Τρόμου: Ποτηράκι.


Ήμουνα εγώ μαζί με μία φίλη μου. Είχαμε κανονίσει από την προηγούμενη μέρα να βρεθούμε και να πάμε κατά τις 7:30 το απόγευμα σε ένα εγκαταλελειμμένο ερειπωμένο σπίτι! Είχαμε σχεδιάσει να κάνουμε ποτηράκι ώστε να καλέσουμε κάποιο πνεύμα!

Μπήκαμε στο σπίτι και είδαμε πως είχε πάρα πολύ λίγο φως επειδή ο ήλιος έδυε σιγά σιγά. Μέσα σε ένα δωμάτιο υπήρχε ένα μικρό στρογγυλό τραπέζι και 2 καρέκλες δίπλα του. Η φίλη μου έβγαλε από την τσάντα της ένα ποτήρι και εγώ έβγαλα από την δική μου τσάντα μερικά χαρτιά, που το κάθε ένα από αυτά είχε ένα διαφορετικό γράμμα.

Πρώτα η φίλη μου προσπάθησε να καλέσει ένα πνεύμα, αλλά δεν τα κατάφερε. Αργότερα προσπάθησα εγώ και τα κατάφερα! Αρχικά του ζητούσαμε να κάνει διάφορα πράγματα, όπως για παράδειγμα να χτυπήσει το χέρι του πάνω στο τραπέζι κ.λ.π. Λίγο αργότερα εγώ το ρωτάω πιο είναι το όνομα του. Με τα χαρτιά μου σχημάτισε το όνομα Λούσιφερ!!!

Εγώ κατουρήθηκα πάνω μου και η φίλη μου χεζόταν από τον φόβο της! Πήγαμε να φύγουμε αλλά οι πόρτες έκλεισαν! Εγώ φορούσα ένα βραχιόλι με έναν σταυρό πάνω του, αλλά κόπηκε! Και η φίλη μου φορούσε ένα βραχιόλι με έναν σταυρό, αλλά και αυτό κόπηκε! Σε κάποια φάση η φίλη μου γύρισε προς τα εμένα και άρχισε να τσιρίζει! Την ρώτησα τι έπαθε και εκείνη μου είπε να μην κοιτάξω πίσω μου. Εγώ από περιέργεια και μόνο γύρισα πίσω μου και είδα έναν ψιλό αδύνατο άντρα ξανθό, με γαλάζια μάτια και μαύρα ρούχα να με κοιτάει. Η φίλη μου και εγώ τσιρίζαμε και είπαμε μαζί ταυτόχρονα «Αυτός είναι ο Λούσιφερ!!».

Τότε αυτός άρχισε να γελά με ένα παράξενο γέλιο! Τότε η φίλη μου με πήρε από το χέρι και με πήγε σε μια πόρτα, βρήκε ένα τσεκούρι κάτω και την έσπασε! Βγήκαμε, αλλά βρεθήκαμε πάλι στο ίδιο δωμάτιο! Ίσα με 7 φορές έγινε αυτό! Τότε ο Λούσιφερ μας είπε «Ή θα παραδοθείτε σε εμένα ή δεν θα βγείτε πότε από εδώ!». Η φίλη μου άρχισε να κλαίει και μου είπε «Αυτό ήταν Τσαμπίκα! Ήρθε το τέλος μας!».

Εγώ την καθησύχασα και της είπα πως θα τα καταφέρουμε! Άρχισα να λέω πρώτη το Πάτερ Ημών και μετά άρχισε και η φίλη μου να το λέει μαζί μου! Τότε ο Λούσιφερ άρχισε να πονάει παντού και να ανοίγουν πληγές σε όλο του το σώμα. Μας έλεγε να σταματήσουμε αλλά εμείς συνεχίσαμε. Μετά από λίγη ώρα εξαφανίστηκε! Όλες οι πόρτες άνοιξαν και εμείς φύγαμε από το σπίτι τρέχοντας και δεν το ξαναπλησιάσαμε πότε, ούτε ανοίξαμε συζήτηση για αυτό το θέμα.

=============================

Ευχαριστούμε την Τσαμπίκα για την ιστορία της.

=============================

Advertisements

Posted on 24/01/2016, in Ιστορίες Φίλων, Τρόμου. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: