Τρόμου: Το στοιχειωμένο σπίτι της Θεσ/νίκης.


Αυτή η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή! Έχετε ακούσει για το στοιχειωμένο σπίτι της Θεσ/νίκης; Για εκείνο το σπίτι υπάρχουν πολλές φήμες…. Είναι τόσο παλιό που κανείς δεν θυμάται την προέλευσή του. Άλλοι λένε ότι χτίστηκε κατά τις αρχές της γερμανικής κατοχής και αργότερα υποτάχθηκε από τους Γερμανούς και άλλοι λένε ότι το έχτισε ένας Ξένος που ήρθε στην Ελλάδα κατά το 1941 και ότι όταν πέθανε το στοίχειωσε για άγνωστους λόγους. Αυτό το σπίτι υπάρχει μέχρι και σήμερα και μάλιστα διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση.

Αυτό το σπίτι πάντα είχε μια αύρα μυστηρίου γύρω του και μια ιστορία κρυμμένη μέσα του που ο καθένας θα ήθελε να μάθει. Έτσι ένα απόγευμα που είχα βγει με τους φίλους μου και βαριόμασταν, τους πρότεινα να το εξερευνήσουμε. Αυτοί στην αρχή δίσταζαν αλλά τελικά δέχτηκαν,  καθώς και αυτούς τους έτρωγε η περιέργεια για το τι κρύβει στο εσωτερικό του. Ενώ περιμέναμε να είναι πολύ δύσκολο να μπούμε μέσα στο σπίτι, τελικά βρήκαμε την πόρτα σπασμένη. Αφού μπήκαμε μέσα στο σπίτι χωριστήκαμε σε 2 ομάδες των τριών και αρχίσαμε την εξερεύνηση. Το πρώτο που είδα εγώ και η ομάδα μου ήταν μια σειρά από φωτογραφίες σε ένα album. Από ότι φαίνεται καμία φήμη δεν ήταν πραγματική. Κάτι άλλο είχε συμβεί σε εκείνο το σπίτι… Τότε κάτι περίεργες σελίδες έπεσαν από ένα μισοσπασμένο ντουλάπι. Ήταν ένα παλιό ημερολόγιο ενός υπηρέτη. Σκέφτηκα ότι δε ήταν η κατάλληλη ώρα να το διαβάσω έτσι το έβαλα μέσα στην τσάντα μου βιαστικά. Ξαφνικά άκουσα φωνές από την άλλη ομάδα. Στην αρχή δεν μπορούσαν καν να μιλήσουν, όμως μετά το είδαμε και εμείς… Ένας άνδρας, μαυροφορεμένος,  κάτασπρος, χλωμός και χωρίς μάτια…

Ο μαυροφορεμένος άνδρας έστρεψε το βλέμμα του προς εμάς και για κάποιο λόγο εμείς δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε. Εγώ πρώτη από όλους άρχισα να λέω το πάτερ υμών και αυτός εξαφανίστηκε. Πήγαμε και πάλι στην κεντρική πόρτα τρέχοντας αλλά αυτή τη φορά όχι μόνο η πόρτα δεν ήταν σπασμένη αλλά ήταν και καλά ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ! Όλοι είχαμε γίνει κάτασπροι από το φόβο αλλά αυτό που μας φόβιζε περισσότερο ήταν ότι θα έπρεπε να κοιμηθούμε ΕΚΕΙ! Ενώ οι άλλοι φαινόταν να τα είχαν παρατήσει και να παραδίνονταν στην σκοτεινή δύναμη που περιέβαλλε το σπίτι, εγώ δεν έλεγα να τα παρατήσω. Δεν θα παραδινόμουν τόσο εύκολα! Γύρισα το βλέμμα μου προς τους φίλους μου, τους είπα ότι πρέπει να μείνουμε ενωμένοι αν θέλουμε να επιβιώσουμε και τους εμψύχωσα λέγοντας τους ότι με τη βοήθεια του θεού όλα είναι και θα είναι δυνατά! Αυτοί γεμάτοι θάρρος από τον λόγο μου σηκωθήκανε από την γωνία όπου καθόμασταν και κατευθυνθήκαμε προς την κουζίνα. Εκεί δεν υπήρχε τίποτα εκτός από παλιά σκουριασμένα σκεύη. Τότε όλους μας περιέβαλλε μία αίσθηση ότι δεν ήμασταν ευπρόσδεκτοι. Ξαφνικά εμφανίστηκε μία μυστηριώδης σκιά από το πουθενά. Αυτή τη φορά δεν το βάλαμε στα πόδια και όλοι μαζί ψέλναμε ένα πολύ περίεργο τετράστοιχο που κανείς από εμάς όμως δεν ήξερε. Η σκιά εξαφανίστηκε αλλά για κάποιο λόγο εκείνη την ώρα λιποθυμήσαμε όλοι ταυτόχρονα. Όμως είδα ένα πολύ παράξενο όνειρο. Έναν άνδρα που μιλούσε μία ξένη γλώσσα (μάλλον λατινικά) και σε μία πεντάλφα να καίει πτώματα που ήδη είχε σκοτώσει. Το πιο όμως ανατριχιαστικό ήταν ότι αυτόν τον κήπο τον γνώριζα ήταν ο πίσω κήπος αυτού του σπιτιού!!!!!

Ξαφνικά όλοι ξυπνήσαμε και συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε δει το ίδιο όνειρο. Αμέσως αρχίσαμε να τρέχουμε και τελικά καταφέραμε να βγούμε από το σπίτι σώοι και αβλαβείς από ένα σπασμένο παράθυρο. Ήταν 7 η ώρα κάτι το οποίο ήταν πολύ περίεργο γιατί στο σπίτι μπήκαμε 6.30. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχαμε μείνει σε εκείνο το σπίτι μόνο 30 λεπτά! Εμένα μου φάνηκε σαν να ήμουνα εκεί μια ολόκληρη αιωνιότητα!!! Τότε ήταν που θυμήθηκα τα παλιά χαρτιά που είχα βρει (το ημερολόγιο του υπηρέτη). Τα άνοιξα και άρχισα να τα διαβάζω φωναχτά. Δυστυχώς μπορούσα να διαβάσω μόνο το ένα γιατί τα άλλα είχαν πάνω τους λεκέδες.

Αγαπητό ημερολόγιο,

Κάθε μέρα φοβάμαι όλο και περισσότερο! Δεν ξέρω τι να κάνω πια με τον αφέντη! Κάθε μέρα το βράδυ τον ακούω να φωνάζει και να λέει προσευχές σε μία άλλη γλώσσα. Το έχω πει στο άλλο προσωπικό όμως κανείς δεν με πιστεύει! Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ! Νομίζω ότι μία μέρα θα με σκοτώσει! Χθες τον άκουσα να ρωτάει κάτι και μετά να απαντάει ο ίδιος με εντελώς διαφορετική φωνή… Κάθε μέρα ανησυχώ όλο και περισσότερο!!!Δεν είμαι σίγουρος πια για το μέλλον…

Ταράχτηκα που το διάβαζα! Τώρα αρχίζουν να συνδέονται όλα!!! Τώρα εξηγείται το όνειρο που είδα εγώ και η παρέα μου! Όμως παρόλα αυτά κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι έγινε πραγματικά σε εκείνο το σπίτι. Ωστόσο άσχετα με το γεγονός ότι πλέον δεν είμαι το ανώριμο κοριτσάκι κάθε φορά που περνάω από εκείνο το σπίτι κάνω τον σταυρό μου….

====================

Ευχαριστούμε την Μαρία για την ιστορία της.

====================

Advertisements

Posted on 23/07/2015, in Ιστορίες Φίλων, Τρόμου. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: