Πραγματική ομορφιά


Πραγματική ομορφιά


Είμαι μηχανικός και αυτήν τη στιγμή βρίσκομαι σε μία πλωτή βάση, κάπου βορειοδυτικά του Καναδά, μέσα στον Κόλπο Μπάφιν. Ήμουν υπεύθυνος ενός φυλακίου όπου απαρτιζόταν από εννιά ακόμη άτομα. Δουλειά μας ήταν να κρατάμε τις γεννήτριες ζωντανές για να τροφοδοτούν με ρεύμα ένα μεγάλο μέρος της Νοτιοανατολικής Γροιλανδίας.

Εδώ κάνει πραγματικά κρύο. Τις ζεστές ημέρες έχει μείον τρεις βαθμούς ενώ τις κρύες… Χμ… πραγματικά δεν θέλετε να ξέρετε. Γιατί σας τα λέω όλα αυτά όμως…; Ίσως απορείτε.

Για να ανταπεξέλθουμε στις αντίξοες καιρικές συνθήκες αναγκαζόμαστε να φοράμε βαρύ ρουχισμό καλύπτοντας μεγάλο μέρος του προσώπου μας. Τα κρυοπαγήματα καραδοκούν σε κάθε μας απροσεξία. Εκτός από τα κρυοπαγήματα όμως «ελλοχεύει» και η τρομακτική μου δυσμορφία. Πόσο άσχημος μπορεί να είναι κάποιος που όταν κάνει γκριμάτσες ομορφαίνει; Πιστέψτε με… πολύ.

Τα προβλήματά μου ξεκίνησαν από την πρώτη μέρα που τα μάτια μου αντίκρισαν το φως της ημέρας. Μέχρι να πάω στο σχολείο δεν είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματός μου μέχρι που διαπίστωσα πως οι γονείς μου δεν είχαν ούτε μια δική μου φωτογραφία ανάμεσα στο οικογενειακό άλμπουμ. Δεν μπορώ να πω ότι δεν με αγαπούσαν. Ίσως απλά να ντρέπονταν για την εξωτερική μου εμφάνιση.

Τα χρόνια πέρασαν και πήγα στο σχολείο. Δεν ήμουν, αυτό που λένε, δημοφιλής. Πάντοτε μόνος, χαμένος στα βιβλία μου, δεν κατάφερα να αποκτήσω φίλους. Τις περισσότερες φορές μου κολλούσαν χαρτάκια στην πλάτη κοροϊδεύοντάς με ή χτυπώντας με. Ο σχολικός εκφοβισμός με επηρέασε αναγκάζοντας τους γονείς μου να ζητήσουν βοήθεια από κάποιον παιδοψυχολόγο. Μετά ήρθε και η μετάθεση του πατέρα μου όπου αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε πόλη. Ήμουν τυχερός. Τα παιδιά στο νέο σχολείο με δέχτηκαν με… αδιαφορία, θα έλεγα. Κανένα δεν ασχολήθηκε μαζί μου. Φαντάζομαι πως αυτό είναι καλύτερο από το να σου κάνουν τη ζωή δύσκολη. Η ανεκπλήρωτη ανάγκη μου όμως για επικοινωνία με ανάγκασε να βρω διέξοδο στα μαθήματα αλλά και σε εξωσχολικά βιβλία. Εκείνη ήταν και η στιγμή που έθεσα στόχους στη ζωή μου τους οποίους έβλεπα μέρα με τη μέρα να κατακτώ. Ναι, ήμουν πάντοτε άριστος και, θέλοντας και μη, προσηλωμένος στον στόχο μου. Αυτή η κατάσταση μου έκανε, κατά κάποιον τρόπο, καλό.

Αργότερα ήρθε η εφηβεία κι εγώ ένιωθα τις ορμόνες μου να χτυπούν κόκκινο. Ποια κοπέλα όμως θα καταδεχόταν να συνάψει σχέσεις με τον Κουασιμόδο; Κακά τα ψέματα… η εξωτερική εμφάνιση παίζει τον σημαντικότερο ρόλο, αν και είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως όλοι εσείς οι όμορφοι θα διαφωνείτε. Ναι, βέβαια, όταν μιλάς εκ του ασφαλούς τα πάντα είναι πιο απλά μέσα στο μυαλό σου.

Ντρέπομαι που το λέω, όμως είμαι σαράντα χρονών και ακόμη δεν έχω χάσει την παρθενιά μου. Και πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο άλλωστε; Αποτυχία και ντροπή στιγμάτιζαν κάθε μου απόπειρα να συνευρεθώ με γυναίκα. Μέχρι και οι πόρνες χλεύαζαν την εμφάνισή μου. Μερικές, μάλιστα, είχαν αρνηθεί να μου προσφέρουν τις υπηρεσίες τους παρόλο που είχα καταβάλει το διπλό αντίτιμο από αυτό που ζητούσαν εξαρχής.

Το είχα πάρει πια απόφαση. Εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια καταπιέζοντας τις φυσικές μου ορμές. Επικεντρώθηκα στις μελέτες μου κατακτώντας υψηλές βαθμολογίες στα μαθήματά μου. Ίσως τελικά τα πάντα να γίνονται για κάποιον λόγο.

Στα δεκαοκτώ αποφοίτησα σχεδόν άριστος από τη σχολή και βγήκα στην αγορά εργασίας. Εκεί όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια για εμένα, δείχνοντάς μου το σκληρότερό της πρόσωπο. Η εξωτερική μου εμφάνιση έκλεινε τη μία πόρτα μετά την άλλη. Το αποκορύφωμα ήταν το διαζύγιο των γονιών μου. Έτυχε να είμαι μπροστά όταν ξέσπασε ο χείμαρρος των αλληλοκατηγοριών τους. Όλες οι αφορμές, οι αιτίες επικεντρώνονταν σε εμένα. «Ήταν λάθος να γεννήσουμε αυτό το τέρας της φύσης…» τους άκουσα να ξεστομίζουν. Μέχρι και τώρα δεν πιστεύω πως το εννοούσαν. Ο άνθρωπος όταν χάσει τον έλεγχο μπορεί να πει πολλά και να κάνει ακόμη περισσότερα. Αν και τώρα τους έχω συγχωρήσει, αφού δεν ζουν πια, τότε θεώρησα σωστό να φύγω από το σπίτι.

Περιπλανήθηκα για λίγες μέρες σαν αγρίμι σε μέρη άγνωστα και σοκάκια στα οποία οι άνθρωποι μου συμπεριφέρονταν σα να ήμουν αδέσποτος σκύλος. Κι όμως… στάθηκα τυχερός για πρώτη φορά μέσα στην ατυχία μου. Μια καλή πράξη αυτοθυσίας, που ευτυχώς δεν είχε άσκημη κατάληξη, έφερε στο διάβα μου έναν άνθρωπο που θέλησε να με ξεπληρώσει προσφέροντάς μου δουλειά.

Ο μισθός ήταν χαμηλός αλλά η θέση ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου. Από καιρό έψαχνε κάποιον να εργάζεται στη μηχανή του σκάφους του. Δέχτηκα γεμάτος χαρά. Τα ταξίδια ξεκίνησαν αμέσως κι εγώ έχανα τον ήλιο για αρκετές ημέρες του μήνα. Εκεί, στα υπόγεια πατώματα, ήμουν απομονωμένος με τον πραγματικό μου εαυτό δουλεύοντας, πράγμα που με βοηθούσε να μην σκέφτομαι.

Η δουλειά άνοιξε. Ο εργοδότης μου αγόρασε νέα καράβια μετακινώντας με σε αυτά παρέα με αρκετούς άλλους. Εκεί ήμασταν όλοι ίδιοι. Κρυμμένος πίσω από τη μάσκα βρώμας, που μουτζούρωνε το πρόσωπό μου, δεν ντρεπόμουν πια για την εξωτερική μου εμφάνιση.

Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ είδα πολύ κόσμο να έρχεται και να φεύγει. Εγώ όμως παρέμενα σταθερός από δική μου επιλογή. Γνώριζα τη δουλειά, ήμουν καλός μηχανικός και το σημαντικότερο από όλα… κανείς δεν ασχολιόταν με τα κουσούρια των άλλων. Ένας υπόγειος παράδεισος.

Το αφεντικό αποφάσισε να επεκταθεί και σε άλλους κλάδους δραστηριοτήτων. Ήξερε πως ο τομέας της ενέργειας είχε μέλλον στη παγκόσμια βιομηχανία. Έτσι επιλεχτήκαμε δέκα άτομα και στήσαμε μια πλωτή βάση από την οποία θα τροφοδοτούσαμε με ενέργεια, μέσω υποθαλάσσιων αγωγών ρεύματος, ένα μεγάλο τμήμα της Γροιλανδίας. Αν και στην αρχή δίστασα πήρα την απόφαση να κάνω το επόμενο βήμα. Δεν είχα κάτι να χάσω. Τα άτομα τα γνώριζα και η συμβίωση για μεγάλο χρονικό διάστημα μαζί τους δεν μου ήταν κάτι νέο.

Η συνεργασία μας, στο νέο αυτό τομέα, απέδωσε καρπούς. Στο τέλος του προγράμματος μία πλωτή βάση φιλοξενούσε δέκα ανεξάρτητα δωμάτια, ένα μηχανοστάσιο, τραπεζαρία, μαγειρείο, καθιστικό και μια πλατφόρμα εμπορικών συναλλαγών. Ήμασταν κι εμείς όπως μία οικογενειακή εστία.

Ένας χρόνος είχε περάσει και τα πάντα λειτουργούσαν σαν καλολαδωμένα γρανάζια ρολογιού μέχρι την ημέρα που ήρθαν τα έντυπα για τις μεταθέσεις. Πλησίαζαν Χριστούγεννα. Τι καλύτερο κι ανέλπιστο δώρο για την εποχή! Όλοι τα δέχτηκαν με μεγάλη χαρά. Ένα χρόνο κλεισμένοι σε ένα μέρος είχε φέρει αρκετούς στα όριά τους. Εγώ όμως φοβόμουν τις αλλαγές. Το χαρτί το έσκισα προσπαθώντας να πείσω τους υπόλοιπους να μείνουμε ενωμένοι. Κανείς δεν συμμερίστηκε την άποψή μου. Το σεβάστηκα. Δεν είχα επιλογή…

Βγήκα στην πλατφόρμα παρακολουθώντας τους να απομακρύνονται μέχρι να χαθούν στο ψυχρό πέπλο του Αρκτικού Ωκεανού που τύλιγε το σκάφος. Λίγα λεπτά αργότερα ένας κόκκινος φανός ξεπρόβαλε μέσα από την ομίχλη καθώς ένα άλλο σκάφος έφερνε τη νέα ομάδα. Εννέα άτομα θα μοιράζονταν ακόμη έναν χρόνο μαζί μου. Ήμουν ήρεμος καθώς πίστευα πως οι αντικαταστάτες ήταν άτομα που γνώριζα από πριν. Πόσο λάθος έκανα. Το σκάφος πλεύρισε την πλατφόρμα και η μπουκαπόρτα άνοιξε φανερώνοντας νέα πρόσωπα, πέντε αντρών και τεσσάρων γυναικών. Πάγωσα. Το αίμα μου έγινε πιο κρύο από τον πάγο που μας περιέβαλε. Οι νέοι αποβιβάστηκαν σταματώντας απότομα μόλις με αντιλήφθηκαν να τους κοιτάζω. Το στομάχι μου έσφιξε. Στα μάτια τους διάβασα την υποτίμηση και την αποδοκιμασία. Κρύφτηκα σα μικρό παιδί πίσω από τον γερανό της προβλήτας. Στα αυτιά μου έφτασαν γέλια. Έσφιξα τα βλέφαρά μου κάνοντας τους βολβούς μου να χωθούν με δύναμη στις κόγχες τους.

Προσπάθησα να πάω κόντρα στο πρωτόγονο ένστικτο που μου έλεγε να τρέξω μακριά. Δυστυχώς μετά από τόσα χρόνια είχε απαλειφθεί από την ψυχή μου κάθε μορφή κοινωνικότητας. Σαν μαριονέτα έλεγξα τον εαυτό μου βγαίνοντας από την κρυψώνα μου. Με αργά βήματα τους έφτασα δίνοντάς τους το χέρι μου.

«Θεέ μου…» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή, «…δεν ήξερα ότι κάνουν πειράματα στους εργαζόμενους εδώ…»

Όλοι ξέσπασαν σε γέλια κι εγώ έμεινα άπραγος με σκυμμένο το κεφάλι προσπαθώντας να κρύψω τα δάκρυά μου που εξατμίζονταν στα καυτά μου μάγουλα. Κοκκίνισα από τη ντροπή.

«Κοιτάξτε… αλλάζει και χρώματα παιδιά! Ο άνθρωπος χαμαιλέων.» είπε ένας άντρας αυτή τη φορά. Ένα δεύτερο κύμα γέλιου αναζωπυρώθηκε και η αιτία ήμουν εγώ.

«Αν ήξερα ότι θα είχε και κλόουν θα έφερνα και τα παιδιά μου να γελάσουν…» ακούστηκαν μεταξύ άλλων και με προσπέρασαν σαν φάντασμα προχωρώντας μέχρι τα ενδότερα της βάσης. «Θα περάσουμε καλά!»

Ένας χρόνος κύλησε αργά και τόσο βασανιστικά όσο το μαρτύριο της σταγόνας. Πλησίαζαν ξανά Χριστούγεννα και κάθε μέρα για εμένα ήταν ένας εφιάλτης με τον οποίο έπρεπε να παλέψω για να μη χάσω τα λογικά μου. Ένιωσα το παρελθόν να γυρίζει ρίχνοντάς μου τη δυνατότερη σφαλιάρα. Ήμουν περιτριγυρισμένος από ανθρώπους κι όμως αισθανόμουν τόσο μόνος. Οι γυναίκες έκαναν πηγαδάκια δείχνοντάς με γελώντας πονηρά ενώ οι άντρες μου κακοφέρνονταν προκαλώντας με σε καυγά. Ένα βράδυ οι πέντε άντρες με έγδυσαν με τη βία και με γρονθοκόπησαν υπό το ντελίριο του αλκοόλ αποκαλώντας με τέρας. Σαν τρόπαιο του θριάμβου τους έκαναν σεξ με τις γυναίκες μπροστά μου. Ο καπνός από τη μαριχουάνα δηλητηρίαζε τα πνευμόνια μου καθώς πνιγόμουν να πάρω ανάσα.

Τρεκλίζοντας κατάφερα να σηκωθώ και να περπατήσω μέχρι το σημείο όπου κείτονταν τα ρούχα μου. Τα φόρεσα και περπάτησα μέχρι να εξαφανιστώ από μπροστά τους. Δεν είχα προορισμό, απλά άνοιξα την πρώτη πόρτα που βρήκα μπροστά μου και χώθηκα μέσα. Ήταν το κλιμακοστάσιο που οδηγούσε στις γεννήτριες παραγωγής ρεύματος. Κι όμως με τόσο θόρυβο ήταν το μοναδικό σημείο που μπορούσα να σκεφτώ καθαρά. Ο θυμός μου ξέσπασε. Βρυχήθηκα, καταράστηκα την ύπαρξή μου και κατέρρευσα σε μια έκσταση παράνοιας. Τότε ήταν και η πρώτη φορά που ο επαναλαμβανόμενος ήχος των γεννητριών συντονίστηκε και μέσα στα αυτιά μου αποκωδικοποιήθηκε, μεταφέροντας μου ένα μήνυμα. Ίσως να ήταν ένα μήνυμα σταλμένο από τον θεό για να με παρηγορήσει. Δεν ξέρω.

«Η πραγματική ομορφιά βρίσκεται μέσα μας.» ηχούσε σαν κολλημένο πικάπ στις ίδιες στροφές.

«Όχι… δεν είμαι όμορφος» ούρλιαξα χτυπώντας το κεφάλι μου στο διάτρητο πάτωμα.

«Η πραγματική ομορφιά βρίσκεται μέσα μας.» επανέλαβε.

«Δεν είμαι όμορφος ούτε εσωτερικά, ούτε εξωτερικά. Είμαι ένα τέρας που δεν έπρεπε να είχε γεννηθεί…» φώναξα μέχρι που λιποθύμησα.

Τα χαράματα άνοιξα τα μάτια μου και κατάφερα να συρθώ μέχρι το δωμάτιό μου. Ευτυχώς κανείς δεν με είχε αναζητήσει γιατί δεν ξέρω τι θα μπορούσαν να μου είχαν κάνει. Περνώντας από την τραπεζαρία είδα και τους εννιά ξαπλωμένους να ροχαλίζουν σε άθλια κατάσταση καθώς ο χώρος μύριζε από τη μπόχα του εμετού που είχε δηλητηριάσει  την ατμόσφαιρα.

Ο ήλιος φώτισε ψηλά και εγώ δεν είχα κλείσει μάτι μέχρι εκείνη τη στιγμή. Έξω κυβερνούσε νεκρική σιγή κι όμως εγώ μπορούσα ακόμη να ακούω τις γεννήτριες να ουρλιάζουν μέσα στο μυαλό μου.

«Η πραγματική ομορφιά βρίσκεται μέσα μας.»

Το βλέμμα μου παρέμεινε κολλημένο στο κενό μέχρι τη στιγμή που το βράδυ έπεσε βαρύ. Τα ουρλιαχτά των μηχανών συνέχισαν να κυβερνούν το μυαλό μου ψιθυρίζοντάς μου το ίδιο γνωμικό.

«Η πραγματική ομορφιά βρίσκεται μέσα μας.»

Και τότε χαμογέλασα. Ίσως οι ψίθυροι δεν αναφέρονταν σε εμένα αλλά σε εκείνους. Ίσως το μόνο πράγμα που έπρεπε να κάνω ήταν να ψάξω μέσα τους για βρω την πραγματική ομορφιά. Πλησίαζαν Χριστούγεννα σε λίγες μέρες και αυτή ήταν η ευκαιρία που ζητούσα…

* * *

Στέκομαι μπροστά στον καθρέπτη προσπαθώντας να κατανοήσω αυτό που πέτυχα. Είμαι πολύ χαρούμενος! Τα Χριστούγεννα μας έφεραν πιο κοντά κι εκείνοι μετανόησαν για τα λάθη τους. Γι’ αυτό κι εγώ δεν μπορώ παρά να απολαύσω τη θαλπωρή που πηγάζει από τη στολισμένη μας βάση.

Τελικά οι μηχανές είχαν δίκιο. Η πραγματική ομορφιά βρισκόταν μέσα τους. Εγώ απλά έπρεπε να ψάξω βαθιά μέσα στα κορμιά τους για να τη βρω.

Πλέον κάθε γωνία αυτής της βάσης διακοσμείται με ένα κομμένο χέρι, ή πόδι, ή ένα κεφάλι σε κάποιο χριστουγεννιάτικο κολάζ. Ακόμη και το δέντρο το τύλιξα με κόκκινες «κορδέλες» εντέρων. Ναι, τώρα πραγματικά είναι όμορφο αυτό το μέρος…

ΤΕΛΟΣ


Η ιστορία αυτή γράφτηκε από τον Κων/νο Ν. Βαρδή και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην ανθολογία του Nyctophilia μαζί με ακόμη δώδεκα διηγήματα τρόμου.

Το διήγημα: «Πραγματική ομορφιά», διατίθεται ελεύθερα στο διαδίκτυο σε ηλεκτρονική μορφή με άδεια

88x31

Copyright ® 2016 by Κωνσταντίνος Ν. Βαρδής

Advertisements

Posted on 17/02/2016, in Τρόμου. Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

  1. το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος με αυτή την ιστορία είναι να την αγνοήσει.
    άλλη μια ιστορία που σταματά τον χρόνο και ξαφνικά το μόνο που υπάρχει, είσαι εσύ, και η οθόνη…..

    Αρέσει σε 1 άτομο

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s