Monthly Archives: Οκτώβριος 2021

Τρόμου: Στο σχολείο.


Θυμάμαι ήμουν 17 χρονών από τότε που έγινε εκείνο το σοβαρό ατύχημα στο λύκειο που πήγαινα. Ήμουν σε επαγγελματικό λύκειο στο τμήμα των οδοντοτεχνιτών. Η Μαίρη έκατσε να γυαλίσει την οδοντοστοιχία της στον μεγάλο τροχό χωρίς να μαζέψει τα μαλλιά της. Ο τροχός της τράβηξε τα μαλλιά και της άνοιξε το κεφάλι. Ένα ατύχημα δευτερολέπτων… Κανείς μας δεν πρόλαβε να κάνει τίποτα…

Μετά από αυτό, το σχολείο έκλεισε οπότε αναγκάστηκα να πάω σε άλλο επαγγελματικό λύκειο. Εκεί γνώρισα την Αθηνά, που μέχρι σήμερα είμαστε φίλες. Όταν αποφοιτήσαμε της είπα για το ατύχημα στο πλέον εγκαταλελειμμένο σχολείο. Είχαμε ακούσει αργότερα φήμες πως στην αίθουσα της οδοντοτεχνικής υπήρχε παραφυσική δραστηριότητα. Ίσως για αυτό έκλεισαν το σχολείο…

Με την Αθηνά πήραμε το θάρρος και την απόφαση να εξερευνήσουμε την αίθουσα του σχολείου. Τέλη Ιουνίου μπήκαμε στο κτήριο κρυφά, φυσικά όσο ήταν μέρα ακόμα. Είδα τις παλιές μου κατασκευές και ήθελα να τις δω. Μας αποπήρε η ώρα με τις κατασκευές, που άρχισε να νυχτώνει.

Έπρεπε όμως να μάθουμε τι γίνεται μέσα στην αίθουσα και να δούμε αν οι φήμες ήταν αληθινές! Δεν πήραμε φακούς όμως, για καλή μας τύχη, λειτουργούσε ακόμα ο ηλεκτρισμός! Υπήρχαν ακόμα τα αίματα από το κεφάλι της Μαίρης πάνω στον τροχό… Στο πάτωμα βρέθηκε η σπασμένη οδοντοστοιχία της…

Έσπασε; Πως γίνεται αυτό; Αφού η κοπέλα δεν πρόλαβε να την πιάσει στα χέρια της και να την γυαλίσει! Και κανείς άλλος δεν την είχε ρίξει! Πριν προλάβω να την μαζέψω από κάτω, με φωνάζει η Αθηνά λέγοντας ότι, έξω σε ένα παγκάκι της αυλής, κάθεται μια κοπέλα.

Πήγα κι εγώ στο παράθυρο δίπλα της να την δω, όμως δεν μπορούσα να την δω καθαρά! Το αγνόησα και πήγα να μαζέψω την σπασμένη οδοντοστοιχία. Ύστερα από λίγα λεπτά ησυχίας η Αθηνά τσίριξε λέγοντας τρομαγμένη πως είδε έξω από το παράθυρο μια μαυροφορεμένη κοπέλα με το μισό κεφάλι φαλακρό και όλο της το πρόσωπο γεμάτο αίματα!

Την φώναξα να φύγουμε γιατί ότι και να ήταν εδώ μάλλον δεν μας ήθελε! Η πόρτα όμως ήταν κλειδωμένη, και το χειρότερο ήταν πως δεν την είχαμε κλειδώσει εμείς! Η Αθήνα πήρε ένα σίδερο από την έδρα και άρχισε να χτυπάει το παράθυρο μήπως και καταφέρει να το σπάσει ώστε να μπορέσουμε να φύγουμε.

Ήμουν δίπλα της γιατί φοβόμουν να μείνω έστω και για λίγο μόνη μου ή να μείνει η Αθηνά μόνη της. Ακούστηκε ένα κλάμα από μέσα! Δεν ήταν ούτε η Αθηνά, ούτε εγώ! Τότε ποιος ήταν; Από το πουθενά εμφανίστηκε η ίδια κοπέλα μπροστά στον τροχό κλαίγοντας! Σίγουρα ήταν η Μαίρη…

Τα φώτα άρχισαν να τρεμοπαίζουν και η κοπέλα γύρισε προς το μέρος μας! Όντως το μισό κεφάλι της ήταν φαλακρό και ήταν μέσα στα αίματα… Της έλειπαν τα μαλλιά που της είχε τραβήξει ο τροχός… Ερχόταν πριν το μέρος μας κουτσαίνοντας γεμάτη θυμό και κόκκινα μάτια!

Πήρα το σίδερο από την Αθηνά γεμάτη πανικό και άρχισα να χτυπάω το τζάμι με όλη μου τη δύναμη! Πλέον ήταν η μόνη μας διέξοδος! Ο τροχός άρχισε να δουλεύει κάνοντας έναν ανατριχιαστικό και απόκοσμο θόρυβο και, ο πλέον δαίμονας και όχι κοπέλα, ερχόταν προς το μέρος μου!

Γεμάτη πανικό κατάφερα να σπάσω το παράθυρο! Τράβηξα την Αθηνά απ’ το χέρι για να βγει μαζί μου. Η λάμπα της αίθουσας έσπασε, και τα φώτα της αυλής δεν λειτουργούσαν! Σαν να έριξε κάποιος την ασφάλεια του ηλεκτρισμού!

Τρέξαμε στα τυφλά ψάχνοντας για την έξοδο όσο ο δαίμονας μας κυνηγούσε και γελούσε σατανικά με ένα τρομαχτικό και μη ανθρώπινο γέλιο! Κατάφερε να πιάσει τα μαλλιά της Αθηνάς τραβώντας το κεφάλι της προς τα πίσω! Λίγο ακόμα και θα της έσπαγε τον λαιμό όταν για καλή μας τύχη περνούσαν 2 παιδιά έξω από την είσοδο του σχολείου!

Μόλις έριξαν το φως από τους φακούς των κινητών τους πάνω μας, ο δαίμονας άφησε τα μαλλιά της Αθηνάς και εξαφανίστηκε. Βγήκαμε χάρη σε αυτούς τους 2 και πήγα την Αθηνά στο νοσοκομείο να την εξετάσουν για τυχόν τραυματισμούς. Ευτυχώς δεν είχε τίποτα…

Έμεινα μαζί της εκείνο το βράδυ. Στο σχολείο δεν ξαναπήγαμε ποτέ μετά από αυτή την τρομαχτική εμπειρία. Η κοπέλα που είδαμε εκεί ήταν σίγουρα η Μαίρη… Ίσως να έμεινε εκεί γιατί έχασε άδικα την ζωή της και ίσως να μας επιτέθηκε επειδή την ενοχλήσαμε…

Μερικές μέρες μετά πήγα να αφήσω ένα λουλούδι στο μνήμα της και να ζητήσω συγνώμη που την ενοχλήσαμε. Ελπίζω η ψυχή της να βρει την γαλήνη και να αναπαυθεί…

/* Ευχαριστούμε την Τσαμπίκα για την ιστορία της */

Αρέσει σε %d bloggers: