Category Archives: Νεκροταφεία

Νεκροταφεία: Βρέθηκε Νεκροταφείο Με 17 Βαμπίρ.


Skelettfund in Polen

Το νεκροταφείο εντοπίστηκε στην Πολωνία κατά τη διάρκεια εργασιών για την κατασκευή ενός δρόμου. Οι εργάτες ανακάλυψαν αρχικά τέσσερις σκελετούς βαμπίρ ενώ όταν κλήθηκαν στην περιοχή οι αρχαιολόγοι ήρθαν στο φως οι σκελετοί άλλων δεκατριών.

Οι εργάτες ανακάλυψαν ανθρώπινους σκελετούς θαμμένους με τα κρανία κομμένα και τοποθετημένα ανάμεσα στα γόνατα ή τα χέρια. Με τον τρόπο αυτό στο μεσαίωνα θάβονταν όσοι θεωρούνταν βαμπιρ. Ήταν ένα μέτρο των ζωντανών για να αποτρέψουν τη νεκρανάσταση των βρικολάκων.

Η μακάβρια ανακάλυψη έγινε πριν λίγες εβδομάδες. Από τότε οι αρχαιολόγοι που έχουν προσδιορίσει τους τάφους μεταξύ του 15ου και του 16ου αιώνα προσπαθούν να βγάλουν κάποιο συμπέρασμα.

Στην περιοχή βρέθηκε και μια αγχόνη που παραπέμπει ακόμη και σε εκτελέσεις ατόμων, ωστόσο στα ίδια τα πτώματα δεν βρέθηκε σχεδόν κανένα στοιχείο. Ούτε υπολείμματα ρούχων, ούτε καν κουμπιά ή κάποιο άλλο αντικείμενο που να βοηθάει στις έρευνες.

Οι μύθοι για τους βρικόλακες πάντως ήταν στην κορύφωσή τους τον 15ο και τον 16ο αιώνα. Ήταν μια περίοδος που πολλοί άνθρωποι κατηγορήθηκαν και ίσως οι 17 νεκροί της Πολωνίας ήταν θύματα αυτού του παροξυσμού.

Νεκροταφεία: Η Κατάρα Της «Μαύρης Ελπίδας».


Το σπίτι των ονείρων του νόμιζε ότι είχε βρει ένα ζευγάρι από το Χιούστον του Τέξας, όμως βρέθηκε αντιμέτωπο με τα φαντάσματα νεκρών σκλάβων.

Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο Σαμ και η Τζούντιθ Χάνι μετακόμισαν στο Νιούπορτ, λίγο έξω από το Χιούστον του Τέξας.

«Όταν αγοράσαμε το σπίτι σκοπεύαμε να περάσουμε μεγάλο μέρος της ζωής μας εκεί», είχε δηλώσει ο Σαμ. Όλα ξεκίνησαν, όταν εμφανίστηκε στο κατώφλι τους ένας μυστηριώδης ηλικιωμένος άνδρας, που μετέφερε ένα δυσοίωνο μήνυμα.

«Αυτός ο ηλικιωμένος άνδρας μου είπε ότι πρόσεξε πως ετοιμαζόμασταν να φτιάξουμε πισίνα στο πίσω μέρος της αυλής και ότι θα πρέπει να γνωρίζουμε κάτι. Τον ακλούθησα και μου έδειξε ένα σημείο στην αυλή, όπου κατά τα λεγόμενά του κρύβονταν τάφοι», θυμάται ο Σαμ.

Έτσι ξεκίνησε η αποκάλυψη του σκοτεινού μυστικού που έκρυβε το σπίτι. Ο Σαμ αποφάσισε να ελέγξει τους ισχυρισμούς του ηλικιωμένου και άρχισε να σκάβει την αυλή.

Γρήγορα, χτύπησε πάνω σε μια σκληρή επιφάνεια. Άρχισε να σκάβει με τα χέρια και βρήκε μια ξύλινη κάσα. Την άνοιξε και είδε έναν ανθρώπινο σκελετό.  Με τη βοήθεια του τοπικού σερίφη διεξήχθη κανονική εκταφή. Βρέθηκαν τα λείψανα 25 ατόμων.

Η οικογένεια αποφάσισε πως πρέπει να αποκαταστήσει τη μνήμη των νεκρών. Μετά από έρευνα στα αρχεία της πόλης, ο Σαμ βρήκε ότι στο συγκεκριμένο μέρος υπήρχε ένα παλιό νεκροταφείο για Αφροαμερικανούς, με το όνομα «Μαύρη Ελπίδα». Οι άνθρωποι που είχαν ταφεί εκεί ήταν πρώην σκλάβοι, που υπηρετούσαν τους πλούσιους Αμερικανούς της περιοχής. Η τελευταία ταφή είχε γίνει το 1939, ενώ συνολικά 60 άνθρωποι ήταν θαμμένοι εκεί.

Η οικογένεια Χάνι δεν ήταν η μόνη που είχε βιώσει περίεργα φαινόμενα. Δεκάδες άλλοι γείτονες είχαν αναφέρει περίεργες λάμψεις, συσκευές και βρύσες να ανοίγουν και να κλείνουν μόνες τους. Επίσης είχαν ακούσει απόκοσμους ήχους και είχαν γίνει μάρτυρες στην εμφάνιση φαντασμάτων.

Ο Σαμ και η Τζούντιθ έψαξαν αργότερα για τον μαύρο ηλικιωμένο, που τους είχε μεταφέρει την προειδοποίηση. Δεν βρήκαν κανένα ίχνος του, ούτε κανείς γνώριζε για την ύπαρξή του. Κατέληξαν ότι ήταν και αυτός ένα πνεύμα, κάποιου από τους σκλάβους που ήταν θαμμένοι στην πίσω αυλή τους. Σύντομα πούλησαν το σπίτι και έφυγαν από την περιοχή.

Νεκροταφεία: Η Καμπάνα Χτύπησε 3 Φορές.


Ήταν Ανάσταση και ήμασταν στο εξοχικό της πεθεράς του αδερφού μου. Γύρω στις 4 το πρωί καθόμασταν εγώ, ο αδερφός μου και η γυναίκα του στην αυλή καθώς δεν μας κολλούσε ύπνος. Κάποια στιγμή λέγαμε για ιστορίες που έχουν ακούσει για την περιοχή. Ξέχασα να πω πως το σπίτι βρίσκεται σε ένα βουνό (όνομα περιοχής δεν θυμάμαι) μαζί με άλλα 6 σπίτια. Σε κάποια φάση είπαμε να πάρουμε τους φακούς και να πάμε μια βόλτα να ξεμουδιάσουμε. Χωρίς να το καταλάβουμε είχαμε απομακρυνθεί αρκετά από το σπίτι. Η γυναίκα του αδερφού μου είπε κάτι που εκείνη την στιγμή δεν ήθελα να ακούσω, πλησιάζαμε στο νεκροταφείο. Υπήρχε μόνο μια λάμπα που φώτιζε τον δρόμο. Από ένα σημείο και μετά ήταν εντελώς σκοτάδι. Ήθελα να κάνω τον έξυπνο και πρότεινα να συνεχίσουμε με τους φακούς. Τους ανάψαμε και προχωρήσαμε. Σε κάποια φάση είχε μια στροφή και γύρω μας πυκνοί θάμνοι. Με το που στρίψαμε το αίμα μου πάγωσε. Στα 200 μέτρα ήταν το νεκροταφείο. Δεν ξέρω γιατί φοβήθηκα τόσο (στην αρχή). Μάλλον αυτή η ησυχία και η θέα με τα καντηλάκια να τρεμοπαίζουν. Αυτό όμως δεν ήταν τίποτα. Ο αδερφός μου με κορόιδευε που τρόμαξα. Α ξέχασα να πω πως ο αδερφός μου είχε τότε μια σκυλίτσα την Ντέζη. Αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω. Ξαφνικά η Ντέζη άρχισε να κοιτάει προς την μεριά του νεκροταφείου και να γρυλίζει. Το αίμα μας πάγωσε. Η καμπάνα της εκκλησίας χτύπησε 3 φορές. Φωτίσαμε με τους φακούς το καμπαναριό όμως δεν είδαμε κάτι. Το βάλαμε στα πόδια και φτάσαμε στο σπίτι. Την άλλη μέρα το απόγευμα πήγαμε πάλι εκεί. Όμως αυτό που είδαμε μας έκανε να τρομάξουμε πιο πολύ. Το καμπαναριό είχε καταστραφεί τρεις εβδομάδες πριν, από έναν σεισμό που είχε γίνει. Από τότε, όταν ακούω καμπάνα μου έρχεται στο μυαλό εκείνη η νύχτα.

Νεκτροταφεία: Στο Νεκροταφείο.


Μια μέρα πήγα με μια φίλη μου την Μαρία στο νεκροταφείο του χωριού. Η φίλη μου μου είπε πως η μαμά της είπε ότι αυτό το μέρος δεν είναι καλό για να έρθουμε. Εγώ την ρώτησα γιατί και μου είπε ότι είναι καταραμένο. Εγώ δεν την πίστεψα και μπήκαμε. Έτσι όπως μπαίναμε πήγαμε πάνω από έναν τάφο και είδαμε σαν να ανοίγει και πήγαμε πιο κοντά και ήταν λες και μου άρπαξε το χέρι, και εμείς τρομάξαμε και  φύγαμε. Από τότε ΠΟΤΕ δεν ξαναπήγα εκεί..

Ευχαριστώ το παιδί με email: preety55@******.com για την ιστορία, περιμένω και από άλλους.

Νεκτροταφεία: Η Γριά.


Ένας φίλος μου είπε ότι στο καινούργιο νεκροταφείο που έχει ανοίξει εδώ και ένα χρόνο (το οποίο δυστυχώς γέμισε) πήγαν βόλτα ο θείος του, η γυναίκα του και τα δύο παιδάκια τους. Εκεί κοντά και καθώς πέρασαν από κει είδαν και οι τέσσερις μία γριά να κατευθύνεται προς το μέρος τους χωρίς πόδια. Ο θείος του φίλου μου πήρε επί τόπου στροφή και σταμάτησε λίγο πιο πέρα που είχε φως. Πήρε αμέσως τηλέφωνο τον φίλο μου να πάει αμέσως εκεί και η εικόνα που αντίκρισαν ήταν τρομακτική. Ο θείος του δεν μπορούσε να οδηγήσει γιατί είχε κοκαλώσει, και η γυναίκα του και τα παιδιά έκλαιγαν ασταμάτητα…

Νεκροταφία: Με Κασετόφωνο Στο Νεκροταφείο.


Δεν είναι ιστορία ακριβώς αλλά ένα είδος πειράματος που έκανα μαζί με δύο φίλους μου πριν από 10 περίπου χρόνια. Μας λέγανε ότι στα νεκροταφεία υπάρχουν ήχοι που εμείς δεν μπορούμε να τους αντιληφθούμε και πως αν θέλουμε να τους ακούσουμε πρέπει να πάμε ένα βράδυ με ένα κασετόφωνο και στην είσοδο του μικροφώνου να συνδέσουμε ένα διπολικό κλειστό μικρόφωνο (αν το λέω καλά, δηλαδή με ενωμένο το L και το R μεταξύ τους για να μην λαμβάνει κανέναν ήχο). Το κάναμε και το αποτέλεσμα ήταν τρομακτικό, ακούγαμε διάφορους ήχους που με το αυτί μας δεν ακούγαμε, περπατήματα, φωνές και το ποιο τρελό κάποιος σαν να φωνάζει τον Κώστα (τον ένα από τους δύο φίλους μου). Δυστηχώς ο Κώστας μετά από μια εβδομάδα πέθανε σε ατύχημα έξω από το νεκροταφείο. Ο άλλος φίλος μου που τόλμησε μετά από καιρό να επαναλάβει το ίδιο πράγμα λέει πως ακούει τον Κώστα να κλαίει. Εγώ πάντως έχω χεστεί πάνω μου και ούτε απέξω δεν περνάω.

Νεκροταφεία: Περπατώντας με τον νεκρό.


Στον Αγ. Κωνσταντίνο Ηρακλείου κάποιος έπρεπε να διασχίσει το νεκροταφείο τη νύχτα αλλά φοβόταν μόνος του. Έτσι ζήτησε από ένα περαστικό να τον συνοδεύσει. Ο δεύτερος αφού άκουσε τις δικαιολογίες του πρώτου περί φοβίας δέχτηκε. Στη μέση του νεκροταφείου είπε στον πρώτο. "Και εγώ όταν ζούσα φοβόμουν τρομερά εδώ μέσα αλλά τώρα συνήθισα…". Ο φοβητσιάρης συμπολίτης μας πρέπει να έσπασε το ρεκόρ των 200 μέτρων μετ’ εμποδίων!

Ευχαριστούμε τον Νίκο Φαρσάρη που μας έστειλε την ιστορία.

Νεκροταφεία: Το νέο μέλος.


Σε μια παρέα νεαρών μπήκε πρόσφατα ένα καινούριο μέλος. Θέλοντας οι "παλιοί" να τον πειράξουν, του ζήτησαν να εκπληρώσει κάτι έτσι ώστε να γίνει κι εκείνος άξιο μέλος της παρέας. Εκείνος συμφώνησε. Του είπαν λοιπόν να περάσει μια ώρα στο νεκροταφείο του χωριού αφού το ρολόι περάσει μεσάνυχτα. Για αυτό το νεκροταφείο λέγονταν διάφορες ιστορίες για αναστάσεις νεκρών, βρικόλακες και διάφορα άλλα τρομακτικά πράγματα. Το νέο μέλος της παρέας τα ήξερε όλα αυτά, αλλά για να μη ρεζιλευτεί μπροστά στα αλλά παιδιά, συμφώνησε να περάσει μια ώρα στο νεκροταφείο.

Την ίδια νύχτα λοιπόν, μετά τα μεσάνυχτα, τον πήγαν όλοι οι φίλοι στο νεκροταφείο και αφού τον άφησαν ανάμεσα στους τάφους έφυγαν. Το παιδί μην έχοντας να κάνει τίποτα καλύτερο, κάθισε φοβισμένο σε έναν τάφο. Οι υπόλοιποι της παρέας ήταν κρυμμένοι πίσω από μια μάντρα και παρακολουθούσαν το φίλο τους. Σκέφτηκαν λοιπόν για να γελάσουν να κάνουν διάφορους θορύβους για να τον τρομάξουν. Ο νεαρός ακούγοντας τους θορύβους τρόμαξε σκεφτόμενος τις ιστορίες που είχε ακούσει για το νεκροταφείο. Έντρομος λοιπόν έκανε να σηκωθεί από τον τάφο για να φύγει. Η μπλούζα του όμως είχε πιαστεί σε ένα καρφί. Ο νεαρός πίστεψε ότι τον τραβούσαν οι νεκροί. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς.

Ευχαριστούμε τον Ηλία Μιχαήλ που έστειλε την ιστορία.

Νεκροταφεία: Μαχαίρι στον τάφο.


Δυο φίλοι προκαλούν ένα τρίτο φίλο τους να πάει μόνος του σε νεκροταφείο. Αυτός δέχεται αλλά για να ξέρουν ότι πήγε έπρεπε να καρφώσει ένα μαχαίρι σε έναν τάφο. Τη άλλη μέρα τον βρήκαν νεκρό δίπλα από τον τάφο. Είχε κατά λάθος καρφώσει με το μαχαίρι του και την καπαρντίνα και πέθανε από τον φόβο. Όπως γύρισε να φύγει το ρούχο του τον τραβούσε πίσω.

Ευχαριστούμε το Θοδωρή που έστειλε την ιστορία.

Νεκροταφεία: Δίπλα στον νεκρό.


Ένας διαρρήκτης που βρίσκονταν στη φυλακή βρήκε έναν έξυπνο τρόπο να δραπετεύσει. Είχε προσέξει ότι τα πτώματα των νεκρών βρίσκονταν σε μια αίθουσα με ανοιχτή τη κάσα μέχρι που θα την έπαιρναν στο νεκροταφείο για θάψιμο. Έτσι, συνεννοήθηκε με τον υπεύθυνο των πτωμάτων, ώστε να τον αφήσει να μπει μέσα στη κάσσα κι αυτός. Όταν θα γινόταν η ταφή όμως, μετά από δυο ώρες θα πήγαινε να τον ξεθάψει και για αντάλλαγμα θα του πρόσφερε ένα ποσοστό από κάποια κλοπιμαία. Η ημέρα της απόδρασης έφτασε, και ο κατάδικος μπήκε το βράδυ στην αίθουσα και στριμώχτηκε δίπλα στο πτώμα. Μαζί του είχε πάρει ένα μικρό φακό και κολατσιό. Μετά από ώρες ήρθε η ώρα της ταφής. Πήραν τη κάσσα και την έβαλαν σε ένα φορτηγό. Λίγη ώρα μετά έφτασαν και σύντομα άκουσε τα λόγια του παπά μέχρι που το χώμα άρχισε να σκεπάζει τη κάσσα και επικράτησε ησυχία. Άνοιξε το φακό και άρχισε να τρώει το φαγητό, περιμένοντας τον άλλο για να τον ξεθάψει. Από περιέργεια έστρεψε το φακό για να δει ποιος ήταν ο νεκρός που μοίραζε τη κάσσα. Φαντάζεστε πόσο σοκαρίστηκε όταν είδε το πρόσωπο του νεκροφύλακα που υποτίθεται αυτός θα τον έβγαζε από το χώμα.

Αρέσει σε %d bloggers: