Μυστηρίου: SCP Containment Breach, 3ο Μέρος.


Αφότου βγήκαμε από το δωμάτιο γεμάτοι θάρρος προχωρήσαμε και ανεβήκαμε τις σκάλες που οδηγούσαν στη δεξαμενή του αντικειμένου SCP-173.

Β: Που λες να είναι αυτό το πράγμα τώρα; Δεν έχουμε κανένα στοιχείο. Επίσης δεν θα μπορέσουμε να το «σπρώξουμε» γιατί δεν κουνιέται από τη θέση του και τέλος αν ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας θα μας σκοτώσει επιτόπου. Για πες μου πως θα το βάλουμε πάλι μέσα στη δεξαμενή, ε;

Α: Αν δε σταματήσεις να μιλάς πως θα σκεφτώ ε, και στο κάτω κάτω αν κάνεις πολύ φασαρία τότε θα μας ακούσει και θα πεθάνουμε πολύ νωρίτερα από ότι ελπίζουμε, εντάξει;

B: Καλά ντε.

Και δυο τους προσπαθούσαν να σκεφτούν κάποιο τρόπο για να βάλουν το SCP-173 πίσω στο κελί του. Πέρασε πολύ ώρα και τελικά Bill κατάφερε να σκεφτεί κάτι:

Β: Ε, το SCP-173 κουνιέται μόνο όταν δε κοιτάμε σωστά;

Α: Ναι αλλά αν δε το κοιτάμε για πολύ ώρα θα πεθάνουμε.

Β: Ναι λοιπόν πες μου ότι ξέρεις για αυτό το πράγμα.

Αφού ο Arthur είπε στον  Bill ότι ήξερε για το αντικείμενο του είπε:

Β: Λοιπόν άκου προσεχτικά… θα βρούμε το SCP και μόλις το δούμε θα αρχίσουμε να προχωράμε γρήγορα προς τα πίσω αλλά χωρίς να του γυρίσουμε τη πλάτη γιατί θα είναι απλά αυτοκτονία. Έτσι όταν θα κλείνουμε τα μάτια μας απλά θα έρχεται κοντά μας. Με αυτό τον τρόπο θα το παρασύρουμε στη δεξαμενή και κάποιος από εμάς θα πρέπει να μπει μέσα στη δεξαμενή για να το παρασύρει. Τότε ο άλλος θα κλείσει τη πόρτα αφού πρώτα είναι και οι δύο έξω και αυτό ήταν. Τι λες; Συμφωνείς;

Α: Πιστεύεις πως θα πιάσει και κατά αρχάς πως θα βρούμε το SCP ε;

Β: Απλά ακολούθα το δρόμο όπου όλοι οι νεκροί έχουν σπασμένους λαιμούς.

Α: Αμ, εντάξει.

Μετά από πολύ περπάτημα και πολλές ώρες καταφέραμε να βρούμε το SCP. Ήταν μέσα στο δωμάτιο που είχα βρει το φύλακα που μου είχε δώσει το όπλο, φαίνεται πως το θέατρο δεν έπιασε σε αυτό το τέρας. Το SCP κοιτούσε το τοίχο όπως κάνει πάντα δηλαδή και προσπαθούσαμε να του τραβήξουμε τη προσοχή. Όμως δε μπορούσαμε να πλησιάσουμε πολύ. Φωνάζαμε πολλή ώρα και τότε θυμήθηκα πως έχω όπλο επάνω μου:

Β: Πυροβόλα το, δεν είπες πως έχεις όπλο μαζί σου;

Α: Ναι αυτός εδώ ο φύλακας μου το είχε δώσει.

Μπαμ. Τότε εμείς αρχίσαμε να τρέχουμε προς τη κατεύθυνση από την οποία ήρθαμε.

Α: Ε, πρέπει να ανοιγοκλείσω τα μάτια. Να το κάνουμε μαζί για να κουνηθεί.

Όταν ανοιγοκλείσαμε τα μάτια είδαμε το SCP μπροστά μας. Αρχίσαμε να τρέχουμε πιο γρήγορα για να φτάσουμε  στο θάλαμο. Αλλά έπρεπε να βλέπουμε και που πάμε. Έτσι κάποιος από εμάς έπρεπε να γυρίσει και να κοιτάξει το δρόμο.

Β: Περίμενε λίγο να κοιτάξω μη πέσουμε σε κάνα τοίχο.

Α: Οκ. Αλλά θυμάσαι το δρόμο καθόλου;

Β: Αχ, όχι, μπορείς να γυρίσεις εσύ;

Α: Καλά… λοιπόν στρίψε αριστερά και μετά όλο ευθεία.

Β: Εντάξει. Όλο ευθεία είπες ε, ναι.

Όταν οι ήρωες μας έφτασαν στο θάλαμο ο Bill μπήκε μέσα για να παρασύρει το SCP-173 μέσα στο θάλαμο. Αφού μπήκε τότε ο Bill βγήκε γρήγορα χωρίς να σταματήσει να το κοιτάει και είπε στον Arthur να κλείσει τη πόρτα.

Α: Πάει το πρώτο.

Β: Ναι αλλά τώρα πρέπει να βάλουμε πίσω το SCP-049 και αυτό έχει ίδια νοημοσύνη με των ανθρώπων. Τι θα κάνουμε λοιπόν;

Α: Κάποιος πρέπει να γίνει το δόλωμα για να το πείσει να μπει μέσα.

Β: Από ότι ξέρω αυτό το SCP θεωρείται «γιατρός». Επίσης μέσα στο κελί του έχει διάφορα μηχανήματα εργαστηρίου.

Α: Α!! Το βρήκα. Bill θέλω να μου πυροβολήσεις το πόδι. Αλλά να περάσει ξυστά μη μου το χτυπήσεις σοβαρά, εντάξει;

Β: Μη μου πεις ότι θα μπεις εκεί μέσα… μαζί του.

Α: Για πες μου κάτι άλλο.

Β: Καλώς. Ετοιμάσου γιατί θα πονέσει.

Α: Κάντο!

Β: Ρε σίγουρος είσαι;

Α: Κάντο ντε!!!!

Μπαμ!!!!!!!

Α: Αααααα!!!

Β: Στο είπα ότι θα πονέσει. Περίμενε έρχεται.

SCP-049: Τι έπαθες;!!

Α: Ααααα, πονάω!!!!!!!!

Β: Πυροβολήθηκε από έναν φύλακα. Μπορείς να τον κάνεις καλά;

SCP-049:  Ναι φέρτε τον στο κελί μου. Βασικά ξέρετε που είναι το κελί μου;

Β: Ναι. Πάμε γρήγορα.

Αφού φτάσανε «στο εργαστήριο» ο «γιατρός» πήγε να κάνει μια μικρή εγχείριση στο πόδι του.

Τότε ο Arthur έδωσε μια μπουνιά στο SCP και προσπάθησε να τρέξει προς τη πόρτα του κελιού.

Β: Γρήγορα!!!!!!

Α: Α, βγήκα κλείσε τη πόρτα.

Β: Τα καταφέραμε!!!!

Α: Ναι, και τώρα πάνε σε κανένα κανονικό ιατρό

Β: Χαχα. Εντάξει.

Πέθαναν πολλά άτομα εκείνη τη μέρα. Μόλις όλα μπήκαν στη σειρά οι δύο ήρωες παραιτήθηκαν από τη δουλειά τους και επέστρεψαν σπίτια τους. Ο Arthur είπε την αλήθεια στην οικογένεια του όχι όμως για το ίδρυμα αλλά για το ότι δούλευε σε ταβέρνα και ο Bill μετακόμισε στη γειτονιά του Arthur. Μαζί με τη βοήθεια της οικογένειας και ενός ειδικού έφτιαξαν ένα βιντεοπαιχνίδι με όλα τα SCP που υπήρχαν στο ίδρυμα και έβγαλαν εκατομμύρια. Από τότε προσπάθησαν να κρατήσουν μυστικό από όλους ότι είδαν εκεί.


Ευχαριστούμε τον αναγνώστη με το email cheatteach@gmail.com για την ιστορία του

Posted on 20/06/2019, in Ιστορίες Φίλων, Μυστήριο. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: