Μυστηρίου: Από Μηχανής, Μέρος 3ο.


Μπήκα με φόρα στο ξένο υπνοδωμάτιο. Κλείδωσα με γρήγορες και νευρικές κινήσεις. Πριν προλάβω να αφήσω το κλειδί, άκουσα μια πνιγμένη στριγκλιά και κάτι βαρύ να πέφτει στο πάτωμα. Κοίταξα γύρω μου για να εντοπίσω ένα τηλέφωνο και να καλέσω την αστυνομία.

Μπαπ Μπαπ Μπαπ

Προσπαθούσε να σπάσει την πόρτα. Χτυπούσε με μανία και φοβήθηκα ότι θα τη ρίξει. Θα με έπιανε και θα με σκότωνε, όπως έκανε με τον Ηλία και την οικογένεια του. Τώρα, είχε έρθει η σειρά μου.

Μπαπ Μπαπ Μπαπ

Έπρεπε να καλέσω βοήθεια. Άρχισα να ανοίγω τα συρτάρια και να πετάω το περιεχόμενο τους στο πάτωμα. Τηλέφωνο δεν υπήρχε πουθενά. Έψαξα κάτω από το κρεβάτι και μέσα στις ντουλάπες.

Ο άγνωστος σταμάτησε να βαράει και τον άκουσα να κάνει μερικά βήματα προς τα πίσω. Θεέ μου, σκέφτηκα, παίρνει φόρα για να τη ρίξει με το σώμα του. Πρέπει να βιαστώ.

Έριξε με φόρα το σώμα του πάνω στην πόρτα. Αυτή τραντάχτηκε ολόκληρη, αλλά δεν υποχώρησε. Η αποτυχημένη προσπάθεια τον πόνεσε και έβγαλε μια κραυγή.

Άρχισε να γυρνάει με βία το πόμολο και να σπρώχνει με μανία με σκοπό να σπάσει την κλειδαριά. Ξαφνικά, όμως , σταμάτησε. Επικράτησε ησυχία.

«Αγάπη μου!» Άκουσα την Αναστασία να με καλεί. «Γιάννη μου, εγώ είμαι. Άνοιξε μου.»

«Όχι, δεν είσαι εσύ. Σταμάτα να με βασανίζεις.»

«Ήρθα να σε σώσω. Άνοιξε μου.» Γύρισε το πόμολο. «Είναι και ο Ηλίας εδώ.»

«Ο Ηλίας εξαφανίστηκε.»

«Γιάννη…» Ήταν ο Ηλίας. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Είχα παραισθήσεις. «Έλα άνοιξε μας. Θα σε πάμε σπίτι.»

«Φύγετε. Έχω φωνάξει την αστυνομία.» Έκανα μια προσπάθεια να τους τρομάξω, αλλά δεν ήμουν πειστικός.

«Λες ψέματα αγάπη μου. Και όποιος λέει ψέματα πέφτει μες τα αίματα» χαχάνισε.

« Το καλό που σου θέλω. Ξεκλείδωσε παιδάκι μου, δε θα σε μαλώσω.» Ήταν αυτή η φωνή της μάνας μου;

Ο φόβος με είχε πλημμυρίσει και δεν μπορούσα να σκεφτώ καθαρά. Ήταν όντως γνωστοί μου άνθρωποι απέξω ή φαντάσματα που έπαιζαν μαζί μου. Μήπως τα είχα φανταστεί όλα αυτά; Όχι, δεν είχα τρελαθεί ακόμα.

Πήγα στο παράθυρο. Σκέφτηκα να το ανοίξω και να φωνάξω για βοήθεια. Δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι εκεί. Αυτό που είδα με έκανε να σταματήσω.

Στο τζάμι διαγραφόντουσαν τρία κεφάλια. Δεν είχαν σώμα και αιωρούνταν στο κενό. Οι εσοχές των ματιών τους ήταν σκοτεινές και άδειες. Στα πρόσωπα τους ήταν ζωγραφισμένοι ο πόνος και η απελπισία. Έμοιαζαν χαμένα, σαν να μην ήξεραν που βρισκόντουσαν.

Η γυναίκα και τα παιδιά του Ηλία είχαν πεθάνει και είχαν επιστρέψει ως πνεύματα. Ήρθαν να μου δείξουν τι θα συμβεί και σε μένα. Με έπιασε ένας ίλιγγος και το δωμάτιο άρχισε να γυρίζει. Η πόρτα άνοιξε με ένα δυνατό γδούπο.

Λιποθύμησα.

Όταν επανάκτησα τις αισθήσεις μου, καθόμουν σε μια καρέκλα σε έναν χώρο που δε γνώριζα. Αισθανόμουν ότι βρισκόμουν μέσα σε κουτί, του οποίου τις διαστάσεις δεν μπορούσα να προσδιορίσω με ακρίβεια.

Τα χέρια και τα πόδια μου ήταν δεμένα με ταινία. Προσπάθησα να κουνήσω τα δάκτυλα μου- τα άκρα μου είχαν παραλύσει από την έλλειψη αίματος.

«Γιάννη…», η φωνή ήταν αδύναμη και την άκουγα με δυσκολία. «Μην κουνιέσαι. Δεν πρέπει να καταλάβει ότι ξύπνησες.»

Η Αναστασία; Όχι… Η φωνή ήταν ανδρική.

«Προσπάθησα να σε προειδοποιήσω. Την είδα να κατεβαίνει προχθές -από το ματάκι- όταν εξαφανίστηκαν οι άλλοι. Ήταν-» Τον χτύπησαν με κάτι βαρύ στο κεφάλι.

« Εσένα σου είπα να σκάσεις.»

« Άσε μας να φύγουμε», είπα με όση δύναμη μου απέμενε. Το πίσω μέρος του κεφαλιού μου πονούσε πολύ. Ένιωθα κάτι μεταλλικό και κρύο να ακουμπά το δέρμα μου.

« Δεν έχουμε τελειώσει ακόμα.» Η γυναίκα βρισκόταν από πίσω μου και δεν μπορούσα να την διακρίνω. Όμως, η φωνή μου φαινόταν γνωστή.

«Τι θέλετε από μένα;»

«Ξέρεις τον παλιό αστικό μύθο. Ένας άνδρας γνωρίζει μια πολύ όμορφη γυναίκα σε ένα μπαρ. Πάνε μαζί στο σπίτι του, κάνουν σεξ και το άλλο πρωί αυτός ξυπνάει στην μπανιερά, η οποία είναι γεμάτη πάγο. Βρίσκει ένα σημείωμα που λέει ότι του έχει πάρει το ένα νεφρό.»

Η γυναίκα γύρισε την καρέκλα προς το μέρος της και έχωσε το πρόσωπο της στο δικό μου.

«Ω Θεέ μου, Ω Θεέ μου», κλαψούρισα. Ο Παντελής ήταν δεμένος σε μια καρέκλα ακριβώς από πίσω μου και δεν κουνιόταν. Δεν ήξερα αν ήταν νεκρός ή είχε χάσει τις αισθήσεις του. «Γιατί… Αναστασία γιατί θέλεις να μας πάρεις τα όργανα;»

Η Αναστασία γέλασε και με φίλησε. «Δεν ενδιαφέρομαι για το σώμα σου, αλλά για τη συνείδηση σου. Είναι η μοντέρνα εκδοχή του μύθου.» Γέλασε σαν μαινάδα. Δεν ήταν η γυναίκα που είχα αγαπήσει. όλη της η φυσιογνωμία είχε αλλάξει. Μέσα στο λυκόφως είχε πάρει μια επίβουλη και απειλητική μορφή.

«Που είναι οι άλλοι; Τους άκουσα να μου μιλάνε.»

«Πάνω μας, πίσω μας, δίπλα μας. Εκεί που είναι, ο χώρος και ο χρόνος δεν έχουν σημασία. Έχουν περάσει στην αθανασία. Θα τους ακολουθήσεις και εσύ σε λίγο. Βέβαια, αυτού δε θα του κάνω τη χάρη (έδειξε τον Παντελή). Θα τον αφήσω εδώ για να τον βρουν οι μπάτσοι. Θα κατηγορηθεί για τις εξαφανίσεις σας και θα περάσει το υπόλοιπο της μίζερης ζωής του φυλακή.»

«Δε θα πετύχει. Λύσε με και θα πάμε μαζί στην αστυνομία.»

Δε μου απάντησε. Έκλεισα τα μάτια μου και πήρα μια βαθιά ανάσα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο ήμουν ήρεμος. Το μυαλό μου είχε αδειάσει από κάθε σκέψη και περίμενα το αναπόφευκτο. Αποφάσισα να πεθάνω με αξιοπρέπεια. Ούτε κλάματα, ούτε παρακάλια.

Η Αναστασία πληκτρολογούσε στον υπολογιστή της. Το μόνο φως προερχόταν από την οθόνη του και έβλεπα το πρόσωπο της να δουλεύει ανέκφραστο. Είχε απόλυτη συγκέντρωση και αφοσίωση σε αυτό που έκανε.

Τότε, μου έγινε κατανοητό. Δεν το έκανε για διασκέδαση- ήταν η δουλειά της!

«Τι περιμένεις; Σκότωσες τέσσερις ανθρώπους και τώρα κολλάς σε μένα;»

«Δεν τους σκότωσα, αγάπη μου», με ειρωνεύτηκε. «Πέρασα τις συνειδήσεις τους στο δίκτυο.»

«Τι πραγ-»

Μου χάιδεψε το κεφάλι και έπιασε τον μεταλλικό σωλήνα που προεξείχε από το πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Πάτησε έναν διακόπτη.

«Καλώς ήρθες στην Τεχνολογική Μοναδικότητα

Ηλεκτρικό ρεύμα με διαπέρασε. Εγκατέλειψα σταδιακά το ανθρώπινο σώμα μου. Ένιωθα ζωντανός, αλλά ήμουν άυλος, χωρίς διαστάσεις και χωρίς αίσθηση του χρόνο. Ο χωρόχρονος έπαψε να υπάρχει.

End of input….

========================

========================

Ευχαριστούμε τον Archie για την ιστορία του

Posted on 20/01/2021, in Ιστορίες Φίλων, Μυστήριο. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: