Monthly Archives: Οκτώβριος 2016

Τρόμου: Η Πέτρα.


Το καλοκαίρι στο εξοχικό μου που είναι πολύ παλιό, πάνω από 200 χρόνων, βρήκε η αδερφή μου μια παλιά και τρομαχτική κούκλα πίσω από ένα παλιό Ραδιόφωνο (μπορεί αυτή η κούκλα να ανήκε στην προγιαγιά μου). Θυμηθήκαμε ότι πριν από πολλά χρόνια όταν είμασταν πολύ μικρές, είχαμε αυτήν την κούκλα και παίζαμε μαζί της. Tην είχαμε ονομάσει Πέτρα. Ώσπου μια μέρα η κούκλα εξαφανίστηκε και δεν βρέθηκε για χρόνια όσο και αν την ψάξαμε και ξεχάστηκε.

Ώσπου φέτος το καλοκαίρι η πέτρα ξαναβρέθηκε πίσω από το ραδιόφωνο ενώ εκεί είχαμε ψάξει. Εγώ ανατρίχιασα με την κούκλα γιατί μου προκαλούσε φόβο, αντιθέτως η αδερφή μου έκανε κάτι που δεν το περίμενα καθόλου. Για μέρες είχε κολλήσει με την κούκλα και την είχε πάντα μαζί της όπου και αν πήγαινε. Εγώ είχα παραξενευτεί, γιατί να την θέλει αυτήν την τρομαχτική κούκλα; Στο τέλος θύμωσα πολύ γιατί ότι και αν κάναμε με την αδερφή μου η κούκλα ήταν πάντα παρούσα και με κοίταζε με τα ψυχρά της μάτια. Στεκόταν εκεί καθιστή με το άσπρο της φόρεμα. Είχε γαλάζια μάτια μόνο μου το ένα είχε βγει και είχε καφέ κοντά ίσια μαλλιά και ένα τρομαχτικό χαμόγελο.

Τότε άρχισα συχνά να βρίζω την κούκλα λέγοντας στην Νικόλ ότι η κούκλα είναι παλιά, άσχημη και τρομαχτική αλλά εκείνη δεν άλλαζε την γνώμη της για την Πέτρα.  Τέλος έπεισα την αδερφή μου να κάνουμε μια πλάκα με την κούκλα. Της είπα να πάμε στο εκκλησάκι της προγιαγιάς μου στο δάσος και να την θάψουμε για να δούμε τι θα γίνει τη άλλη μέρα… Έτσι για πλάκα…

Όμως την άλλη μέρα η αδερφή μου ήταν θυμωμένη και ήθελε πίσω την κούκλα, έτσι πήγα να της την φέρω. Προς μεγάλη μου έκπληξη η κούκλα ήταν ξεθαμμένη και μπρούμυτα. Τότε τρόμαξα και ευχήθηκα να μπορούσα να την ξεφορτωθώ την τρομαχτική και άσχημη κούκλα, αλλά την πήρα και πήγα να την επιστρέψω στην αδερφή μου γιατί θα στεναχωριόταν. Έπειτα όταν πήγα να γυρίσω είχε πολύ ήλιο και το σπίτι ήταν μακριά από το δάσος και κουράστηκα παρά πολύ για κάποιον λόγο. Όταν έφτασα σπίτι ήμουν κατακόκκινη και έτοιμη να λιποθυμήσω από την κούραση. Ενώ είχα πάει πολλές φορές σε αυτόν τον δρόμο στο δάσος πότε μου δεν ένιωσα ούτε ίχνος κούρασης μέχρι που έγινε αυτό σήμερα. Το μόνο που πίστεψα ήταν ότι η κούκλα έφταιγε για αυτό επειδή την έβριζα μου συνέβησαν άσχημα πράγματα.

Έπειτα την επόμενη μέρα η αδερφή μου έπαιζε στην αυλή με την πέτρα ώσπου με φώναξε και μου είπε ότι η Πέτρα της έπεσε μέσα στην αυλή του γειτονικού σπιτιού που ήταν  εγκαταλειμμένο και δεν μπορούσε να την πιάσει γιατί είχε συρματόπλεγμα. Έτσι σκαρφάλωσα για να πιάσω την Πέτρα παρόλο που δεν την ήθελα καθόλου, μόνο και μόνο για την αδερφή μου. Στην προσπάθεια μου  να την πιάσω χτύπησα και γρατζουνίστηκα πολύ. Για την υπόλοιπη εβδομάδα μου συνέβησαν πολύ άσχημα πράγματα. Μια μέρα λοιπόν η Πέτρα ξαφνικά ένα πρωί εξαφανίστηκε… ψάξαμε παντού να την βρούμε ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη αλλά τίποτα. Η κούκλα είχε εξαφανιστεί για άλλη μια φορά. Από τότε που εξαφανίστηκε εγώ ηρέμησα και  σταμάτησαν να μου συμβαίνουν άσχημα πράγματα.

=========================================

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της

=========================================

Φαντάσματα: Η Kυρία mcWaderson.


Κάποτε βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους στο Λονδίνο και ένα φιλικό ζευγάρι αποφάσισε να μου παραχωρήσει ένα μικρό σπίτι έξω από το Λονδίνο προς την εξοχή για να έχω το χώρο μου και να κάνω την εργασία μου με την ησυχία μου, και με πήγαν τα παιδιά στο σπίτι με το αυτοκίνητο. Το σπιτάκι ήταν μικρό και γραφικό και όλη η γειτονιά έμοιαζε πολύ ήσυχη και αρμονική.

Ένα πρωί γύρναγα από τη βιβλιοθήκη και στο διπλανό σπίτι βλέπω μια ηλικιωμένη γυναίκα  να κάθεται σε μια κουνιστή πολυθρόνα να και χαϊδεύει μια μαύρη γάτα. Χαιρετάω τη γυναίκα αλλά εκείνη δεν μου έδωσε καμιά σημασία και για να έχω καλές σχέσεις με τους γείτονές (Έλληνας βλέπετε) ήθελα να τη βοηθήσω αν θέλει να της αγοράσω τίποτα μια και θα πήγαινα να ψωνίσω κάποια πράγματα από ένα mini market που δουλεύει ένας καλόκαρδος Ινδός με τη γυναίκα του.

Πλησιάζω το σπίτι και ρωτάω την ηλικιωμένη γυναίκα:

– Καλημέρα σας θα πάω για ψώνια μήπως θα θέλατε να σας ψωνίσω τίποτα;

Η γυναίκα με πλησίασε και είδα καθαρά το πρόσωπό της, ήταν μία άσχημη γυναίκα και είχε ένα μάτι. Το άλλο μάτι ήταν κενό άσπρο σαν αυτά που έχουν οι πεθαμένοι και μου είπε:

– ΌΧΙ και μην ξανάρθεις εδώ, φύγε τώρα.

Εγώ τρόμαξα από τη αναίδεια της και έφυγα θυμωμένος. Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: