Ο Νταής, Μέρος 8ο.


-«Λοιπόν… πώς τα πήγα;» ρώτησε ο Μανώλης τον άγνωστο άντρα που στεκόταν μέσα στο δωμάτιό του.

-«Είσαι πραγματικό εύρημα. Κέρδισα πολλά από εσένα αυτό το βράδυ.» απάντησε βγάζοντας μια δεσμίδα χαρτονομίσματα από το τσαντάκι του για να του τη δώσει.

-«Ποιοι ήταν όλοι αυτοί;»

-«Ήταν κάποιοι που τους άξιζε αυτό που έπαθαν.»

-«Οπότε αν σκοτωνόμουν κι εγώ… θα μου άξιζε; Αυτό μου λες;»

-«Για να είσαι εδώ πάει να πει ότι έχεις κάνει κάποια πράγματα για τα οποία έχεις, επάξια, κερδίσει την θέση σου εδώ.»

-«Αυτό κάνετε εσείς εδώ;»

-«Ναι. Αυτό και μόνο. Όπως σου είπα, είμαστε μια κάστα ανθρώπων όπου έχει σαν μοναδικό σκοπό την “ωμή” διασκέδαση και ό,τι άλλο αυτό μπορεί να περιλαμβάνει. Κανείς δεν αδικείται. Όλοι στο τέλος παίρνουν αυτό που τους αξίζει. Είτε είναι λεφτά, ή…» πέρασε τον δείκτη του χεριού του οριζόντια στον λαιμό αναπαριστώντας του μια βαθιά τομή στο σημείο ικανή να χύσει κάθε ρανίδα από το αίμα του στραγγίζοντάς τον από ζωή.

-«Δεν μπορώ να πω ότι λυπάμαι μιας και είμαι εγώ ο νικητής σε όλο αυτό.»

-«Και πολύ καλά κάνεις. Κοίτα να ξεκουραστείς όμως απόψε γιατί αύριο είναι η μεγάλη μέρα!»

-«Τι εννοείς;»

-«Είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο σε έφερα σε αυτό εδώ το μέρος. Το σημερινό ήταν μονάχα ένας πρόλογος. Σκότωσες εννιά ανθρώπους που άξιζαν πραγματικά να πεθάνουν. Είχαν διαπράξει δολοφονίες, βιασμούς ανηλίκων, εμπορία οργάνων και ένα σωρό άλλα απεχθή εγκλήματα που με τη “βοήθεια” του νόμου παρέμεναν ασύλληπτοι.»

-«Γιατί αυτό;»

-«Κυκλώματα αγαπητέ μου φίλε. Δεν έχεις ιδέα για τι ποσά μιλάμε. Ακόμη και οι πιο ηθικοί άντρες τυφλώνονται στην λάμψη των χρημάτων.»

-«Σήμερα λοιπόν ήταν ένας τρόπος για να δείξεις από τι είσαι φτιαγμένος ώστε να ορίσεις το κασέ της αυριανής σου δοκιμασίας. Είσαι σκληρό καρύδι και σίγουρα θα ανεβάσεις ψηλά το κασέ σου.»

-«Τι ακριβώς θα κάνω αύριο λοιπόν;»

-«Ό,τι και σήμερα. Δεν θα μπορέσω να σου πω περισσότερα όμως. Αυτό θα χαλάσει την έκπληξη. Κοιμήσου τώρα και θα τα πούμε αύριο.» τον χτύπησε απαλά στην πλάτη και βγήκε από το δωμάτιο.

-«Α!» σταμάτησε για μια στιγμή να του πει. «αύριο θα έχεις την μεγάλη τιμή να γνωρίσεις τον δημιουργό αυτής της κάστας!» γέλασε και χάθηκε από το οπτικό του πεδίο.

Η πόρτα πίσω του έκλεισε αθόρυβα κρατώντας τον Μανώλη σαν φυλακισμένο ζώο σε ένα κλουβί πολυτελείας. Χωρίς να χάσει χρόνο πέταξε τα ρούχα από πάνω του και πήγε στο μπάνιο για να χαλαρώσει με ένα χλιαρό λουτρό. Μόλις βγήκε ρύθμισε την ατμόσφαιρα και έβαλε στην τηλεόραση να παρακολουθήσει μία ταινία που ακόμη δεν είχε παιχτεί ούτε στους κινηματογράφους.

-«Ω! Ανάθεμα!» ξεφώνησε. «Αυτοί εδώ οι τύποι είναι πολύ καλά δικτυωμένοι.»

Τα πρώτα γουργουρητά από την κοιλιά του ακούστηκαν. Η ώρα του φαγητού είχε φτάσει. Πάτησε το ανάλογο κουμπί και σε λίγα λεπτά το νοστιμότερο χοιρινό βρισκόταν αχνιστό πάνω στο τραπέζι του. Το καταβρόχθισε γλύφοντας κυριολεκτικά το πιάτο. Δεν πέρασε λίγη και τα βλέφαρά του βάρυνα αφύσικα βυθίζοντάς τον σε έναν λήθαργο χωρίς όνειρα. Το κορμί του σωριάστηκε στον απαλό καναπέ μη μπορώντας να συνειδητοποιήσει τους πέντε άντρες που εμφανίστηκαν στο δωμάτιό του.

†††

Ο Μανώλης ξύπνησε σε ένα παγωμένο περιβάλλον έχοντας πεσμένη κατά πολύ την θερμοκρασία του σώματός του. Τα άκρα του είχαν μελανιάσει αλλά αυτός ένιωθε μια πολύ έντονη εσωτερική θέρμη να διαπερνάει όλο του το κορμί. Δεν ένιωθε πόνο ή κάποιο αντίστοιχο συναίσθημα. Το μόνο που καταλάβαινε ήταν πως βρισκόταν ξαπλωμένος σε πλάγια θέση στο πάτωμα.

Τα μάτια του ήταν ακόμη θολά και τα αυτιά του μετέδιδαν ήχους, στον εγκέφαλο, οχλοβοής. Αυτό του θύμισε την προηγούμενη φορά που ξύπνησε. Για λίγο πίστεψε πως βρισκόταν στο δωμάτιό του αλλά μόλις καθάρισε η όρασή του αντιλήφτηκε το περιβάλλον στο οποίο βρισκόταν. Ήταν ένας μακρύς διάδρομος με κλειστές γυάλινες πόρτες κατά μήκος και στο τέλος βρισκόταν ένας βωμός με ένα φιαλίδιο στην κορυφή. Στην αντίθετη πλευρά ήταν μία μεταλλική κλειστή πόρτα με μία μαύρη χαραμάδα στη μέση. Την έβλεπε να ταρακουνιέται σα να προσπαθούσε κάποιος να την σπάσει, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει περισσότερα πράγματα. Αν αυτός ο κάποιος έκανε θόρυβο πίσω από την πόρτα, τον κάλυπταν όλες εκείνες οι φωνές που ξέφρενα φώναζαν πάνω από το κεφάλι του. Τους είδε όταν σήκωσε το βλέμμα για να δει. Ήταν περιτριγυρισμένος από δεκάδες κόσμο. Όλοι άτομα της υψηλής κοινωνίας. Φαινόταν από τα ρούχα τους. Κουστούμια επώνυμα και χρυσαφή ρολόγια. Διαμαντένια κολιέ για τις κυρίες και πούρα των πεντακοσίων ευρώ για τους κύριους. Είχε μάθει να μυρίζει το χρήμα από χιλιόμετρα μακριά και τώρα δεν έπεφτε έξω. Ανάμεσά τους κατάφερε να εντοπίσει άτομα αρκετά γνωστά στο ευρύτερο κοινό. Άτομα που φημίζονταν για την φιλανθρωπία και γενναιοδωρία τους.

-«Σκατά κάτω από τα ακριβά υφάσματα.» ψιθύρισε και προσπάθησε να σηκωθεί. Κάτι τον συγκράτησε στη θέση του.

Μία μεταλλική περικνημίδα ήταν περασμένη στο καλάμι του ποδιού του συνδεδεμένη με μία βαριά αλυσίδα πακτωμένη στο έδαφος. Την περιεργάστηκε. Δεν υπήρχε πουθενά κλειδαριά. Όλες οι συνδέσεις είχαν γίνει με κόλληση πάνω στο πόδι του. Θύμωσε, προσπάθησε να την βγάλει. Να γλιστρήσει το πόδι του μέσα από το άκαμπτο μέταλλο. Δεν υπήρχε περίπτωση να τα καταφέρει. Ήταν πολύ σφικτά χτισμένη πάνω του. Ο μόνος τρόπος να ελευθερωθεί ήταν να κόψουν τα δεσμά του.

Στην προσπάθειά του να διαφύγει παρατήρησε κάτι που τον έκανε να αναρωτηθεί για την φύση του παιχνιδιού στο οποίο ήταν πρωταγωνιστής. Δεν ένιωσε καθόλου πόνο ενώ έβλεπε το σημάδι της σφικτής λαβής να έχει αφήσει το στίγμα πάνω στο δέρμα του. Η επόμενη παρατήρηση του πάγωσε το αίμα. Σε κάθε κλείδωση ήταν ζωγραφισμένο με ένα απαλό μπλε μία ευθεία γραμμή.

-«Τι στο διάβολο συμβαίνει εδώ;» αναρωτήθηκε κοιτώντας το εκστασιασμένο πλήθος που γελούσε πάνω από το κεφάλι του.

Έδειχνε να το απολαμβάνει περιμένοντας την εξέλιξη. Στην άκρη της αρένας ήταν τοποθετημένη μια γιγαντοοθόνη χωρίς εικόνα πάνω της. Ενώ δίπλα του ήταν ένα μαύρο ύφασμα ριγμένο στο πάτωμα. από μέσα του εξείχαν μυτερές άκρες. Το τράβηξε απότομα κοιτάζοντας το περιεχόμενο. Μαχαίρια, ξυράφια, μπαλτάδες, πριόνια, σφυριά, ψαλίδι σιδήρου και ένα σωρό άλλα αιχμηρά αντικείμενα τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σαν όπλα. Έπιασε το ψαλίδι προσπαθώντας να κόψει την αλυσίδα. Το πλήθος γέλασε πιο δυνατά. Πίεσε με όλη του την δύναμη τις λαβές. Δεν είχε μεγαλύτερη δύναμη να ασκήσει. Η αλυσίδα δεν κοβόταν.

Στην προσπάθειά του να πιάσει άλλο εργαλείο έκοψε βαθιά το δάκτυλό του. Αν και μπόρεσε σχεδόν να δει το κόκαλο δεν έτρεξε σταγόνα αίμα και δεν ένιωσε τον παραμικρό πόνο.

-«Τι γίνεται εδώ;» απόρησε και εκείνη τι στιγμή το πλήθος σταμάτησε να φωνάζει.

Μερικοί ψίθυροι μόνο πλανιόντουσαν στην ατμόσφαιρα που κόπηκαν κι αυτοί όταν δύο τακούνια ακούστηκαν εναλλάξ να καταφθάνουν. Ήταν βαρύς ήχος· σίγουρα άντρας. Σε λίγο στην εξέδρα εμφανίστηκε ο άγνωστος που τον είχε φέρει ως εκεί. Όλοι οι παρευρισκόμενοι γύρισαν και τον κοίταξαν με θρησκευτική ευλάβεια. Η πλήρη ησυχία του έδωσε άλλη οπτική για τον χώρο που βρισκόταν.

Ακόμη και η μεταλλική πόρτα που χτυπούσε απέναντί του σταμάτησε. Ένα άγριο γρύλισμα μπόρεσε μονάχα να ακουστεί πριν σωπάσει απόλυτα. Χειροκροτήματα ξέσπασαν μέχρι που σταμάτησαν μόλις ο άντρας σήκωσε τα χέρια του. Δεν έβγαλε λόγο. Δεν τους καλωσόρισε. Από ό,τι φάνηκε το είχε κάνει εκατοντάδες φορές στο παρελθόν, οπότε ίσως και να βαριόταν να επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα συνέχεια. Αντί αυτού απευθύνθηκε στον Μανώλη. Κατευθείαν και χωρίς υπεκφυγές του εξέφρασε τα γεγονότα.

-«Σου έχει χορηγηθεί αιμοστατικός ορός για αυτό άλλωστε δεν έχεις αιμορραγία. Συν το γεγονός πως έχεις πέσει σε υποθερμία.»

-«Γιατί;» τον ρώτησε.

Ο άγνωστος άντρας δεν απάντησε. Συνέχισε όμως να μιλάει στον Μανώλη.

-«Επίσης δεν πονάς. Σε έχουμε μετατρέψει σε ένα είδος υπεράνθρωπου αυτή τη στιγμή για να εξυπηρετήσεις τους σκοπούς του παιχνιδιού. Το είδος της μορφίνης που σου έχουμε χορηγήσει θα σε βοηθήσει σημαντικά σε αυτό που θέλουμε να κάνεις.»

-«Τι θέλετε να κάνω; Γιατί με κρατάτε αλυσοδεμένο;»

-«Όπως μπορείς να δεις σε όλες σου τις κλειδώσεις υπάρχει ζωγραφισμένη με απόλυτη ακρίβεια μία μπλε γραμμή. Αυτά είναι τα σημεία στα οποία μπορείς να κόψεις τα μέλη σου προκαλώντας την ελάχιστη ζημιά στους ιστούς και τα κόκκαλά σου. Ό,τι κι αν κόψεις… δεν θα πονέσεις και δεν θα αιμορραγήσεις. Αυτό σου το εγγυώμαι.»

-«Όχι. Αυτό είναι τρελό…»

-«Παράλληλα μέσα στο σώμα σου κυκλοφορεί ένα ισχυρό δηλητήριο το οποίο θα σε σκοτώσει σε μερικές ώρες. Δύο με τρεις το πολύ. Στο τέλος του διαδρόμου βρίσκεται το αντίδοτο μαζί με εκατό εκατομμύρια ευρώ! Αν καταφέρεις να φτάσεις ως εκεί είσαι ελεύθερος και πλούσιος να συνεχίσεις τη ζωή σου!»

-«Και πώς παίζεται ακριβώς αυτό το παιχνίδι;»

-«Είναι πολύ απλό. Προχωράς από πόρτα σε πόρτα μέχρι να ανοίξεις όλες τις εισόδους για να φτάσεις στο τελικό δωμάτιο. Κάθε πόρτα ανοίγει έχοντας εναποθέσει ένα μέλος του σώματός σου στον ειδικά διαμορφωμένο βωμό.»

-«Να πας να γαμηθείς. Προτιμώ να κάτσω εδώ και να μην κάνω τίποτα. Προτιμώ να πεθάνω αργά και ήρεμα αφού δεν θα νιώσω πόνο.»

-«Φοβόμουν ότι θα το έλεγες αυτό. Όλοι το ίδιο λέτε.» με ένα νόημα του άγνωστου άντρα ένας ελεύθερος σκοπευτής του έριξε ένα βέλος όπως τα ηρεμιστικά που πετούν στα άγρια ζώα.

-«Σε τρία λεπτά περίπου θα αρχίσεις λοιπόν να αισθάνεσαι τα πάντα. Αυτό ήταν το αντίδοτο του ισχυρού παυσίπονου.»

-«Ανάθεμά σε…» ούρλιαξε από θυμό. Ακόμη και τα ναρκωτικά που του είχαν χορηγήσει δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν την οργή του.

Η οθόνη δίπλα του φώτισε φανερώνοντας ένα ρολόι των δέκα λεπτών. Η μαύρη μεταλλική πόρτα με τη σκοτεινή χαραμάδα άρχισε να χτυπάει ξανά και άγρια γρυλίσματα ακούστηκαν από μέσα. Ήταν τρομακτικός θόρυβος. Λες και είχαν καταφέρει να αιχμαλωτίσουν κάποιον αφηνιασμένο δαίμονα και τώρα σπάραζε από μίσος και δίψα για εκδίκηση.

-«Αυτό θεώρησέ το σαν ένα κίνητρο για να κάνεις λίγο πιο γρήγορα. Μόλις τελειώσει ο χρόνος θα ανοίξει η πόρτα. Κάθε φορά που θα ανοίγεις κι από μία πόρτα ο χρόνος θα αρχίζει από την αρχή προσθέτοντας κάθε φορά άλλα πέντε λεπτά. Μέσα εκεί υπάρχουν δέκα πεινασμένα πιτ μπουλ. Έχουν να τραφούν τρεις ημέρες το κάθε ένα και ξέρεις ποιο είναι το αγαπημένο τους γεύμα; Ανθρώπινο κρέας. Ό,τι έτρωγες κι εσύ αυτές τις δύο μέρες της παραμονής σου εδώ. Αυτό που με τόση ευχαρίστηση απολάμβανες!»

Ο Μανώλης ξέσπασε σε έναν πλούσιο εμετό. Οι αισθήσεις είχαν αρχίσει να επιστρέφουν στα άκρα του νιώθοντας τον πόνο από τα μικρά πετραδάκια που χώνοντας στις παλάμες του τώρα που βρισκόταν πεσμένος στα γόνατα.

-«Και πώς θα φύγω από εδώ;» ψέλλισε.

-«Η απάντηση είναι απλή. Ξεκινώντας το κόψιμο. Όπως τα έχουμε υπολογίσει, αν προλάβεις, θα φτάσεις στο τέλος της δοκιμασίας σαν ένα κεφάλι με το σώμα και το ένα σου χέρι.»

-«Είστε ανώμαλοι. Γιατί μου το κάνετε αυτό; Τι σας έχω κάνει;» γρύλισε και δάκρυα έπνιξαν τα μάτια του.

Τότε μία φωνή ακούστηκε δίπλα από τον άγνωστο άντρα. Ένα πρόσωπο αρκετά γνώριμο στάθηκε πλάι του αγγίζοντάς τον απαλά στον ώμο.

-«Γιατί μου προκαλεί ευχαρίστηση να σε βασανίζω! Μου αρέσει να σε βλέπω να πονάς!» αυτή η φωνή τον έκανε να ριγήσει περισσότερο από όσο είχε ποτέ του. Αυτή η φωνή στοίχειωσε την ύπαρξή του.

-«Σε ξέρω. Δεν μπορεί να είσαι εσύ. Είσαι νεκρός. Εγώ σε σκότωσα. Μέρα με τη μέρα σου έπαιρνα λίγο-λίγο τη ζωή»

Ο δημιουργός χαμογέλασε. «Ήμουν νεκρός κι εσύ με ανέστησες. Μου έδειξες έναν νέο δρόμο τον οποίο ακολουθώ και απολαμβάνω όσο κι εσύ. Εσύ με δημιούργησες. Ό,τι γίνεται εδώ σήμερα το οφείλω σε εσένα! Ας απολαύσουμε λοιπόν μαζί αυτό που συμβαίνει!»

-«Είσαι άρρωστος. Πώς μπορεί να σου αρέσει κάτι τέτοιο; Δεν έχει πλάκα…»

-«Κι όμως έχει! Κοίταξέ μας πώς γελάμε!» απάντησε κοιτώντας και τους υπόλοιπους που έμοιαζαν να διασκεδάζουν με το θέαμα όσο αυτός.

-«Θεέ μου… ξύπνησέ με από αυτόν τον εφιάλτη…» ευχήθηκε για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή του.

-«Να θυμάσαι… Οι χειρότεροι εφιάλτες είναι αυτοί που ζούμε με τα μάτια ανοικτά.» είπε και πάτησε δυνατά το κουμπί ξεκινώντας την αντίστροφη μέτρηση του ρολογιού.

ΤΕΛΟΣ

Κων/νος Ν. Βαρδής

Advertisements

Posted on 18/07/2015, in Θρίλερ, Ιστορίες Φίλων. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: