Αζαζούκ, Μέρος έκτο.


Μου έδωσαν μία πρόχειρη αλλαξιά και με έβαλαν στο γραφείο του διοικητή.

«Ένα barcode δεν αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο…» μου είχε πει στο αστυνομικό τμήμα. «Σου έκλεψαν τιμαλφή ή άλλα πολύτιμα αντικείμενα;»

«Δεν ξέρω, αλλά δεν νομίζω να…» προσπάθησα να ολοκληρώσω.

«Πείραξαν εσένα ή κάποιο άλλο πρόσωπο που διαμένει στο διαμέρισμά σου;» με διέκοψε γρήγορα.

«Μένω μόνος…» απάντησα.

«Τότε ποια είναι η καταγγελία σου;»

«Υπάρχει κάποιος μέσα στο διαμέρισμά μου. Και όπως σου είπα και πριν πρέπει να τον έχει βάλει εκείνος ο αντιπαθής κτηματομεσίτης ή ό,τι διάβολο είναι.»

Ο διοικητής είχε κατσουφιάσει το πρόσωπό του. «Θα στείλω δύο ανθρώπους να ερευνήσουν το διαμέρισμά σου και να διεξάγουν μία άτυπη έρευνα μόνο για εσένα Τζακ.» με καθησύχασε στο τέλος.

«Σε ευχαριστώ πολύ!»

«Μη με ευχαριστείς. Αυτό που κάνω απαγορεύεται, αλλά έτσι σε ξεχρεώνω.» Ναι, μου χρωστούσε χάρη από τότε που ήμασταν έφηβοι. Είχα σώσει την αδερφή του από πνιγμό. Ήμουν κρυφά ερωτευμένος μαζί της και είχα αποκτήσει ένα κρυφό χόμπι. Την παρακολουθούσα ενώ αρκετές φορές είχα γίνει αντιληπτός τόσο από την ίδια, όσο και από τον αδερφό της. Και ενώ με είχαν προειδοποιήσει να σταματήσω εγώ δεν είχα υπακούσει για καλή τους τύχη. Ένα πρωινό, καθώς περπατούσε, διέσχισε την καμπυλωτή γέφυρα της πόλης για να πάει για ψώνια. Μία ζαλάδα, ένα στραβοπάτημα, ένας λάθος χειρισμός ήταν αρκετό για να γύρει τόσο πολύ στα χαμηλά κάγκελα ώστε το βάρος του κεφαλιού της να παρασύρει το υπόλοιπο κορμί. Έπεσε από ύψος τριών μέτρων στη λίμνη και δεν υπήρχε κανείς εκεί γύρω να τη βοηθήσει εκτός του ενοχλητικού κολλιτσίδα. Αυτή όμως είναι μια άλλη ιστορία…

Κούνησα το κεφάλι μου συγκαταβατικά σφίγγοντας τα χείλη.

عزازيك

Ήταν σχεδόν ξημέρωμα όταν έφτασα στο διαμέρισμά μου συνοδευόμενος από αστυνομική δύναμη. Περίμενα στο περιπολικό παρέα με τον οδηγό ενώ δύο αστυνομικοί κρατούσαν τα κλειδιά του σπιτιού μου για να μπουν μέσα. Η ώρα κυλούσε βασανιστικά αργά κι εγώ ίδρωνα και ξεΐδρωνα νιώθοντας σαν εγκληματίας. Ο αντιπαθής χοντρός πέρασε από μπροστά μου χαρίζοντάς μου το πιο αλαζονικό του χαμόγελο. Ήταν μεσημέρι και οι αστυνομικοί βγήκαν από το σπίτι μου. Πλησίασαν το αυτοκίνητο και έγειραν πάνω στην οροφή ακουμπώντας τους αγκώνες τους.

«Λοιπόν…;» τους ρώτησα.

«Δεν βρήκαμε εμφανή σημάδια διάρρηξης όπου κι αν ψάξαμε.»

«Ψάξατε καλά;»

«Καλύτερα δεν γίνεται. Πήραμε δείγματα DNA από μπάνιο, κουζίνα και κρεβάτι όπως και αποτυπώματα από πόρτες, παράθυρα, έπιπλα και όλα τα υπόλοιπα.»

«Πότε θα έχουμε αποτελέσματα;»

«Εντός δύο ημερών. Μέχρι τότε καλό θα είναι να μείνετε σε κάποιο φιλικό σπίτι. Για παν ενδεχόμενο καλό είναι να αποφύγετε την είσοδο στο σπίτι σας. Αν αποδειχτεί τελικά πως όντως κάποιος άλλος ήταν στο διαμέρισμα, τότε αυτό θα ήταν πολύ επικίνδυνο για εσάς.»

Βγήκα από το περιπολικό παραχωρώντας τη θέση μου στους αστυνομικούς. Ο οδηγός έβαλε μπρος το όχημα και πάτησε δυνατά το γκάζι για να μαρσάρει. Έμεινα ακίνητος στην άκρη του πεζοδρομίου βλέποντας το αυτοκίνητο να ξεμακραίνει μέχρι που σταμάτησε, δέκα μέτρα παραπέρα, απότομα. Ο συνοδηγός έγειρε το κεφάλι του βγάζοντάς το από το παράθυρο.

«Κύριε Τζακ…» είπε κάπως διστακτικά.

«Παρακαλώ…»

«Ειλικρινά δεν πιστεύω πως μπήκε κάποιος μέσα στο διαμέρισμά σας. Αυτό όμως που πρέπει να γνωρίζετε είναι πως το καναρίνι σας έχει πεθάνει.»

«Τι;»

«Μάλλον ήρθε η ώρα του…» απάντησε και γύρισε μπρος κάνοντας νόημα στον οδηγό να ξεκινήσει.

عزازيك

Δεν έπρεπε να μπω μέσα και δεν θα έπρεπε να θέλω. Έτρεξα όμως όσο πιο γρήγορα μπορούσα μέχρι που βρέθηκα στο διαμέρισμα. Περίμενα να ακούσω το φτερούγισμα του καναρινιού. Ο μοναδικός ήχος που ήρθε στα αυτιά μου ήταν ο βρυχηθμός του γάτου. Ένα αναστατωμένο νιαούρισμα από τον πάνω όροφο. Τον άκουσα αλλά τον αγνόησα. Το μυαλό μου είχε κολλήσει στα τελευταία λόγια του αστυνομικού. Μπήκα στο δωμάτιο και αντίκρισα το κλουβί. Φαινόταν άδειο. Ευχήθηκα να είχε βρει έναν τρόπο να το είχε σκάσει. Έκανα λάθος. Ο Τουίτι βρισκόταν ξαπλωμένος στο πλάι πεσμένος στο ψάθινο πάτωμα του κλουβιού. Δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια μου. Τα πουλιά, όταν πεθαίνουν από φυσικά αίτια γυρνούν ανάσκελα. Μόνο όταν πεθαίνουν από ξαφνικό τραυματισμό πέφτουν στο πλάι.

«Ανάθεμά σε Σιλβέστρο. Δεν ξέρω πώς βρήκες τον τρόπο…» φώναξα και ανέβηκα πάνω ακολουθώντας το νιαούρισμά του.

Ήταν σε ένα από τα δωμάτια με τα δεκάδες παιχνίδια μέσα. Είχε κρυφτεί μέσα σε μια κούτα στην πιο απόμερη γωνία του δωματίου και βρυχιόταν απειλητικά σα να έβλεπε κάτι που εγώ, λόγω της ανθρώπινης φύσης μου, αδυνατούσα να δω. Έσκυψα από πάνω του ξαφνιάζοντάς τον. Δεν ήταν φιλικός. Φούντωσε το τρίχωμά του μέχρι την ουρά, κύρτωσε τη μέση του και μου έδειξε τα δόντια του κάνοντας εκείνο το χαρακτηριστικό χ χ χ χ χ χ χ που κάνουν τα θυμωμένα γατιά. Ήταν αναμαλλιασμένος σα να είχε προηγηθεί μάχη με άλλη γάτα. Τι στο διάβολο συνέβη όσην ώρα έλειψα; Σίγουρα κάποιος είχε μπει στο σπίτι μου. Δεν ξέρω με ποιον τρόπο ή γιατί δεν το βρήκαν οι αστυνομικοί, αλλά σίγουρα είχε μπει.

Όλα αυτά έπρεπε να τα μοιραστώ με κάποιον. Ίσως αν με φιλοξενούσε για καμιά δυο μέρες ο Ντάνι να βρίσκαμε κάποια εξήγηση σε όλα αυτά. Ετοιμάστηκα, έβαλα τροφή στον Σιλβέστρο και βγήκα από το σπίτι. Κάλεσα από το κινητό τον συνεργάτη μου και μου είπε πως με μεγάλη του χαρά θα με φιλοξενούσε για μερικές μέρες. Η αρραβωνιαστικιά του δεν είχε κανένα πρόβλημα.

عزازيك

Δύο ημέρες αργότερα το κεφάλι μου είχε ηρεμίσει και τα πάντα είχαν εκλογικευτεί μέσα στη συνείδησή μου. Είχα καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο ψυχολόγος είχε δίκιο και το μυαλό μου είχε αρχίσει να μου παίζει μυστήρια παιχνίδια. Όταν θα επέστρεφα στο διαμέρισμα τα πάντα θα ήταν όπως πριν… ήρεμα!

Πήρα τον δρόμο της επιστροφής όταν δέχτηκα ένα τηλεφώνημα στο κινητό. Ήταν ο παιδικός μου φίλος και διοικητής του αστυνομικού τμήματος. Με χαρά μου ανακοίνωσε πως θα μπορούσα να επιστρέψω στο διαμέρισμα αφού τα αποτελέσματα είχαν βγει και δεν βρέθηκαν άλλα αποτυπώματα πέρα από τα δικά μου. Αυτό με χαροποίησε αρκετά και επιβεβαίωσε όλα αυτά που συζητάγαμε δύο μέρες τώρα με τον Ντάνι και την αρραβωνιαστικιά του. Ίσως τελικά κάποια βίδα να είχε αρχίσει να λασκάρει.

Επιτέλους, βρισκόμουν έξω από το σπίτι μου. Το κοίταξα και έμοιαζε με χαρούμενο πρόσωπο που με καλωσόριζε. Μπήκα μέσα με νοσταλγία περιμένοντας να δω τον γάτο μου να τρίβεται με παράπονο στα πόδια μου. Ήταν άφαντος. Πήγα μέχρι το φαγητό του και διαπίστωσα πως το μπολ του ήταν γεμάτο. Δεν είχε φάει ούτε μια μπουκιά. Για μια στιγμή σκέφτηκα πως είχε φύγει. Κοίταξα όλες τις πόρτες και τα παράθυρα και είδα πως όντως ήταν κλειστά. Τότε… τι είχε συμβεί στον γάτο μου;

«Σιλβέστρο!» φώναξα αλλά δεν πήρα καμιά απάντηση. Συνήθως εμφανιζόταν γουργουρίζοντας ζητώντας φαγητό και χάδια. «ΣΙΛΒΕΣΤΡΟ!» επανέλαβα δυνατότερα.

Πήγα μέχρι το άδειο κλουβί του καναρινιού και είδα την ανάμνησή του να κουνιέται σαν εκκρεμές στην πλαστική κούνια που του είχα φτιάξει. Μου έλειπε πολύ. Η μελωδία του, τα τιτιβίσματά του! Η φροντίδα του! Το αγαπούσα!

«ΣΙΛΒΕΣΤΡΟ!» είπα για τελευταία φορά και συνέχισα το ψάξιμο από δωμάτιο σε δωμάτιο. Όσο έψαχνα ένιωθα ξανά το ίδιο συναίσθημα να με πλημμυρίζει· πως δύο μάτια ήταν καρφωμένα πάνω μου. Κοίταξα ψηλά μήπως είχαν τοποθετηθεί κρυφά μικροσκοπικές κάμερες. Έψαξα μέχρι και για μικρόφωνα. Μήπως έπασχα από μανία καταδίωξης τελικά; «Έλα στα συγκαλά σου…» προσπάθησα να λογικευτώ και συνέχισα το ψάξιμο.

Πρέπει να είχε περάσει καμιά ώρα εντατικής έρευνας όταν στο τέλος άνοιξα την ντουλάπα μου. Μία δυσάρεστη έκπληξη με περίμενε εκεί. Ανάμεσα στα ρούχα κειτόταν νεκρός ο γάτος μου με την γλώσσα έξω.

«ΟΧΙ ΘΕΕ ΜΟΥ…» φώναξα και πήρα αγκαλιά το, σχεδόν, άκαμπτο σώμα του. Έκλαψα, έβρισα, χτύπησα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε. Περπάτησα μέχρι το δωμάτιο με τον βωμό του τελευταίου μου αρχαιολογικού ευρήματος. Το φρικιαστικό αγαλματίδιο παρέμενε στην θέση του κοιτώντας άψυχα τον χώρο με τα ορθάνοικτα γουρλωτά του μάτια. Ανατρίχιασα. Θα ορκιζόμουν πως το σκυθρωπό του πρόσωπο είχε αποκτήσει μια χαμογελαστή έκφραση.

«Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;» ρώτησα και οπισθοχώρησα. Η λύση στο μυστήριο μπήκε σαν σφαίρα στο κεφάλι μου. Αυτή τη φορά δεν θα πέταγα το πτώμα του κατοικίδιού μου· θα το πήγαινα σε έναν κτηνίατρο και θα του ζητούσα να κάνει νεκροψία. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι πέθανε από γερατειά ή ότι κάποιο αντικείμενο έκατσε στον λαιμό του. Τον είχα ψηλαφίσει άλλωστε και δεν είχα βρει κάτι. Αυτό ήταν σίγουρα δολοφονία. Όποιος είχε μπει στο σπίτι μου, φρόντισε να μου αφήσει ένα τρανταχτό μήνυμα που δεν θα μπορούσα να αγνοήσω.

عزازيك

Ο κτηνίατρος με κοίταξε περίεργα.

«Δεν είμαι ιατροδικαστής και σίγουρα αυτή είναι η πρώτη φορά που μου ζητούν κάτι τέτοιο…» μου είχε πει με επιφύλαξη πιστεύοντας πως του έκανα κάποιου είδους φάρσα.

«Σας παρακαλώ.. ακούστε με. Έχω σοβαρούς λόγους να πιστεύω πως κάποιος μπαινοβγαίνει στο σπίτι μου παίζοντας με τα νεύρα μου.»

«Έχετε κάνει καταγγελία;»

Απάντησα καταφατικά. «Η αστυνομία έκανε έλεγχο στο σπίτι μου και δεν έχει βρει σημάδια διάρρηξης ή ξένα δακτυλικά αποτυπώματα. Κι όμως… ακούω κάθε βράδυ βήματα στους διαδρόμους. Βλέπω σκιές να περνούν από μπροστά μου. Έχω φτάσει σε κατάσταση νευρικού κλονισμού. Πέθαναν, με ανεξήγητο τρόπο, τα κατοικίδιά μου. Σας παρακαλώ. Θα σας πληρώσω και με το παραπάνω. Δεν μπορώ να πιστέψω πως η γάτα πέθανε από φυσικά αίτια.»

«Καλώς…» ο κτηνίατρος δέχτηκε να γίνει συνένοχος σε αυτό το παράλογο αίτημα. Στο κάτω-κάτω… μόνο λεφτά θα είχε να κερδίσει από αυτή την υπόθεση, όπως κι αν φερόταν στον ασθενή, όποιο κι αν ήταν το πόρισμα.

«Πότε θα ξέρουμε;» ρώτησα νιώθοντας να πιέζω τον γιατρό.

«Μέχρι το αυριανό βράδυ θα ξέρω στα σίγουρα.»


Συνεχίζεται…

Κων/νος Ν. Βαρδής

Advertisements

Posted on 07/10/2015, in Τρόμου. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: