Τρόμου: Η Κούκλα, Μέρος 1ο.


Αγαπητέ αναγνώστη, όποιος κι αν είσαι και για όποιον λόγο κι αν διαβάζεις αυτή την ιστορία, σου γνωρίζω ότι αυτά τα οποία θα περιγράψω στο παρακάτω κείμενο, είναι πράγματα που μπορούν να οδηγήσουν στην τρέλα ακόμα και τον ποιο λογικό και ισχυρό νου. Πρόκειται για πράγματα εξωφρενικά, πέρα από κάθε λογική που κανείς δεν θα έπρεπε ποτέ να βιώσει. Ας είναι λοιπόν αυτή η τελευταία σου προειδοποίηση, αν συνεχίσεις να διαβάζεις, το λογικό σου θα δοκιμαστεί και ίσως μεγάλο κακό να σε βρει.

Αν λοιπόν αποφάσισες να διαβάσεις την τραγική μου ιστορία έχε καλώς, αν πάλι όχι, δε μπορώ να σε κατηγορήσω. Όμως για να μην περιττολογώ, θα ξεκινήσω να αφηγούμαι την φρικτή αυτή ιστορία και τα γεγονότα που με στιγμάτισαν για πάντα.

Είμαι μόλις δεκαοκτώ ετών και πρόσφατα έγινα δεκτός σε ένα σεβαστό πανεπιστήμιο της χώρας. Εγώ φυσικά, αποφάσισα να πάω και να φοιτήσω στο φυσικό τμήμα μιας και αυτό είναι κάτι που επιθυμούσα εδώ και πολλά χρόνια μιας και από μικρό με χαρακτήριζε μια έμφυτη περιέργεια για τον κόσμο, τον τρόπο λειτουργίας του σύμπαντος, το διάστημα κτλ, ενώ επιστήμονες όπως ο Αϊνστάιν, ο φον Νιούμαν και ο Νεύτωνας, τους θεωρούσα ως πρόσωπα προς μίμηση. Έτσι ήλπιζα πως με σκληρή δουλειά θα κατάφερνα και εγώ να συνεισφέρω στην επιστήμη. Για να γίνω λοιπόν ένας καλός επιστήμονας, έπρεπε προφανώς να φοιτήσω σε ένα τμήμα φυσικής, όμως πρώτα ήταν αναγκαίο να βρω ένα διαμέρισμα για να ζήσω αφού το πανεπιστήμιο βρισκόταν πολύ μακριά από το χωριό μου, οπότε έπρεπε να ενοικιάσω ένα σπίτι όπως κάνουν τόσοι και τόσοι φοιτητές.

Αφού έψαξα μερικές ημέρες, τελικά εντόπισα ένα διαμέρισμα που απείχε όχι πάνω από τριάντα λεπτά με τα πόδια από το πανεπιστήμιο. Σπιτονοικοκυρά ήταν μια γριά χήρα ευγενική και με πολύ καλούς τρόπους η οποία συμφώνησε να μου νοικιάσει το σπίτι σε μια απροσδόκητα χαμηλή τιμή. Επρόκειτο για την ποιο χαμηλή τιμή που είχα βρει ως τότε και πέρα από αυτό, το διαμέρισμα αν και παλιό ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση, δεν είχε πουθενά διαρροές, σπασμένους σωλήνες η κάποια σοβαρή βλάβη.

Λαμβάνοντας αυτά υπόψιν, σε δυο ημέρες επικοινώνησα ξανά με τη γιαγιά και της ανακοίνωσα ότι θα νοίκιαζα εν τέλει το διαμέρισμα. Στην απόφαση μου αυτή συνέβαλε και το γεγονός ότι μου τελείωναν τα χρήματα και έτσι δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να κοιμάμαι στο ξενοδοχείο όπου έμενα αυτές τις ημέρες που αναζητούσα σπίτι. Την ίδια μέρα κιόλας, πήγα να συναντήσω τη γιαγιά και αφού συμφωνήσαμε και υπέγραψα τα απαραίτητα έγγραφα, επέστρεψα στο ξενοδοχείο, μάζεψα τα λίγα πράγματα μου, πλήρωσα για την τελευταία μου διαμονή και έφυγα με σκοπό να πάω επιτέλους στο νέο μου διαμέρισμα και να τακτοποιηθώ.

Την ώρα που βρισκόμουν στο κατώφλι του διαμερίσματος που βρισκόταν στον πρώτο όροφο του κτηρίου, η γιαγιά η οποία και ζούσε στο ισόγειο, ανέβηκε λαχανιασμένη τα σκαλιά και ζήτησε συγγνώμη διότι είχε ξεχάσει να μου πει ότι υπήρχε ένα δωμάτιο στο σπίτι, τα κλειδιά του οποίου κατείχε μόνο εκείνη και πως απαγορευόταν να έχω πρόσβαση εκεί. Το εν λόγο δωμάτιο το είχα παρατηρήσει και την πρώτη φορά που μου έδειχνε το διαμέρισμα η γιαγιά, όμως η ίδια απέφευγε να απαντήσει στις αδιάκριτες ερωτήσεις μου, υπέθεσα ότι δεν είχε και πολύ μεγάλη σημασία και θα μάθαινα αργά η γρήγορα, άλλωστε δεν είναι μυστικό ότι οι ηλικιωμένοι έχουν τις παραξενιές τους. Τώρα όταν τη ρώτησα, εμφανώς ανήσυχος, για τον λόγο που αυτό το δωμάτιο ήταν κλειδωμένο, εκείνη απάντησε πως ο χώρος εκείνος χρησιμοποιούνταν για χρόνια ως αποθήκη από τον μακαρίτη τον άνδρα της , ο οποίος όμως ποτέ δεν το καθάρισε με αποτέλεσμα τώρα το δωμάτιο εκείνο να είναι γεμάτο πεταμένα στο πάτωμα καρφιά, κατσαβίδια, διάφορα εργαλεία, σύρματα, για να μην αναφέρουμε τη βρομιά και τις κατσαρίδες που πρέπει να είχαν μαζευτεί εκεί πέρα μέσα στα χρόνια, μάλιστα η γιαγιά ανέφερε ότι μερικές φορές που είχε ανοίξει το δωμάτιο, είχε βρει μέσα ακόμα και ποντίκια τα οποία προφανώς ακολούθησαν τη διαδρομή μέσα από κάποιο σπασμένο σωλήνα που δεν επισκεύασε ποτέ κανείς. Όλα λοιπόν έδειχναν ότι όσο και αν με έτρωγε η περιέργεια να μπω μέσα δεν θα το κατάφερνα αυτό σύντομα, ομολογώ όμως ότι ξαφνιάστηκα με αυτά που μου είπε η γριά και αηδίασα στην ιδέα ότι κάποιος αρουραίος θα μπορούσε να βρεθεί μέσα στο σπίτι μου, όμως συνειδητοποίησα ότι το δωμάτιο ήταν καλά σφραγισμένο και το υπόλοιπο διαμέρισμα βρισκόταν σε αρκετά ικανοποιητική κατάσταση οπότε κατέληξα στο ότι το ενδεχόμενο αυτό ήταν σχεδόν απίθανο. Τελικά συμφώνησα να μην επιχειρήσω να μπω μέσα στο δωμάτιο με κανένα τρόπο και η γιαγιά επέστρεψε στο διαμέρισμα της.

Η πρώτη νύχτα στο διαμέρισμα αυτό δεν ήταν καθόλου καλή, ο ύπνος μου ήταν εξαιρετικά διαταραγμένος με εφιάλτες στους οποίους μπορούσα να δω νεκροταφεία, δυο θολές μορφές οι οποίες φαινόταν να λογομαχούν έντονα, κραυγές οργής έσκισαν τα τύμπανα των αυτιών μου ουκ ολίγες φορές το χειρότερο όμως από όλα ήταν οι αρουραίοι οι οποίοι εμφανιζόταν ξαφνικά σε κάθε σημείο που κοιτούσα. Το αποκορύφωμα αυτής της κόλασης ήρθε όταν έκανα να στηριχτώ στον τοίχο πίσω μου μόνο για να αισθανθώ κάτι τριχωτό να κινείται στην πλάτη μου και γυρίζοντας το βλέμμα μου προς τον τοίχο, να τον δω καλυμμένο μαύρους τριχωτούς τεράστιους αρουραίους οι οποίοι όντας τόσο στρυμωγμένοι έκαναν τον τοίχο να μοιάζει με ένα μαύρο αρρωστημένο χαλί βρομιάς και αηδίας. Μετά από αυτό, οι φωνές έπαψαν και οι μόνες κραυγές που ακούγονταν ερχόντουσαν από εμένα. Ξύπνησα τελικά στο κρεβάτι του νέου μου διαμερίσματος ιδρωμένος και κατάχλομος.

Αυτή ήταν αδιαμφισβήτητα μια απαίσια εμπειρία, όμως τα χειρότερα έμελλε να έρθουν το επόμενο βράδυ. Όλα ξεκίνησαν όταν όντας ακόμα ανήσυχος από τους εφιάλτες της προηγούμενης νύχτας αποφάσισα να ξαπλώσω γύρω στις δέκα το βράδυ. Σε αυτή την απόφαση συνέβαλε και το γεγονός ότι το πρωί της επόμενης ημέρας ξεκινούσαν τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο οπότε ήθελα να είμαι όσο ποιο ξεκούραστος μπορούσα. Δεν άργησα να αποκοιμηθώ όμως και πάλι ο ύπνος μου μαστίζονταν από ακατονόμαστους εφιάλτες, σκοτεινές φιγούρες, τεράστιες σαρανταποδαρούσες, σκοτεινές σιλουέτες και φυσικά αρουραίους. Κάποια στιγμή λοιπόν μέσα στο όνειρο παρατήρησα μια μαύρη γυναικεία κούκλα σαν αυτές που τοποθετούν στις βιτρίνες των καταστημάτων ρούχων, η κούκλα δεν επενέβαινε καθόλου στο όνειρο και στεκόταν όρθια στο παρασκήνιο με τέτοιο τρόπο που μου έδινε την εντύπωση ότι με παρακολουθούσε διακριτικά με τα αόρατα μάτια της. Μάλιστα την ίδια κούκλα είχα δει και στο προηγούμενο όνειρο όμως δεν της έδωσα σημασία και τότε όμως για μια στιγμή πίστεψα ότι είχε καρφωμένα τα μάτια της πάνω μου. Τι ανόητη σκέψη σωστά; άλλωστε η κούκλα όπως είπα δεν είχε μάτια και ήταν εντελώς ακίνητη άρα δεν είχα κανένα λόγο να πιστεύω ότι ήταν ζωντανή. Και όμως, το ένστικτο μου αυτό ακριβώς μου έλεγε.

Οι εφιάλτες μου αυτή τη νύχτα ήταν πολύ ποιο έντονοι, όπως άφησα να εννοηθεί και πριν όμως ο πραγματικός τρόμος άρχισε όταν ξύπνησα. Τότε ήταν που το είδα. Είδα ΑΥΤΗ την κούκλα να στέκεται πάνω από το κεφάλι μου έχοντας τα ανύπαρκτα μάτια της καρφωμένα πάνω μου. Αυτό το κενό, στερούμενο οποιασδήποτε έκφρασης βλέμμα που είχε δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Εκείνη τη στιγμή απλώς τα έχασα, όλα έγιναν σκούρα και λιποθύμησα.

Η τραγική ειρωνεία ήταν ότι συνήλθα ακριβώς δυο ώρες προτού ξεκινήσει το πρώτο μάθημα στο τμήμα μου. Είναι προφανές ότι δεν είχα καμία διάθεση να πάω, εδώ που το σκέφτομαι δεν είχα διάθεση ούτε καν για να σηκωθώ από το κρεβάτι. Εν τέλει όμως αποφάσισα να πάω στο πανεπιστήμιο με την ελπίδα ότι θα σκότωνα λίγο χρόνο με συνομήλικους μου και ίσως να έκανα κανένα νέο φίλο για να μην αναφέρω ότι ήθελα να λείπω από το καταραμένο διαμέρισμα όσο το δυνατόν περισσότερο. Ας ξεκαθαρίσω σε αυτό το σημείο ότι αφότου ξύπνησα η μάλλον συνήλθα, θεωρούσα ότι η κούκλα που είχα δει πριν μερικές ώρες ανήκε στο όνειρο και όχι στην πραγματικότητα.


Ευχαριστούμε τον shockwave2000 για την ιστορία του. Το επόμενο μέρος θα ανεβεί την Δευτέρα.


 

Posted on 30/03/2019, in Ιστορίες Φίλων, Τρόμου. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: