Author Archives: Bizarro

Ψυχολογικός Τρόμος: Τα Μωρά Της Θύελλας, Μέρος 3ο.


7

Για περίπου μια βδομάδα δεν υπήρξε άλλο πρόβλημα σαν αυτό που είχε προκύψει με τα σαλιγκάρια. Η Βίκυ γνώριζε πως δεν ήταν ακριβώς επειδή ο Αποστόλης τα είχε διώξει αλλά μάλλον πρέπει να έφταιγε η απότομη αλλαγή του καιρού. Ωστόσο, εκείνη συνέχισε να τον επαινεί για τη γενναία πράξη του.

Είχε μπει Νοέμβρης και ο ουρανός κατά κάποιο περίεργο τρόπο είχε ανοίξει. Ο ήλιος ήταν δυνατός και ξάστερος. Έδειχνε την επιδημία των σαλιγκαριών για τέσσερις μέρες στις ειδήσεις και την προηγούμενη Πέμπτη είχε βγει μια νέα είδηση πως όλα τους είχαν πια εξαφανιστεί από τους κήπους των κατοίκων. Η συχνότητα του φαινομένου δεν είχε απλώς μειωθεί (κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα γινόταν βαθμιαία), αλλά είχε χαθεί θαρρείς με το πάτημα ενός διακόπτη.

Για μερικούς όμως δεν ήταν τόσο ήρεμα τα πράγματα. Ένας μικρός ­-αλλά σχετικά σημαντικός- αριθμός κατοίκων εμφάνισε τρομερούς πονόκοιλους. Αυτό είχε ανησυχήσει ιδιαίτερα τον Αποστόλη. Υπήρξε μια ανακοίνωση τις δύο τελευταίες μέρες από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων για κάποια ενδεχόμενη λοιμική ασθένεια που, κατά πάσα πιθανότητα να οφειλόταν στην εισβολή των σαλιγκαριών. Ο Αποστόλης είχε έρθει σε επαφή με τους γυμνοσάλιαγκες στον νεροχύτη πριν δύο μέρες. Αλλά γνώριζε πως τα γαστερόποδα όπως οι γυμνοσάλιαγκες δεν κουβαλούσαν ασθένειες. Γνώριζε εντούτοις πως κουβαλούσαν μόνο παράσιτα, όχι ικανά να επηρεάσουν τους ανθρώπους, πόσο μάλλον ένα τόσο μεγάλο πληθυσμό ενηλίκων την ίδια χρονική στιγμή. Σκέφτηκε ότι κάτι άλλο συνέβαινε εδώ πέρα, κάτι που δεν του άρεσε καθόλου.

Η Βίκυ και ο Αποστόλης βρίσκονταν στην κουζίνα. Εκείνη τη στιγμή ετοίμαζε τον καφέ της στην καφετιέρα. Είχε πάρει νερό απέξω γιατί φοβόταν μήπως πετάγονταν σάλιαγκες από την βρύση της και αποδεικνυόταν πως ο εφιάλτης δεν είχε τελειωμό. Καμιά φορά όταν μετατοπιζόταν, στα μάτια της στραφτάλιζαν τα νομίσματα που είχε αφήσει ο Αποστόλης μπροστά από την πόρτα της κουζίνας. Η Βίκυ επέμενε να μη τα βγάλουν μέχρι τουλάχιστον να περάσει ολοκληρωτικά η τρέλα που επικρατεί.

Πήρε το φλιτζάνι της και κάθισε απέναντί του. «Φαίνεσαι καλύτερα», του είπε.

«Δηλαδή πώς φαινόμουν πριν;» απόρησε εκείνος, ενώ ξεφύλλιζε την εφημερίδα.

«Σαν άρρωστος», απάντησε. Ήπιε μια γουλιά από τον καφέ της. «Αλήθεια, δεν μου είπες. Γιατί νομίσματα;»

«Χαλκός», αποκρίθηκε χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του πάνω.

Ανασήκωσε το φρύδι της. «Και γιατί αυτό;»

«Ο χαλκός τα απωθεί», εξήγησε. «Όταν έρχεται σε επαφή με τη βλέννα, γίνεται αντίδραση και αυτό στέλνει ηλεκτρικά σήματα στο σαλιγκάρι».

«Σαν ηλεκτροσόκ;»

«Ακριβώς».

«Και γιατί όχι αλάτι;»

«Βίκυ…» είπε δυσαρεστημένος και την κοίταξε απευθείας στα μάτια «…δεν έριξα αλάτι για τον ίδιο λόγο που δεν κάλεσα την υπηρεσία απεντόμωσης».

Εκείνη δεν θύμωσε. Για την ακρίβεια, ένιωθε ωραία. «Έχεις καλή ψυχή, Αποστόλη». Του έπιασε το χέρι. «Γιατί δεν μου το είπες νωρίτερα;»

«Δε νομίζω να γλίτωνα τις υστερίες διαφορετικά».

Η Βίκυ γέλασε. «Συγγνώμη που σου έχω προκαλέσει τέτοιο φόβο. Γίνομαι όντως σκύλα ώρες-ώρες».

«Δεν είπα σκύλα».

«Έστω, αυτό υπονοείς», είπε και του χαμογέλασε. «Θα πιείς καφέ;»

«Αφού ξέρεις ότι δεν μ’ αρέσει ο καφές».

«Ναι, αλλά δεν έκλεισες μάτι χθες το βράδυ. Νομίζεις πως δεν σ’ άκουγα;»

Ο Αποστόλης την κοίταξε θορυβημένος. «Δηλαδή;» ρώτησε.

«Σάλιωνες συνέχεια το στόμα σου», είπε. «Σπαστικός ήχος».

«Κοιμόμουν βαριά. Μάλλον πάλι έβλεπα όνειρο ότι έτρωγα».

«Το είχα ξεχάσει ότι έχεις αυτό το κρυφό ταλέντο. Μια φορά σε είχα ακούσει να λες ‘Νόστιμο γιαούρτι. Είναι σπιτικό;’ και να κάνεις ολόκληρο διάλογο στον ύπνο σου».

Και οι δυο γέλασαν.

«Μιας και το πες, τι θα μαγειρέψεις σήμερα;» ρώτησε ο Αποστόλης.

«Δεν θα μαγειρέψω. Θα πάρουμε απέξω να φάμε».

«Πάλι;»

«Ναι, πάλι. Δεν πρόκειται να πλησιάσω τον νεροχύτη».

«Καλά».

«Αν και δεν ξέρω κατά πόσο είναι ασφαλές με τη νόσο», είπε η Βίκυ.

«Δεν υπάρχει νόσος», είπε ο Αποστόλης.

«Τι εννοείς; Δεν άκουσες τι είπαν από-»

«Ναι, αλλά τα σαλιγκάρια είναι καθαρά ζώα. Δεν είναι σαν τα ποντίκια ή τις μύγες».

«Ίσως και να ‘χεις δίκιο. Άλλωστε το είπαν οι ίδιοι πως είναι άγνωστη μολυσματική ασθένεια».

«Δεν πρόκειται καν για μολυσματική ασθένεια. Κανείς δεν ξέρει τι είναι, απλά υποθέτουν».

Η Βίκυ στραβομουτσούνιασε. Είχε πιει όλο τον καφέ της. «Νιώθεις πράγματι καλύτερα;»

«Νομίζω πως ναι».

«Νομίζεις;» έκανε αποδοκιμαστικά. «Δεν έκλεισες ποτέ ραντεβού με τον ουρολόγο, έτσι;»

«Υπέθεσα πως δεν χρειαζόταν».

«Έλα ρε συ Αποστόλη, γιατί το αφήνεις; Μου λες;»

«Αν ξανανιώσω ότι υπάρχει πρόβλημα, θα πάω. Δεν αθετώ υποσχέσεις».

Αλλά εκείνη την τρομακτική νύχτα που ο άνεμος σφύριζε μέσα από τις γωνιές της οροφής, το πρόβλημα είχε επιστρέψει δριμύτερο από κάθε άλλη φορά. Όχι… δεν ήταν τα σαλιγκάρια και οι γυμνοσάλιαγκες, αλλά κάτι άλλο…

Ήταν περασμένες δώδεκα και είχαν πέσει ξεροί στο κρεβάτι τους. Ο Αποστόλης έβλεπε ένα όνειρο αλλά ξύπνησε τόσο απότομα από τον ισχυρό πόνο, που ξέχασε μονομιάς αυτό που έβλεπε. Έσφιγγε τα δόντια του μέσα στα σκοτάδια, καθώς το φεγγαρόφωτο έλουζε την φιγούρα της κοιμισμένης συντρόφου του. Δεν ήθελε να την ξυπνήσει. Δεν ήθελε ούτε να την ανησυχήσει αλλά ούτε να νιώσει βλάκας γιατί τελικά η Βίκυ, είχε δίκιο. Σηκώθηκε αθόρυβα και πήγε το ίδιο αθόρυβα στο κάτω μπάνιο. Το στομάχι του κόντευε να τον πεθάνει. Είχε τάση για εμετό. Μπήκε στο μπάνιο νιώθοντας κρύο ιδρώτα να στάζει από το πιγούνι του. Στάθηκε πάνω από την λεκάνη, κοιτώντας με αρρωστημένη ευχαρίστηση το νερό στο βάθος της. Ρεύτηκε φέρνοντας το χέρι στο στόμα. Τώρα κάτι ανέβαινε από το στομάχι του και στήριξε τα χέρια στο χείλος της λεκάνης. Η πορσελάνη ήταν παγωμένη, όπως επίσης και τα πλακάκια στα γόνατά του. Και ύστερα ξέρασε και η λεκάνη γέμισε με τον εμετό του.

Πάτησε καζανάκι και αυτό ήταν. Ένιωθε καλύτερα.

Ανέβηκε πάλι πάνω ακροπατώντας στις ξύλινες σκάλες. Θα συνέχιζε τον ύπνο του και την επόμενη μέρα θα ξύπναγε θυμούμενος το όνειρο που έβλεπε προτού ανοίξει τα βλέφαρά του.

Αλλά δεν έγινε ποτέ αυτό. Προτού καν προλάβει να ξαπλώσει, ο Αποστόλης έκανε μια δεύτερη επίσκεψη στο μπάνιο, αλλά δεν προλάβαινε με τίποτα να κατέβει τα σκαλιά και να πάει στο κάτω του ισογείου. Πήγε στο μικρό του δωματίου τους και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Εδώ μπορούσε να ακούσει τον άνεμο να ουρλιάζει απόκοσμα από το φρεάτιο. Το δυνατό φως έκανε τους οφθαλμούς του να πονάνε, και αυτή τη στιγμή ευχόταν να μπορούσαν να χωθούν μέσα στις κόγχες του, όπως έκαναν και αυτά των σαλιγκαριών. Ο Αποστόλης ένιωσε την παρόρμηση να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Είδε το είδωλό του και βόγκηξε τρομαγμένος όταν παρατήρησε πως η κοιλιά του ήταν πρησμένη σαν εγκυμονούσας. Ένιωσε την ανάγκη να κατουρήσει και διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε, γιατί κάτι είχε φράξει την ουρήθρα του και τον έτσουζε σαν διάολος, θαρρείς πως του είχαν περάσει καθετήρα.

Ο Αποστόλης έλεγξε την άκρη της βαλάνου του. Η σχισμή της ουρήθρας του ήταν σφραγισμένη από κάποιο είδος ξεραμένης βλέννας. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ήταν ουρηθρίτιδα, αλλά αυτή η ιδέα εξαφανίστηκε και τη θέση της διαδέχτηκε κάτι χειρότερο που έκανε την αναπνοή του να σταματήσει, βλέποντας τον κορμό του πέους του να φουσκώνει και να πρήζεται. Τώρα έβγαλε κάτι σαν κλαψούρισμα από το λαρύγγι του και ο πανικός τον συνεπήρε. Μήπως ήταν ούρα που προσπαθούσαν να βρουν διέξοδο αλλά δεν έβρισκαν, με συνέπεια να…

Κάτι κουνήθηκε μέσα από το πέος του. Η καρδιά του έχασε ρυθμούς. Τα χέρια του είχαν μουσκέψει και ο ιδρώτας και ο φόβος είχαν νοτίσει το οξυγόνο της τουαλέτας. Φοβήθηκε τόσο που οι όρχεις του άρχισαν να ζαρώνουν σαν μικρά καρύδια. Τι συμβαίνει… τι σκατά μου συμβαίνει… Στάθηκε όρθιος πάνω από το νερό της λεκάνης, κάνοντας μαλάξεις στο πέος του, χωρίς την παραμικρή διάθεση στύσης. Ακόμα κι αν το ήθελε, αυτό δεν θα γινόταν έτσι κι αλλιώς. Ο Αποστόλης έξυσε την κίτρινη βλέννα, άφησε ένα άναρθρο βογκητό και με ένα τελευταίο «τράβηγμα», κάτι γλίστρησε έξω από την ουρήθρα του (πλουτς!) κάνοντας βουτιά στη λεκάνη.

Δεν πρόλαβε να δει τι ήταν.

Τέντωσε το λαιμό του να κοιτάξει. Το νερό της λεκάνης πριν από δυο δευτερόλεπτα ήταν διάφανο, καθαρό. Τώρα αποκτούσε ένα έντονο κόκκινο χρώμα καθώς από την ουρήθρα του έσταζαν σταγόνες αίμα. Κοίταξε πιο προσεκτικά το κόκκινο νερό της λεκάνης. Είδε την επιφάνεια να ρυτιδώνει και κάτι να αναδύεται από εκεί μέσα, και αυτό το κάτι που ανακάλυψε έφερε ουρλιαχτά που δεν πίστευε ότι θα ακούγονταν χειρότερα και από της συντρόφου του.

Από την επιφάνεια του νερού βγήκε ένας γυμνοσάλιαγκας. Σύρθηκε πάνω στην αιματοβαμμένη πορσελάνη, σήκωσε τον φαρδύ λαιμό του προς τα πάνω και σχεδόν τον κοίταξε, πλαταγίζοντας περιπαιχτικά τις νηκτικές, καστανόχρωμες μεμβράνες του στο λευκό φως του μπάνιου.

8

«Αποστόλη!» Η Βίκυ ανασηκώθηκε στο κρεβάτι με την καρδιά της σχεδόν να βγαίνει από το λαρύγγι της. Είχε ακούσει το ουρλιαχτό του Αποστόλη. Δεν τον είχε βρει στο κρεβάτι και δεν τον είχε ξανακούσει να ουρλιάζει ποτέ του με τέτοιο τρόπο. Αυτά ήταν δύο κακά σημάδια.

Έτρεξε στο μπάνιο και τον είδε μαρμαρωμένο πάνω από την λεκάνη. Γύρισε προς το μέρος της και έφερε το χέρι στο στόμα της. Ήταν γυμνός και από την άκρη του πέους του έσταζε αίμα. Ήθελε να τσιρίξει, αλλά η σύγχυση που επικρατούσε στο πρόσωπό της δεν της επέτρεπε να κάνει τίποτε άλλο παρά μόνο να στέκει εκεί και να κοιτάζει σαν ηλίθια.

«Τι… τι έπαθες… Χριστούλη μου… αυτό είναι αίμα;»

Ο Αποστόλης έγλειψε τα χείλη του· ήταν μοβ, και εκείνος κάτωχρος. «Κάλεσε έναν γιατρό».

Και μόνο απ’ αυτό η Βίκυ κατάλαβε πόσο σοβαρό ήταν το πράγμα. Ποτέ της δεν περίμενε ο Αποστόλης να ζητήσει από μόνος του κάτι τέτοιο.

«Όχι», του είπε, «δώσε μου ένα λεπτό να δω ποια εφημερεύουν. Μείνε εδώ, σε παρακαλώ».

***

Από το ζεστό κρεβάτι τους είχαν βρεθεί σε ένα εφημερεύον νοσοκομείο. Ξαφνικά η ζωή τους είχε πάρει την κατρακύλα. Η Βίκυ βρισκόταν πάλι εδώ, τα μάτια της και πάλι με μπλάβες σακούλες, με την αναγούλα τουλάχιστον εξηγήσιμη. Θυμόταν το αίμα που έσταζε στα πλακάκια του μπάνιου και (πλιτς!) το αίμα που έβγαινε από… (πλιτς!)

Δεν ήθελε καν να το ξανακάνει εικόνα στο μυαλό της. Όλα όσα είχαν περάσει την τελευταία βδομάδα ήταν αρκετά για εκείνη. Και τώρα ξανά τα ίδια. Ξαφνικά φοβόταν για την ζωή του Αποστόλη. Δεν ήξερε καν τι είχε συμβεί στο μπάνιο. Απλώς τον βρήκε εκεί, να τρέμει σαν το ψάρι, και το αίμα… πολύ αίμα… της θύμισε το συμβάν με την βδέλλα όταν ήταν μικρή και ένα ρίγος διαπέρασε το σώμα της.

«Γιατί αργούν τόσο…» ψέλλισε, με το πόδι της να φρίττει νευρικά. Ήπιε μια τελευταία γουλιά από τον καφέ της και σήκωσε το κουρασμένο βλέμμα της στο ρολόι του τοίχου. 2.45π.μ. Το μεδούλι της την πέθαινε από την αυπνία. Τώρα καταλάβαινε γιατί ο Αποστόλης δεν συμπαθούσε τα νοσοκομεία και τους γιατρούς. Η όλη αύρα και οι ανεπαίσθητοι ήχοι των ασθενών μέσα στα δωμάτια… ήχοι συνδεδεμένοι με την αρρώστια, η ίδια η μυρωδιά της αρρώστιας… η καμφορά του φαρμάκου… το πόδι της έτρεμε κι άλλο… κι άλλο… ο ήχος την ηρεμούσε, ρυθμικός όπως του ρολογιού…

Η πόρτα άνοιξε μπροστά της. Αυτή τη φορά δεν βγήκε ο Αποστόλης. Ήλπιζε να έβγαινε με ένα τσιρότο και να της χαμογελούσε, αλλά δεν βγήκε…

Ήταν ο γιατρός. Η Βίκυ διάβασε το πρόσωπό του, φαινόταν… άγαρμπο. Σαν κάτι να τον είχε ταράξει, μια επιβεβαίωση ότι τα πράγματα όντως ήταν σοβαρά.

«Πείτε μου επιτέλους τι συμβαίνει!» είπε φωναχτά η Βίκυ, χωρίς να το θέλει.

«Κυρία Βαρνακιώτη, διατηρήστε παρακαλώ τον τόνο σας», είπε ο γιατρός.

«Πώς είναι; Πείτε μου παρακαλώ, πώς είναι…»

«Ο σύζυγό σας είναι καλύτερα. Του έκανα μια ηρεμιστική και τώρα κοιμάται».

«Ηρεμιστική; Ποιος ο λόγος; Τι του συμβαίνει, γιατρέ;»

«Τον έπιασε κρίση πανικού. Η διάγνωση, ξέρετε, δεν ήταν ευχάριστη».

«Η διάγνωση; Έχει κάτι με τα νεφρά του τελικά; Αυτό μας είπε ο άλλος γιατρός και δεν το πήρε τό-»

«Δεν πρόκειται περί αυτού», την διέκοψε.

«Τ-τι εννοείτε…»

Ο γιατρός την έβαλε να καθίσει στις πλαστικές καρέκλες. Κάθισε και εκείνος δίπλα της. «Κυρία Βαρνακιώτη, δεν θέλω να προκαλέσω ταραχή. Οτιδήποτε κι αν σας πω, θέλω να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας. Υπάρχουν ασθενείς που πονάνε εδώ μέσα».

Η Βίκυ άρχισε να βουρκώνει, αλλά δεν αποτράβηξε το βλέμμα της όσο και αν ήθελε να το κάνει. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της, όσο πιο σταθερά μπορούσε μιας και έτρεμε ολόκληρη. «Εντάξει…»

«Δεν έχω συναντήσει ποτέ μου κάτι παρόμοιο. Αμφιβάλλω αν το έχει συναντήσει κανένας άλλος». Σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό του με ένα μαντιλάκι. «Έκανα στον σύζυγό σας μια αξονική τομογραφία και ανακάλυψα κάτι ασυνήθιστο στην βουβωνική περιοχή της πυέλου». Έδωσε στην Βίκυ έναν φάκελο που κρατούσε παραμάσχαλα. «Δείτε μόνη σας. Μπορεί να καταλάβετε τι εννοώ».

Η Βίκυ κοίταξε τις ακτινογραφίες για λίγη ώρα. Απεικόνιζε την λεκάνη του σε ένα μαύρο φόντο, με τα λευκά, φωτεινά μέρη του σκελετού. Έπειτα γούρλωσε τα μάτια της τόσο, που κόντευαν να πεταχτούν έξω. «Τι… τι είναι αυτά εδώ κάτω; Αυτές οι μικρές λουρίδες αριστερά και δεξιά στην λεκάνη…»

«Νομίζω ότι είναι σκουλήκια», είπε ο γιατρός. «Έχουν φωλιάσει στην ουροδόχο κύστη του άντρα σας».

«Χριστέ μου!» φώναξε η Βίκυ. Τώρα ήξερε. Έκανε αμέσως την σύνδεση και τώρα ήξερε ότι, «Δεν είναι σκουλήκια!» Άρχισε να κλαίει, αδυνατώντας να συγκρατήσει τον πανικό της. «Είναι γυμνοσάλιαγκες!»

«Αυτό θα ήταν τρελό…»

«Σας παρακαλώ… κάντε κάτι… κάντε κάτι γιατί θα τρελαθώ, μα την Παναγιά θα τρελαθώ… Δείτε πώς τρέμουν τα χέρια μου, θα-» Τα μάτια της γούρλωσαν πάλι. Έπιασε την κοιλιά της σαν παλαβή, λες και έψαχνε για κάποιο παιδί που είχε χάσει. «Τα έχω κι εγώ μέσα μου; Τα νιώθω, γιατρέ… τα νιώθω είναι μέσα μου και με τρώνε και εμένα!»

«Κυρία, Βαρνακιώτη, θα χρειαστεί να σας συνοδεύσω έξω».

«Όχι, γιατρέ… πρέπει… πρέπει να μου πείτε τι μπορώ να κάνω… σας εκλιπαρώ!» Έκλαψε με λυγμούς πάνω στο στέρνο του. «Ό,τι θέλετε από μένα, οτιδήποτε θέλετε αρκεί να τον σώσετε απ’ τις βδέλλες!» Κλάματα. Όχι άλλες λέξεις.

Ο γιατρός αναστέναξε, νιώθοντας λύπη για την γυναίκα που κρεμόταν κυριολεκτικά από πάνω του. Οι ακτινογραφίες είχαν αφεθεί στο πάτωμα, σκόρπιες σαν μια σκέτη ταινία. «Θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου», είπε ο γιατρός.

Το κλάμα της καταλάγιασε κάπως και τον κοίταξε με μάτια πρησμένα και νωθρά, λες και την είχαν ξυλοκοπήσει. «Ο Θεός να σας έχει καλά…»

«Περιμένετε να σας δώσω λίγο νερό».

Ο γιατρός τής πήγε λίγο νερό και αφού η Βίκυ ηρέμησε, ανέκτησε την μιλιά της.

«Υπάρχει κάτι που πρέπει να σας πω», είπε η Βίκυ.

«Μόνο αν νιώθετε ήρεμη».

«Όλο αυτό με την επιδημία… ξέρετε…»

«Μιλάτε για το συμβάν με τα σαλιγκάρια;»

«Ο σύντροφός μου λέει ότι δεν είναι νόσος», συνέχισε, αγνοώντας εντελώς την ερώτηση. «Εννοώ, τα συμπτώματα που παρουσιάστηκαν σε όλους οφείλονται σ’ αυτό που συμβαίνει τώρα στον άντρα μου. Και νομίζω ότι το έχετε καταλάβει και εσείς».

«Δεν είμαι ειδικός στα σαλιγκάρια, αλλά οφείλω να παραδεχτώ ότι αυτά στην ακτινογραφίες μοιάζουν περισσότερο με γυμνοσάλιαγκες παρά με σκουλήκια. Το σώμα τους είναι πεπλατυσμένο, όχι σαν του σκουληκιού. Πώς το ήξερε αυτό ο άντρας σας;»

«Έχει εγκυκλοπαιδικές γνώσεις», είπε η Βίκυ. «Είναι… μυστήριος. Σπάνια πέφτει έξω». Χαμογέλασε, και ύστερα, σοβάρεψε. «Θα γίνει καλά, γιατρέ;»

«Θα κάνω το καλύτερο που μπορώ. Πηγαίνετε να ξεκουραστείτε. Αν μάθετε το οτιδήποτε που να έχει να κάνει με την τωρινή κατάσταση, παρακαλώ καλέστε με εδώ». Ο γιατρός έβγαλε ένα καρτελάκι από το πέτο της ποδιάς του.

«Εντάξει. Ευχαριστώ και πάλι, γιατρέ».

«Προσέξτε στο δρόμο, κυρία Βαρνακιώτη. Άκουσα πως πλησιάζει καταιγίδα».

«Θα τα καταφέρω», είπε και του χαμογέλασε με το χαμόγελο της ανησυχίας.

***

Η Βίκυ έφυγε από το νοσοκομείο και πήγε κατευθείαν στο σπίτι. Τώρα όλα έμοιαζαν με κακό όνειρο και σχεδόν ένιωθε μια σημαντική αλλαγή στην αίσθηση της πραγματικότητας. Δεν ήξερε τι διάολο συνέβαινε και δεν μπορούσε να εξηγήσει τίποτε απ’ όλα αυτά. Οι τελευταίες δυο βδομάδες ήταν ταξίδι σουρεαλιστικό. Δεν ήθελε με τίποτα να πέσει να κοιμηθεί και δεν ήθελε με τίποτα να μπει σε εκείνο το μπάνιο, ούτε για να πλύνει το πρόσωπό της ούτε καν για να κατουρήσει. Θα έπεφτε λιπόθυμη κάτω αν έβλεπε το αίμα του Αποστόλη. Ήταν ξαπλωμένη, με τα χέρια ήρεμα στην ποδιά της, όταν σκέφτηκε το αίμα… και ότι βγήκε κάτι από μέσα του… αλλά τής έμοιαζε απίστευτο να είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Αλλά εδώ που τα λέμε, ήταν απίστευτο αυτό που είχε ανακαλύψει ο ουρολόγος. Για μια στιγμή ξανασκέφτηκε αν υπήρχαν μέσα της, αλλά δεν παρουσίαζε κανένα από τα συμπτώματα που είχε ο Αποστόλης, παρά μόνο την ναυτία. Όμως ένιωθε ναυτίες από τον καφέ, το ήξερε ότι ο καφές της προκαλούσε ναυτίες, δεν θα μπορούσε ξαφνικά να είναι αυτό, να είναι οι σάλιαγκες μέσα της…

================

Βαγγέλης Λίμα Ρούσσης (Wattpad, Instagram)

Ψυχολογικός Τρόμος: Τα Μωρά Της Θύελλας, Μέρος 2ο.


4

Το απόγευμα έβρεξε. Η Βίκυ είχε πακετάρει τα πράγματά της ώσπου ο Αποστόλης να αποφασίσει να κάνει κάτι με την υπόθεση. Η Βίκυ δεν φαινόταν να αλλάζει γνώμη, και ούτε σκόπευε αν δεν άκουγε να της λέει πως δεν υπάρχουν σαλιγκάρια και γυμνοσάλιαγκες στον κήπο της και μέσα στο σπίτι της. Και μέσα στο σπίτι υπήρχαν περισσότερα απ’ όσα υπήρχαν στον κήπο. Ο νεροχύτης είχε υπερχειλίσει και η κουζίνα βρόμαγε σαν χαλασμένο λάχανο. Μέχρι σήμερα δεν ήξεραν ότι αυτά τα μικρά πράγματα μπορούσαν να μυρίζουν τόσο άσχημα.

«Θα τα διώξω Βίκυ, εξαρχής σκόπευα, στο είχα υποσχεθεί. Απλώς, δώσε μου λίγο χρόνο να…»

«Λίγο χρόνο να κάνεις τι, γαμώτο;» φώναξε η Βίκυ. Αυτή τη φορά το πρόσωπό της ήταν αρκετά θυμωμένο. «Έχουν εισβάλλει μέσα στο σπίτι μας και φταις εσύ γι’ αυτό όσο περίμενες να σκαρφιστεί κάτι το μυαλουδάκι σου!»

«Τότε γιατί δεν το κάνεις εσύ;»

«Γιατί…»

«Γιατί φοβάσαι, πες το».

«Εντάξει, φοβάμαι λοιπόν! Είναι παράλογο; Άλλωστε μου υποσχέθηκες πως θα το έκανες εσύ».

«Και αυτό σκόπευα να κάνω αν δεν σε έπιαναν οι υστερίες σου πάλι!»

«Οι υστερίες μου… μάλιστα… Δεν είδες αυτό που είδα εγώ, γι’ αυτό μιλάς».

«Όπως αυτό με τα παρτέρια σου; Ήταν τόσο τρομερό για σένα, Βικούλα;

«Κόφτο».

«Να κόψω τι; Μήπως είδες τον μπαμπούλα;»

«Έβγαιναν από τη γαμημένη βρύση!»

«Τρομερό», έκανε ο Αποστόλης γελώντας. «Πήγαινε τότε στην μανούλα σου αν γουστάρεις. Εγώ πάντως δεν πρόκειται να σκοτώσω ούτε ένα απ’ αυτά επειδή εσύ φοβάσαι. Το πιο λογικό είναι να βρούμε μαζί μια λύση, αλλά είσαι τόσο φοβισμένη που δεν θέλεις ούτε τη σκιά σου να βλέπεις».

«Αυτό δεν είναι αλήθεια και το ξέρεις», είπε η Βίκυ, «απλώς…»

«Απλώς τι;»

«Έχω ψυχολογικό με… τις βδέλλες. Από μικρή μού θύμιζαν βδέλλες… ξέρεις, εκείνα τα πράγματα που κολλάνε πάνω σου και σου ρουφάνε το αίμα».

«Ξέρω τι είναι οι βδέλλες. Γιατί δεν μου το είχες πει;»

«Γιατί πίστευα πως δεν είχε σημασία αφού έβλεπες πόσο πολύ φοβόμουν».

«Ναι… αλλά αυτά είναι σαλιγκάρια και…»

«Δεν με νοιάζει!» φώναξε. «Δεν τα θέλω κοντά μου, ρε Αποστόλη, κατάλαβέ το επιτέλους!»

«Εντάξει». Την πλησίασε. «Θα βρω την άκρη… Μάλλον, όχι. Μαζί θα την βρούμε. Μόνο μη φύγεις. Σε παρακαλώ, μείνε εδώ».

«Θα μείνω, αν κάνουμε κάτι αμέσως».

«Θα κάνουμε. Έλα μαζί μου».

Ο Αποστόλης πήγε στην κουζίνα και η Βίκυ τον ακολούθησε. Τα παπούτσια τους πλατσούριζαν και κολλούσαν. Κάτω από το νεροχύτη έρπαν γυμνοσάλιαγκες με τα σκωληκώδη σώματά τους και στο πάτωμα σέρνονταν σαλιγκάρια κουβαλώντας τα στριφογυριστά κελύφη τους. Ήταν εκατοντάδες και είχαν γεμίσει την κουζίνα με γλίτσα και βλέννα. Η Βίκυ στάθηκε στο χολ και δεν προχώρησε πιο πολύ. Ο Αποστόλης πήγε προς το τραπέζι και άρπαξε από τη φρουτιέρα ένα σαγκουίνι. Το ξέσκισε με τα χέρια του, κόκκινα ζουμιά σαν αίμα έτρεξαν στους καρπούς του και άνοιξε την πόρτα που οδηγούσε στον κήπο. Άφησε το ανοιγμένο φρούτο έξω, ένα μέτρο πιο πέρα από το κατώφλι με τη σάρκα του να μοιάζει σχεδόν ανθρώπινη. Ο Αποστόλης πήγε πίσω στην Βίκυ με προσεκτικά βήματα μη τυχόν πατήσει κανένα.

«Λες να πιάσει; Να πάνε στην τροφή;» τον ρώτησε η Βίκυ.

«Έτσι διάβασα», αποκρίθηκε ο Αποστόλης. «Απλά είναι άσκοπο να περιμένουμε εδώ. Θα αργήσει».

«Δεν το κουνάω ρούπι αν δεν σιγουρευτούμε ότι πιάνει».

Έκατσαν με σταυρωμένα χέρια στο ίδιο σημείο για τριάντα, ίσως και σαράντα λεπτά. Τα σαλιγκάρια που βρίσκονταν πιο κοντά στην πόρτα είχαν αρχίσει να κάνουν πορεία προς τον κήπο. Η Βίκυ ένιωσε μια μικρή ανακούφιση. Ωστόσο, ο νεροχύτης ήταν ακόμα γεμάτος και το χείλος του έσταζε κολλώδη υγρά. Θα έπαιρνε και ολόκληρες μέρες για να βγουν όλα τους από κει μέσα.

«Δεν το βλέπω να κοιμάμαι ήρεμη σήμερα».

«Μόλις σκέφτηκα κάτι».

«Τι σκέφτηκες;»

«Έχεις το φτυαράκι στον κήπο;» την ρώτησε.

Η Βίκυ έγνεψε καταφατικά.

«Ωραία, περίμενέ με εδώ».

Ο Αποστόλης πήγε ακροπατώντας στον κήπο και άρπαξε το μισοθαμμένο φτυαράκι κοντά στα παρτέρια με τα φαγωμένα καλλωπιστικά της. Έτρεξε πίσω στην κουζίνα και βοήθησε λίγο στην επιτάχυνση της διαδικασίας, φτυαρίζοντας μαλακά τον νεροχύτη, πετώντας τους γυμνοσάλιαγκες από το παράθυρο. Όταν έσκαγαν στο πάτωμα έκαναν ήχους χλαπάτσας. Δεν ήταν σίγουρος αν ήταν ασφαλές για κείνα, αλλά αυτά που είχαν κέλυφος βρίσκονταν μόνο στο πάτωμα οπότε υπέθεσε πως δεν υπήρχε θέμα ως προς την έξοδό τους. Τα δάχτυλά του χάνονταν μέσα στον νεροχύτη και το μόνο που ένιωθε ήταν γλιστερά και κρύα ζυμάρια. Η Βίκυ στην άλλη άκρη της κουζίνας είχε πάρει μια έκφραση αηδίας και η αναγούλα που ανακάτωνε το στομάχι της είχε επιστρέψει. Ο Αποστόλης σκούπισε το κούτελό του που είχε ιδρώσει και χωρίς να το έχει καταλάβει πασάλειψε το μαλλί του με βλέννα, που κάθισε εκεί, σαν γλοιώδη ζελέ. «Έβγαλα τα περισσότερα», είπε βαριανασαίνοντας. «Τώρα περιμένουμε μέχρι το πρωί. Θα περάσω μερικά νομίσματα στην γραμμή της πόρτας. Δεν θα μας ενοχλήσουν για λίγο».

«Είσαι σίγουρος γι’ αυτό;» τον ρώτησε η Βίκυ.

«Απολύτως», απάντησε. «Θα φάμε έξω. Πήγαινε να ετοιμαστείς».

«Μου κόπηκε η όρεξη. Αλλά προτιμώ να είμαι έξω παρά εδώ μέσα».

5

Κατά τις έντεκα το βράδυ η βροχή είχε δυναμώσει και το σπίτι έσκουζε από τους ανέμους. Όταν γύρισαν από το εστιατόριο η Βίκυ ένιωσε την υγρασία να πλανιέται στο χώρο, μια αίσθηση βαριά που έκανε τις κλειδώσεις της να πονάνε. Είχε εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να επαναφέρει τον κήπο της από τους εισβολείς που τον είχαν διαλύσει, και τώρα η καταιγίδα δεν έλεγε να αφήσει τίποτα άλλο για εκείνη παρά μόνο κατήφεια. Ίσως το καλοκαίρι να έκανε κάποια απόπειρα να διορθώσει τις ζημιές, αλλά τώρα δεν ήθελε ούτε να πλησιάσει τον κήπο της, γιατί εξάλλου, δεν της ανήκε πια.

Ο Αποστόλης έκανε το βραδινό του ντους και αφού στέγνωσε το σώμα του ξάπλωσε στο κρεβάτι γυμνός. Εκείνη τη στιγμή η Βίκυ δε διάβαζε τίποτα. Είχε πέσει στο μαξιλάρι νιώθοντας ξαφνικά πολύ κουρασμένη μ’ όλα αυτά.

«Έριξα μια ματιά στην κουζίνα και ανακάλυψα κάτι», της είπε.

Η Βίκυ δεν ήθελε να ακούσει. Δεν ήθελε να ακούσει τίποτα άλλο που επρόκειτο να την ταράξει. Δεν απάντησε, σχεδόν έκανε πως την είχε πάρει ο ύπνος.

«Δεν βρήκα κανένα σαλιγκάρι», συνέχισε εκείνος. «Ούτε γυμνοσάλιαγκα».

«Σοβαρά;» εξεπλάγη, γυρνώντας σαν σβούρα προς το μέρος του.

«Ναι. Ούτε στον κήπο είδα κάτι, όσο τουλάχιστον μου επέτρεπε το εξωτερικό φως να δω. Στο ‘πα ότι θα τα διώξω».

«Μου το ‘πε ο γλυκός μου», έκανε ναζιάρικα η Βίκυ και του χάιδεψε το στήθος, βρίσκοντας ξανά τη χαμένη διάθεσή της.

Ο Αποστόλης γύρισε και την κοίταξε σοβαρός. «Θες να κάνουμε σήμερα;» ρώτησε. «Έχουμε καιρό».

«Θα ήταν ο ιδανικός τρόπος να το γιορτάσουμε», του είπε εκείνη και έγειρε πάνω του, φιλώντας τρυφερά τα χείλη του.

***

Όταν τέλειωσαν να κάνουν έρωτα στο μυαλό της υπήρχε μια σκέψη που δεν έλεγε να φύγει. Μολονότι ο Αποστόλης τής είχε πει ότι δεν υπάρχει ούτε ένα απ’ αυτά πλέον στην κουζίνα τους, η σκέψη αυτή ήταν τόσο επικίνδυνη που κόντευε να την τρελάνει. Πώς γίνεται να εξαφανίστηκαν σε λίγες ώρες; Μήπως έφταιγε επειδή ο Αποστόλης είχε ρίξει τα περισσότερα έξω από το παράθυρο; Μήπως έφταιγε ο βροχερός καιρός και η υγρασία που τα έκανε να έρπουν γρηγορότερα;

Αποκοιμήθηκε μ’ αυτές τις σκέψεις.

Στον ύπνο της είδε ότι βρίσκονταν κρυμμένα κάπου μέσα στο σπίτι τους.

6

Το πρωί ο Αποστόλης ξύπνησε με έναν φοβερό πονόκοιλο. Τα βογκητά του την είχαν ξυπνήσει και τους είχαν αναστατώσει και τους δυο, παρόλο που η Βίκυ επέμενε πως πρέπει να τον είχε πειράξει το φαγητό του εστιατορίου. Ο Αποστόλης όμως δεν πίστευε πως ήταν αυτό. Ένιωθε ατονία, ζάλη, τάση για εμετό και ένα συνεχές βάρος στο στομάχι του.

«Τι νιώθεις;» τον ρώτησε η Βίκυ, ενώ κάθονταν στην κουζίνα. Η Βίκυ, αντιθέτως, ένιωθε πολύ καλύτερα με την όλη κατάσταση.

«Νιώθω… σαν να θέλω να κατουρήσω και να…» Δεν του έβγαινε η λέξη.

«Και να;…» έκανε εκείνη.

«Σαν να θέλω να κατουρήσω και να χέσω ταυτόχρονα».

Η Βίκυ εξέτασε το πρόσωπό του με τα μάτια της. Ήταν άσπρο σαν κιμωλία. «Πονάς;» τον ρώτησε τώρα.

«Είναι παράξενο. Την μία πονάω και την άλλη νιώθω…» παύσανε. Και μετά: «Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Νιώθω πολύ περίεργα. Νομίζω έχει να κάνει με το στομάχι μου. Κάτι δεν πάει καλά».

«Θα πάμε στον γιατρό, εντάξει;»

«Δεν μ’ αρέσουν οι γιατροί».

«Το ξέρω, Αποστόλη. Πρέπει όμως να δούμε τι τρέχει».

Ο Αποστόλης δεν έφερε αντιρρήσεις.

***

Η Βίκυ τον πήγε με το αυτοκίνητο σε ένα κοντινό ιατρείο. Δεν είχε σταματήσει να βρέχει και έβλεπες το νερό να φουσκώνει δίπλα στα πεζοδρόμια. Στην Βίκυ άρεσε πολύ αυτός ο καιρός. Το μόνο που δεν της άρεσε ήταν όλη αυτή η καταστροφή.

Περίμενε για λίγο στην αίθουσα αναμονής, όσο ο Αποστόλης ήταν μέσα με τον παθολόγο. Ξεφύλλιζε ένα περιοδικό όταν επέστρεψε η αναγούλα που είχε νιώσει πριν δυο μέρες. Σκέφτηκε κάπως ανόητα αν είναι έγκυος, αλλά πήγαιναν τρεισήμισι χρόνια από τότε που είχε κάνει ολική υστερεκτομή. Εκείνη τη στιγμή είδε την πόρτα να ανοίγει και τον Αποστόλη να βγαίνει με ένα τσιρότο στο έσω μέρους του αγκώνα.

Η Βίκυ ανασηκώθηκε από το κάθισμα. «Τι έγινε; Όλα καλά;» ρώτησε.

«Θα σου πω στην διαδρομή. Δεν νιώθω άνετα εδώ».

Έφυγαν από το ιατρείο και στην διαδρομή με το αυτοκίνητο, ο Αποστόλης τής εξήγησε:

«Μου ζήτησε να περάσω από κάποιον ουρολόγο να με δει».

«Τι πράγμα;» απόρησε η Βίκυ τόσο, που τα μάτια της ξέφυγαν για λίγο από το δρόμο. «Γιατί; Τι έχεις τελικά;»

«Ο γιατρός που πήγαμε τώρα λέει ότι μπορεί να έχω νεφρολίθο… λίθη… κάτι με τα νεφρά τέλος πάντων. Δύσκολη λέξη. Ποτέ δεν το είχα με τα ονόματα».

«Νεφρολιθίαση;»

«Ναι, αυτό, αλλά δεν είναι σίγουρος».

«Και η ένεση;»

«Αντιφλεγμονώδη», είπε ο Αποστόλης, «για τον πόνο».

Η βροχή είχε γίνει ψιχάλα αλλά οι υαλοκαθαριστήρες πηγαινοέρχονταν ακόμα πάνω στο παρμπρίζ.

«Νιώθεις καλύτερα;» τον ρώτησε.

«Ναι, αρκετά μπορώ να πω».

«Φτάνουμε όπου να’ ναι. Θέλεις να σου ετοιμάσω να φας και να πέσεις μήπως;»

«Δεν πεινάω», είπε και έκανε μια παύση.

Δεν αντάλλαξαν κουβέντες.

Μετά από λίγο ξαναμίλησε: «Όταν με εξέταζε σκεφτόμουν εσένα».

Η Βίκυ γέλασε. «Τι σκεφτόσουν δηλαδή;»

«Πώς και δεν μου έχεις πει ποτέ γιατί φοβάσαι τις βδέλλες».

Η Βίκυ έπεσε σε βαθιά σιωπή.

«Δεν έτυχε», είπε.

«Μόνο αυτό;»

Άλλη μια παρατεταμένη σιωπή.

«Όχι… μάλλον, ένιωθα ντροπή να στο πω».

«Ένιωθες ντροπή;» απόρησε εκείνος. «Για ποιο λόγο;»

«Να… Όταν ήμουν επτά χρονών είχα πάει για κολύμπι στην λίμνη. Ξέρεις, γεμάτο έλη, πρασινάδα, πουλιά να τιτιβίζουν. Το νερό ήρεμο, καθαρό. Ήταν όμορφη εικόνα για μένα. Ποτέ μου δεν είχα φανταστεί ότι υπήρχε κάτι σαν αυτό… Δεν ταίριαζε με την εντύπωση που μου είχε δημιουργήσει η θέα της λίμνης. Γύρισα σπίτι και είχα την πρώτη μου ρινορραγία. Μέχρι που έβγαζα κάθε μέρα αίμα από τη μύτη μου. Πολύ αίμα. Δεν έστεκε όλο αυτό και-»

«Πού κολλάνε αυτά που μου λες τώρα;»

«Θα σου πω, μη με διακόπτεις».

«Συγγνώμη».

«Περίπου ένα μήνα αργότερα, όπως κοιταζόμουν στον καθρέφτη είδα κάτι που με φρίκαρε. Υπήρχε μια βδέλλα μέσα στη μύτη μου, κρεμόταν η ούρα της πίσω-πίσω στο ρουθούνι».

«Ένα μήνα;»

«Ακούγεται τρελό, αλλά Μάρτυς μου ο Θεός, υπήρχε μια γαμημένη βδέλλα εκεί μέσα. Γι’ αυτό τις φοβάμαι τόσο. Ντρεπόμουν να το πω σε κάποιον. Πήρα το τσιμπιδάκι της μαμάς και την έβγαλα».

«Και γι’ αυτό φοβάσαι τα σαλιγκάρια;»

«Οτιδήποτε μοιάζει με βδέλλα».

«Χμμ… η αλήθεια είναι πως οι γυμνοσάλιαγκες μοιάζουν λίγο με βδέλλες. Μπορώ να καταλάβω το φόβο σου. Τώρα όμως δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά, το υπόσχομαι».

«Άντε πάλι με τις υποσχέσεις», έκανε η Βίκυ ενοχλημένη.

«Ναι, με τη μόνη διαφορά πως τώρα υπόσχομαι χωρίς να μου το ζητήσεις».

================

Βαγγέλης Λίμα Ρούσσης (Wattpad, Instagram)

Ψυχολογικός Τρόμος: Τα Μωρά Της Θύελλας, Μέρος 1ο.


1

Τα σαλιγκάρια και οι γυμνοσάλιαγκες δεν ήταν ποτέ άλλοτε το μεγαλύτερο πρόβλημα της περιόδου των ραγδαίων βροχοπτώσεων. Για την ακρίβεια, ποτέ δεν είχαν προκαλέσει τέτοιο θέμα, και σίγουρα όχι όσο οι βροχές που τη φετινή χρονιά συνοδεύονταν από ισχυρούς ανέμους των εννέα μποφόρ· είχαν ξεριζώσει σκεπές και καμινάδες και μικρά δέντρα, ενώ μερικά χιλιόμετρα παραπέρα από το κέντρο της πόλης είχαν σημειωθεί καταστροφές σε αγροτικές εκτάσεις και κατοικίες, ζημιές που λίγο πολύ θα αργούσαν να αποκατασταθούν. Και σαν αυτό να μην ήταν αρκετό, υπήρξαν πλημμύρες που φούσκωναν και παρέσερναν τα κατάλοιπα των καταστροφών που είχε προκαλέσει η περασμένη, ανελέητη θύελλα.

Ορισμένοι κάτοικοι της επαρχίας διαμαρτύρονταν. Δεν είχαν άδικο, βέβαια. Όση βλάστηση είχε απομείνει από το πέρασμα των καταστροφών, την αποτελείωνε ένα αλλόκοτο κρούσμα μικρών πλασμάτων που λειτουργούσαν ύπουλα τη νύχτα σαν μυθικά, αιμοβόρα πλάσματα. Τα σαλιγκάρια και οι γυμνοσάλιαγκες έβγαιναν δεκάδες στο υγρό περιβάλλον των κήπων· τρέφονταν από οτιδήποτε περνούσε κάτω από το σαρκώδες σώμα τους, αφήνοντας πίσω το τελευταίο ίχνος μιας αηδιαστικής βλέννας. Τότε είχε αρχίσει να υπάρχει πρόβλημα.

Το ζεύγος που είχε αποφασίσει να συνάψει σχέση δίχως την αναγκαιότητα του γάμου έμενε σε μια μικρή, αξιοπρεπή στέγη. Είχαν παρατηρήσει πως τα σαλιγκάρια πλήθαιναν στον κήπο τους, όπως συνέβαινε και στους υπόλοιπους κατοίκους της περιοχής. Ένα συννεφιασμένο πρωινό, η Βίκυ άφησε τα ουρλιαχτά της να ακουστούν σαν προειδοποιητική σειρήνα, ξαφνιάζοντας τον άντρα της και τους γείτονες. Την ίδια στιγμή ο Αποστόλης έβαζε να πιει λίγο νερό από τη βρύση της κουζίνας, τίναξε το ποτήρι που κράταγε και έτρεξε αμέσως στον κήπο, εκεί όπου είχε ακούσει τα ξαφνικά ουρλιαχτά της Βίκυς.

«Γιατί στο καλό φωνάζεις έτσι;» ρώτησε ο Αποστόλης.

«Δες τι σκατά συμβαίνει στον κήπο!» απάντησε η Βίκυ, φωνάζοντας πιο πολύ.

Το πρόσωπό της είχε κοκκινίσει, αλλά όχι από θυμό. Φαινόταν αηδιασμένη.

Ο Αποστόλης πλησίασε και κοίταξε πάνω από τον ώμο της. Στην αρχή δεν ήξερε τι έβλεπε, αλλά σύντομα το πρόσωπό του άλλαζε καθώς διαπίστωνε τι ήταν αυτό, παίρνοντας μια γκριμάτσα που έφερνε κοντά στην σύγχυση. Τα καλλωπιστικά φυτά στα παρτέρια της Βίκυς είχαν φαγωθεί και στη θέση τους αναδεύονταν γυμνοσάλιαγκες και σαλιγκάρια· μπλεγμένα μέσα στο ξύλινο πλαίσιο έκαναν σιαλώδεις ήχους, το ένα ανέβαινε πάνω στ’ άλλο με τρομακτική βραδύτητα και αναισθησία, ενώ το χώμα ήταν δύσκολα διακριτό έτσι όπως τα καστανόχρωμα σώματά τους το έκρυβαν σαν ζωντανό, σαρκώδες επικάλυμμα· τα σπειροειδή κελύφη τους ήταν κινούμενα καρύδια φρίκης και η Βίκυ ήταν έτοιμη να ουρλιάξει πάλι.

«Χριστέ μου… δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο», είπε ο Αποστόλης. Τώρα κοίταξε αριστερά τους άσπρους τοίχους του σπιτιού. Και εκεί υπήρχαν σαλιγκάρια κολλημένα στον τοίχο, αφήνοντας πίσω τους γυαλιστερές γραμμές ενώ έκοβαν αργοκίνητες βόλτες κοντά στην πέτρινη βρύση με το λάστιχο ποτίσματος, πάνω στο ποτιστήρι και κάτω, με τις κεραίες τους να γαργαλούν επιφάνειες μικροσκοπικών λιμνών νερού. Αυτά τα πράγματα είχαν εισβάλλει στον κήπο τους.

«Κάλεσε αμέσως βοήθεια!» φώναξε πάλι η Βίκυ. «Δεν με νοιάζει πώς θα τα ξεφορτωθείς, αρκεί να μην τα βλέπω μπροστά μου!»

«Μπορείς να πάψεις με τις υστερίες; Κάνεις σαν να μην έχεις ξαναδεί ποτέ σου σαλιγκάρια…» Την πήρε από τους ώμους και την οδήγησε μέσα στην κουζίνα. «Κάτσε εδώ». Ο Αποστόλης την έβαλε να καθίσει σε μια ξύλινη καρέκλα με ίσια ράχη. «Θα δω τι μπορώ να κάνω». Πήγε να φύγει, αλλά διαπίστωσε πως η Βίκυ έτρεμε ελαφρά σαν φύλλο, παρόλο που κρατούσε αγκαλιά το σώμα της για να μην φανεί.

«Νιώθεις… καλά;» ρώτησε ανήσυχος. «Εσύ τρέμεις».

«Μου υπόσχεσαι ότι θα τα ξεφορτωθείς;»

«Τα φοβάσαι;» απόρησε. «Πώς γίνεται να φοβάσαι κάτι τόσο άκακο;»

«Ναι, έχεις δίκιο. Δεν τα φοβάμαι. Τα σιχαίνομαι. Είναι σιχαμερά. Διώξε τα… κάνε κάτι αμέσως…»

«Ηρέμησε, Βίκυ. Θα τα διώξω, εντάξει; Το υπόσχομαι». Έσκυψε και φίλησε το κούτελό της.

Η Βίκυ ηρέμησε κάπως και μίλησε: «Θα μαζέψω το σπασμένο ποτήρι», είπε. «Εσύ να καλέσεις την υπηρεσία απεντόμωσης».

2

Ο Αποστόλης δεν κάλεσε την υπηρεσία απεντόμωσης. Δεν του πήγαινε καρδιά να τα σκοτώσει. Ωστόσο, σκόπευε να τηρήσει την υπόσχεσή του. Υπήρχαν χιλιάδες τρόποι να απομακρύνεις τα σαλιγκάρια από τον κήπο σου χωρίς να τα σκοτώσεις. Ο Αποστόλης δεν είχε ποτέ του κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο, αλλά ούτε κάποιο χόμπι. Είχε όμως ένα κάρο εγκυκλοπαίδειες που τις ξεφύλλιζε μια στο τόσο. Κάποτε είχε διαβάσει ότι υπάρχουν ορισμένα είδη σαλιγκαριών που είναι ερμαφρόδιτα όπως και ότι οι γυμνοσάλιαγκες δαγκώνουν έχοντας είκοσι επτά χιλιάδες δόντια στο στόμα τους, πράγμα που του είχε φανεί εκπληκτικό. Όταν τα είδε στον κήπο σήμερα το πρωί μπόρεσε να αναγνωρίσει το είδος τους· ήταν μικρότερα από το κοινό σαλιγκάρι, αλλά το όνομα τού διέφευγε, και, εξάλλου, δεν είχε σημασία. Λίγο πιο αργά το βράδυ, μετά το δείπνο, η Βίκυ τον περίμενε στο κρεβάτι. Διάβαζε ένα μυθιστόρημα της Πατρίσια Χάισμιθ όταν εκείνος έβγαινε από το μπάνιο μετά το ντους, φρέσκος και ζεστός από τους ατμούς. Το μαλλί του ήταν βρεγμένο και τον έκανε να μοιάζει νεότερο. Τον Οκτώβριο είχε μπει στα σαράντα, κι όμως το κορμί του ήταν σμιλεμένο σαν αγάλματος.

«Πολύ αργείς», του είπε η Βίκυ. Δεν είχε πάρει το βλέμμα της από το βιβλίο.

«Γιατί; Φοβάσαι μη γεράσεις;» της έκανε κοροϊδευτικά ο Αποστόλης. Ξάπλωσε δίπλα της χωρίς να φοράει ρούχα. Πάντοτε κοιμόταν γυμνός.

«Με το ρυθμό που πας θα πιάσουμε και αράχνες. Παρεμπιπτόντως, τι έκανες με το άλλο που λέγαμε;»

«Μιλάς για τα σαλιγκάρια;»

«Ναι, για τι άλλο;»

«Θα το κοιτάξω το πρωί».

«Κάνεις πλάκα;» είπε εκείνη, απομακρύνοντας το βλέμμα της από το βιβλίο. Το άφησε στην άκρη του κομοδίνου και έβγαλε τα γυαλιά της. «Θες να μου πεις ότι αυτά βρίσκονται ακόμα στον κήπο μας;»

«Θα φύγουν το πρωί, Βίκυ. Χαλάρωσε. Δεν θα σε φάνε κιόλας».

«Εμένα όχι! Τον κήπο μου όμως ναι!» φώναξε.

Ο Αποστόλης γύρισε πλευρό. «Υπερβάλλεις τώρα».

Η Βίκυ τον χαστούκισε στον πισινό. «Βλάκα!» είπε, και αυτό ήταν. Τώρα θα έκανε την προσπάθεια να κοιμηθεί, ελπίζοντας πως κανένα γλιστερό πράγμα δεν θα σερνόταν μέχρι το κρεβάτι τους.

3

Η Βίκυ ξύπνησε αργά το μεσημέρι μετά από μια δύσκολη βραδιά ύπνου. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί στην σκέψη ότι σαλιγκάρια έτρωγαν τα φυτά στον κήπο της και ότι γυμνοσάλιαγκες έψαχναν καινούργια στέγη κάτω από τα παπλώματά τους. Τέτοιες ιδέες έκαναν το σώμα της να ριγεί και να ιδρώνει. Η πρώτη σκέψη όμως που πέρασε από το μυαλό της την επόμενη μέρα, ήταν να πάρει τα πράγματά της, να φύγει από το σπίτι και να πάει στο σπίτι της μάνα της, μακριά από δω.

Είχε πάει στην κουζίνα πλησιάζοντας μόνο μέχρι τον νεροχύτη. Στο μυαλό της είχε δημιουργήσει μια νοητή γραμμή μεταξύ της πόρτας της κουζίνας και το χώρο του κήπου, που αν την ξεπερνούσε, τα σαλιγκάρια θα την έπιαναν. Πώς γίνεται να φοβάσαι κάτι τόσο άκακο; Σκέφτηκε με τη φωνή του Αποστόλη. Αλλά αυτό που της συνέβη το μεσημέρι αφότου είχε ξυπνήσει, ήταν μια φρίκη που δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά στο παρελθόν στα τριάντα επτά της χρόνια.

Ήθελε να πιει νερό. Ένιωθε αναγούλα και, μάλλον, αυτός ήταν ο λόγος που είχε ξυπνήσει. Οι μαβί σακούλες κάτω από τα μάτια της μαρτυρούσαν την χθεσινή αϋπνία της. Άνοιξε το πάνω ντουλάπι και θυμήθηκε ότι της έλειπε ένα ποτήρι, πως ήταν αυτό που είχε σπάσει χθες ο Αποστόλης. Πήρε άλλο και ύστερα άνοιξε την βρύση. Δεν βγήκε νερό από το στόμιο. Έβγαλε τα γυαλιά της και τα άφησε στην άκρη του γρανιτένιου πάγκου. Προσπάθησε ξανά μα, και πάλι τίποτα. Αναστέναξε και δοκίμασε το διακόπτη για το ζεστό νερό. Τώρα γινόταν κάτι και νερό γέμιζε επιτέλους το ποτήρι της. Ταυτόχρονα έτριβε τα κουρασμένα μάτια της. Έκλεισε τη βρύση και έφερε το ποτήρι κοντά στο πρόσωπό της. Και εκεί το χέρι της πάγωσε· ήταν λίγο πριν ακουμπήσει τα χείλη της στο γυάλινο χείλος. Οσφράνθηκε τη δυσάρεστη οσμή στον χώρο και αμέσως κατάλαβε ότι ερχόταν από το ποτήρι. Κοίταξε το νερό. Ήταν γκρίζο με μαύρα αιωρούμενα σωματίδια. Φόρεσε πάλι τα γυαλιά της, απομακρύνοντας το ποτήρι και άνοιξε άλλη μια φορά την βρύση. Δεν βγήκε νερό. Αλλά εκεί πίσω, κάπου εκεί πίσω από τους τοίχους οι σωληνώσεις έτριζαν και μούγκριζαν σαν ήχοι που έβγαιναν από κάποιο ζωώδες λαρύγγι. Η Βίκυ έκανε ένα φοβισμένο βήμα πίσω, δεν ήξερε γιατί, αλλά η καρδιά της χτυπούσε εκκωφαντικά μέσα στο στέρνο της· στην κουζίνα όμως τώρα, επικρατούσε απόλυτη ησυχία.

Η Βίκυ είδε κάτι να σέρνεται έξω από το στόμιο της βρύσης. Ένα ζευγάρι μικρές κεραίες έλεγχαν το περιβάλλον και η Βίκυ έφερε το χέρι στο στόμα της, αφήνοντας τις κοφτές αναπνοές της να θερμαίνουν την παλάμη της. Και τότε τα μάτια της γούρλωσαν και μια κραυγή μεγάλωσε στον λαιμό της με αυτό που αντίκρισε· από το στόμιο της βρύσης βγήκε ένας ανεξέλεγκτος πίδακας από γυμνοσάλιαγκες χτυπώντας βαρύγδουπα τον μεταλλικό πάτο του νεροχύτη με τέτοιο θόρυβο, σαν σφυριά πάνω σε κρανίο και τέτοια ορμή, που το μακρόστενο επιχρωμιωμένο σώμα της βρύσης τιναζόταν ελαφρά προς τα πάνω. Ήταν μια σκηνή που την ανάγκασε να κρύψει το πρόσωπό της για να μην βλέπει, όμως στη φαντασία της ο βαρύγδουπος θόρυβος έφερε ακουστικές εικόνες εφιάλτη και η Βίκυ ούρλιαξε μέχρι να αδειάσουν τα πνευμόνια της.

================

Βαγγέλης Λίμα Ρούσσης (Wattpad, Instagram)

Όνειρα: Η κόρη Μου Επέστρεψε.


Πριν από 2 χρόνια, η κόρη μου σκοτώθηκε σε δυστύχημα. Ο άντρας μου που ήταν οδηγός από το ατύχημα είναι σε κώμα. Εγώ είμαι τελείως μόνη, κάθε βράδυ βλέπω το ίδιο τρομοκρατικό όνειρο και ότι και οι δυο με χαιρετάν και μου λένε ότι κάποια στιγμή θα είμαστε πάλι μαζί .Το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ.

 Ώσπου μια νύχτα ξύπνησα στις 3:00 από το ίδιο όνειρο. Επίσης ήταν ψυχοσάββατο και άκουσα κάτι από την κουζίνα που με έκανε να τρομάξω πολύ. Πήγα να καλέσω την αστυνομία μα το τηλέφωνο ήταν νεκρό. Κλειδώθηκα στο μπάνιο.

Κάτι απέξω ακουγόταν να περιπατάει και να σπάει ότι υπήρχε στην κουζίνα. Αμέσως μετά ερχόταν σε εμένα, τα χέρια μου έτρεμαν σαν το ψάρι που μόλις βγήκε από τα νερά του. Δεν είχα το κουράγιο να ανοίξω την πόρτα, ψιλοάκουγα κάτι να παίζει με τα παιχνίδια της κόρης μου από το δίπλα δωμάτιο.

Τότε θυμάμαι ότι είχα λιποθυμήσει, μπορεί και μια ώρα, επειδή ξύπνησα στις 4:05.Τοτε κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο για κλέφτη, ήταν απλώς η κόρη μου που είχε έρθει να παίξει με τα παιχνίδια της. Τώρα πια τίποτα δεν με εμπόδισε να ανοίξω την πόρτα του μπάνιου.

Είδα μια σκοτεινή φιγούρα που έμοιαζε ακριβώς με την νεκρή κόρη μου κοίταζε το παράθυρο και την ρώτησα «πως είσαι», δεν απαντούσε σαν να μου είχε θυμώσει. Στις 5:00 τα ξημερώματα, η κόρη μου όταν την πλησίαζα μου έλεγε μόνο «πονάω!!!, πέτα τον σταυρό σου μακριά». Εγώ τότε κατάλαβα ότι δεν ήρθε για καλό.

Δεν την άκουσα και όταν είχα φτάσει κοντά της αυτή έριξε ένα μαχαίρι πάνω μου, ευτυχώς το απέφυγα και έτρεξα μακριά της. Πήρα έναν ξύλινο σταυρό από την κουζίνα και άρχισα να της ρίχνω αγιασμό, ενώ αυτή έτρεχε εδώ και εκεί.

Είχε πάει ποια 6:00 και άρχισε να βγαίνει ο ήλιος. Τότε αυτή μου είπε συγγνώμη, με αγκάλιασε και έφυγε από το παράθυρο. Άφησε μόνο ένα γράμμα που έγγραφε «Αν δεν ήσουν τόσο γενναία δεν θα ζούσες τώρα». Μια μέρα μετά βρέθηκε ένα κορίτσι ακριβώς όπως ήταν εκείνο το βράδυ. Ήταν ένα κορίτσι που είχε αποδράσει από το τρελοκομείο επειδή ήταν σχιζοφρενείς και νόμιζε πως ήταν ο διάβολος. Επίσης ήταν και  κατά συρροή δολοφόνος.

 Τότε ξαφνικά ξύπνησα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Όλη η ιστορία ευτυχώς ήταν ένα διαβολικό όνειρο κατά την διάρκεια του κόμματος από το οποίο και με χαιρετούσε η ζωντανή κόρη μου και ο ζωντανός άντρας μου πάνω από το κρεβάτι. Μετά ήμουν έτοιμη να πάρω εξιτήριο και μόλις το πήρα έζησα μια κανονική και χαρούμενη ζωή, και ο άντρας μου και η κόρη μου είπαν  ότι ήμουν σε κώμα από δυστύχημα αυτοκινήτου.

————————–

Ευχαριστούμε τον Αλέξανδρο Παπούκα για την ιστορία του.

Εκδίκηση: The Whisperer.


Ήτανε μια σκοτεινή και συννεφιασμένη μέρα σε μία κωμόπολη της Ελλάδας, και ο 12χρονος Δημήτρης ήτανε μόνος του στο σπίτι του. Οι γονείς του πήγαν ένα ταξίδι για κάποιες μέρες για να επισκεφτούν την θεία του, επειδή είχε κάποια σοβαρά προβλήματα υγείας. Επειδή δεν είχε σχεδόν τίποτα να κάνει, ρώτησε έναν φίλο του και συμμαθητή του που λεγόταν Χρήστος, αν ήθελε να περάσει την βραδιά παίζοντας Fornite μαζί του. Αυτός του είπε πως θα μείνει σπίτι του βλέποντας λίγη τηλεόραση αφήνοντας τον Δημήτρη ολομόναχο.

Καθώς δεν είχε πολλούς φίλους, αλλά ήθελε πολύ να παίξει με κάποιον οπότε μπήκε για να κοιτάξει αν υπάρχει κάποιος online στο Play station Community, ένα μέρος όπου μπορείς να βρεις κι άλλους ανθρώπους σαν αυτόν. O πρώτος που ανταποκρίθηκε ήταν ένας που λεγόταν ManDan321123 και ισχυριζόταν πως ήξερε να χτίζει τέλεια, να σημαδεύει με sniper και πολλά αλλά. Ο Δημήτρης όμως, δεν ήταν και ο καλύτερος παίχτης. Είχε κάποιες καλές τακτικές αλλά ποτέ δε κατάφερε να κερδίσει έστω ένα παιχνίδι. Είπε στον Δημήτρη πως είναι ο καλύτερος παίχτης στο Fortnight. Μπορώ να σε βοηθήσω, Να έχεις μικρόφωνο. Ο Δημήτρης μπερδεύτηκε. Πως μπορεί αυτός ο τύπος να είναι τόσο καλός σε αυτό το παιχνίδι όταν δεν μπορεί ούτε να το συλλαβίσει σωστά; Επίσης το προφίλ του δεν είχε σχεδόν τίποτα. Ήταν λέβελ 1 και δεν είχε τρόπαια ούτε νίκες. Νόμιζε ότι απλά θα ήταν ένας εφεδρικός του λογαριασμός που τον έφτιαξε για περίπτωση που ο κανονικός του πάθει κάτι.

Του έστειλε ένα μήνυμα λέγοντας τον ότι μπορεί να παίξει κάποια παιχνίδια μαζί του. Αυτός χάρηκε και του είπε να φτιάξει ένα voice chat. O Δημήτρης έκανε ότι του είπε, και τον προσκάλεσε. Αυτός ο τύπος συστήθηκε ως 31 χρονών Dru. Επίσης επισήμανε ότι μένει σε μια περιοχή πολύ κοντά σε αυτόν. Αυτός δεν του είχε πει ποτέ που μένει, καθώς δεν είναι καλή ιδέα να δίνεις προσωπικές σου πληροφορίες σε αγνώστους. Κάτι περίεργο υπήρχε σε αυτόν τον τύπο. Δεν μιλούσε και πολύ καθώς και κάποιες φορές ψιθύριζε φτιάχνοντας μια πολλή περίεργη κατάσταση για τον Δημήτρη.

Μετά από λίγο αρχίσανε να παίζουνε. Ο Δημήτρης, σαν ένας κανονικός παίχτης πρότεινε να πάνε σε κάτι σπιτάκια δίπλα από το greasy grove, αλλά αυτός αρνήθηκε, λέγοντας να πάνε στο pleasant park όχι και το καλύτερο μέρος για παίχτες με εμπειρία. Αυτός συμφώνησε και οι δύο τους πήγαν εκεί. Ο Dru σκοτώθηκε σχεδόν κατευθείαν, Κάτι που ο Δημήτρης  βρήκε αστείο γιατί ο Dru περιέγραψε τον εαυτό του ως τον καλύτερο παίχτη. O Dru το πήρε πολύ σοβαρά και άρχισε να βρίζει τον Δημήτρη. Εκείνος άρχισε να ανησυχεί για την ψυχολογία αυτού του ανθρώπου οπότε δεν το έκανε θέμα. Καθώς έπαιζαν, ο Dru άρχισε να καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του, δέντρα, σπίτια, αυτοκίνητα, κάνοντας πολύ θόρυβο, τραβώντας την προσοχή των αντιπάλων. Επίσης κάποιες φορές ενοχλούσε τον Δημήτρη καθώς έπαιζε λέγοντας »Πίσω σου» »Είναι πίσω σου!» αλλά κανείς δεν ήταν πίσω του.

Ο Δημήτρης τον βαρέθηκε και αποφάσισε να τον ξεφορτωθεί. Είπε πως γράφει ένα σημαντικό τεστ αύριο απλά για να βγει από το Party.Blockαρε και διέγραψε τον Dru από την λίστα των φίλων του μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και άρχισε να παίζει solos.

Μετά από περίπου δέκα λεπτά, μια ειδοποίηση εμφανίζετε στην οθόνη. Ήταν ο Dru από έναν άλλο λογαριασμό. Αυτή την φορά το μήνυμα ήταν φωνητικό. «Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό. Προτείνω, να μη με ξανακάνεις block άλλη φορά». O Δημήτρης άρχισε να τρέμει και γεμάτος πανικό του ζήτησε να τον αφήσει ήσυχο. Ο Dru απάντησε μέσα σε ούτε ένα λεπτό με ένα καινούριο φωνητικό μήνυμα. «Θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι», έλεγε. Το Play Station είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, που τα μέλη του διασκεδάζουν, κάποιες φορές trollάρουν και κάποιες φορές προκαλούν τρόμο. Ο Δημήτρης αποφάσισε να τον αγνοήσει, και άρχισε να ξαναπαίζει Fortnite. Άρχιζε να παίζει solo ελπίζοντας ότι θα ξεχάσει αυτό που είχε γίνει.

20 λεπτά πέρασαν και όλα ήταν καλά. Τότε άλλη μία ειδοποίηση ξεπήδησε στην οθόνη του Δημήτρη. Ήταν ο Dru, αλλά αυτή τη φορά δεν είχε στείλει ένα γραπτό, ούτε ένα φωνητικό μήνυμα. Έστειλε μία φωτογραφία. Μία φωτογραφία του σπιτιού του Δημήτρη. O Δημήτρης άρχισε να τρέμει, δεν μπορούσε ούτε να σκεφτεί πως ένας ψυχοπαθής ήξερε που μένει. Αμέσως μετά, ο Dru έστειλε άλλο ένα μήνυμα. «Πήγαινε στην εξώπορτά σου». Αυτός αναγκάστηκε να πάει, δεν ήξερε τι θα τον έκανε αυτό το φρικιό αν δεν τον άκουγε.

Αρχικά κοίταξε από το παράθυρό του για να δει αν υπάρχει κάποιος αλλά δεν είδε κανέναν. Κατέβηκε τρέμοντας και άνοιξε σιγά σιγά την πόρτα. Δεν υπήρχε τίποτα μπροστά του. Κοίταξε κάτω, μόνο για να βρει μια ζωγραφιά με τον Nutcracker. Πίσω από την ζωγραφιά έγραφε «Μου θυμίσει εσένα». Ο Nutcracker ήταν το αγαπημένο skin του Δημήτρη στο Fortnite ,και τον χρησιμοποιούσε σε όλα του τα παιχνίδια. Κατευθείαν έκλεισε και κλείδωσε την πόρτα και πήγε στο δωμάτιό του για να καλέσει την αστυνομία. Του είπαν πως δεν υπήρχαν διαθέσιμα αμάξια και ότι έπρεπε να περιμένει. Βασίστηκε στον φίλο του, Χρήστο.

——————————————————————————————————————————–

– Χρήστο! Ένας τρελός είναι έξω από το σπίτι μου!

– Αυτό θα σου έλεγα μόλις τώρα… κάποιος κρύβεται στους θάμνους της αυλής σου!

-Τι;;; Μπορείς να μου τον περιγράψεις;

– Εμ… είναι ψηλός και φοράει κουκούλα… δεν μπορώ να τον δω πολύ καλά!

– Προσπάθησα να καλέσω την αστυνομία. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα αμάξια αυτή την στιγμή.

– Γαμώ το! Βρες ένα μέρος να κρυφτείς μέχρι να έρθει η αστυνομία.

– Θα πάω να κρυφτώ στην ντουλάπα των γονιών μου.

——————————————————————————————————————————–

Ο Δημήτρης κρύφτηκε, αλλά μετά από λίγο θυμήθηκε ότι ξέχασε κάτι. Δεν είχε κλειδώσει την πίσω πόρτα, αλλά όταν το συνειδητοποίησε, ήταν ήδη πολύ αργά. Άκουσε την πίσω πόρτα να ανοίγει αργά, και να κλείνει. Τότε ξαναέστειλε ένα μήνυμα στον Χρήστο, λέγοντας του ότι μπήκε μέσα στο σπίτι. Αυτός του είπε να μείνει ήσυχος και να μην κάνει κανέναν θόρυβο.

– Μπορώ να τον ακούσω να περπατάει αργά αργά μέσα στο σπίτι λέγοντας «απλά θέλω να παίξω μαζί σου» και γελούσε σαν μανιακός, ισχυρίστηκε.

Μετά από δέκα λεπτά σιωπής ανάμεσα στους δύο φίλους, ο Χρήστος προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον Δημήτρη ρωτώντας τον τι έγινε και αν είναι καλά. Δεν έλαβε απάντηση για 2 λεπτά, μετά του ήρθε ένα μήνυμα που έλεγε ναι, καλά είμαι. Ευτυχώς ένας γείτονάς μου τον είδε και τον χτύπησε στο κεφάλι με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ. Ο Χρήστος ανακουφισμένος τον ρώτησε αν θέλει να περάσει από εκεί για να τον δει. Μετά από 1 λεπτό τον απάντησε.

-Ναι, έλα. Ας παίξουμε Fortnight…

——————————————————————————————————————————–

Η αυθεντική ιστορία. Η μετάφραση έγινε από τον Master Jim.

Τρόμου: Ο Καθρέφτης.


Πριν από ένα μήνα είχα μετακομίσει, είχα πάει στο χωριό μου με την οικογένειά μου. Αφού βάλαμε τις κούτες με τα πράγματα μέσα στο σπίτι, αρχίσαμε να βλέπουμε τα δωμάτια και λοιπά. Εγώ είχα μπει σε ένα δωμάτιο και εκεί είδα ένα μεγάλο αντικείμενο καλυμμένο με ένα λευκό σεντόνι ακουμπισμένο στον τοίχο. Υπέθεσα ότι ήταν κάτι που έφεραν οι γονείς μου, γι’ αυτό και δεν ρώτησα ούτε είδα τι ήταν.

Πέρασαν κάποιες μέρες και όλα κυλούσαν ομαλά, μέχρι που μια εβδομάδα αργότερα, την ώρα που ήμουν ξαπλωμένη άκουσα έναν θόρυβο! Έμοιαζε με σύρσιμο! Την πρώτη και δεύτερη φορά τον αγνόησα γιατί νόμιζα πως ήταν από την φαντασία μου. Την τρίτη φορά όμως είδα ότι συνεχιζόταν γι’ αυτό σηκώθηκα και βγήκα από το δωμάτιο μου, για να δω από που ερχόταν ο θόρυβος! Πήγα προς το δωμάτιο που είχα δει το μεγάλο παράξενο αντικείμενο. Από εκεί μέσα ερχόταν ο ήχος!

Άνοιξα την πόρτα και βρήκα το αντικείμενο να βρίσκεται σε άλλη θέση! Τρόμαξα και έτρεξα πίσω στο δωμάτιο μου! Όλο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ! Λοιπόν, το επόμενο βράδυ πήγα στο δωμάτιο μου ελπίζοντας να μην ακουστεί πάλι ο ίδιος ήχος!

Όταν πήγε δώδεκα τα μεσάνυχτα, άρχισε πάλι. Σηκώθηκα και πήγα πάλι σε εκείνο το δωμάτιο! Βρήκα πάλι το παράξενο αντικείμενο σε άλλη θέση! Για να δω τι ήταν αυτό το πράγμα, τράβηξα το σεντόνι. Ήταν ένας μεγάλος καθρέφτης!

Κοίταξα σε αυτόν και αντί να δω εμένα, είδα ένα κοριτσάκι που φορούσε ένα άσπρο μακρύ φόρεμα και το πρόσωπο του ήταν καλυμμένο από τα μαλλιά της. Έτριψα τα μάτια μου γιατί νόμιζα πως ήταν από την φαντασία μου, αλλά έκανα λάθος!

Τότε ο καθρέφτης έσπασε και το κορίτσι βγήκε από αυτόν! Πήγα να φύγω αλλά η πόρτα έκλεισε! Γύρισα και το κορίτσι ήταν πίσω μου! Είδα ότι στο ένα χέρι της κρατούσε ένα αρκουδάκι. Με το χέρι μου έκανα λίγο πιο κει τα μαλλιά της για να δω το πρόσωπο της. Ήταν σαπισμένο και τα μάτια της μαύρα! Έκλεισα τα μάτια μου και άρχισα να λέω το Πάτερ ημών!

Όταν τα άνοιξα πάλι το κοριτσάκι δεν ήταν εκεί, αλλά υπήρχε ένα γράμμα κάτω που έγραφε «Θα επιστρέψω»! Το επόμενο πρωί ζήτησα από τους γονείς να φύγουμε γρήγορα από εκεί, όμως αυτοί μου έδωσαν αρνητική απάντηση…

Λίγο αργότερα ένας κύριος χτύπησε την πόρτα και μας είπε να φύγουμε γρήγορα από εκεί γιατί υπήρχε ένας θρύλος που έλεγε ότι ήταν ένα κοριτσάκι εκεί το οποίο το σκότωσε ο πατέρας της! Και τώρα για να πάρει εκδίκηση, σκοτώνει όποιον έρχεται να μείνει σε αυτό το σπίτι! Έτσι οι γονείς τα μάζεψαν και πήγαμε να μείνουμε στην θεία μου.

=======================================

Ευχαριστούμε την Νάσια για την ιστορία της

=======================================

Τρόμου: Bloody Mary.


Θα σας πω μια ιστορία για μία 15χρονη κοπέλα της οποίας της άρεσαν τα εξωπραγματικά! Η Μαρία λοιπόν, ζούσε στην Αθήνα, ήταν Τρίτη Γυμνασίου.

Ένα απόγευμα, κατά την περίοδο των εξετάσεων, πήγε μαζί με την παρέα της σε ένα παρκάκι. Κάθισαν σε ένα παγκάκι και άρχισαν να μιλάνε για τρομαχτικούς θρύλους και ιστορίες! Το ένα από τα τέσσερα παιδιά, ο Χρίστος, άρχισε να μιλάει για τον θρύλο της Bloody Mary, και όταν τελείωσε είπε πως είναι 100% αληθινός! Η Μαρία δεν τον πίστεψε, και για να του αποδείξει πως ήταν ψεύτικος ο θρύλος, θα το έκανε το ίδιο βράδυ στο σπίτι της. Ο Χρίστος τότε της είπε πως θα βάλει σε κίνδυνο την ζωή της, όμως αυτή γέλασε ειρωνικά και γύρισε πλάτη για να φύγει.

Μόλις πήγε 12 τα μεσάνυχτα, η Μαρία άναψε 6 κεριά μπροστά από τον καθρέφτη του δωματίου της και άρχισε να διαβάζει τον ύμνο! Πέρασαν 2 λεπτά χωρίς να συμβεί κάτι και τότε άρχισε να γελάει, πιστεύοντας πως είχε κερδίσει. Την στιγμή όμως που κοιτούσε το είδωλο της στον καθρέφτη τα κεριά έσβησαν! Η Μαρία τρόμαξε.

Ένα λεπτό πιο μετά, τα κεριά άναψαν από μόνα τους! Η Μαρία κοίταξε πάλι στον καθρέφτη, αλλά αντί να δει τον εαυτό της, είδε μια γυναίκα με ματωμένο νυφικό και το πρόσωπο της ήταν καλυμμένο με ένα σκισμένο πέπλο. Η Μαρία τσιρίζοντας πήγε να βγει από τον δωμάτιο, αλλά η πόρτα έκλεισε!

Τότε η Μαρία κλαίγοντας έπεσε στα γόνατα και η γυναίκα ήρθε από πίσω της. Άρχισε να την σέρνει προς τον τοίχο τραβώντας την από τα μαλλιά! Η Μαρία προσπαθούσε να φωνάξει αλλά δεν μπορούσε! Η γυναίκα πήγε να την καρφώσει με ένα μαχαίρι, αλλά η Μαρία έβγαλε έναν σταυρό από την τσέπη της και τον έβαλε στο πρόσωπο της!

Η γυναίκα άρχισε να τσιρίζει και να τυλίγεται στις φλόγες! Η Μαρία κλαίγοντας έκλεισε τα μάτια της, και όταν τα άνοιξε η γυναίκα δεν υπήρχε εκεί! Από τότε η Μαρία σταμάτησε να ασχολείται με τέτοιου είδους θέματα και όταν έβγαινε με τους φίλους της, τους ζητούσε να μιλήσουν για αλλά θέματα εκτός των θρύλων.

===============

Ευχαριστούμε την Νάσια για την ιστορία της

===============

Τρόμου: Η Βοή Πίσω Από Το Μάτι, Μέρος 4ο.


16

 «Πρέπει να γυρίσεις σπίτι!» φώναξε η Δάφνη στο τηλέφωνο. «Νίκο δεν μπορώ άλλο, θα τρελαθώ, μα τω Θεώ είμαι ήδη τρελή για δέσιμο, το ξέρω. Έχω χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας. Δεν ξέρω πια τι είναι αληθινό!» Κλάματα.
«Δάφνη…» Βαρύς αναστεναγμός. «Έρχομαι, μείνε εκεί που είσαι».
Η Δάφνη πήγε αμέσως στο μπάνιο καλώντας από τον ασύρματο στο σπίτι της μητέρας της. Κανείς δεν το σήκωνε. Ήταν πράγματι νεκρή; Οι νεκροί σταματούν να καλούν στον αριθμό του σπιτιού σου μα εξακολουθούσαν να καλούν κάπου μεταξύ του υποσυνείδητου και της ανθρώπινης συνείδησης, μέσα στο κεφάλι σου.
Η Δάφνη σηκώθηκε και κοίταξε το είδωλό της στον καθρέφτη. Δεν υπήρχε πια πρήξιμο, ούτε φλεγμονή. Έξαφνα ο καθρέφτης άρχισε να τρέμει, σαν να ήταν επιφάνεια από ζελέ, και την ρούφηξε μέσα.
Τώρα έβλεπε τον εαυτό της από την άλλη μεριά του καθρέφτη. Οι βολβοί των ματιών της είχαν γυρίσει εντελώς ανάποδα· μόνο το ασπράδι φαινόταν από τις κόγχες. Το κεφάλι της άρχισε να φουσκώνει και να μελανιάζει, το ασπράδι γέμιζε σπασμένες φλεβίτσες. Είδε τον Νίκο πλάι της, επέστρεψε, ήταν ήρεμος, ενώ το κεφάλι της υπερμέγεθες, παλλόταν στρογγυλό, έτοιμο να εκραγεί. Αυτή η Δάφνη είχε κάτι το κακό… κάτι που ο Νίκος δεν μπορούσε να δει.
Τα πάντα γέμισαν με ένα δυνατό, εκτυφλωτικό φως. Η Δάφνη προσπαθούσε να θυμηθεί τι συνέβη εκείνη τη μέρα. Και κάνοντάς το η μητέρα της πλησίαζε από πίσω της…  Ήταν στον κόσμο του καθρέφτη.
«Θα σε προσέχει η γλυκιά μανούλα». Ένα φρικτό γέλιο αντήχησε στα αυτιά της. «Έλα δω μαζί μου. Ζήσε για πάντα δίπλα στη μανούλα σου, μέσα στο κεφάλι σου. Αυτή σε αγαπάει και ο Νίκος όχι. Σε θέλει μόνο επειδή μπορεί να σου επιβληθεί, σε θέλει μόνο επειδή είσαι αδύναμη. Σε θέλει μόνο για να ασκεί πάνω σου τα θελήματά του».
Η Δάφνη έτρεξε μακριά από το πουδραρισμένο πρόσωπο της μητέρας της. Κοίταξε πίσω της· η άλλη πλευρά του καθρέφτη φαινόταν σαν ένα παραθυράκι σε όλο το πυκνό σκοτάδι, σαν ένα παραθυράκι που όσο πιο μακριά απ’ αυτό έτρεχε τόσο πιο πολύ συρρικνωνόταν. Έφτασε τόσο μακριά που τα πάντα έμοιαζαν σαν το σκοτάδι των κλειστών βλεφάρων. Πήρε την απόφαση να καθίσει οκλαδόν όπως έκανε στα μαθήματα γιόγκα, ήξερε πως ο μόνος τρόπος να γεμίσει το σκοτάδι της με λίγο φως, ήταν να προσπαθήσει να θυμηθεί. Πίεσε τους κροτάφους της και το εκτυφλωτικό φως επανήλθε, διαλύοντας το σκοτάδι.

17

Βρισκόταν στο καθιστικό· όχι του σπιτιού της, αλλά της μητέρας της. Ήταν στη μέση ενός καβγά.
«Ξέρω ότι σε ενοχλεί, Δάφνη, ωστόσο παραμένεις κόρη μου και δεν μπορώ να σε αφήσω να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Με ακούς που σου μιλάω ή ταξιδεύεις;»
«Σ’ ακούω μητέρα, για όνομα, δεν έχεις βάλει γλώσσα μέσα», παραπονέθηκε η Δάφνη. «Δεν καταλαβαίνω γιατί σ’ ενοχλεί που είμαι με τον Νίκο. Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω. Δεν επηρεάζει τη ζωή σου και εξάλλου… είμαι ευτυχισμένη μαζί του».
Η μητέρα της έμοιαζε να βράζει στο ζουμί της. Συνέχισε να πίνει το τσάι της με επίμονο και βλοσυρό βλέμμα.
Η Δάφνη σηκώθηκε πάνω. «Πρέπει να φύγω».
«Κιόλας;»
«Δεν νομίζω πως έχουμε να πούμε κάτι άλλο».
«Καλώς» είπε. «Είσαι ελεύθερη να φύγεις. Αλλά αν νομίζεις πως θα σας αφήσω ήσυχους, τότε είσαι πολύ γελασμένη».
«Τι… τι εννοείς;»
«Δεν πρόκειται να δείτε άσπρη μέρα ωσότου να διαλυθεί αυτός ο γάμος». Η μητέρα της σηκώθηκε πάνω, αφήνοντας το φλιτζάνι πάνω στο τραπεζάκι. «Ακόμα κι όταν πεθάνω, δεν θα ησυχάσετε, να είσαι σίγουρη γι’ αυτό».
«Είσαι άρρωστη».
Η παλάμη της χαστούκισε το αριστερό μάγουλο της Δάφνης. «Ύστερα απ’ όσα έχω κάνει για σένα τολμάς να με αποκαλείς έτσι; Είναι δυνατόν να με πουλάς γι’ αυτό το… γι’ αυτό το ρεμάλι που κουβάλησες μέσα στο σπίτι μου!»
«Είσαι τρελή μητέρα!» Η Δάφνη άρχισε να κλαίει με λυγμούς.
«Βλέπεις τι εννοώ; Γι’ αυτό σε θέλει, επειδή είσαι αδύναμη. Δεν μπορείς να υπερασπιστείς ούτε τον εαυτό σου. Ο κόσμος είναι ακόμα σκληρός για ένα κουτάβι σαν εσένα, Δάφνη».
«Βούλωσε το!»
Η Δάφνη ρίχτηκε με φοβερή οργή. Το χέρι της βρέθηκε να τραβάει τα μαλλιά της μητέρας της. Η πενηντάχρονη γυναίκα αφέθηκε και έσπρωξε την κόρη της· η Δάφνη προσγειώθηκε με την πλάτη στο τραπεζάκι από πίσω· η γυάλινη επιφάνεια έγινε θρύψαλα· ένα κομμάτι γυαλί διαπέρασε το δεξί της βλέφαρο. Σηκώθηκε πάνω με κομμένη ανάσα. Αίμα έτρεξε στο ζυγωματικό της και η Δάφνη θυμωμένη, της έριξε κλωτσιά στο στομάχι. Η μητέρα της βόγκηξε και διπλώθηκε στα δυο –πιθανότατα έσπασε κάτι μέσα της από το εσωτερικό κρακ που άκουσε στα αυτιά της. Άρχισε να βήχει και να σφαδάζει. Η κόρη της την έπιασε πάλι από το μαλλί και την ανάγκασε να βαδίσει μέχρι το μπάνιο. Φίμωσε το στόμα της με μια κάλτσα από τα άπλυτα. Η μητέρα της δεν μπορούσε να κινηθεί, με σιγουριά είχε σπάσει κάτι. Βογκούσε και έκλαιγε πεσμένη στα πλακάκια του μπάνιου, μα η Δάφνη, δεν είχε κανένα οίκτο.
«Δεν σε μπορώ άλλο, με ‘χεις τρελάνει. Αρκετά πια! Η μόνη που ελέγχει τη ζωή μου είμαι εγώ και μόνο εγώ. Κανένας άλλος δεν έχει αυτό το δικαίωμα. Σταμάτα να παραβιάζεις τη σχέση μου με τον Νίκο. Σταμάτα να καλείς στο σπίτι. Σταμάτα να χώνεις τη μύτη σου εκεί που δεν σε σπέρνουν, παλιόγρια… είσαι μια παλιόγρια, αυτό είσαι, και θα μείνεις μόνη σου. Ή μάλλον, αυτό είναι που φοβάσαι… δεν μας αφήνεις ήσυχους γιατί φοβάσαι πως θα μείνεις μόνη σου και θα σαπίσεις και δεν θα βρει κανένας το κουφάρι σου, γιατί κανένας δεν θα νοιαστεί για μια βρόμα σαν εσένα!»
Η Δάφνη κρατούσε μια πλαστική σακούλα σκουπιδιών, όταν έκλεισε την πόρτα του μπάνιου πίσω της και μόνο πνιχτά βογκητά ακούστηκαν πέρα από την πόρτα.

18

Η Δάφνη επέστρεψε σπίτι με το αυτοκίνητο. Πάρκαρε στην άκρη του πεζοδρομίου με τα χέρια να τρέμουν πάνω στο τιμόνι. Ήταν όλη μούσκεμα από τον ιδρώτα. Μπήκε στο σπίτι βάζοντας με δυσκολία το κλειδί στην κλειδαριά. Πήγε στο μπάνιο, έπλυνε τα χέρια της και έριξε νερό στο πρόσωπό της. Θεούλη μου, δεν είναι αλήθεια, κάνε να μην είναι αλήθεια. Στο δωμάτιο άλλαξε ρούχα και έβγαλε τα παπούτσια της. Κατέβηκε πάλι κάτω, άνοιξε το κλιματιστικό για να στεγνώσει ο ιδρώτας και έβαλε νερό από τη βρύση σε ένα γυάλινο ποτήρι. Το τηλέφωνο χτύπησε ξαφνικά, τινάχτηκε τρομαγμένη και το ποτήρι έγινε θρύψαλα. Ήταν ξυπόλυτη και γυαλιά σκόρπισαν στο πάτωμα. Για να περάσει να σηκώσει το τηλέφωνο, τα πόδια της μάτωσαν και άφησε πίσω της ίχνη από φρέσκο αίμα. Έτρεξε λίγο, φοβόταν μήπως δεν προλάβαινε το τηλέφωνο, ήταν σίγουρα ο Νίκος. Λίγο πριν το σηκώσει, γλίστρησε στο ίδιο της το αίμα και χτύπησε το κεφάλι της στην άκρη του πάγκου· ο δυνατός γδούπος θαρρείς κι ακούστηκε σαν το κλείσιμο της εξώπορτας. Το κόψιμο στο βλέφαρο χειροτέρεψε.
Ήταν πράγματι ο Νίκος στο τηλέφωνο όταν συνήλθε, ήθελε να δει αν όλα ήταν καλά. Ανησυχούσε γιατί το πρωί ήταν κάπως ταραγμένη
Η Δάφνη, χτυπώντας το κεφάλι στον πάγκο, ξέχασε όλα όσα συνέβησαν στο σπίτι της μητέρας της. Ανέβηκε όμως πάνω και φόρεσε βιαστικά τα καθαρά σανδάλια της –σκέφτηκε πως είχε πολλή ζέστη. Έπρεπε να πάει επειγόντως στο σχολείο, να αφήσει το αυτοκίνητο στον Νίκο γιατί θα ήταν κουρασμένος από τη δουλειά και χρειαζόταν το όχημα για να γυρίσει σπίτι. Άρπαξε τα κλειδιά του αυτοκινήτου και έφυγε τόσο βιαστική, που ξέχασε να κλείσει το κλιματιστικό.

19

Έφτασε στο σχολείο και προτού βγει από το αυτοκίνητο, ένιωσε τσούξιμο κάτω από το δεξί της φρύδι. Κοιτάχτηκε στο καθρεφτάκι του παρκαρισμένου αυτοκινήτου και είδε το κόψιμο. Τότε επανήλθε πίσω στην πραγματικότητα. Ο Νίκος την βρήκε μισολιπόθυμη πάνω από τον νιπτήρα. Στο χέρι της κρατούσε το κουτάκι με τα αντιβιοτικά της. Μερικά βρίσκονταν πεταμένα στο σιφόνι, άλλα μέσα στο στόμα της       . «Εγώ… εγώ το έκανα», είπε μετά βίας.
«Δάφνη! Φτύσε τα, φτύσε τα αμέσως!» Την έπιασε από το σαγόνι. «Φτύσε τα σου λέω!» Βύθισε το δάχτυλό του στο λαρύγγι της. Η Δάφνη ξέρασε. «Θα καλέσω βοήθεια».
«Νίκο όχι, μη… όχι πάλι». Κατάρρευσε στο πάτωμα σαν να ήταν καμιά μεθυσμένη. Το σώμα της έτρεμε, όπως επίσης και το σαγόνι της που αδυνατούσε να προφέρει λέξεις. Σχεδόν δεν μπορούσε να μιλήσει. Ήταν αδύναμη.
Ο Νίκος την πήρε στην αγκαλιά του και την ξάπλωσε στον καναπέ. Έβαλε ένα θερμόμετρο κάτω από τη μασχάλη της. Τα μάτια της ήταν και τα δυο θεόκλειστα, παραφουσκωμένα.
Η Δάφνη σαν άκουγε καμπανάκια να κουδουνίζουν, ενώ ενδιάμεσα άκουσε τον Νίκο να μιλάει στο τηλέφωνο. «Νομίζω… νομίζω πως είναι βαριά άρρωστη. Είναι πολύ ζεστή. Χρειάζομαι επειγόντως ένα ασθενοφόρο. Πεθαίνει!»
Το επόμενο πράγμα που θυμόταν ήταν να ξυπνάει στο νοσοκομείο. Κοιτούσε ολόγυρα· όλα ήταν λευκά πίσω από τις γάζες που κάλυπταν τα μάτια της.
«Επιτέλους ξύπνησες… Είσαι καλά, μωρό μου;» Ακούστηκε η γλυκιά φωνή του από τα αριστερά. Γύρισε το κεφάλι της –ήταν μια φιγούρα με τη φωνή του άντρα της.
«Είμαι νεκρή;»
«Είσαι όμορφη, όπως πάντα. Ο κύριος Έντμοντ σε φρόντισε. Αγωνιούσα κατά τη διάρκεια της επέμβασης, αλλά χαίρομαι που όλα πήγαν καλά».
«Ποιος… ποιος υπέγραψε;»
«Εγώ… ποιος άλλος; Δεν γινόταν αλλιώς. Ήταν κρίσιμη η κατάσταση».
«Τα μάτια μου… είναι καλά;»
«Ο γιατρός δεν είναι σίγουρος ακόμη. Η επέμβαση ήταν επιτυχής αλλά δεν ξέρει αν θα ανακτήσεις σύντομα την όρασή σου. Είπε ότι ένα βακτήριο έκανε την φλεγμονή –σαν γάγγραινα ένα πράγμα. Υπέστη μετάλλαξη στη δομή του RNA. Δεν κατάλαβα πολλά, αλλά επίσης τόνισε ότι παράγει παραισθησιογόνες τοξίνες που έχουν την τάση να μετατρέπουν τις αρνητικές σκέψεις σε πραγματικό εφιάλτη… Μη σηκώνεσαι, ο πυρετός δεν έχει πέσει ακόμη…»
«Δεν γίνεται… νιώθω λες και ζω εφιάλτη. Γιατί σ’ εμένα; Γιατί να συμβαίνει σ’ εμένα;»
«Μωρό μου, μη κλαις, σε παρακαλώ. Τα άσχημα πέρασαν τώρα».
Κάποιος μπήκε στο δωμάτιο. Η Δάφνη στράφηκε γρήγορα στα δεξιά να δει, αλλά ξέχασε πως δεν μπορούσε να διακρίνει χαρακτηριστικά, παρά μόνο αόριστες φιγούρες. «Ποιος είναι Νίκο; Ποιος μπήκε μέσα;»
«Χαλάρωσε, μωρό μου», είπε και σηκώθηκε. «Η νοσοκόμα είναι. Λέει πως χρειάζεσαι ξεκούραση. Πρέπει να φύγω».
«Όχι… όχι… σας παρακαλώ, μη τον παίρνετε μακριά μου… Νίκο… Νίκο! Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου… μη με αφήνεις…» Τα φώτα έσβησαν. Και το φως της χάθηκε για πάντα.

Επίλογος

Επτά μήνες αργότερα
Τρίτη, 21 Απριλίου

Καθόταν στη θέση του συνοδηγού και άκουγε τον αέρα να σφυρίζει μέσα στο αυτοκίνητο από τα ανοιχτά παράθυρα. Ο Νίκος καθόταν δίπλα της, οδηγούσε και της χάιδευε τρυφερά το γόνατο. Το χέρι του το ένιωθε απαλό.
«Όχι τέτοια εδώ πονηρέ, πρέπει να προσέχεις στο δρόμο».
«Άνετα μπορώ να κάνω και τα δύο».
Χαμογέλασε. «Καλά, ό,τι πείτε κύριε καθηγητά». Η Δάφνη έτριψε τα μπράτσα της. «Μήπως μπορείς να κλείσεις λίγο το παράθυρο;»
«Γιατί μωρό μου; Κρυώνεις;»
«Έχει λίγο ψύχρα».
Ο Νίκος έκλεισε το παράθυρο.
«Ευχαριστώ…» είπε εκείνη. «Να σου πω, πού πάμε; Τελικά δεν μου είπες».
«Κάπου όμορφα», της είπε, και κατάλαβε πως χαμογελούσε. «Θα σ’ αρέσει. Θα σε κάνει να ξεχαστείς».
«Χμμ», έκανε η Δάφνη. «Υποθέτω πως πρέπει να μαντέψω».
«Σωστά υποθέτεις».
«Στην παραλία; Έχω καιρό να πάω –ήλπιζα ότι θα το θυμόσουν».
«Το έλεγες αρκετά συχνά, δεν ήταν εύκολο να το ξεχάσω». Άκουσε το γέλιο της Δάφνης. «Ώπα, κάποιος γελάει πολύ. Τι έγινε ξαφνικά;»
«Δεν ξέρω», είπε η Δάφνη, με το τελευταίο χαμόγελο να αργοσβήνει. «Νιώθω καλύτερα που όλα τελείωσαν. Ξέρεις…»
«Ξέρω».
«Ναι…»
«Ωχ, και τώρα σοβάρεψες. Τι είναι;»
«Με τη μητέρα μου…» Αναστέναξε. «Ξέχνα το, είναι αυτό που θα έπρεπε να είχα κάνει εδώ και πολύ καιρό. Δηλαδή να φύγω, να φύγω από εκείνη… μακριά…»
«Ήταν η σωστή επιλογή. Καμία από τις δυο σας δεν θα βλάψει η μία την άλλη».
Η Δάφνη παρέμεινε αμίλητη.
«Εννοώ ψυχικά, Δάφνη. Κατάλαβες».
«Ναι… ναι, σωστά».
«Και οι εφιάλτες σταμάτησαν, δεν είναι τυχαίο αυτό. Νιώθεις πολύ καλύτερα, φαίνεται».
«Ναι υποθέτω, είμαι… είμαι πολύ καλύτερα. Αν εξαιρέσουμε πως καμία φορά με πιάνει κατάρρευση».
«Μωρό μου… μην στεναχωριέσαι για τα μάτια σου. Ο δόκτωρ Έντμοντ ακόμη προσπαθεί να βρει τρόπο για να ανακτήσεις την όρασή σου. Είμαι βέβαιος πως στο τέλος θα τα καταφέρει. Το πολύ-πολύ να δώσουμε τις τελευταίες μας οικονομίες στη μεταμόσχευση».
«Ναι αλλά ακόμα αναλύει εκείνο το βακτήριο… και ανησυχώ μήπως δεν βρει τίποτα. Τέλος πάντων, τα πάντα, τα πάντα αρκεί να μην ξαναπεράσουμε εκείνο τον εφιάλτη».
Η Δάφνη, παρόλο που ήταν ολοκληρωτικά τυφλή, μπορούσε να καταλάβει πως ο Νίκος της χαμογελούσε ακόμα, πιάνοντάς της τρυφερά το πόδι.
«Θυμάσαι τίποτα να μου πεις;»
«Τα θυμήθηκα όλα με τον καιρό. Τα πάντα. Ό,τι συνέβη εκείνες τις μέρες. Το σπασμένο ποτήρι, τα αίματα…»
«Μιλάς για τις μέρες αφότου βγήκες από το νοσοκομείο;»
«Όχι, Νίκο. Μιλάω για τις μέρες προτού νοσηλευτώ».
Ένιωθε τα μάτια του καρφωμένα πάνω της με έναν τρόπο τόσο ανήσυχο, που ήταν σα να τον πρόσβαλε. «Τι ακριβώς θέλεις να πεις; Η εγχείρηση ήταν δύσκολη. Πήρε πολύ χρόνο. Ήσουν στο νοσοκομείο περίπου τέσσερις ημέρες. Από τις 10 μέχρι και τις 14 Σεπτεμβρίου. Πότε συνέβησαν όλα αυτά;»
Εκτός από την όρασή της για το υπόλοιπο της διαδρομής έχασε και τη  μιλιά της. Κοιτούσε σκεφτική έξω από το παράθυρο, χωρίς βέβαια να βλέπει πραγματικά κάτι, παρά μόνο αόριστα, στιγμιαία φώτα και χρώματα. Τουλάχιστον ο εφιάλτης πέρασε –εν μέρει– και τώρα πλέον, δεν υπήρχε τίποτε στο κεφάλι της που σκάλιζε το εσωτερικό του κρανίου της. Εκτός από τις σκέψεις της. Πολλά βράδια, άκουγε μια βοή και φοβόταν ότι τα μάτια της θα γυρνούσαν ανάποδα και θα έβλεπε ξανά εκείνο το στρογγυλό πράγμα να παίρνει τη μορφή της μητέρας της και να την κυνηγάει μέσα στο κεφάλι της έως ότου να αποδειχθεί μόνο η αρχή ενός ατέλειωτου εφιάλτη.

ΤΕΛΟΣ

Ευχαριστούμε τον Βαγγέλη Λίμα-Ρούσση για την ιστορία του. Κλικ εδώ για να δείτε το προφίλ του στο Wattpad.

Τρόμου: Η Βοή Πίσω Από Το Μάτι, Μέρος 3ο.


11

«Πρέπει να πάμε οπωσδήποτε στα επείγοντα, το καταλαβαίνεις αυτό;»
«Δεν θέλω!» Αρνήθηκε γι’ άλλη μια φορά η Δάφνη. Είχε ανέβει πάνω στον καναπέ σαν είδε ποντικό να τρέχει στα ξύλινα πατώματα. Ο Νίκος διατηρούσε ακόμη την ψυχραιμία του, προσπαθούσε να την προσεγγίσει μα δεν τα κατάφερνε.
«Δάφνη», πρόφερε ήρεμα το όνομά της. «Κάνεις σαν μικρό παιδί, σύνελθε. Νόμιζα πως είχαμε λύσει το όλο θέμα με τα νοσοκομεία… δεν το είχαμε;»
Η Δάφνη ηρέμησε και ξαφνικά στο καθιστικό απλώθηκε σιωπή.
«Άστο, τώρα κατάλαβα». Στράφηκε από την άλλη, θυμωμένος. «Όλες αυτές οι ψυχοθεραπείες… πεταμένα λεφτά». Γέλασε μόνος του. «Και εσύ τόσο καιρό-»
«Όχι, δεν έπαιζα θέατρο».
Ο Νίκος την κοίταξε κατάματα. Έβλεπε μόνο τη μία ίριδα, παρόλο που ήταν και τα δυο της μάτια ορθάνοιχτα. «Δεν σκόπευα να πω αυτό. Αλλά ότι, τόσο καιρό, τόσο καιρό έρχεσαι στο σχολείο όποτε σου συμβαίνει κάτι. Ήλπιζα πως θα σταματούσε… ότι θα σταματούσες να το κάνεις αυτό, όταν πλέον δεν θα φοβόσουν άλλο τα νοσοκομεία. Με έχουν πάρει όλοι με κακό μάτι, καταλαβαίνεις; Οι μαθητές κάνουν πλάκες εις βάρος μου. Έχουν αρχίσει να λένε κακά πράγματα μέχρι και οι συνάδελφοι… Θεέ μου». Την πλησίασε. «Κοίτα… ζητώ συγγνώμη… συγγνώμη αν σε κάνω να νιώθεις άσχημα λέγοντάς σου αυτά, αν σε κάνω να νιώθεις ντροπή».
«Μάλλον», άρχισε να λέει η Δάφνη, «αυτός που νιώθει ντροπή δεν είμαι εγώ αλλά-» Ένιωσε ένα τσίμπημα στο δεξί της χέρι· ακολούθησε ένα τσούξιμο, σαν οξύ που ρέει μέσα στις φλέβες και τότε συνειδητοποίησε άναυδη πως ο Νίκος τής είχε κάνει ηρεμιστική ένεση. Η Δάφνη διαπίστωσε κάτι: Αυτό που του είχε πέσει προηγουμένως στο μπάνιο μπορεί να ήταν η συσκευασία με τη σύριγγα, καθώς ήταν ταραγμένος και αβέβαιος. Ήθελε να βρει τρόπο να την πάει στο νοσοκομείο. Όλον αυτόν τον καιρό ήξερε, ήξερε πως η Δάφνη δεν είχε ξεπεράσει το θέμα με το φόβο της. Αλλά εκείνος ήταν προετοιμασμένος…
«Τι… τι μου έκανες…»
«Μην ανησυχείς», ψέλλισε στο αυτί της. «Όλα θα πάνε…» Το τέλος της φράσης δεν ακούστηκε ποτέ· η Δάφνη είχε κοιμηθεί.

12

Η μητέρα της βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ο εφιάλτης έγινε πραγματικότητα.
Τι δουλειά είχε εδώ; Ποιος την έφερε στο νοσοκομείο; Μήπως ο Νίκος; Αποκλείεται. Δεν ήθελε να την βλέπει ούτε ζωγραφιστή.
Η Δάφνη δεν μπορούσε να δει. Μάλλον είχε κλειστά μάτια. Ή τα μάτια της ήταν και πάλι αντεστραμμένα. Αλλά υπήρχε πολύ σκοτάδι. Μπορούσε όμως να ακούσει τη μητέρα της να πλησιάζει. Ο εφιάλτης επέστρεψε πάλι και αυτή τη φορά ερχόταν με απειλητικές διαθέσεις. Ήταν μέσα στο κεφάλι της. Βγήκε μέσα από το σκοτάδι αποκτώντας σάρκα και οστά και φωνή. Τώρα την έβλεπε ξεκάθαρα· ήταν μια γριά γυναίκα, χλομή σαν πτώμα από την πούδρα.
Η βαριά και τραυματική φωνή αντήχησε μέσα στα τοιχώματα του κρανίου της. «Ποιος τόλμησε να πειράξει το παιδάκι μου;… Μήπως εκείνος;… Όποιος κι αν ήταν θα τον ρημάξω με τα ίδια μου τα χέρια!»
Η Δάφνη ξύπνησε σχεδόν ήρεμη. Δεξιά της κλίνης βρισκόταν ο Νίκος, με τα όμορφα καθάρια μάτια του. Το χέρι του αγκάλιαζε το δικό της. Η μητέρα της δεν ήταν πουθενά.
«Ξύπνησες;» είπε ο Νίκος ανήσυχος. «Όλα είναι εντάξει. Μη φοβάσαι, σε προσέχω».
«Νίκο… » Ένιωσε καυτά δάκρυα να πλημμυρίζουν τα μάτια της. Το δεξί άρχισε να την τρώει, μα δεν την ένοιαζε, έπρεπε να κλάψει. «Ζει μέσα στο κεφάλι μου… δεν με αφήνει ήσυχη… κοντεύω να τρελαθώ…»
«Τι πράγμα; Ποιος μωρό μου; Δεν καταλαβαίνω τι λες».
«Η μητέρα μου!»
«Είχες πάλι εφιάλτη;»
Και τότε θυμήθηκε ότι ο Νίκος την είχε ναρκώσει. «Νίκο, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω…» Κουνούσε το κεφάλι της. Η Δάφνη σώπασε· κάποιος βρισκόταν στα δεξιά της. Τον αντιλήφθηκε γιατί το βλέμμα του Νίκου έπεσε προς τα εκεί, σαν να ζητούσε από κάποιον τρίτο να του εξηγήσει τα ακατάληπτα λόγια της.
«Φταίει η δράση του ηρεμιστικού», είπε μια αντρική φωνή. «Τα όνειρα γίνονται πιο ζωηρά και… ζωντανά».
«Ποιος… ποιος είσαι εσύ;»
Ο Νίκος μίλησε: «Δάφνη, αυτός είναι ο δόκτωρ Έντμοντ, βρίσκεται εδώ για να μας βοηθήσει. Είναι πολύ καλός στη δουλειά του».
«Να… να βοηθήσει;»
Ο δόκτωρ Έντμοντ έβαλε την Δάφνη να ξαπλώσει. Τον κοιτούσε σαν αποβλακωμένη. «Πρέπει να ξεκουραστείς. Είσαι πολύ αδύναμη τώρα». Ο γιατρός στράφηκε στον Νίκο. «Η επέμβαση θα ξεκινήσει σε λίγο».
«Η επέμβαση;» ρώτησε ο Νίκος απορημένος. «Ποια επέμβαση;»
«Μα για να αποκαταστήσουμε τους σπασμένους ιστούς στον αμφιβληστροειδή και τον κερατοειδή χιτώνα του ματιού. Θα επανέλθει στην φυσική του κατάσταση, μην ανησυχείτε».
«Νίκο τι συμβαίνει; Τι είναι αυτά που λέει;» τον ρώτησε, κουρασμένη ακόμη και να μιλήσει.
«Ησύχασε, μωρό μου. Όλα είναι υπό έλεγχο».
Πήρε τον δόκτωρ Έντμοντ μέχρι τη γωνιά του ολόλευκου δωματίου.  Παρόλο που δεν ήθελε να ακούσει τίποτα η Δάφνη, εκείνη μπορούσε με κάποιον τρόπο να ακούσει τα πάντα από αυτά που έλεγαν.
«Δεν είχαμε συμφωνήσει αυτό. Πώς είναι δυνατόν να παίρνετε μια τέτοια πρωτοβουλία δίχως τη συγκατάθεσή μου;»
«Κύριε, η μητέρα της ασθενούς συμπλήρωσε τα χαρτιά με τα στοιχεία της. Σαν κηδεμόνας μπορεί να το κάνει αυτό. Άλλωστε είναι κάτι που επείγει. Η κατάστασή της μπορεί να οδηγήσει σε ολική τύφλωση».
Η Δάφνη ούρλιαξε, μεταπηδώντας από τον ονειρικό κόσμο στον πραγματικό.

13

«Δάφνη, μωρό μου, ξύπνα!»
Η Δάφνη σταμάτησε επιτόπου να ουρλιάζει όταν συνειδητοποίησε πως το μέρος όπου βρισκόταν, δεν ήταν σε κάποιο όνειρο.  Κοίταξε ολόγυρα. Βρίσκονταν στο διάδρομο αναμονής και κάθονταν στα άβολα, πλαστικά καθίσματα. Μπορεί να ήταν άσχημα, ωστόσο όχι όπως το όνειρο που είχε δει. Περίμεναν την σειρά τους.
«Τι συνέβη, Νίκο;» Κοίταξε κάτω τη μελανιά στο χέρι της. «Άου! Τι μου-»
«Μωρό μου… για το καλό σου το έκανα, το ξέρεις… Είσαι ασφαλής τώρα. Δεν θα αφήσω κανέναν να σε πειράξει». Η Δάφνη προσπάθησε να δείξει κατανόηση, αλλά δυσκολευόταν πραγματικά πολύ. Προσπάθησε να μην το δείχνει πως ήταν λιγάκι… εκνευρισμένη.
«Πόση ώρα είμαι έτσι;»
«Όχι πολύ, περίπου μισή ώρα».
«Θεέ μου… είδα τόσους εφιάλτες. Δεν το αντέχω άλλο».
«Και ανησυχούσα να μη δούμε εκείνη την ταινία…» είπε αγανακτισμένος. «Τώρα έχεις περισσότερους εφιάλτες, αυτό ακριβώς μας έλειπε».
«Με δουλεύεις; Μου έδωσες ηρεμιστική ένεση και με έφερες στο νοσοκομείο παρά τη θέλησή μου και δεν γνωρίζω τι-»
«Δάφνη, πάψε πια!» απαίτησε κάνοντας μασάζ στους κροτάφους του. Κόντευε να χάσει την υπομονή του. «Δε φτάνει… δε φτάνει που σε έφερα εδώ». Αναστέναξε. «Ξέρεις τι; Ξέχασέ το, δεν είναι μέρος αυτό για να τσακωθούμε».
Η πόρτα μπροστά τους που έλεγε «Οφθαλμικό» άνοιξε και βγήκε ένας ηλικιωμένος άντρας με γυαλιά και την κοίταξε επίμονα. Το μάτι μου, ναι, το γαμημένο μάτι μου, το ξέρω ότι είναι τεράστιο ανάθεμα σας όλους, σχεδόν το είχα ξεχάσει…           
«Παρακαλώ, περάστε», είπε ο γιατρός πέρα από την ανοιχτή  πόρτα.

14

Στερέωσε το κεφάλι της σε ένα παράξενο μηχάνημα. Στο αριστερό μάτι έφτανε εικόνα, ένας κόκκινος ανεμόμυλος σε ένα πράσινο, ηλιόλουστο λιβάδι. Ήταν μακριά. Με το δεξί μάτι δεν υπήρχε επαφή· φουσκωμένο σαν μπαλάκι του τένις μόνο ο ερεθισμένος βολβός που είχε γυρίσει ανάποδα φαινόταν.
«Τι είναι, γιατρέ;» ρώτησε ο Νίκος ενώ στεκόταν πλάι της.
«Χμμ…» έκανε ο γιατρός από την άλλη άκρη του μηχανήματος. Εξέταζε αντικριστά από τη Δάφνη τα μάτια της, όσο εκείνη κοιτούσε το τοπίο με το λιβάδι. «Κάποια φλεγμονή, βαριά μάλιστα».
«Τ-τι μπορούμε να κάνουμε;»
«Ψυχραιμία, κορίτσι μου. Θα σου γράψω μερικά αντιβιοτικά. Για καλό και για κακό θα πρέπει να πάρω λίγο δείγμα, για να είμαστε βέβαιοι πως δεν πρόκειται να ξανασυμβεί. Ωστόσο, όταν βλέπετε πως υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το μάτι σας, θα πρέπει άμεσα να απευθύνεστε σε κάποιον ειδικό. Ήταν λάθος που σας πήρε τόσο».
Ο Νίκος λοξοκοίταξε την Δάφνη. «Θα το λάβουμε υπόψιν. Ευχαριστούμε, κύριε Έντμοντ».
Η Δάφνη σάστισε ακούγοντας αυτό το όνομα: Αυτό δεν ήταν το όνομα του γιατρού στο όνειρό μου; Έντμοντ… 
«Τι ακριβώς μπορεί να είναι τελικά;» ρώτησε τώρα ο Νίκος παίρνοντας την συνταγή από τα χέρια του γιατρού.
«Δεν είμαι βέβαιος», είπε ο κύριος Έντμοντ. «Ίσως επιπεφυκίτιδα. Αλλά δεν μοιάζει σαν κάτι που έχω ξαναδεί, όχι έτσι. Σήμερα θα γίνει η ταυτοποίηση και θα σας ενημερώσω».
Είχαν φτάσει κιόλας σπίτι. Η έξοδος στο σινεμά έμοιαζε με μακρινό όνειρο. Ο Νίκος πήγε στο φαρμακείο, πήρε τα πράγματα της Δάφνης και επέστρεψε πίσω στο σπίτι. Η Δάφνη είχε όμως αποκοιμηθεί.

15

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου

Δεν είδε εφιάλτες αυτή τη φορά. Ξύπνησε νωρίς το πρωί, αλλά όχι αρκετά νωρίς για να προλάβει τον Νίκο. Ένιωθε καλύτερα σήμερα, κι ας μην είχε πάρει τα αντιβιοτικά της που ήταν στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι τους. Ψηλάφισε το μάτι της, το πρησμένο, κακάσχημο μάτι της. Δεν ήταν και τόσο άσχημα.
Πήγε κάτω να πιεί λίγο νερό. Δεν άργησε να διαπιστώσει τα ίχνη από αίμα στο γρανιτένιο πάτωμα του σπιτιού. Οδηγούσαν προς το τηλέφωνο. Έσμιξε τα φρύδια της. Ήταν περίεργο, ήταν πολύ περίεργο, γιατί ήταν τα ίδια χνάρια που είχε αφήσει χθες όταν πάτησε το σπασμένο ποτήρι… που θυμόταν πως είχε μαζέψει αλλά τελικά δεν το είχε μαζέψει… όπως και τα αίματα… μήπως δεν είχε καθαρίσει ούτε τα αίματα; Αποκλείεται, ο Νίκος θα τα είχε δει, άρα δεν υπήρχαν εκεί τα αίματα, τα είχε όντως καθαρίσει.
Η Δάφνη πήγε προς την εξώπορτα, περιμένοντας να την ακούσει πάλι να κλείνει, αλλά δεν ήταν κανείς απέξω. Κοίταξε πίσω της· ούτε μέσα ήταν κανείς. Το σπίτι ήταν άδειο. Έκλεισε την πόρτα και με τρόμο είδε πως τα αίματα βρίσκονταν ακόμα εκεί. Αλλά το ποτήρι… δεν υπήρχε το σπασμένο ποτήρι. Κοίταξε την ουλή στο πέλμα της. Η πληγή είχε ανοίξει και έσταζε αίμα… Το καθάρισε γρήγορα με ένα πανάκι. Έβαλε ένα τσιρότο και σφουγγάρισε τα αίματα.
Είχε μήνυμα στον τηλεφωνητή:
«Δάφνη… Δάφνη εγώ είμαι, η κυρία Φου. Δεν κάλεσες πίσω που σου ζήτησα. Αλλά λογικό, κι εγώ αν έχανα κάποιον δικό μου έτσι θα ήμουν τώρα, απομονωμένη». Αναστεναγμός. «Πάρε με τηλέφωνο όταν μπορέσεις, ανησυχώ για σένα».
Η Δάφνη έτρεξε προς το τηλέφωνο και κάλεσε την Κυρία Φου. Χτυπούσε και…
«Εμπρός; Δάφνη;» Το σήκωσε. «Είδα την αναγνώριση. Πες μου ότι είσαι καλά…»
«Καλημέρα, κυρία Φου», είπε η Δάφνη τάχα πως ήταν ψύχραιμη. «Γιατί τέτοια αναστάτωση; Είστε καλά;»
«Εγώ… Ναι. Μια χαρά είμαι, γλυκιά μου. Όμως έμαθα για την μητέρα σου και… λυπάμαι τόσο πολύ. Θα πρέπει να είναι δύσκολο για σένα. Γι’ αυτό ήσουν έτσι τελικά; Έπρεπε να μου το είχες πει».
«Μισό λεπτό… τι εννοείτε;»
«Προχτές… πέθανε; Δεν το ήξερες;»
Η Δάφνη έκλεισε το τηλέφωνο, αβέβαιη αν πρόκειται για πραγματικότητα. Μπορεί να ήταν πάλι κάποιο όνειρο, ναι, αυτό ήταν, κάποιο κακό όνειρο. Σύντομα θα ξυπνούσε, ουρλιάζοντας όπως πάντα.

Τέλος 3ου μέρους. Το επόμενο και τελευταίο μέρος στις 31 Δεκεμβρίου.

Ευχαριστούμε τον Βαγγέλη Λίμα-Ρούσση για την ιστορία του. Κλικ εδώ για να δείτε το προφίλ του στο Wattpad.

Τρόμου: Η Βοή Πίσω Από Το Μάτι, Μέρος 2ο.


6

Η Δάφνη δεν είχε άλλο ύπνο. Λογικό μετά το όνειρο, εκείνο με τα αντεστραμμένα μάτια στις κόγχες. Φοβόταν να πέσει να κοιμηθεί. Τι στο καλό ήταν αυτό το όνειρο;
Κατέβηκε να φτιάξει καφέ φίλτρου στην καφετιέρα. Είχε μήνυμα στον τηλεφωνητή.
«Όλα καλά, Δάφνη; Έφυγες ταραγμένη από το τελευταίο μάθημα και ανησύχησα. Ο Νίκος καλά; Μπορείς να λείψεις όσο θέλεις, αρκεί να μου στείλεις πίσω».
Στεκόταν σκεφτική πάνω από το μηχάνημα, προσπαθώντας για άλλη μια φορά να θυμηθεί. Εξέτασε το μήνυμα: ταραγμένη, ήταν η λέξη που συγκράτησε. Γιατί ήταν ταραγμένη; Το πρησμένο μάτι πάντως τής έφερνε πονοκέφαλο όποτε προσπαθούσε να θυμηθεί, λες και κάποιος σκάλιζε με σφήνα το κρανίο της. Δεν ήθελε να πει καμιά βλακεία στην κυριά Φου. Αποφάσισε να μην απαντήσει ακόμη. Ήπιε μια γουλιά καφέ από το φλιτζάνι –ζεστός, ηρεμιστικός. Βοηθούσε κάπως στον πόνο, κανένας λόγος  να πάρει παυσίπονα.
Πλησίασε το νεροχύτη να πάρει ένα κουταλάκι, όταν ξαφνικά πάτησε σκόρπια θρύψαλα.
«Άου, άου!» φώναξε με ψιλή φωνή. Σήκωσε αντανακλαστικά το πόδι της και κοίταξε κάτω. Έντονο κόκκινο αίμα πότισε το δάπεδο.  Άφησε το φλιτζανάκι στον πάγκο, απορώντας ακόμη πώς δεν της είχε πέσει κάτω. Κοίταξε τα θρύψαλα. Συνοφρυώθηκε. Στο δάπεδο ήταν τα θραύσματα του σπασμένου ποτηριού που έσπασε χθες. Αλλά θα ορκιζόταν πως τα είχε μαζέψει. Προσπαθούσε να θυμηθεί αν πράγματι τα είχε μαζέψει, μα δεν μπορούσε.
Τότε άκουσε το κλείσιμο της εξώπορτας. Από το δεξί της μάτι, το πρησμένο, δεν είδε ποιος ήταν εκεί. Δεν μπόρεσε να δει αν κάποιος ήταν στην πόρτα. Γύρισε και κοίταξε με το αριστερό. Τίποτα, κανένας. Ίσως ο άνεμος να είχε τραντάξει το τζάμι. Πλησίασε και άνοιξε την εξώπορτα. Σήμερα δεν είχε καθόλου αέρα. Μόνο ήλιο και πολλή ζέστη. Ούτε ένα αυτοκίνητο δεν περνούσε από την οδό. Κανείς. Κανείς δεν ήταν έξω.
Κοίταξε να ελέγξει μέσα στο σπίτι. Το βλέμμα της σάρωσε το μικρό σαλόνι. Ησυχία. Ένιωσε την παρόρμηση να φωνάξει τη μητέρα της, μα θα ήταν τρελό μιας και πλέον δεν ζούσε μαζί της.
Όταν βεβαιώθηκε ότι κανένας δεν ήταν στο σπίτι, κούνησε το κεφάλι θαρρείς πως έδιωχνε μια ανόητη σκέψη. Αυτή τη φορά φρόντισε να μαζέψει τα γυαλιά. Ο καφές είχε κρυώσει πάνω στον πάγκο ωσότου να σφουγγαρίσει τα ίχνη από το αίμα της. Εφιάλτης. Η θέα ακόμη και του δικού της αίματος ήταν εφιάλτης. Διόλου τυχαίο που φοβόταν τα νοσοκομεία.

7

«Τι λες να βγούμε σήμερα;» είπε ο Νίκος. «Σε κάνα εστιατόριο, ίσως». Η Δάφνη διάβαζε ένα βιβλίο. Ο Νίκος διόρθωνε γραπτά. «Εσύ διαλέγεις».
Σήκωσε το βλέμμα της να τον κοιτάξει. Πόσος καιρός πήγαινε πού να της πρότεινε κάτι τέτοιο; Δύο μήνες; Τρεις μήνες; «Χμμ, τελευταία σκεφτόμουν πόσο πολύ θέλω να πάμε σινεμά. Ξέρεις, με πιάνει κάπου κάπου. Αλλά δεν μπορώ να βγω έτσι, όχι με τέτοιο μάτι».
«Έλα τώρα Δάφνη, γίνεσαι υπερβολική… Σινεμά ε;» Χτυπούσε το στυλό απαλά στα χείλη του. «Καθόλου κακή ιδέα. Έχεις στο μυαλό σου κάποια καλή ταινία;»
Η Δάφνη έβαλε το βιβλίο στην άκρη. «Είναι μία, αλλά δεν ξέρω αν θα σου αρέσει».
«Αν έχει τίποτα ρομαντικά και τέτοια να μου λείπει», είπε και χαμογέλασε. «Πλάκα κάνω… θα δούμε ό,τι θέλεις εσύ, αρκεί να βγούμε να ξεσκάσουμε λίγο».
«Ξέρεις πόσο μου αρέσουν τα θρίλερ».
«Α, έχουμε ζήσει αρκετό απ’ αυτό με τη μάνα σου, πίστεψέ με».
Η Δάφνη τον κοίταξε έντονα, αλλά ήταν αδύνατο να μη γελάσει.

8

Έξω είχε σκοτεινιάσει, η ψύχρα δεν άργησε πολύ να έρθει φέτος το Σεπτέμβριο.
«Φόρα το, κάνει κρύο».
«Είσαι… πολύ γλυκός».
«Ναι καλά, τα έχουμε ξανακούσει αυτά».
Την τράβηξε κοντά του. Περπατούσαν καθοδόν για το σινεμά, δεν ήταν μακριά από το σπίτι τους οπότε δε χρειάστηκε να πάρουν το αυτοκίνητο.
Είχε μεγάλη ουρά στα εκδοτήρια. Πήγαν πρώτα να πάρουν το φαγητό.
«Τι θες να πιείς;»
«Κόκα Κόλα», είπε η Δάφνη. «Πάρε την προσφορά με το μεγάλο ποπ-κορν».
«Θέλεις να τα πάρεις εσύ κι εγώ να πάω για τα εισιτήρια; Δε παίζει να προλάβουμε πριν αρχίσει η ταινία».
«Εντάξει, καλή ιδέα. Θα σε περιμένω εδώ».
Ο Νίκος έφυγε για τα εισιτήρια και η Δάφνη άνοιξε το πορτοφόλι της και πήρε πέντε ευρώ.
«Τι θα θέλατε παρακαλώ;» ρώτησε η νεαρή κοπέλα πίσω από το ταμείο.
«Ένα μεγάλο ποπ-κορν και –τι συμβαίνει;» Κοιτούσε το πρησμένο της μάτι, ήταν σίγουρη.
«Ε… τίποτα, τίποτα». Πήρε ένα χαρτονένιο κύπελλο. «Μεγάλο είπατε, έτσι;»
«Ναι…»
Το γέμισε ποπ-κορν. «Κάτι άλλο;» ρώτησε εύθυμη.
«Όχι… αυτό μόνο». Ήθελε να φύγει από κει, αισθανόταν άβολα, αισθανόταν ότι ήταν το μεγάλο θέαμα, το επίκεντρο, η αναμενόμενη προβολή των Box Office. Ο κόσμος την κοιτούσε και ένιωθε πως θα κλάψει.
«Μωρό μου, είμαστε έτοιμοι;» Ήταν ο Νίκος. Εμφανίστηκε πάλι από τα δεξιά της. Δεν ήξερε πόση ώρα ήταν εκεί. Λογικά τώρα ήρθε. Λογικά.
«Ναι… ναι, πάμε».
«Η Κόκα Κόλα;»
«Σωστά».
«Και μια Κόκα Κόλα, παρακαλώ», ζήτησε ο Νίκος για κείνη. Ήξερε, αλλά ήταν εντάξει.
Προτού μπουν στην αίθουσα προβολής, ο Νίκος της έπιασε την κουβέντα: «Ανησυχώ λίγο».
Η Δάφνη απόρησε. «Για ποιο πράγμα;»
«Σκέφτομαι μήπως σου προκαλέσει εφιάλτες η ταινία».
«Μη γίνεσαι γελοίος».
«Γιατί αμφιβάλλεις;»
«Γιατί δεν θα κάνει καμία απολύτως διαφορά».

9

Ο άντρας σύρθηκε μέσα από το σκοτάδι, η ανάσα του λυσσασμένη, οι προθέσεις του άγριες και ανελέητες. Είχε σπάσει το παράθυρο, είχαν πιαστεί στα χέρια, δεν κατάλαβε για πότε συνέβη· η γυναίκα με το ξεχειλωμένο μπλουζάκι και το πρόσωπο κομμένο, έτρεξε να σωθεί από τον άντρα, γιατί δεν μπορούσε με τίποτα να αντιμετωπίσει την κτηνώδη φύση του. Ήταν ψηλότερος και δυνατότερος.
Έκοψε τα πόδια της στα σπασμένα γυαλιά, αλλά κατάφερε να του ξεφύγει· όχι, την άφησε να ξεφύγει, έπαιζε το παιχνίδι του τώρα, ήταν πολύ αργά, σαν το ποντίκι με τη γάτα, σαν τη γάτα με το ποντίκι. Ήθελε να δει τι θα κάνει, παγιδευμένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Έπρεπε να είχε τρέξει εξαρχής, να σωθεί, το σκέφτηκε αλλά δεν μπορούσε να αντιδράσει, πάγωσε, λειτουργούσε ενστικτωδώς.
Ο άντρας δεν ήταν άνθρωπος. Αποκλείεται να ήταν. Τα χέρια του έκλεισαν γύρω από το λαιμό της καθώς την σήκωνε πάνω με τα πόδια να απέχουν. Κλοτσούσαν ανώφελα τον αέρα. Προσπάθησε να την στραγγαλίσει. Τα αφτιά της βούιζαν. Το ένα μάτι είχε ήδη πρηστεί μαζί με το πρόσωπό της. Η ανάσα της ακουγόταν σαν γυαλόχαρτο. Ένιωθε ότι θα ξεράσει.
Το κοινό ούρλιαξε αγωνιώντας. Η Δάφνη κρύφτηκε μέσα στις παλάμες της. Ο Νίκος την πήρε αγκαλιά με το ένα χέρι έως το τέλος της ταινίας.

10

Η ταινία τελείωσε και γυρνούσαν σπίτι πιασμένοι χέρι-χέρι.
«Σ’ άρεσε η ταινία;»
«Καλή ήταν», απάντησε η Δάφνη.
«Μόνο καλή;»
«Ε… ναι. Ήταν προβλέψιμη, αλλά είχε πολλή αγωνία».
Ο Νίκος γέλασε. «Σ’ αυτό συμφωνώ. Έπρεπε να έβλεπες τα μούτρα σου».
Θυμήθηκε το περίεργο βλέμμα της κοπέλας στο ταμείο, το πώς την κοιτούσε.
Η Δάφνη προσπάθησε να χαμογελάσει. «Τι εννοείς;»
«Ότι τα ‘χες κάνει πάνω σου».
Έστριψαν στη γωνία. Το σπίτι τους ήταν μόλις δέκα μέτρα μακριά.
Άξαφνα το μάτι της άρχισε να την πονάει. «Ουχ, αχ! Νίκο-Νίκο, το μάτι μου… με πεθαίνει!»
Ο Νίκος την γύρισε προς το μέρος του. «Δάφνη σου έχω πει να μη βάζεις τα χέρια στα μάτια!  Έλα κοντά… άσε με να το δω». Το πρήξιμο, κάτω από το ελάχιστο φως των φανών του δρόμου, έμοιαζε με μεγάλο καρούμπαλο. «Τι νιώθεις; Σε πονάει ακόμα;»
«Ναι… νιώθω ένα κάψιμο, σαν να με τρυπάνε με καυτή βελόνα».
«Δεν φαίνεται καλό… μείνε ψύχραιμη… βγάζει λίγο αίμα».
«Τι!» φώναξε. Το πρόσωπό της είχε κοκκινίσει.
«Πάμε, μη καθόμαστε άλλο».
Ο Νίκος την βοήθησε να προχωρήσει και να ανέβει τα σκαλοπάτια της πρόσοψης. Στην συνέχεια την έβαλε να καθίσει στον καναπέ, σιγά-σιγά. Η Δάφνη κάλυπτε το αριστερό της μάτι, λες και φοβόταν μήπως χάσει κι αυτό.
«Έρχομαι αμέσως», της είπε και άκουσε τα βήματά του να κατευθύνονται στο μικρό μπάνιο. Έψαχνε το ντουλαπάκι με τα φάρμακα, του έπεσε κάτι, η Δάφνη αναρωτήθηκε τι, αλλά είχε σημασία; Ερχόταν τώρα προς τα κείνη.
«Μην κουνηθείς».
«Εντάξει…»
Ο άντρας της κάτι ψαχούλευε στο κουτί πρώτων βοηθειών. Της μύρισε οινόπνευμα, εκείνη η καθαρή μυρωδιά που θύμιζε νοσοκομείο. Φοβήθηκε. Το δεξί της μάτι άρχισε πάλι να την πονάει. Εκείνη άρχισε να κλαίει. Με τα δάκρυα κυλούσε και αίμα –όχι πολύ, ήταν όμως ανησυχητικό. Ένιωσε κάτι να πιέζει την πρησμένη σάρκα, ύστερα ένα τσούξιμο, ο Νίκος έκανε σήψη· στο δεξί της χέρι ένιωσε πιτσιλιές δροσιάς, μάλλον είχε ιδρώσει. Κατάφερε να ανοίξει το δεξί μάτι. Από τη σχισμή του ματιού βγήκε πύον που βρόμαγε και σκούρο αίμα.
Ο Νίκος σταμάτησε να ανασαίνει. Δεν κουνιόταν.
«Τ-τι είναι Νίκο;»
«Δάφνη… είναι πιο σοβαρό απ’ ό,τι νόμιζα…»
«Πες μου… πες μου τι τρέχει με το μάτι μου… Δεν μπορώ να δω».
«Έχει γυρίσει ανάποδα».

Τέλος 2ου μέρους. Επόμενο μέρος στις 28 Δεκεμβρίου.

Ευχαριστούμε τον Βαγγέλη Λίμα-Ρούσση για την ιστορία του. Κλικ εδώ για να δείτε το προφίλ του στο Wattpad.

Αρέσει σε %d bloggers: