Monthly Archives: Απρίλιος 2018

Όνειρα: Η κόρη Μου Επέστρεψε.


Πριν από 2 χρόνια, η κόρη μου σκοτώθηκε σε δυστύχημα. Ο άντρας μου που ήταν οδηγός από το ατύχημα είναι σε κώμα. Εγώ είμαι τελείως μόνη, κάθε βράδυ βλέπω το ίδιο τρομοκρατικό όνειρο και ότι και οι δυο με χαιρετάν και μου λένε ότι κάποια στιγμή θα είμαστε πάλι μαζί .Το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ.

 Ώσπου μια νύχτα ξύπνησα στις 3:00 από το ίδιο όνειρο. Επίσης ήταν ψυχοσάββατο και άκουσα κάτι από την κουζίνα που με έκανε να τρομάξω πολύ. Πήγα να καλέσω την αστυνομία μα το τηλέφωνο ήταν νεκρό. Κλειδώθηκα στο μπάνιο.

Κάτι απέξω ακουγόταν να περιπατάει και να σπάει ότι υπήρχε στην κουζίνα. Αμέσως μετά ερχόταν σε εμένα, τα χέρια μου έτρεμαν σαν το ψάρι που μόλις βγήκε από τα νερά του. Δεν είχα το κουράγιο να ανοίξω την πόρτα, ψιλοάκουγα κάτι να παίζει με τα παιχνίδια της κόρης μου από το δίπλα δωμάτιο.

Τότε θυμάμαι ότι είχα λιποθυμήσει, μπορεί και μια ώρα, επειδή ξύπνησα στις 4:05.Τοτε κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο για κλέφτη, ήταν απλώς η κόρη μου που είχε έρθει να παίξει με τα παιχνίδια της. Τώρα πια τίποτα δεν με εμπόδισε να ανοίξω την πόρτα του μπάνιου.

Είδα μια σκοτεινή φιγούρα που έμοιαζε ακριβώς με την νεκρή κόρη μου κοίταζε το παράθυρο και την ρώτησα «πως είσαι», δεν απαντούσε σαν να μου είχε θυμώσει. Στις 5:00 τα ξημερώματα, η κόρη μου όταν την πλησίαζα μου έλεγε μόνο «πονάω!!!, πέτα τον σταυρό σου μακριά». Εγώ τότε κατάλαβα ότι δεν ήρθε για καλό.

Δεν την άκουσα και όταν είχα φτάσει κοντά της αυτή έριξε ένα μαχαίρι πάνω μου, ευτυχώς το απέφυγα και έτρεξα μακριά της. Πήρα έναν ξύλινο σταυρό από την κουζίνα και άρχισα να της ρίχνω αγιασμό, ενώ αυτή έτρεχε εδώ και εκεί.

Είχε πάει ποια 6:00 και άρχισε να βγαίνει ο ήλιος. Τότε αυτή μου είπε συγγνώμη, με αγκάλιασε και έφυγε από το παράθυρο. Άφησε μόνο ένα γράμμα που έγγραφε «Αν δεν ήσουν τόσο γενναία δεν θα ζούσες τώρα». Μια μέρα μετά βρέθηκε ένα κορίτσι ακριβώς όπως ήταν εκείνο το βράδυ. Ήταν ένα κορίτσι που είχε αποδράσει από το τρελοκομείο επειδή ήταν σχιζοφρενείς και νόμιζε πως ήταν ο διάβολος. Επίσης ήταν και  κατά συρροή δολοφόνος.

 Τότε ξαφνικά ξύπνησα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Όλη η ιστορία ευτυχώς ήταν ένα διαβολικό όνειρο κατά την διάρκεια του κόμματος από το οποίο και με χαιρετούσε η ζωντανή κόρη μου και ο ζωντανός άντρας μου πάνω από το κρεβάτι. Μετά ήμουν έτοιμη να πάρω εξιτήριο και μόλις το πήρα έζησα μια κανονική και χαρούμενη ζωή, και ο άντρας μου και η κόρη μου είπαν  ότι ήμουν σε κώμα από δυστύχημα αυτοκινήτου.

————————–

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Παπούκα για την ιστορία του.

Advertisements

Εκδίκηση: The Whisperer.


Ήτανε μια σκοτεινή και συννεφιασμένη μέρα σε μία κωμόπολη της Ελλάδας, και ο 12χρονος Δημήτρης ήτανε μόνος του στο σπίτι του. Οι γονείς του πήγαν ένα ταξίδι για κάποιες μέρες για να επισκεφτούν την θεία του, επειδή είχε κάποια σοβαρά προβλήματα υγείας. Επειδή δεν είχε σχεδόν τίποτα να κάνει, ρώτησε έναν φίλο του και συμμαθητή του που λεγόταν Χρήστος, αν ήθελε να περάσει την βραδιά παίζοντας Fornite μαζί του. Αυτός του είπε πως θα μείνει σπίτι του βλέποντας λίγη τηλεόραση αφήνοντας τον Δημήτρη ολομόναχο.

Καθώς δεν είχε πολλούς φίλους, αλλά ήθελε πολύ να παίξει με κάποιον οπότε μπήκε για να κοιτάξει αν υπάρχει κάποιος online στο Play station Community, ένα μέρος όπου μπορείς να βρεις κι άλλους ανθρώπους σαν αυτόν. O πρώτος που ανταποκρίθηκε ήταν ένας που λεγόταν ManDan321123 και ισχυριζόταν πως ήξερε να χτίζει τέλεια, να σημαδεύει με sniper και πολλά αλλά. Ο Δημήτρης όμως, δεν ήταν και ο καλύτερος παίχτης. Είχε κάποιες καλές τακτικές αλλά ποτέ δε κατάφερε να κερδίσει έστω ένα παιχνίδι. Είπε στον Δημήτρη πως είναι ο καλύτερος παίχτης στο Fortnight. Μπορώ να σε βοηθήσω, Να έχεις μικρόφωνο. Ο Δημήτρης μπερδεύτηκε. Πως μπορεί αυτός ο τύπος να είναι τόσο καλός σε αυτό το παιχνίδι όταν δεν μπορεί ούτε να το συλλαβίσει σωστά; Επίσης το προφίλ του δεν είχε σχεδόν τίποτα. Ήταν λέβελ 1 και δεν είχε τρόπαια ούτε νίκες. Νόμιζε ότι απλά θα ήταν ένας εφεδρικός του λογαριασμός που τον έφτιαξε για περίπτωση που ο κανονικός του πάθει κάτι.

Του έστειλε ένα μήνυμα λέγοντας τον ότι μπορεί να παίξει κάποια παιχνίδια μαζί του. Αυτός χάρηκε και του είπε να φτιάξει ένα voice chat. O Δημήτρης έκανε ότι του είπε, και τον προσκάλεσε. Αυτός ο τύπος συστήθηκε ως 31 χρονών Dru. Επίσης επισήμανε ότι μένει σε μια περιοχή πολύ κοντά σε αυτόν. Αυτός δεν του είχε πει ποτέ που μένει, καθώς δεν είναι καλή ιδέα να δίνεις προσωπικές σου πληροφορίες σε αγνώστους. Κάτι περίεργο υπήρχε σε αυτόν τον τύπο. Δεν μιλούσε και πολύ καθώς και κάποιες φορές ψιθύριζε φτιάχνοντας μια πολλή περίεργη κατάσταση για τον Δημήτρη.

Μετά από λίγο αρχίσανε να παίζουνε. Ο Δημήτρης, σαν ένας κανονικός παίχτης πρότεινε να πάνε σε κάτι σπιτάκια δίπλα από το greasy grove, αλλά αυτός αρνήθηκε, λέγοντας να πάνε στο pleasant park όχι και το καλύτερο μέρος για παίχτες με εμπειρία. Αυτός συμφώνησε και οι δύο τους πήγαν εκεί. Ο Dru σκοτώθηκε σχεδόν κατευθείαν, Κάτι που ο Δημήτρης  βρήκε αστείο γιατί ο Dru περιέγραψε τον εαυτό του ως τον καλύτερο παίχτη. O Dru το πήρε πολύ σοβαρά και άρχισε να βρίζει τον Δημήτρη. Εκείνος άρχισε να ανησυχεί για την ψυχολογία αυτού του ανθρώπου οπότε δεν το έκανε θέμα. Καθώς έπαιζαν, ο Dru άρχισε να καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του, δέντρα, σπίτια, αυτοκίνητα, κάνοντας πολύ θόρυβο, τραβώντας την προσοχή των αντιπάλων. Επίσης κάποιες φορές ενοχλούσε τον Δημήτρη καθώς έπαιζε λέγοντας »Πίσω σου» »Είναι πίσω σου!» αλλά κανείς δεν ήταν πίσω του.

Ο Δημήτρης τον βαρέθηκε και αποφάσισε να τον ξεφορτωθεί. Είπε πως γράφει ένα σημαντικό τεστ αύριο απλά για να βγει από το Party.Blockαρε και διέγραψε τον Dru από την λίστα των φίλων του μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και άρχισε να παίζει solos.

Μετά από περίπου δέκα λεπτά, μια ειδοποίηση εμφανίζετε στην οθόνη. Ήταν ο Dru από έναν άλλο λογαριασμό. Αυτή την φορά το μήνυμα ήταν φωνητικό. «Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό. Προτείνω, να μη με ξανακάνεις block άλλη φορά». O Δημήτρης άρχισε να τρέμει και γεμάτος πανικό του ζήτησε να τον αφήσει ήσυχο. Ο Dru απάντησε μέσα σε ούτε ένα λεπτό με ένα καινούριο φωνητικό μήνυμα. «Θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι», έλεγε. Το Play Station είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, που τα μέλη του διασκεδάζουν, κάποιες φορές trollάρουν και κάποιες φορές προκαλούν τρόμο. Ο Δημήτρης αποφάσισε να τον αγνοήσει, και άρχισε να ξαναπαίζει Fortnite. Άρχιζε να παίζει solo ελπίζοντας ότι θα ξεχάσει αυτό που είχε γίνει.

20 λεπτά πέρασαν και όλα ήταν καλά. Τότε άλλη μία ειδοποίηση ξεπήδησε στην οθόνη του Δημήτρη. Ήταν ο Dru, αλλά αυτή τη φορά δεν είχε στείλει ένα γραπτό, ούτε ένα φωνητικό μήνυμα. Έστειλε μία φωτογραφία. Μία φωτογραφία του σπιτιού του Δημήτρη. O Δημήτρης άρχισε να τρέμει, δεν μπορούσε ούτε να σκεφτεί πως ένας ψυχοπαθής ήξερε που μένει. Αμέσως μετά, ο Dru έστειλε άλλο ένα μήνυμα. «Πήγαινε στην εξώπορτά σου». Αυτός αναγκάστηκε να πάει, δεν ήξερε τι θα τον έκανε αυτό το φρικιό αν δεν τον άκουγε.

Αρχικά κοίταξε από το παράθυρό του για να δει αν υπάρχει κάποιος αλλά δεν είδε κανέναν. Κατέβηκε τρέμοντας και άνοιξε σιγά σιγά την πόρτα. Δεν υπήρχε τίποτα μπροστά του. Κοίταξε κάτω, μόνο για να βρει μια ζωγραφιά με τον Nutcracker. Πίσω από την ζωγραφιά έγραφε «Μου θυμίσει εσένα». Ο Nutcracker ήταν το αγαπημένο skin του Δημήτρη στο Fortnite ,και τον χρησιμοποιούσε σε όλα του τα παιχνίδια. Κατευθείαν έκλεισε και κλείδωσε την πόρτα και πήγε στο δωμάτιό του για να καλέσει την αστυνομία. Του είπαν πως δεν υπήρχαν διαθέσιμα αμάξια και ότι έπρεπε να περιμένει. Βασίστηκε στον φίλο του, Χρήστο.

——————————————————————————————————————————–

– Χρήστο! Ένας τρελός είναι έξω από το σπίτι μου!

– Αυτό θα σου έλεγα μόλις τώρα… κάποιος κρύβεται στους θάμνους της αυλής σου!

-Τι;;; Μπορείς να μου τον περιγράψεις;

– Εμ… είναι ψηλός και φοράει κουκούλα… δεν μπορώ να τον δω πολύ καλά!

– Προσπάθησα να καλέσω την αστυνομία. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα αμάξια αυτή την στιγμή.

– Γαμώ το! Βρες ένα μέρος να κρυφτείς μέχρι να έρθει η αστυνομία.

– Θα πάω να κρυφτώ στην ντουλάπα των γονιών μου.

——————————————————————————————————————————–

Ο Δημήτρης κρύφτηκε, αλλά μετά από λίγο θυμήθηκε ότι ξέχασε κάτι. Δεν είχε κλειδώσει την πίσω πόρτα, αλλά όταν το συνειδητοποίησε, ήταν ήδη πολύ αργά. Άκουσε την πίσω πόρτα να ανοίγει αργά, και να κλείνει. Τότε ξαναέστειλε ένα μήνυμα στον Χρήστο, λέγοντας του ότι μπήκε μέσα στο σπίτι. Αυτός του είπε να μείνει ήσυχος και να μην κάνει κανέναν θόρυβο.

– Μπορώ να τον ακούσω να περπατάει αργά αργά μέσα στο σπίτι λέγοντας «απλά θέλω να παίξω μαζί σου» και γελούσε σαν μανιακός, ισχυρίστηκε.

Μετά από δέκα λεπτά σιωπής ανάμεσα στους δύο φίλους, ο Χρήστος προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον Δημήτρη ρωτώντας τον τι έγινε και αν είναι καλά. Δεν έλαβε απάντηση για 2 λεπτά, μετά του ήρθε ένα μήνυμα που έλεγε ναι, καλά είμαι. Ευτυχώς ένας γείτονάς μου τον είδε και τον χτύπησε στο κεφάλι με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ. Ο Χρήστος ανακουφισμένος τον ρώτησε αν θέλει να περάσει από εκεί για να τον δει. Μετά από 1 λεπτό τον απάντησε.

-Ναι, έλα. Ας παίξουμε Fortnight…

——————————————————————————————————————————–

Η αυθεντική ιστορία. Η μετάφραση έγινε από τον Master Jim.

Αρέσει σε %d bloggers: