Φαντάσματα: Η Kυρία mcWaderson.


Κάποτε βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους στο Λονδίνο και ένα φιλικό ζευγάρι αποφάσισε να μου παραχωρήσει ένα μικρό σπίτι έξω από το Λονδίνο προς την εξοχή για να έχω το χώρο μου και να κάνω την εργασία μου με την ησυχία μου, και με πήγαν τα παιδιά στο σπίτι με το αυτοκίνητο. Το σπιτάκι ήταν μικρό και γραφικό και όλη η γειτονιά έμοιαζε πολύ ήσυχη και αρμονική.

Ένα πρωί γύρναγα από τη βιβλιοθήκη και στο διπλανό σπίτι βλέπω μια ηλικιωμένη γυναίκα  να κάθεται σε μια κουνιστή πολυθρόνα να και χαϊδεύει μια μαύρη γάτα. Χαιρετάω τη γυναίκα αλλά εκείνη δεν μου έδωσε καμιά σημασία και για να έχω καλές σχέσεις με τους γείτονές (Έλληνας βλέπετε) ήθελα να τη βοηθήσω αν θέλει να της αγοράσω τίποτα μια και θα πήγαινα να ψωνίσω κάποια πράγματα από ένα mini market που δουλεύει ένας καλόκαρδος Ινδός με τη γυναίκα του.

Πλησιάζω το σπίτι και ρωτάω την ηλικιωμένη γυναίκα:

– Καλημέρα σας θα πάω για ψώνια μήπως θα θέλατε να σας ψωνίσω τίποτα;

Η γυναίκα με πλησίασε και είδα καθαρά το πρόσωπό της, ήταν μία άσχημη γυναίκα και είχε ένα μάτι. Το άλλο μάτι ήταν κενό άσπρο σαν αυτά που έχουν οι πεθαμένοι και μου είπε:

– ΌΧΙ και μην ξανάρθεις εδώ, φύγε τώρα.

Εγώ τρόμαξα από τη αναίδεια της και έφυγα θυμωμένος.

Όταν πήγα στο mini market μίλησα στον Ινδό που εργάζεται εκεί για το πόσο αγενής ήταν ηλικιωμένη γυναίκα μαζί μου, και με ρώτησε που ακριβώς μένω. Όταν του εξήγησα με κοίταγε με απορία και με δυσπιστία και μου λέει:

– Συγνώμη καλέ μου φίλε αλλά σε αυτό το σπίτι δεν μένει κανένας, κάποτε έμενε μια  μόνη και ηλικιωμένη γυναίκα που ζούσε με τη γάτα της και κάηκε  ζωντανή εδώ και 25 χρόνια. Το όνομα της ήταν κυρία mcWaderson.

Εκεί έμεινα σαν άγαλμα λοιπόν, ή μίλησα με το φάντασμα της, ή θέλει να με τρομάξει ο Ινδός, ή είδα κάποια άλλη γυναίκα, ή μπορεί να ήταν η αδερφή της συγχωρεμένης, η κάποια άλλη και να μην το ήξερε ότι κάποιος μένει στο σπίτι.

Στο γυρισμό το διπλανό σπίτι έδειχνε άδειο και εγκαταλελειμμένο, δεν ήθελα πλέον να σκεφτώ αυτό που άκουσα αλλά η περιέργεια μου μεγάλωνε. Αποφάσισα να πάω στο τοπικό νεκροταφείο να μάθω τι ακριβώς έγινε.

Όταν έφτασα ρώτησα τον φύλακα για να με πάει στο τάφο της κυρίας mcWaderson, και ο φύλακας με πάει σε ένα παλιό τάφο με ξερόχορτα που έγραφε το όνομα  κυρία mcWaderson. Ο φύλακας μου λέει:

– Είσαι ο μόνος που ήρθε για αυτή τη γυναίκα, κάηκε ζωντανή με τη γάτα της αλλά ήταν μια πολύ αγενής γυναίκα και δεν είχε ούτε φίλους ούτε συγγενείς.

Και του λέω:

– Συγνώμη σήμερα το πρωί είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα στο σπίτι της να χαϊδεύει μια μαύρη γάτα και είχε ένα μάτι και το άλλο μάτι ήταν λευκό χωρίς κόρη σαν αυτά που έχουν οι πεθαμένοι. Και μου λέει:

– Έτσι ήταν η κυρία mcWaderson και είχε χάσει το ένα μάτι από μόλυνση στο πόλεμο, άμα θέλεις έλα να σου δείξω φωτογραφίες από το αρχείο της κωμόπολης.

Και είδα μερικές φωτογραφίες ασπρόμαυρες μιας γυναίκας άσχημης και ψυχρής, και να έχει ένα μάτι και να κρατάει μια μαύρη γάτα σε μια κουνιστή πολυθρόνα. Ήταν η γυναίκα που είχα δει σήμερα το πρωί.

Μόλις έφυγα από το νεκροταφείο, περνώντας μέσα από τους παλιούς και χορταριασμένους τάφους σκεφτόμουν το γιατί. Γιατί εμφανίστηκε σε εμένα; γιατί δεν μου είπε κανείς τίποτα; γιατί δεν μου είπαν ούτε οι φίλοι μου την ύπαρξη της νεκρής  mcWaderson; δεν μπορεί κανένας να μην είδε τίποτα εδώ και 25 χρόνια.

Γυρνώντας στο σπίτι πέρασα έξω από ένα μαγαζάκι που πουλούσε χειροποίητες μηλόπιτες που λεγόταν «η ζέστη μηλόπιτα». Το στομάχι μου διαμαρτυρήθηκε και θυμήθηκα ότι είχα να φάω από το πρωί ενώ τώρα ήταν αργά το απόγευμα και άρχιζε να βρέχει  (Αγγλία βλέπετε). Μπήκα και μέσα το πρώτο πράγμα που μου ήρθε ήταν η δυνατή μυρωδιά του αχνιστού καφέ και η φρέσκια μηλόπιτα. Χωρίς σκέψη παρήγγειλα και έκατσα σε ένα γωνιακό τραπεζάκι κοιτώντας προς τα έξω, χαζεύοντας τη βροχή να δυναμώνει σε καταιγίδα. Ταξιδεύοντας με τις σκέψεις μου ξαφνικά έπεσε μια αστραπή και με ξύπνησε από το λήθαργο και αμέσως μετά κάτι μου φάνηκε σαν άνθρωπος στον απέναντι δρόμο. Αμέσως μετά άλλη μία αστραπή και είδα καθαρά ήταν η κυρία mcWaderson.

Με έπιασε ταραχή, η ψυχή της με ακολουθούσε!

Χωρίς σκέψη σηκώθηκα. Tότε ήρθε κοντά μου η ιδιοκτήτρια του μικρού μαγαζιού, μια κοντούλα και γεματούλα ηλικιωμένη κυρία με γυαλάκια και κόκκινα μαγουλάκια και με ρώτησε με ντροπαλό χαμόγελο.

– Συγνώμη κύριε, μήπως δεν σας άρεσε το γεύμα σας;

Εγώ ταραγμένος της λέω:

– Όχι μου αρέσει πάρα πολύ.

Και μου λέει:

– Βλέπω δεν φάγατε καθόλου.

Και της απαντάω.

– Είμαι ταραγμένος, νόμιζα πως είδα την κυρία mcWaderson.

Τότε η στρουμπουλή κυρία χαμογέλασε.

– Που τη θυμηθήκατε, έχει πεθάνει εδώ και 25 χρόνια.

Τότε το πήρα απόφαση να ζητήσω πληροφορίες για αυτή τη γυναίκα και η κυρία άρχισε  να μου λέει:

– Η κυρία mcWaderson ζούσε μοναχικά, ο κόσμος και τα παιδιά τη φοβόντουσαν γιατί είχε ένα μάτι, ήταν ψυχρή και αγενής αλλά ακίνδυνη, δεν πείραξε πότε κανένα. Για τη προσωπική της ζωή δεν ξέρει κανένας.

Αφού την  ευχαρίστησα τη κυρία έφυγα μέσα στη βροχή. Το μυαλό μου γύρναγε συνέχεια στο λογικό και στο παράλογο. Καθώς έφτασα έξω από το σπίτι είδα μέσα στα σκοτάδια μια φιγούρα με μαύρα να με κοιτάει φαινόταν σαν καμπουριασμένη ηλικιωμένη γυναίκα, απλά μόνο με κοίταγε, και φωνάζω:

– Ποιος είναι εκεί; Ποιος είναι εκεί;

Και βλέπω την φιγούρα να με πλησιάζει. Δεν περπάταγε, αιωρούνταν στον αέρα και με πλησίασε.

Ήταν η κυρία mcWaderson και μου λέει:

– Σου είπα να φύγεις και να μη ξανάρθεις.

Η καρδιά μου πήγε να σταματήσει, πήγα να τη σπρώξω και δεν μπόρεσα να κουνηθώ, ήμουν μουδιασμένος και ακίνητος.

Της λέω:

– Τι θέλεις από μένα;

Και μου είπε:

– Να φύγεις.

Και εξαφανίστηκε.

Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα, φοβόμουν. Από τη μία ήθελα να φύγω, από την άλλη ήθελα να μάθω ποια ήταν αυτή  η γυναίκα. Το πρωί η καταιγίδα είχε σταματήσει και ο ήλιος έλαμπε πάνω από τις βρεγμένες στέγες και το χορτάρι μύριζε. Πήρα τους φίλους μου να μάθω την αλήθεια  και τους είπα για το τι έχει γίνει μέχρι στιγμής.

Ο φίλος μου, ένας γεροδεμένος Άγγλος ζούσε με τη φίλη του και μου δάνεισαν το σπίτι για λίγες μέρες. Δεν χρησιμοποιούσαν γιατί μένανε Λονδίνο.

Ο φίλος μου ο Jef μου είπε:

– Τι να σου πω, δεν μένουμε πολύ σε αυτό το σπίτι αλλά έχουν ακουστεί πολλά για αυτή τη γυναίκα. Λένε πως η ψυχή της γυρνάει τα βράδια, αλλά άμα θέλεις  πολύ να μάθεις πήγαινε  στην εκκλησία που είναι στο νεκροταφείο και ο πάτερ Θα σου πει λεπτομέρειες γιατί αυτός είναι από τους ποιο παλιούς κατοίκους και θα σου πει! Εγώ έρχομαι να σε πάρω το βράδυ, δεν σου είπα τίποτα γιατί το θεώρησα φήμες. Και κλείσαμε τη γραμμή.

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο τράβηξα για την εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στο νεκροταφείο. Καθώς έβγαινα να πάω στην εκκλησία κοίταξα το σπίτι της κυρίας mcWaderson και από το παράθυρο είδα  μια μαύρη φιγούρα που με κοιτούσε μάλλον όχι φιλικά.

Η εκκλησία ήταν Βικτοριανού ρυθμού και φάνταζε σαν στοιχισμένο κάστρο με τον ήλιο να αντανακλά στα βιτρό. Μόλις μπήκα μέσα στο μεγάλο χώρο της επιβλητικής εκκλησίας είδα δεξιά και αριστερά πάγκους που είναι για να προσεύχεται οι πιστοί, στο βάθος ένα άγαλμα της Παναγίας, λίγο ποιο πίσω ένα άγαλμα του Αγίου Αυγουστίνου με το δεξί χέρι να ευλογεί και ποιο δεξιά ο χώρος που μίλαγε ο πάστορας στους πιστούς στα Κυριακάτικα κηρύγματα.

Τότε εμφανίστηκε ένας κύριος με ράσο καθολικών γύρω στα 65, με καραφλίτσα και γυαλάκια. Ήταν ψιλός και αδύνατος και μου είπε με Αγγλοϊρλανδική προφορά:

– Καλώς ήρθατε, φαίνεστε ξένος, αν είσαστε από εδώ θα σας ήξερα σίγουρα γνωρίζω όλους τους κατοίκους!

Του ανταπέδωσα ένα χαμόγελο και του είπα:

– Ναι, είμαι ξένος και ήρθα για ένα πολύ σοβαρό θέμα.

Ο πάστορας κατέβασε τα γυαλάκια του και μου είπε:

– Πάμε στο γραφείο μου να συζητήσουμε, μόλις τελείωσα το διάβασμα και λίγο παρέα θα μου κάνει καλό.

Τον ακολούθησα. Το γραφείο ήταν μικρό αλλά άνετο με θέα έξω την εξοχή, υπήρχαν βιβλία και από πίσω στο τοίχο μια τοιχογραφία με τον Άγιο Αυγουστίνο, και ακουγόταν ένα cd με μια ελαφριά γλυκιά μελωδία.

Αφού μου πρόσφερε τσάι με μπισκότα και σάντουιτς με γαλοπούλα τυρί και μαγιονέζα μου είπε:

– Λοιπόν καλέ μου φίλε, σε ακούω.

Και ξεκίνησα να του λέω την ιστορία μου για τη κυρία mcWaderson. Ο πάστορας δεν με διέκοψε πότε πάρα μόνο κούναγε το κεφάλι του όταν τελείωσε μου είπε:

– Ώστε την είδες και εσύ οπότε θα σου πω την ιστορία της.

Η κυρία mcWaderson καταγόταν από τη Σκοτία και ήρθε στην Αγγλία σε πολύ μικρή ηλικία με τους γονείς της. Κάποια στιγμή ξέσπασε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Η κυρία mcWaderson τότε ήταν 15 χρονών και πήγε εθελόντρια σαν νοσοκόμα να προσφέρει βοήθεια στους τραυματίες. Ένα βράδυ έπεσε μια βόμβα στο νοσοκομείο και πήρε φωτιά, εκεί έχασε το ένα της μάτι.

Ο πόλεμος τελείωσε αλλά η κυρία mcWaderson είχε χτυπηθεί άσχημα και το σοκ που της είχε προκαλέσει ήταν ανεπανόρθωτο, και ήταν πολύ απότομη και αγενής στο χαρακτήρα της. Όταν εγκαταστάθηκε εδώ ο κόσμος τη φοβόταν, ήταν άσχημη με ένα μάτι και  τη φωνάζανε γριά μάγισσα, και όλοι την αποφεύγαν και κανένας δεν τη κάλεσε ούτε μια φορά σπίτι του ή για γιορτή η για ένα τσάι.

Κάποια παιδιά της περιοχής θέλανε να γελάσουν μαζί της και της πέταγαν πέτρες στο σπίτι και η κυρία  mcWaderson τα κυνηγούσε. Ένα βράδυ το αστείο ξέφυγε, τα παιδιά πήγαν να τη τρομάξουν και της πέταξαν πέτρες, όμως μια πέτρα έσπασε το τζάμι και έριξε ένα κεράκι που το είχε για να βλέπει το βράδυ και το σπίτι πήρε φωτιά αμέσως. η κυρία mcWaderson  εγκλωβίστηκε στο σπίτι και δεν πρόλαβε να βγει και κάηκε η καημένη ζωντανή.

Όλοι στη περιοχή νιώσαμε τύψεις αλλά κανένας δεν είπε τίποτα. τα παιδιά δεν τιμωρήθηκαν αλλά πέθαναν όλα από ατυχήματα το περιστατικό κρύφτηκε. Κάποιοι λένε τη εκδικήθηκε, άλλοι λένε πως την ακούνε ακόμα να φωνάζει, άλλοι την έχουν δει να κοιτάζει ψυχρά και εκδικητικά.

Μόλις τελείωσε την ιστορία τον κοίταγα προβληματισμένος και είπα:

– Θα ήθελα να έρθετε στο σπίτι της να κάνουμε μια προσευχή και αυτή να αναπαυθεί και εσείς να ηρεμίσετε από την παρουσία της.

Ο πάστορας χαμογέλασε και μου είπε ότι θα έρθει τώρα αμέσως. Ετοίμασε μια τσάντα και έβαλε την αγία γραφή και φύγαμε να πάμε να τελειώσουμε μια για πάντα με το φάντασμα της κυρίας mcWaderson.

Το σπίτι της έμοιαζε μόνο του καμένο και ο αέρας που πέρναγε μέσα έτριζε το σάπιο ξύλο. Η πόρτα είχε φρακάρει και άνοιξε με πολύ δυσκολία. Tο σπίτι μύριζε μούχλα και καμένο και υπήρχαν παλιά καμένα έπιπλα. Πάνω στο τζάκι υπήρχε μια πολύ παλιά φωτογραφία της κυρίας mcWaderson με στολή νοσοκόμας, ήταν πολύ όμορφη στα νιάτα της.

Ο πάστορας έβγαλε τα υλικά του με αγιασμό και την αγία γραφή και άρχισε να προσεύχεται. Ακούστηκε ένα τρίξιμο που όλο μεγάλωνε. Άρχισαν να κουνιούνται πράγματα και ο πάστορας μου είπε:

– Ότι και να δεις δεν θα φύγεις.

Και ζωγράφισε ένα κύκλο με κιμωλία και έβαλε άσπρα κεριά.

– Αν βγεις από τον κύκλο θα πεθάνεις, η ψυχή της είναι πολύ θυμωμένη και με πολύ μίσος.

Τα τριξίματα δυνάμωσαν, άρχισαν να πέφτουν πράγματα και τότε εμφανίστηκε μπροστά μας. Φορούσε μαύρα ρούχα και ερχόταν προς το μέρος μου. Φώναξα στον πάστορα αλλά δεν άκουγε. Σηκώθηκε δυνατός αέρας και τα πράγματα περιστρέφονταν γύρω μας.

Ένιωσα τα χέρια της γύρω από λαιμό μου, η δύναμη της ήταν δέκα ανδρών, ο πάστορας της έριξε αγιασμό. Έχανα τις αισθήσεις μου και πήγα να βγω από τον κύκλο αλλά ο πάστορας με συγκράτησε και  πήγε να πέσει μαζί μου. η mcWaderson τσίριξε μια φωνή από άλλο κόσμο και τότε λιποθύμησα.

Μόλις συνήλθα τα πάντα ήταν ήρεμα, ο πάστορας καθότανε σε μια καρέκλα και με κοίταγε και μου είπε:

– Όλα τελείωσαν, η κυρία mcWaderson αναπαύτηκε μια για πάντα, τώρα μπορείς να γυρίσεις στη χώρα σου αλλά θα μου υποσχεθείς πως ότι έγινε θα μείνει εδώ.

Και του είπα:

– Ότι είδα θα μείνει εδώ, ελπίζω να την αποχαιρετήσω με μερικά λουλούδια στο τάφο της πριν έρθει ο φίλος μου να με πάρει να γυρίσω στο Λονδίνο.

Και έτσι το πνεύμα  της κυρίας mcWaderson αναπαύτηκε μια για πάντα.

====================================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

====================================

Advertisements

Posted on 08/10/2016, in Ιστορίες Φίλων, Φαντάσματα. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: