Author Archives: Κων/νος Ν. Βαρδής

Πραγματική ομορφιά


Πραγματική ομορφιά


Είμαι μηχανικός και αυτήν τη στιγμή βρίσκομαι σε μία πλωτή βάση, κάπου βορειοδυτικά του Καναδά, μέσα στον Κόλπο Μπάφιν. Ήμουν υπεύθυνος ενός φυλακίου όπου απαρτιζόταν από εννιά ακόμη άτομα. Δουλειά μας ήταν να κρατάμε τις γεννήτριες ζωντανές για να τροφοδοτούν με ρεύμα ένα μεγάλο μέρος της Νοτιοανατολικής Γροιλανδίας.

Εδώ κάνει πραγματικά κρύο. Τις ζεστές ημέρες έχει μείον τρεις βαθμούς ενώ τις κρύες… Χμ… πραγματικά δεν θέλετε να ξέρετε. Γιατί σας τα λέω όλα αυτά όμως…; Ίσως απορείτε. Read the rest of this entry

Ο ξένος


Ο Ξένος Εξώφυλλο


Χρόνια βασανιζόταν ο αδερφός μου με την αγιάτρευτη αρρώστια που του κατέτρωγε τα σωθικά. Κι όμως… έπασχε από την ανίατη ασθένεια της αιώνιας ζωής, που… εγώ του χάρισα. Πολλές ήταν οι φορές που με παρακάλεσε να τον απαλλάξω από το μαρτύριο· κι εγώ… προσπάθησα… Read the rest of this entry

Αζαζούκ, μέρος έβδομο


Οι υπόλοιπες ώρες πέρασαν βασανιστικά αργά. Είδα τον ήλιο να διαδέχεται το φεγγάρι δύο φορές κι εγώ στεκόμουν άγρυπνος φρουρός με ένα τσιγάρο στο κιτρινισμένο χέρι και έναν καφέ στο άλλο. Ήμουν στα πρόθυρα της παράνοιας. Επιτέλους το τηλέφωνό μου χτύπησε. Ήταν ο κτηνίατρος.

«Μόλις τελείωσα τη νεκροψία.» μου είπε. «Λυπάμαι που το λέω, αλλά πολύ φοβάμαι πως είχατε δίκιο.» Το τσιγάρο έπεσε από το στόμα μου που κρέμασε στα τελευταία του λόγια. «Ο γάτος σας στραγγαλίστηκε σε σημείο που έσπασε η καρωτίδα και ο αυχένας του.» Read the rest of this entry

Αζαζούκ, Μέρος έκτο.


Μου έδωσαν μία πρόχειρη αλλαξιά και με έβαλαν στο γραφείο του διοικητή.

«Ένα barcode δεν αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο…» μου είχε πει στο αστυνομικό τμήμα. «Σου έκλεψαν τιμαλφή ή άλλα πολύτιμα αντικείμενα;»

«Δεν ξέρω, αλλά δεν νομίζω να…» προσπάθησα να ολοκληρώσω.

«Πείραξαν εσένα ή κάποιο άλλο πρόσωπο που διαμένει στο διαμέρισμά σου;» με διέκοψε γρήγορα.

«Μένω μόνος…» απάντησα.

«Τότε ποια είναι η καταγγελία σου;»

«Υπάρχει κάποιος μέσα στο διαμέρισμά μου. Και όπως σου είπα και πριν πρέπει να τον έχει βάλει εκείνος ο αντιπαθής κτηματομεσίτης ή ό,τι διάβολο είναι.» Read the rest of this entry

Αζαζούκ, Μέρος Πέμπτο.


Πρέπει να ήταν τέσσερις τα ξημερώματα όταν άκουσα κάτι να σέρνεται έξω από την πόρτα μου. Ο ήχος πλησίαζε ρυθμικά γεμίζοντας τον διάδρομο με άναρθρες ψιθυριστές κραυγές. Υπήρχε κάτι πρωτόγνωρο, σίγουρα άγνωστο, στη φύση αυτών των λαρυγγισμών που προκαλούσε ένα αργόσυρτο ρίγος στη ραχοκοκαλιά μου.

«Μεγαλοδύναμε Θεέ!» ψιθύρισα.

Μια στιγμή αργότερα, ένα χτύπημα ακούστηκε στην εξώπορτα και ένας βαρύς γδούπος στο εσωτερικό της ντουλάπας που βρισκόταν δίπλα από το κρεβάτι. Δεν βρήκα το κουράγιο να σηκωθώ. Ίσως το να κρατήσω τα βλέφαρά μου ερμητικά κλειστά ήταν το καλύτερο πράγμα που μπορούσα να κάνω. Read the rest of this entry

Αζαζούκ, Μέρος Τέταρτο.


Ένας θεόρατος βράχος στο πλάι ακούστηκε να βρυχάται. Και δεν ήταν το μόνο. Τα τοιχώματα τραντάχτηκαν και το πάτωμα σείστηκε. Μία υπόγεια δόνηση έκανε τα πέλματά μας να μουδιάσουν καθώς είδαμε τον πέτρινο βωμό στο κέντρο της αίθουσας να υποχωρεί και να βυθίζεται σε μία σκοτεινή άβυσσο που θαρρούσες πως απορροφούσε το λιγοστό φως που έπεφτε μέσα. Ήταν μία μαύρη τρύπα που ανέδυε φρέσκο καπνό. Την πλησιάσαμε δειλά. Έβγαλα μέσα από την τσάντα μου τον φακό έκτακτης ανάγκης και τον άναψα. Φώτισα μέσα και με χαρά είδαμε τα μαρμάρινα σκαλιά ενός υπόγειου θαλάμου. Ένα νέο δωμάτιο είχε αποκαλυφθεί. Τι μας περίμενε εκεί; Δεν θα εγκαταλείπαμε αν δεν το ανακαλύπταμε. Η περιέργεια βλέπεις… Read the rest of this entry

Αζαζούκ, Μέρος Τρίτο.


Είχαν περάσει αρκετές ώρες και έξω σίγουρα θα είχε ντάλα ήλιο καθώς μερικές ισχνές ακτίνες μπορούσαν να μπουν στα κλεφτά μέσα στον χώρο. Η θερμοκρασία είχε ανέβει αισθητά αναγκάζοντάς μας να βγάλουμε τα περιττά ρούχα. Όσο κι αν ψάχναμε δεν είχαμε καταφέρει να βρούμε το πέρασμα που φαινόταν στη φωτογραφία που μου είχε δείξει ο συνεργάτης μου. Αν ο θεός της τύχης όμως είναι με το μέρος σου… πολλά μπορούν να συμβούν. Πάνω από τα χαλάσματα της σαρκοφάγου μια δεσμίδα φωτός διαπέρασε την εσωτερική τρύπα του σκαραβαίου πέφτοντας σε ένα επίπεδο στην κάθετη εσωτερική επιφάνεια του δωματίου. Τα μάτια μας καρφώθηκαν σε εκείνο το σημείο. Θα μπορούσε να ήταν κάποιο σημάδι; Όσο κι αν ψάξαμε δεν βρήκαμε κάτι. Δεν φαινόταν τουλάχιστον. Ίσως αυτό το κάτι να βρισκόταν πίσω από την πέτρα και γι’ αυτό δεν το βρήκαν οι τότε ανασκαφείς. Αμέσως έβγαλα τον λοστό και τον κάρφωσα στο άνοιγμα ανάμεσα στις δύο πλάκες. Πήρα τη βαριοπούλα και χτύπησα το σίδερο με όλη μου τη δύναμη. Χώθηκε ακόμη πιο βαθιά μετακινώντας τις πέτρες. Έριξα το βάρος μου στον λοστό αποκολλώντας τις επιφάνειες. Τα υπόλοιπα ήρθαν μόνα τους μετά. Η πλάκα αφαιρέθηκε τελείως και μπροστά μου αποκαλύφθηκε ένας κρυμμένος μοχλός. Τον έπιασα προσπαθώντας να τον κουνήσω. Ήταν κολλημένος. Ο Ντάνι με βοήθησε κι αυτός προσθέτοντας το δικό του βάρος πάνω στο δικό μου. Επιτέλους υποχώρησε παρασέρνοντάς μας κατάχαμα σαν σακιά. Περιμέναμε μήπως γίνει κάτι· δεν ακούσαμε τίποτα… τουλάχιστον όχι αμέσως. Λίγα λεπτά αργότερα κατέφτασε ο αντίλαλος ενός ογκώδες αντικειμένου που αποκολλούνταν κι έπεφτε. Ο κρότος μας έκανε να καταλάβουμε πως κάπου είχε συγκρουστεί. Για μια στιγμή φοβηθήκαμε μήπως είχαμε ενεργοποιήσει κάποιον μηχανισμό που θα κατέστρεφε εξολοκλήρου την πυραμίδα. Τους φόβους μας ενίσχυσε ο ήχος από γρανάζια που άρχισαν να ακούγονται σαν ξεκούρδιστο ρολόι που χτυπάει ετεροχρονισμένα. Το άνοιγμα από το οποίο είχαμε μπει έκλεισε από μια βαριά πέτρινη πόρτα που κάλυψε το άνοιγμα. Πάνω που ετοιμαζόμασταν να τρέξουμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε ακόμη και στην τεχνητή έξοδο που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι, η μοίρα μας αντάμειψε αποκαλύπτοντάς μας το μυστικό άνοιγμα που αγνοούσαμε στην αρχή. Ήταν εκεί, καμουφλαρισμένο από την αρχή. Read the rest of this entry

Αζαζούκ, Mέρος Δεύτερο.


Το αεροπλάνο βρισκόταν πάνω από τον εναέριο χώρο της Αιγύπτου και ετοιμαζόταν για προσγείωση. Ήμουν τόσο απορροφημένος στις σκέψεις μου, στα σχέδια που μελετούσα, που δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο κοντά βρισκόμασταν στο τέλος του ταξιδιού. Θυμάμαι πως είχα χάσει την αίσθηση του χώρου και του χρόνου και αυτό που με επανέφερε στην πραγματικότητα ήταν μια λαμπρή δεσμίδα φωτός που τύφλωσε τα μάτια μου. Ενστικτωδώς κοίταξα έξω από το παράθυρο. Το αεροπλάνο είχε πάρει πλάγια κλίση χαμηλώνοντας ύψος σιγά-σιγά γύρω από τον αεροδιάδρομο θυμίζοντας πτωματοφάγο κόνδορα που στροβιλίζεται πάνω από την ετοιμοθάνατη λεία του μέχρι να πάρει τη σωστή θέση για να εφορμήσει στο έδαφος. Read the rest of this entry

Αζαζούκ.


Μέρος Πρώτο

Αυτό δεν είναι παραμύθι, ακόμη κι αν γνωρίζω πως έτσι θα φανεί σε όλους όσοι διαβάσετε αυτό το γράμμα. Κάποτε είχα δει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με το ίδιο θέμα και μου είχε φανεί τόσο αστεία και παιδαριώδες. Ποιος άραγε θα μπορούσε να τρομάξει με αυτό το σκηνικό; Δεν θα σας το αποκαλύψω ακόμη γιατί είμαι σίγουρος πως δεν θα με πάρετε στα σοβαρά. Το μόνο όμως που μπορώ να σας πω είναι πως σκότωσα τα περισσότερα από αυτά ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: