Monthly Archives: Ιουνίου 2017

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Στοιχειωμένο Σπίτι.


Μια μέρα εγώ και οι φίλοι μου αποφασίσαμε να συναντηθούμε στο πάρκο του χωριού μας. Καθώς μιλούσαμε μας ήρθε μια ιδέα. Μιας και ήταν βράδυ όλοι θέλαμε να πάμε σε ένα μικρό παλιό στοιχειωμένο σπίτι. Όταν φτάσαμε στο σπίτι ακούσαμε κάποιες περίεργες φωνές. Όταν μπήκαμε μέσα οι φωνές άρχισαν να δυναμώνουν. Ξαφνικά οι φωνές σταμάτησαν. Ένα κλάμα μωρού ακούστηκε από το υπόγειο. Τρομάξαμε πάρα πολύ αλλά η αγωνία μας δεν μας άφηνε να φύγουμε. Στη συνέχεια κατεβήκαμε κάτω στο υπόγειο. Καθώς κατεβαίναμε τις σκάλες μια σκιά εμφανίστηκε μπροστά μας και μας είπε «φύγετε από εδώ».

Με το που πήγαμε να φύγουμε η πόρτα κλείδωσε. Μια φωνή μας είπε το κλειδί είναι στο υπόγειο. Κατευθείαν τρέξαμε στο υπόγειο. Τότε μπροστά μας είδαμε μια κούνια που είχε ένα αποκεφαλισμένο μωρό. Μέσα στο στόμα του ήταν το κλειδί. Το πήραμε γρήγορα, πήγαμε στην έξοδο και  βγήκαμε γρήγορα έξω. Τότε καταλάβαμε ότι δύο από τους φίλους μας δεν ήταν μαζί μας. Πήγαμε στο πάρκο του χωριού (ήταν νύχτα) και είδαμε τα δύο παιδιά κρεμασμένα σε ένα δέντρο. Πάνω στην κοιλιά τους, γραμμένο με αίμα έγραφε: «Οι επόμενοι θα είστε εσείς». Τότε πήγαμε τρέχοντας στο σπίτι μου. Ρωτήσαμε την γιαγιά μου για αυτό το σπίτι. Μας είπε πως αυτό το σπίτι είχε καταστραφεί πριν από 200 χρόνια!

Ακόμα προσπαθούμε να ξεχάσουμε αυτή την ανατριχιαστική εμπειρία.

========================

Ευχαριστούμε τους Master Nick και Master Jim για την ιστορία τους.

========================

Advertisements

Θρίλερ: Το Μοναστήρι Στο Δάσος.


Μια μέρα, εγώ και οι φίλοι μου αποφασίσαμε να βγούμε μια βόλτα το βράδυ, μιας και σήμερα ήταν Σάββατο βράδυ.

Συναντηθήκαμε λίγο πιο πέρα από το χωριό που μένουμε και μετά από κάτι λεπτά αρχίσαμε να μιλάμε. Καθώς μιλούσαμε, περπατούσαμε όλο και πιο έξω από το χωριό. Τότε παρατηρήσαμε πως είχαμε χαθεί. Μπροστά μας υπήρχε ένας απέραντος δρόμος, όπως και από πίσω μας. Τότε είδαμε ένα μικρό δάσος με πολλά, μικρά δέντρα και λίγο πιο πίσω ένα μοναστήρι. Εκεί είδαμε φως, οπότε είπαμε να πάμε εκεί να ρωτήσουμε αν κάποιος ξέρει τον δρόμο τις επιστροφής.

Μόλις μπήκαμε μέσα στο δάσος, ακούσαμε διάφορες σιγανές φωνές και τους ήχους των δέντρων όταν τους προσπερνάει ο αέρας. Όλοι μας είχαμε φοβηθεί αλλά κανείς μας δε το έλεγε φωναχτά. Ξαφνικά ένας από τη παρέα δεν ήταν πια μαζί μας. Όταν το καταλάβαμε αρχίσαμε να τρέχουμε όσο πιο βιαστικά μπορούσαμε. Για καλή μας τύχη βρήκαμε το μοναστήρι, πήγαμε γρήγορα σε αυτό, και φωνάξαμε να μας ανοίξουν .Κανείς δεν απάντησε, και τότε αναγκαστήκαμε να μπούμε μέσα μόνοι μας. Μόλις μπήκαμε μέσα, το μόνο που βρήκαμε ήταν 5 πτώματα, το πάτωμα γεμάτο αίμα και κάτι γραμμένο με αίμα. Έλεγε: Που είναι οι φίλοι σου; Και πράγματι δε τους είδα, ενώ πριν από λίγα δευτερόλεπτα, ήταν μαζί μου!

=====================

Ευχαριστούμε τον MasterJim για την ιστορία του

=====================

Αρέσει σε %d bloggers: