε ήμουν εφτά οπότε ούτε πολυκαταλάβαινα από εκκλησίες και λειτουργίες αλλά ούτε και πολυνοιαζόμουνα για τίποτα άλλο από το παιχνίδι, όχι πρωτοτυπώντας κιόλας… Οπότε είχα πάει να παίξω μαζί με τα ξαδέλφια μου, τη Μαριάννα και τον Βασίλη και μια κοινή φίλη μας, κολλητή της ξαδέρφης και του ξαδέρφου μου και δικιά μου πολύ καλή φίλη, την Άρτεμη. Και επειδή τα δύο κορίτσια ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερα και ο ξάδερφος μου τέσσερα, άρα καταλάβαιναν καλύτερα, οι γονείς μας, μας άφησαν να πάμε όλοι μαζί μια βόλτα με την προϋπόθεση να παραμείνουμε κοντά στην εκκλησία και να μην φωνάζουμε βραδιάτικα. Βλέπετε, έχει πάντα ολονυκτία τέτοια μέρα οπότε θα καθόμασταν μέχρι αρκετά αργά. Έτσι κι αλλιώς, άνετα θα μας παρακολουθούσαν αφού κάθονταν  στο προαύλιο της εκκλησίτσας και συζητούσαν με τη γιαγιά και τους λοιπούς συγγενείς…

Έτσι λοιπόν φύγαμε και εμείς από το μικρό, πέτρινο προαύλιο και πήγαμε και κάτσαμε ακριβώς απέναντι, στα σκαλάκια του σπιτιού της γειτόνισσας (και ξαδέλφης) του πατέρα μου, της θείας Κατερίνας. Εκείνη το πήρε χαμπάρι και έρχεται και μας λέει «Παιδιά, προσέχετε γιατί έχω το σκύλο στην πίσω αυλή, μην τρομάξετε εάν τον δείτε…». Ο Ρεξ, ο σκύλος της θείας Κατερίνας, είναι ένας σκύλαρος δύο μέτρα… Τον είχε βρει κουτάβι και τραυματισμένο και επειδή άρεσε στα ξαδέλφια μου τον κράτησε. Με το που φεύγει η θεία, ρίχνει την ιδέα ο Βασίλης «Ποιά από εσάς τολμάει να πάει κοντά στο Ρεξ;». Εγώ λίγο ήθελα, μόλις το άκουσα τρελάθηκα και σκεφτόμουνα το σκυλί να σπάει την αλυσίδα και να τρώει εμένα, το Βασίλη, τη Μαριάννα και την Άρτεμη, όλους μαζί… (Τότε το φοβόμουνα πολύ και ας μην είναι επιθετικό…). Οπότε βάζω τα κλάματα και την αφήνουμε την κουβέντα. Επειδή όμως μου είχε κολλήσει η ιδέα ότι θα μας φάει ο σκύλος, τους λέω «Πάμε στη ράχη;».

Η ράχη είναι κάτι σαν πάρκο αλλά όχι σαν αυτά των πόλεων. Παλιά εκεί βρίσκονταν η καμπάνα της Αγίας Παρασκευής διότι η εκκλησία είναι χαμηλά και όσο και αν την χτυπούσαν, δεν ακούγονταν. Ωστόσο, μετά από ένα γερό σεισμό, η καμπάνα ήταν έτοιμη να καταρρεύσει και ο ιερέας της εκκλησίας μαζί με τους κατοίκους, την έριξαν. Στην θέση της φύτρωσε μία μικρή βελανιδιά που με τα χρόνια απλώθηκε και έγινε ένα τεράστιο δέντρο. Γύρω από αυτή, φτιάχτηκε ένα μικρό «παρκάκι», ενώ τα παιδιά της γειτονιάς έχουν φτιάξει και δεντρόσπιτα πάνω της. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι κάτοικοι (μιλάμε για τους ηλικιωμένους) που πιστεύουν πως ήταν λάθος που γκρεμίστηκε η καμπάνα και ισχυρίζονται πως η βελανιδιά είναι σημάδι… Τέλος πάντων, όσον αφορά την καμπάνα, ξαναχτίστηκε αυτή τη φορά κοντά στο σπίτι του πατέρα μου.

Για να επιστρέψω εκεί που ήμουν, φύγαμε με τα παιδιά και πήγαμε στη ράχη κι ας μην ήταν κοντά στην εκκλησία… Η Άρτεμις και ο Βασίλης είχαν κάτι gameboy (τα σημερινά nintendo) και εγώ ένα… packman, οπότε κάτσαμε και παίζαμε με αυτά. Είχαμε πάρει και ένα φακό από το σπίτι της γιαγιάς γιατί είχε καεί η λάμπα στην κολώνα που κανονικά θα έπρεπε να φωτίζει… Κάποια στιγμή, εκεί που καθόμασταν και ενώ εγώ είχα δώσει το packman μου στην Άρτεμη για να παίξει εκείνη, γυρνάω και κοιτάζω γύρω γύρω. Οπότε πετάω ένα «Ρε παιδιά, γιατί τον πήραμε το φακό;». «Γιατί δεν έχει φως ρε Μελίνα και πως θα δούμε να παίξουμε…» μου κάνει ο Βασίλης (να σημειώσω πως οι οθόνες των παιχνιδιών ήταν από τις παλιές, τις μαύρες). «Μα…» απαντάω εγώ, «αναμμένο είναι το φως…». Ξαφνικά κοιτάμε όλοι απάνω και βλέπουμε τη λάμπα αναμμένη και σαν ολοκαίνουρια. «Μα είμαι σίγουρη ότι ήταν σβηστή» είπε η Άρτεμη. Τότε το πράγμα έγινε πολλλλύ περίεργο. Ο Βασίλης άρχισε να πειράζει τη Μαριάννα και να της λέει ότι σε λίγο θα άκουγε την καμπάνα και θα στοιχειώνονταν για πάντα και εκείνη έβαλε τα κλάματα και έτρεξε στο σπίτι της γιαγιάς που ήταν δέκα δευτερόλεπτα δρόμος από τη ράχη. Μέχρι να φτάσει όμως, στο δρόμο είδε τον Ρεξ, το σκύλο της θείας Κατερίνας, ο οποίος είχε ελευθερωθεί από την αλυσίδα του, οπότε έβαλε την τρεχάλα και ήρθε σε εμάς. Ακόμα και αν της φωνάζαμε πως αν τρέξει θα την κυνηγήσει το ζώο, εκείνη δεν μας άκουγε, απλά έτρεχε. Το σκυλί άρχισε να γαυγίζει τρομερά δυνατά και έτσι νομίζαμε πως θα κοίταζε κάποιος από την εκκλησία τι γινόταν ή έστω, θα ερχόταν η θεία νομίζοντας πως κάποιος πήγε στο σπίτι ή πως τρομάξαμε εμείς το Ρεξ αλλά τίποτα. Έτσι το βάλαμε τα πόδια και πήγαμε στο απέναντι σπίτι, εκεί όπου κατοικεί μία κυρία λιγάκι τρελή. Μπήκαμε μέσα στο πατητήρι που είχε στην αυλή της (το οποίο είχαμε κάνει και καλά club…) και κρυφτήκαμε. Θυμάμαι ότι ενώ η Άρτεμις προσπαθούσε να ηρεμήσει τη Μαριάννα και ο Βασίλης να δει που ήταν ο σκύλος, εγώ κοίταξα πάλι την κολώνα και το φως ήταν ακόμα πιο λαμπερό. Και τότε ακούω το Βασίλη «Λέτε να μπορεί ο σκύλος να μπει εδώ γιατί μου φαίνεται πως αυτό σκοπεύει να κάνει…»

Δεν είναι λίγες η φορές που τα σκυλιά αποκτούν επιθετική συμπεριφορά ακόμα και απέναντι σε άτομα που τους έχουν φερθεί με στοργή και αγάπη και δεν είναι και πολύ δύσκολο γι’ αυτά να πηδήξουν πάνω σε μάντρες, τοίχους κλπ… Και, όταν πάθουν μία τέτοια κρίση, εύκολο είναι να πηδήξουν και μέσα σε ένα χαμηλό πατητήρι και να επιτεθούν σε τέσσερα μικρά και τρομαγμένα (να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη…) παιδάκια. Ε, κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα… Μάλιστα θυμάμαι τον εαυτό μου έντρομο να κοιτάζει το σκύλο να παίρνει φόρα και από την άλλη μεριά τον ξάδερφό μου να με τραβά πάνω στον τοίχο φωνάζοντάς μου «Τρέχα ρε βούρλο…». Το επόμενο λεπτό είχα διασχίσει όλη τη μάντρα μέχρι το επόμενο διπλανό σπίτι και σκαρφάλωνα πάνω στα κάγκελα όταν ξαφνικά άκουσα κάτι σαν κλάμα σκύλου. Ο Ρεξ είχε ανέβει στη μάντρα και ήταν κάπου στη μέση της αλλά αντί να μας κυνηγά κοιτούσε κάτι στο κενό και καθισμένος έκλαιγε. Στη συνέχεια σηκώθηκε και τρέχοντας έφυγε πηγαίνοντας στην αντίθετη κατεύθυνση από το σπίτι της θείας Κατερίνας.

Όταν είδα το σκύλο να κάθεται εκεί θυμάμαι πως κοίταξα αμέσως τη λάμπα στην κολώνα. Το φως της ήταν πλέον αμυδρό, πολύ αμυδρό. Και όταν ο Ρεξ έφυγε, η λάμπα ξαφνικά έσβησε και μείναμε στο σκοτάδι καθώς ο φακός ήταν ακόμα στο παλιό πατητήρι εκεί όπου τον είχε ξεχάσει ο Βασίλης.

Σιγά σιγά κατεβήκαμε από τη μάντρα και πήγαμε στο πατητήρι για να πάρουμε το φακό. Ύστερα πήγαμε στη ράχη και πήραμε τα ηλεκτρονικά. Και τότε θυμηθήκαμε ότι ο σκύλος δεν είχε γυρίσει σπίτι. Οπότε τρέξαμε στην εκκλησία. Θυμάμαι να πηγαίνω στη θεία και να της λέω «Γρήγορα θεία, ο Ρεξ το έσκασε!». Η θεία σηκώθηκε μαζί με τη μαμά και άλλα δύο άτομα και έτρεξαν καθώς αφού δεν έβλεπαν τη Μαριάννα και την Άρτεμη εκεί νόμισαν ότι τις κυνήγησε το σκυλί. Ωστόσο, όταν φτάσαμε στο σπίτι της θείας, τα κορίτσια ήταν εκεί και χαμογελούσαν. Οπότε μου λέει η μαμά «Που πήγε αγάπη μου ο σκύλος;» και εγώ της έδειξα το δρόμο που πήρε. Και τότε έμεινα. Η θεία Κατερίνα είχε πάει πίσω να δει πως έφυγε το σκυλί και αυτό που ανακάλυψε είναι πως ο Ρεξ ήταν εκεί, δεμένος στην αλυσίδα του και τόσο φιλικός όσο ποτέ! Θυμάμαι πως ρώτησα τα κορίτσια εάν το σκυλί είχε επιστρέψει εκείνη τη στιγμή και μου απάντησαν αρνητικά. Αλλά ακόμα και αν είχε γίνει αυτό, πως μπορούσε να είναι δεμένο στην αλυσίδα του; Οι μεγάλοι νόμιζαν πως τους κοροϊδεύαμε και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τις ακούσουμε, αλλά εμείς ξέραμε πως ο σκύλος είχε φύγει. Και τότε ο Βασίλης μας είπε «Η Αγία! Η Αγία μας έσωσε από το σκύλο!» Εμείς χεστήκαμε (συγχωρέστε με για την έκφραση) πάνω μας και τρέξαμε στην εκκλησία χωρίς να βγάλουμε άχνα.

Από τότε δεν έχουμε ξαναμιλήσει γι’ αυτό, ο Βασίλης που θέλει να περάσει ψυχολόγος λέει ότι μάλλον εμείς νομίζουμε ότι τα ζήσαμε όλα αυτά, «…ο Ρεξ ήταν κάποιος άλλος σκύλος, η λάμπα έλαμψε για λίγο και απλά ο σκύλος ήθελε να παίξει μαζί μας…» (ενώ η Μαριάννα το εξηγεί ως «επιπτώσεις από τις πολλές τρομακτικές ιστορίες για να τρομάξουμε ο ένας τον άλλο») αλλά εγώ και η Άρτεμις είμαστε σίγουρες ότι το ζήσαμε και καμία από αυτές τις θεωρίες δεν θα μας αλλάξει άποψη… Όσο για το Ρεξ, εκείνος ζει ακόμα και είναι το πιο χαρούμενο, τεράστιο σκυλί που έχει δει ποτέ άνθρωπος…

===================

Ευχαριστούμε την Μελίνα για την ιστορία της.

===================

Advertisements

Posted on 30/07/2014, in Ζώα, Ιστορίες Φίλων. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: