Τρόμου: Το δωμάτιο 7.


Καλοκαίρι του 2018, ο Άνταμ με την αδερφή του Ελίζαμπεθ πήγαν 2 εβδομάδες για διακοπές στην Νέα Υόρκη και έκλεισαν 2 δωμάτια σε ένα ξενοδοχείο. Ήταν Αύγουστος και μόνο τότε είχαν την πιο μεγάλη τους άδεια από την δουλειά.

Φτάνοντας ζήτησαν τα κλειδιά των 2 δωματίων. Η Ελίζαμπεθ έφυγε πρώτη και ο Άνταμ περίμενε να του δώσουν το δικό του κλειδί. “Στον τοίχο απέναντι από το κρεβάτι υπάρχει ένα πορτρέτο, μην το πειράξετε σε καμιά περίπτωση!”, του είπε ο ρεσεψιονίστ. Ο Άνταμ έγνεψε απλώς καταφατικά χωρίς να καταλάβει τίποτα και πήρε το κλειδί του δωματίου του.

Τακτοποίησε βιαστικά τα πράγματα του και πήγε στο δωμάτιο 4 που ήταν η αδερφή του, να την πάρει να κάνουν μία βόλτα στην πόλη. Γυρνώντας το βράδυ, ο Άνταμ πήγε για μπάνιο και όταν έκατσε στο κρεβάτι, τότε παρατήρησε το πορτρέτο. Ήταν αρκετά μεγάλο.

Είχε ζωγραφισμένο το πρόσωπο μίας κοπέλας με στοιχεία της εποχής του 1850. Τα μάτια της κοιτούσαν ευθεία, νόμιζες ότι κοιτούσε εσένα, έμοιαζε σαν να είχε ζωή. Ο Άνταμ το επεξεργάστηκε. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι το ξεχωριστό είχε αυτό το πορτρέτο που δεν έπρεπε να το αγγίξει ή γενικά να το πειράξει.

23:30 σβήνει τα φώτα και πάει για ύπνο. Μια μαύρη φιγούρα ήταν μπροστά από το κρεβάτι και τον κοιτούσε. Ξύπνησε τρομαγμένος. Ευτυχώς ήταν απλά ένα όνειρο. Ή μήπως όχι; Ώρα 2:00. Το βλέμμα του πήγε στο πορτρέτο. Ήταν σαν να τον κοιτούσε με θυμό! Ενστικτωδώς πήρε ένα σεντόνι και τo σκέπασε. Ηρέμησε λίγο και κοιμήθηκε πάλι. Tο πρωί ξύπνησε πιο ήρεμος.

Το σεντόνι που είχε βάλει στο πορτρέτο ήταν πεσμένο στο πάτωμα. “Μάλλον δεν θα το έβαλα καλά. Σίγουρα ότι είδα χθες ήταν από την κούραση μου, τίποτα δεν ήταν αληθινό.”

Πέρασαν 3 μέρες κανονικά. Το βράδυ της 4ης νύχτας, όσο ο Άνταμ ήταν στο μπάνιο, άκουσε θορύβους από μέσα. Σαν κάποιος να έριχνε πράγματα! Βγαίνοντας είδε το κρεβάτι άνω-κάτω, τα μαξιλάρια πεταμένα στο πάτωμα μαζί με τα σκεπάσματα και το βάζο από το κομοδίνο σπασμένο κάτω από το πορτρέτο!

Κατέβηκε στην ρεσεψιόν να ρωτήσει αν μπήκε κάποια καμαριέρα και άθελά της έκανε αυτή τη ζημιά. “Οι καμαριέρες σχόλασαν πριν 1 ώρα, τι εννοείτε;” Σάστησε… Κοιτούσε τον ρεσεψιονίστ παγωμένος. “Ίσως είμαι αρκετά κουρασμένος, χρειάζομαι ύπνο…”

Η πόρτα του δωματίου δεν άνοιγε. “Κάτι την έχει κάνει να κολλήσει;” Λίγο σπρώξιμο και άνοιξε. Συμμάζεψε την ακαταστασία και ξάπλωσε. Τα φώτα σβηστά. Μόνο το φως του φεγγαριού φώτιζε λίγο το δωμάτιο.

Ώρα 2:30. Ακούγεται ένας ήχος, σαν κάποιος να προσπαθούσε να κλάψει. Κάτι σέρνεται. Ο Άνταμ έκατσε στο κρεβάτι και προσπαθούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό. Πίσω από τον τοίχο εμφανίζεται μία κοπέλα που έκλαιγε και έσερνε αργά τα πόδια της στο πάτωμα. Ανάβει βιαστικά το φως και η κοπέλα δεν ήταν πια εκεί.

Το πορτρέτο κοιτούσε προς την μεριά που ερχόταν η κοπέλα! Πήγε να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπο του να συνέλθει. Βγαίνοντας το φως στο δωμάτιο έσβησε. Μια γυναικεία φιγούρα βγήκε μέσα από το πορτρέτο και έμεινε στάσιμη για λίγο. Άρχισε να κλαίει και κατευθύνεται αργά προς τον Άνταμ.

Βγήκε από το δωμάτιο και πήγε στην αδερφή του, αλλά από την ταραχή του δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Την επόμενη μέρα του είπαν στην ρεσεψιόν πως το δωμάτιο 3 “άδειασε” σήμερα το πρωί.

Μεταφέροντας τα πράγματα του από το ένα δωμάτιο στο άλλο, σκεφτόταν αυτά που έγιναν το προηγούμενο βράδυ. Με φόβο να μην γελάσουν μαζί του, μίλησε στους ανθρώπους της ρεσεψιόν.

“Δεν είσαι ο πρώτος που αναφέρει το ίδιο πράγμα.” Ανακούφιση και άγχος μαζί τον κατέβαλαν. “Τι εννοείτε πως δεν είμαι ο πρώτοw;” Ήθελε να μάθει τι ήταν μαζί του μέσα στο δωμάτιο. “Κ. Άνταμ, κρύβεται μια ιστορία πίσω από αυτό το δωμάτιο… Ήταν γύρω στο 1850 και αυτό το ξενοδοχείο τότε ήταν μια μεγάλη έπαυλη. Ζούσε μια κοπέλα εδώ τότε με την οικογένειά της. Ήταν ερωτευμένη με έναν νεαρό που της υποσχέθηκε πως μια μέρα θα την παντρευόταν.

Ύστερα από ένα χρονικό διάστημα δεν λάμβανε πια γράμματα από αυτόν και δεν εμφανιζόταν. Μια μέρα της ήρθε ένα γράμμα που την προσκαλούσε στον γάμο του αγαπημένου της μαζί με μια άλλη. Εκείνη από την στεναχώρια της δεν άντεξε και έκοψε τις φλέβες της. Την βρήκαν νεκρή μέσα στο δωμάτιο που μένετε και είχαν φτιάξει αυτό το πορτρέτο για να την θυμούνται.

Πριν από εσάς είχαν έρθει και άλλοι και έκαναν τα ίδια παράπονα. Τα μάζευαν και πήγαιναν να μείνουν σε άλλα ξενοδοχεία…” Όντως δεν ήταν η φαντασία του. Όντως κάτι άλλο υπήρχε μέσα σε εκείνο το δωμάτιο. “Ίσως θα ήταν καλύτερα αν το κλείνατε. Να μην αφήνετε κανέναν να μένει εκεί.” Ο Άνταμ άλλαξε δωμάτιο και το δωμάτιο 7 το κλείδωσαν. Από τότε δεν ακούστηκαν άλλα παράπονα από κανέναν.

/* Από την φίλη Τσαμπίκα */

Posted on 26/04/2022, in Ιστορίες Φίλων, Τρόμου. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Διαβάστε πρώτα τους κανόνες πριν γράψετε οτιδήποτε. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να διαγράψουμε το σχολιό σας. Τα greeklish απαγορεύονται δια ροπάλου.

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: