Category Archives: Στοιχειωμένα Σπίτια

Στοιχειωμένα Σπίτια: Οι φωνές στις σκάλες.


Μία ιστορία θα σας διηγηθώ που έγιναν σε συγγενικά μου άτομα σε ένα χωριό της Κρήτης και που μέχρι και σήμερα γίνεται θέμα συζήτησης με την πρώτη ευκαιρία μεταξύ αυτών που το έζησαν.

Πριν 18 χρόνια περίπου πέθανε ο πρώτος μου θείος. Η κηδεία έγινε στο πατρικό του στο χωριό και το ίδιο βράδυ έμειναν για να κοιμηθούν μαζί με την μάνα του (γιαγιά μου) συγγενείς για να μην την αφήσουν μονή.

Το σπίτι είναι διώροφο και σε περιοχή με απόλυτη σιγαλιά τη νύχτα. Στο ισόγειο είναι η κουζίνα και σαλόνι και στον όροφο τα υπνοδωμάτια στα οποία βγαίνεις μέσω εσωτερικής σκάλας.

Τη νύχτα αυτή λοιπόν και ενώ ήταν όλοι ξαπλωμένοι, άρχισαν να ακούγονται φωνές στο ισόγειο ακριβώς στην σκάλα. Δυο άτομα να μιλάνε μεταξύ τους δυνατά ΑΛΛΑ χωρίς να καταλαβαίνεις τι λένε.

Ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά ήταν ο ένας εκ των αδελφών του θανούντα. Ήταν ο μόνος που ήταν ξύπνιος εκείνη τη στιγμή. Χωρίς να το σκεφτεί άρχισε να κατεβαίνει σιγά σιγά τα σκαλιά.

Οι φωνές τώρα είχαν γίνει πιο έντονες στο σημείο κάτω της σκάλας. Σαστισμένος έμεινε εκεί δυο λεπτά. Οι φωνές όλο και γίνονταν εντονότερες, αλλά δεν έβλεπε κανέναν. Έντρομος ανεβαίνει πάνω. Εν τω μεταξύ είχαν ξυπνήσει και οι υπόλοιποι. Άκουγαν και αυτοί το ίδιο. Δεν πίστευαν στην κυριολεξία στ’ αυτιά τους.

Το φαινόμενο κράτησε για κάμποση ώρα. Δυο συγγενείς έφυγαν από το φόβο τους από το σπίτι και ακόμα και σήμερα δεν έχουν πατήσει τα πόδια τους παρά τα πολλά χρόνια που έχουν περάσει και οι άλλοι δεν κοιμήθηκαν όλο το βράδυ.

Την επόμενη έφεραν ιερέα και διάβασε ακριβώς στο σημείο εκείνο με την ελπίδα να μην ξανανιώσει ούτε σ’ αυτούς ούτε σε κανέναν άλλο αυτό το φαινόμενο.

Ιστορία από: Γεώργιος ο Κρης.

Στοιχειωμένα Σπίτια: Η Έπαυλη Ραγκάβη.


Η Ελένη είναι ένα κορίτσι 14 ετών η οποία ζει στο Σιδηρόκαστρο, ένα απομονωμένο χωριό στην ορεινή Μεσσηνία και φοβάται τις γάτες. Η Ελένη ζει με το πατέρα της το Σάκη ο οποίος δουλεύει ως αγρότης. Η μητέρα απεβίωσε 4 χρόνια μετά τη γέννησή της. Το χωριό αυτό είναι γνωστό για τα υπέροχα γλυπτά του. Σε κάθε σκάλα υπάρχει κι ένα αγαλματάκι που βρίσκετε εκεί είτε ως διακοσμητικό είτε για να χαρακτηρίσει την οικογένεια του σπιτιού. Η Έλενα έχει μία μονάχα φίλη, τη Σαββίνα, επίσης 14 ετών.

Τα δύο αυτά κορίτσια ονειρεύονται να φύγουν στο εξωτερικό και να σπουδάσουν γλυπτική. Δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο κρίνοντας από το ενδιαφέρων όλου του χωριού στη γλυπτική. Ένα Σαββατιάτικο απόγευμα όπου η Ελένη και η Σαββίνα είχαν βγει περνούσαν από τη παλιά έπαυλη του χωρίου. Στη έπαυλη αυτή ζούσε η οικογένεια Ραγκάβη η οποία και ίδρυσε το Σιδηρόκαστρο.

Η έπαυλη ήταν εγκαταλελειμμένη εδώ και δεκαετίες. «Είσαι;» ρώτησε η Σαββίνα την Ελένη. «Τι;» απόρησε η Ελένη. «Να μπούμε φυσικά, δεν νομίζω να φοβάσαι». «Ξανά πες το, αν τολμάς». Τελικά οι δύο φίλες μπήκαν στην έπαυλη.

«Πωωωω είναι πολύ σκοτεινά, δεν βλέπω τη μύτη μου» είπε η Σαββίνα. Έψαξαν λίγο το χώρο και αργότερα ανέβηκαν στον πάνω όροφο. Υπήρχε μία μεγάλη βιβλιοθήκη εκεί. Είδαν τα βιβλία και σκέφτηκαν να ανοίξουν κάνα δυο.

Δυστυχώς τα βιβλία ήταν παλιά και είχαν καιρό να ανοιχτούν και έτσι οι σελίδες έλιωναν στα χέρια των δυο κοριτσιών. Τότε ακούστηκε ένα παιδικό ουρλιαχτό. «Γιατί το έκανες αυτό, με τρόμαξες» είπε η Σαββίνα. «Δεν ήμουν εγώ» απάντησε η Έλενα διστακτικά. Ξαφνικά είδαν έναν πίνακα της οικογένειας. «Μπρρρ, τι είναι αυτό;», είπαν ταυτόχρονα τα δύο κορίτσια. Το παιδί δεν είχε μάτια και ο λαιμός του ήταν κόκκινος. φοβισμένες προχώρησαν με τα μάτια και τα αυτιά τους δεκατέσσερα.

Στο τρίτο όροφο υπήρχε άλλος ένας πίνακας της οικογένειας χωρίς το παιδί. Αυτός ο πίνακας φαινόταν πιο καινούργιος από τον προηγούμενο. Σκέφτηκαν λοιπόν πως το παιδί πρέπει να είχε πεθάνει μετά από κάποια χρόνια. «Ωχ, Ελένη έλα ‘δω». «Τι θες πάλι». «Κοίτα λίγο καλύτερα το πίνακα». «Τι έχει, απλά λείπ… Θεέ μου». Η Μητέρα δεν είχε μάτια και ο λαιμός της ήταν κόκκινος. «Τι συμβαίνει με αυτή την οικογένεια πια, ρε παιδί μου» αναφώνησε η Ελένη. «Έλα ένας όροφος έμεινε ακόμα» την καθησύχασε η Σαββίνα.

Στον τέταρτο και τελευταίο όροφο δεν υπήρχε πίνακας, μονάχα ένα σύνθημα στη θέση που ήταν οι προηγούμενοι δύο πίνακες το οποίο έλεγε «Η οικογένεια πέθανε». Φοβισμένα τα δυο κορίτσια, έσπευσαν να βγουν από την έπαυλη όμως η τσιρίδα ακούστηκε πάλι πιο δυνατά από πριν. «Ααα, τρέχα να σωθείς Έλενα».

Τότε είδαν τους δύο πίνακες να βρίσκονται καρφωμένοι πάνω στη πόρτα έτσι ώστε να μην ανοίγει. Τα κορίτσια δεν μπορούσαν να βρουν κάποιο σπασμένο παράθυρο για να φύγουν. Το ουρλιαχτό ακούστηκε πάλι πιο δυνατά από τις προηγούμενες δύο φορές. Εκείνη τη στιγμή είδαν την μητέρα και το παιδί στις σκάλες. Δεν είχαν μάτια και από το λαιμό τους έτρεχε ασταμάτητα αίμα. «Αααααααααα» ούρλιαξαν και οι δύο. Τα φαντάσματα πλησίαζαν όλο και περισσότερο.

Πανικοβλημένες και οι δυο τους άρπαξαν από ένα ξύλο και το έριξαν στα φαντάσματα. Όμως κατάληξαν να τα εξαγριώσουν. Τα φαντάσματα άρχισαν να ουρλιάζουν, τα στόματά τους ήταν σκοτεινά και ανοιχτά κατάπλατα. Το παιδί κοίταξε τη μητέρα του και άρχισε να έρχεται προς το μέρος μας. Μας κοίταξε ουρλιάζοντας και απομακρύνθηκε τρέχοντας πίσω στη μητέρα του. Έκανε σαν να κλαίει και η μητέρα εξαγριώθηκε. Άρχισε να τρέχει καταπάνω μας ουρλιάζοντας με μια απόκοσμη φωνή. Τρέχοντας τα δύο κορίτσια όρμησαν πάνω στη πόρτα με δύναμη για να τη σπάσουν. Τίποτα όμως.

Ξαναπροσπάθησαν, πάλι τίποτα. Μόλις γύρισαν είδαν τη μητέρα του παιδιού από πίσω τους. Έτρεξαν με όλη τους τη δύναμη πάνω στη πόρτα. Κατάφεραν να τη σπάσουν και βγήκαν τελικά έξω είδαν τα δύο φαντάσματα να τις περιμένουν στη πόρτα. Τελικά όμως εξαφανίστηκαν στον άνεμο.

Τα δύο κορίτσια επέστρεψαν κατατρομαγμένα σπίτια τους. Δεν είχαν ξανανιώσει τέτοιο φόβο μέσα τους. Από τότε δεν ξαναπέρασαν από την έπαυλη και το κράτησαν μυστικό για όλη τους τη ζωή.


Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Στοιχειωμένο Σπίτι.


Μια μέρα εγώ και οι φίλοι μου αποφασίσαμε να συναντηθούμε στο πάρκο του χωριού μας. Καθώς μιλούσαμε μας ήρθε μια ιδέα. Μιας και ήταν βράδυ όλοι θέλαμε να πάμε σε ένα μικρό παλιό στοιχειωμένο σπίτι. Όταν φτάσαμε στο σπίτι ακούσαμε κάποιες περίεργες φωνές. Όταν μπήκαμε μέσα οι φωνές άρχισαν να δυναμώνουν. Ξαφνικά οι φωνές σταμάτησαν. Ένα κλάμα μωρού ακούστηκε από το υπόγειο. Τρομάξαμε πάρα πολύ αλλά η αγωνία μας δεν μας άφηνε να φύγουμε. Στη συνέχεια κατεβήκαμε κάτω στο υπόγειο. Καθώς κατεβαίναμε τις σκάλες μια σκιά εμφανίστηκε μπροστά μας και μας είπε «φύγετε από εδώ».

Με το που πήγαμε να φύγουμε η πόρτα κλείδωσε. Μια φωνή μας είπε το κλειδί είναι στο υπόγειο. Κατευθείαν τρέξαμε στο υπόγειο. Τότε μπροστά μας είδαμε μια κούνια που είχε ένα αποκεφαλισμένο μωρό. Μέσα στο στόμα του ήταν το κλειδί. Το πήραμε γρήγορα, πήγαμε στην έξοδο και  βγήκαμε γρήγορα έξω. Τότε καταλάβαμε ότι δύο από τους φίλους μας δεν ήταν μαζί μας. Πήγαμε στο πάρκο του χωριού (ήταν νύχτα) και είδαμε τα δύο παιδιά κρεμασμένα σε ένα δέντρο. Πάνω στην κοιλιά τους, γραμμένο με αίμα έγραφε: «Οι επόμενοι θα είστε εσείς». Τότε πήγαμε τρέχοντας στο σπίτι μου. Ρωτήσαμε την γιαγιά μου για αυτό το σπίτι. Μας είπε πως αυτό το σπίτι είχε καταστραφεί πριν από 200 χρόνια!

Ακόμα προσπαθούμε να ξεχάσουμε αυτή την ανατριχιαστική εμπειρία.

========================

Ευχαριστούμε τους Master Nick και Master Jim για την ιστορία τους.

========================

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Παλιό – Παλιό Νοσοκομείο Της Αλεξανδρούπολης.


Το παλιό νοσοκομείο στην πόλη μου έχει κλείσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Μια μέρα αποφασίσαμε να το εξερευνήσουμε. Εγώ εντωμεταξύ, ανέλαβα να πάρω σταυρούς και κομποσκοίνια σε περίπτωση που έρθουμε σε επαφή με κάτι παραφυσικό! Αποφασίσαμε να μπούμε στο νοσοκομείο την νύχτα!

Το πρώτο πράγμα που ένιωσα ήταν μία απαίσια μυρωδιά. Προχωρήσαμε μέσα σε ένα δωμάτιο και ακούσαμε ένα ψίθυρο, και παγώσαμε όταν τον ακούσαμε να λέει τα ονόματα μας! Αρχίσαμε να τρέχουμε όλοι προς την έξοδο αλλά, ήταν ΚΛΕΙΔΑΜΠΑΡΩΜΕΝΗ! Τότε ξανακούσαμε την ίδια φωνή μόνο που δεν ψιθύριζε αλλά ούρλιαζε κι έλεγε «Γιάννη, Ιορδάνη και Χρήστο θα πεθάνετε’». Ο Χρήστος (που ήταν κι ο μικρότερος) άρχισε να κλέει. Και με αυτό που αντικρίσαμε αρχίσαμε να κλαίμε κι εμείς…

Μια γυναίκα με χιλιοσκισμένο ρούχο (απ’ αυτά που φοράνε στα νοσοκομεία) και κατάμαυρα μαλλιά κατευθυνόταν προς το μέρος μας. Το πρόσωπο της ήταν κάτασπρο σαν αυτό ενός πτώματος. Τότε θυμήθηκα τους σταυρούς και τα κομποσκοίνια που είχα πάρει μαζί μου. Κατευθείαν τράβηξα έναν σταυρό και τον πέταξα στην γυναίκα-φάντασμα. Αυτή άρχισε να ουρλιάζει και η πόρτα από πίσω μας ξεφράκαρε. Ο Γιάννης έσπρωξε την πόρτα και με ένα σάλτο βρεθήκαμε έξω απ’ το νοσοκομείο. Την επομένη όταν περάσαμε απ’ έξω στο παράθυρο κρέμονταν ο σταυρός μου. Και το χειρότερο είναι πως κρέμονταν από μια τούφα κατάμαυρα μαλλιά…

Ακολουθεί ένα power point που έκανα για τις ανάγκες της ιστορίας:

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Παλιό Σπίτι Στην Σαμοθράκη.


Είναι ένα σπίτι στην Σαμοθράκη, για το οποίο έχουν ακουστεί αρκετές φήμες!!

Λοιπόν, κατά την δεκαετία του 1925, ζούσε σε εκείνο το σπίτι μια 4μέλη οικογένεια! Λένε πως ο πατέρας είχε βιάσει τις 2 κόρες του που είχε! Η μητέρα έκανε απόπειρα να τον δολοφονήσει όταν το έμαθε, όμως δεν τα κατάφερε και αυτή πέθανε από τα χέρια του άντρα της!

Ο πατέρας, δεν είχε πει σε κανέναν πως ήταν ναρκομανής! Ένα διάστημα, μετά την δολοφονία της γυναίκας του, ξεκίνησε να παίρνει μεγαλύτερες δόσεις μέχρι που τρελάθηκε τελείως, με αποτέλεσμα να δολοφονήσει τις 2 κόρες του και μετά να αυτοκτονήσει!!

Λένε πως αν πας σε αυτό το σπίτι, θα ακούσεις 2 κοριτσίστικες φωνές να φωνάζουν και έναν άντρα με 1 μαχαίρι στο αριστερό του χέρι και μια σύριγγα στο δεξί του χέρι να τριγυρνάει μέσα στο σπίτι! Όσοι έχουν επιχειρήσει να μείνουν εκεί, έφυγαν τρέχοντας από το σπίτι την επόμενη μέρα και οι περισσότεροι νύχτα!

===========================

Από την φίλη Τσαμπίκα

===========================

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Σπίτι Των Πνευμάτων.


Ήμουνα εγώ μαζί με μια φίλη μου στην Αθήνα. Μια μέρα πηγαίναμε βόλτα και περάσαμε μπροστά από μια μονοκατοικία, που ήταν αρκετά παράξενη και είχε αρκετή ομίχλη γύρω της. Η φίλη μου ήθελε να μπούμε μέσα. Εγώ δέχτηκα. Φτάσαμε στην κεντρική πόρτα και αυτή άνοιξε από μόνη της. Εμείς μπήκαμε και είδαμε πως το σπίτι είχε αρκετό φως μέσα, σαν να ήταν μέρα και το φώτιζε! Η διάφορα όμως είναι πως ήταν νύχτα!

Απότομα ακούστηκε μέσα από κάποιο δωμάτιο ένα κοριτσάκι που ζητούσε βοήθεια! Εμείς πήγαμε τρέχοντας στο δωμάτιο για να δούμε αν όντως υπήρχε το κοριτσάκι και να βρίσκαμε έναν τρόπο για να το βοηθήσουμε.

Μόλις μπήκαμε η πόρτα από πίσω μας έκλεισε! Δεν υπήρχε κανένα κοριτσάκι! Μέσα στο δωμάτιο ακούγονταν βήματα. Πήγαμε να βγούμε από το δωμάτιο, αλλά η πόρτα δεν άνοιγε! Ξαφνικά ακούστηκε η φωνή μιας γυναίκας και ενός άνδρα που μαλώνανε σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα! Από το πουθενά εμφανίστηκε μια γυναικεία μορφή να μας πλησιάζει! Το σώμα της κοπέλας ήταν μέσα στα αίματα, ενώ το κεφάλι της ήταν κομμένο και το κρατούσε στην αγκαλιά της!

Μας πλησίαζε με αργό βήμα. Όταν πλέον είχε έρθει αρκετά κοντά μας, εξαφανίστηκε και η πόρτα άνοιξε! Βγήκαμε και συνεχίσαμε να περπατάμε προς τα μέσα. Βρήκαμε μια ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στο υπόγειο! Τις κατεβήκαμε και βρεθήκαμε στο υπόγειο. Ακούγονταν από πιο μέσα κλάματα και φωνές παιδιών αλλά και μεγάλων ανθρώπων! Εμείς πήγαμε πιο μέσα για να δούμε τι γίνεται.

Όταν φτάσαμε στο σημείο που ακούγονταν οι φωνές, εμφανίστηκαν διάφορες μαύρες και άσπρες σκιές να κόβουν βόλτες από τοίχο σε τοίχο και φωνάζανε! Εμείς αρχίσαμε να τσιρίζουμε και να τρέχουμε για να βγούμε από το σπίτι! Όταν φτάσαμε στην κεντρική πόρτα είδαμε διάφορες λευκές φιγούρες να αιωρούνται στο ταβάνι!

Βγήκαμε όπως κι όπως από το σπίτι και δεν είπαμε σε κανέναν αυτό που έγινε! Μόνο μια φορά το είπα σε κάτι άλλες φίλες μου και μου είπαν ότι κατά την κατοχή έμενε μια μεγάλη οικογένεια εκεί. Μια μέρα όμως μπήκαν μέσα οι Γερμανοί και τους σκότωσαν όλους!

===========================

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

===========================

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Παλιό Μικρό Σπιτάκι.


Ήμασταν στο Πανεπιστήμιο και κάναμε μάθημα. Όταν σχολάσαμε εγώ, η Νίκη, ο Κώστας, η Άντρε, η Ρόζι, η Άνι, ο Νικήτας και ο Γιάννης κανονίσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί μπροστά από ένα παλιό σπιτάκι στις 9:00 το βράδυ. Είχαμε ακούσει ότι σε αυτό το σπιτάκι είχε μπει μέσα ένα κορίτσι που λεγόταν Σαμπρίνα και δεν ξαναβγήκε ποτέ!! Κάνεις δεν ξέρει τι απέγινε! Για αυτό και θέλαμε να εξερευνήσουμε το σπιτάκι, για να ανακαλύψουμε τι απέγινε η Σαμπρίνα.

Ανοίξαμε τους φακούς μας και μπήκαμε μέσα! Όλοι φορούσαμε ένα κομποσχοίνι στο χέρι και ένα σταυρό στον λαιμό μας! Πιστεύαμε ότι κάτι μεταφυσικό γινόταν εκεί μέσα! Η Άντρε και η Νίκη μετά από λίγα δευτερόλεπτα μας είπαν πως είδαν αίμα στο πάτωμα και οδηγούσε μέσα σε ένα δωμάτιο! Η Άνι επεξεργάστηκε το αίμα και μας είπε ότι ήταν φρέσκο! Αυτό μας έκανε να ανατριχιάσουμε αλλά και να απορήσουμε ταυτόχρονα, γιατί η Σαμπρίνα είχε μπει πριν 2 χρόνια εδώ! Το αίμα, πως γίνεται να είναι φρέσκο;;

Ο Γιάννης και ο Κώστας μπήκαν πρώτοι στο δωμάτιο. Λίγο πριν μπούμε κι εμείς, η Ρόζι μας είπε ότι δεν ήθελε να μπει μέσα γιατί φοβόταν. Ο Νικήτας και η Νίκη έκατσαν μαζί της. Μέσα στο δωμάτιο η Άντρε είδε μια παλιά σκονισμένη ξύλινη ντουλάπα. Την άνοιξε και βρήκε μέσα ένα παλιό album! Μας φώναξε για να το δούμε. Η Άντρε το άνοιξε και ήταν κενό!! Μόνο στο τέλος είχε την φωτογραφία μιας γυναίκας που κρατούσε ένα τσεκούρι! Μας έκανε εντύπωση το γιατί να υπάρχει μόνο αυτή η συγκεκριμένη φωτογραφία αυτής της γυναίκας μέσα στο album!

Ξαφνικά ακούσαμε μια τσιρίδα από έξω! Ήταν της Ρόζι!! Βγήκαμε και είδαμε τον Νικήτα με την Νίκη να είναι κάτασπροι από τον φόβο τους! Η Ρόζι έλειπε!! Τους Ρωτήσαμε που πήγε η Ρόζι και μας είπαν πως εμφανίστηκε μια γυναίκα με μαύρα ρούχα, αίματα παντού και να κρατάει ένα τσεκούρι στο αριστερό χέρι με ξεραμένο αίμα επάνω του να αρπάζει την Ρόζι και να εξαφανίζεται μέσα σε δευτερόλεπτα!! Καταλάβαμε πως αυτή ήταν η γυναίκα που είχαμε δει στην φωτογραφία του album! Αρχίσαμε να ψάχνουμε για ίχνη της γυναίκας και να βρούμε που πήγε την Ρόζι! Είδαμε μερικές κηλίδες αίματος στο πάτωμα! Οι κηλίδες οδηγούσαν προς την κουζίνα! Μπήκαμε μέσα. Πάνω στο ταβάνι κρεμόντουσαν άνθρωποι από τα χέρια και τα κεφάλια τους ήταν πάνω σε ένα πολύ μεγάλο έπιπλο! Όλοι αρχίσαμε να τσιρίζουμε από τον τρόμο!

Ξαφνικά εμφανίστηκε από το πουθενά μια ψηλή κοπέλα με καστανόξανθα μαλλιά, γαλάζια μάτια και με ένα λευκό φόρεμα να τρέχει πάρα πολύ γρήγορα μέσα στο δωμάτιο και να φωνάζει «Πρέπει να φύγετε από εδώ!!». Μετά από λίγο εξαφανίστηκε ξαφνικά και απότομα! Ξαφνικά αρχίσαμε να ακούμε μία γυναικεία φωνή να φωνάζει τα ονόματα μας και η πόρτα έκλεισε! Από το ταβάνι άρχισε να στάζει αίμα μέχρι που το δωμάτιο άρχισε να πλημμυρίζει σιγά σιγά! Ο Κώστας μαζί με τον Νικήτα κατάφεραν να σπάσουν την πόρτα και βγήκαμε! Όταν βγήκαμε είδαμε στον απέναντι τοίχο γραμμένο με αίμα «Όποιος μπαίνει εδώ ΔΕΝ ΞΑΝΑΒΓΑΙΝΕΙ». Βγήκαμε τρεχάτοι από το σπίτι και δεν το ξαναπλησιάσαμε ποτέ!

Μετά από 1 μήνα μια παρέα 4 ατόμων, 2 κορίτσια και 2 αγόρια, μπήκαν σε εκείνο το μικρό σπιτάκι και δεν ξαναγύρισαν πότε! Κάνεις δεν ξέρει τι απέγιναν… Μπορεί να βρήκαν το ίδιο τέλος όπως της Σαμπρίνας!!

 

==========================================

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

==========================================

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το Στοιχειωμένο Σπίτι.


Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι 100% αληθινή! Ήμασταν διακοπές στην Αθήνα εγώ, η Νίκη, η Άντρε, η Νάσια, η Κρίστα, η Δέσποινα και η Ελίνα. Η ζωή μας ήταν φυσιολογική. Μια μέρα που είχαμε βγει και οι 7 βόλτα, ακούσαμε από έναν νέο άντρα να μιλάει στο τηλέφωνο και να λέει για ένα στοιχειωμένο σπίτι, το οποίο ήταν λίγα μέτρα πιο μακριά από το ξενοδοχείο που μέναμε. Εμείς συμφωνήσαμε την επόμενη μέρα να το εξερευνήσουμε.

Όταν ήρθε η επόμενη μέρα, περιμέναμε πότε θα νυχτώσει. Αφού νύχτωσε, πήραμε τα κατάλληλα χρήσιμα αντικείμενα που πιστεύαμε πως θα μας χρειαζόντουσαν (Π.χ φακός, κομποσχοίνια κ.λ.π) και φύγαμε για εκείνο το στοιχειωμένο σπίτι. Όταν φτάσαμε, ανοίξαμε την πόρτα και μπήκαμε μέσα. Στην αρχή μας χτύπησε ένα πολύ κρύο ρεύμα, αλλά είδαμε από δίπλα ένα σπασμένο παράθυρο και πιστεύαμε οτι ερχόταν από εκεί! Για αυτό το θέμα δεν δώσαμε σημασία. Συνεχίσαμε να περπατάμε προς τα μέσα. Η πόρτα από πίσω μας έκλεισε απότομα! Τότε βγάλαμε του φακούς και τους ανοίξαμε. Είδαμε πως το σπίτι ήταν γεμάτο με έπιπλα, τα οποία είχαν πάνω τους από ένα βάζο με ανθισμένα λουλούδια! Μας έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση αυτό, μιας και δεν έμενε κάνεις μέσα στο σπίτι!

Τότε εμφανίζεται μια κοπέλα με μαύρα ρούχα να πηγαίνει προς τα λουλούδια! Άρχισε να μιλάει σε αυτά σε μια γλώσσα που δεν ξέραμε! Εμείς ήμασταν έτοιμες να πάμε να την ρωτήσουμε αν έμενε εδώ. Όμως με το που φτάνουμε ακριβώς από πίσω της, δεν γύρισε ολόκληρη προς τα εμάς, αλλά μόνο το κεφάλι της! Εμείς φυσικά χεστήκαμε από τον φόβο μας! Είδαμε πως η κοπέλα είχε κόκκινα μάτια και αυτό μας έκανε να τρομάξουμε ακόμα περισσότερο!! Η Κρίστα άρχιζε να τσιρίζει και το φάντασμα πέρασε από μέσα της! Μόλις το φάντασμα βγήκε, η Κρίστα άρχισε να μας παραπονιέται οτι την πονούσε η κοιλιά της και είχε φριχτό πονοκέφαλο. Μετά από λίγο, ακούσαμε από ένα δωμάτιο το κλάμα ενός μωρού! Τρέμαμε από τον φόβο μας! Τελικά καταφέραμε να μπούμε μέσα! Όταν μπήκαμε αντικρίσαμε ένα ψεύτικο μωρό που έκλαιγε! Εγώ την γύρισα από πίσω για να δω αν είχε μπαταρίες, όμως η κούκλα δεν είχε και συνέχισε να κλαίει! Αυτό μας έκανε περισσότερη εντύπωση! Τότε όλες μας βάλαμε από ένα κομποσχοίνι στο χέρι μας!

Σε εκείνο το δωμάτιο υπήρχε ένας καθρέπτης και από μπροστά του είχε 3 αναμμένα κεριά! Τότε εμφανίζεται μια μαύρη σκιά, πηγαίνει στον καθρέπτη από μπροστά και άρχισε να λέει το Bloody Mary 5 συνεχόμενες φορές! Αρχίσαμε να τρέχουμε για να βγούμε από εκείνο το δωμάτιο, αλλά η πόρτα έκλεισε από μόνη της! Γυρίσαμε να δούμε αν η σκιά ήταν ακόμα εκεί! Η σκιά είχε εξαφανιστεί, όμως υπήρχε μια κοπέλα μέσα στον καθρέπτη! Η Ελίνα μας είπε πως αυτή είναι η Bloody Mary και για να την ξεφορτωθούμε έπρεπε να σπάσουμε τον καθρέπτη! Βρήκα ένα σφυρί στο πάτωμα, το πήρα και τον έσπασα! Η πόρτα άνοιξε από μόνη της και βγήκαμε! Το παράθυρο από το οποίο θα βγαίναμε ήταν κλειστό! Η Άντρε μας έδειξε ότι το παράθυρο από σαλόνι ήταν σπασμένο! Πήγαμε εκεί!

Όταν φτάσαμε, ακούσαμε βήματα από δεξιά και από αριστερά! Εμφανίστηκαν άνθρωποι με σκισμένα ρούχα και πληγές σε όλο τους το σώμα να μας λένε <<μείνετε μαζί μας!>> Βγήκαμε γρήγορα από το παράθυρο και πήγαμε στο ξενοδοχείο! Όλες μείναμε στο δωμάτιο της Νάσιας! Την επόμενη μέρα το πρωί τα μαζέψαμε όλα και γυρίσαμε Θεσσαλονίκη!

==========================================

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

==========================================

Στοιχειωμένα Σπίτια: Paranormal Activity… Στο Σπίτι Μου.


Γεια σας παιδιά, με λένε Νίκο και τον τελευταίο καιρό στην ζωή μου συμβαίνουν πολλά περίεργα πράγματα τα οποία δεν μπορώ να εξηγήσω και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας για να μου πείτε την γνώμη σας. Τα πράγματα που θα διηγηθώ παρακάτω τα έχω πραγματικά ζήσει και δεν τα έχω βγάλει από το μυαλό μου για τον οποιοδήποτε λόγο.

Όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου τρεις μήνες. Είχαμε ακόμη σχολείο και έκανα ακόμη παρέα με κάποια παιδιά που δεν κάνω παρέα τώρα πια.

Εκείνη τη νύχτα είχαμε όλοι πέσει για ύπνο (εγώ, η αδελφή μου και οι γονείς μου) όμως εγώ όπως πάντα έκανα περισσότερη ώρα να κοιμηθώ από τους άλλους. Είχα λοιπόν ξαπλώσει στο κρεβάτι μου και προσπαθούσα να κοιμηθώ. Μετά από λίγη ώρα με πήρε ο ύπνος. Ξύπνησα από έναν πολύ δυνατό μεταλλικό ήχο που μου φάνηκε πως ήρθε από το διπλανό δωμάτιο, την κουζίνα. Ξύπνησα πολύ απότομα οπότε με είχε πιάσει ταχυπαλμία, έτρεμα και ανέπνεα πολύ γρήγορα. Είχα τρομάξει και κουκουλωμένος με τα σκεπάσματα μου προσπαθούσα να ηρεμήσω.

Λοιπόν εδώ πρέπει να πω πως το πάτωμα του σπιτιού μου είναι ξύλινο και για αυτόν τον λόγο μπορείς να ακούσεις με ευκολία κάποιον να περπατάει ακόμη κι αν είναι στην άλλη μεριά του σπιτιού.

Μόλις λοιπόν κατάφερα να ηρεμήσω και άρχισε πάλι να με παίρνει ο ύπνος άκουσα ακριβώς δίπλα από το κρεβάτι μου στο ξύλινο πάτωμα ένα σούρσιμο σαν κάποιος να έσερνε να πόδια του. Μόλις το άκουσα αυτό ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΘΗΚΑ! Άρχισα να ιδρώνω και να αναπνέω πάλι πολύ γρήγορα. Για τα επόμενα 10 περίπου λεπτά δεν κουνήθηκα καθόλου από τον τρόμο μου ώσπου απελπιστικά και αποφάσισα  να γυρίσω να κοιτάξω και ότι και να είναι να το αντιμετωπίσω. Έτσι ξαφνικά πετάχτηκα και κοίταξα προς το μέρος από όπου ακούστηκε ο θόρυβος… Τίποτα δεν υπήρχε εκεί.

Την επόμενη μέρα έτυχε να αναφέρω τον δυνατό ήχο που είχα ακούσει το βράδυ στην μητέρα μου και μου είπε πως και εκείνη το είχε ακούσει και δεν μπορούσε να καταλάβει τι τον προκάλεσε μιας και όταν σηκώθηκε το πρωί τίποτα δεν είχε κουνηθεί από την θέση του.

Τις επόμενες δύο μέρες τίποτα παράξενο δεν είχε συμβεί και είχα ηρεμήσει. Όμως το τρίτο βράδυ κάτι συνέβη πάλι.

Είχα ξυπνήσει πρώτος από όλους κατά τις 5 η ώρα και δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ οπότε είχα κάτσει καθιστός πάνω στο κρεβάτι μου και κοίταζα το ελάχιστα φωτισμένο εκείνη την ώρα δωμάτιο μου. Και έτσι όπως κοίταζα άκουσα τον ίδιο ακριβώς θόρυβο να έρχεται από το σημείο που κοίταζα και το οποίο φυσικά ήταν κενό. Τρόμαξα πάλι και αμέσως πήρα το κινητό μου και άρχισα να ακούω μουσική μέχρι να ξυπνήσουν και οι υπόλοιποι.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, την επόμενη μέρα ενώ έτρωγα πρωινό μόνος μου στην κουζίνα του σπιτιού μου, κάποια πλαστικά λουλούδια που ήταν ακουμπισμένα στο τραπέζι ακριβώς μπροστά μου εκσφενδονιστήκαν και βρέθηκαν στο πάτωμα χωρίς να υπάρχει κάποιο ανοιχτό παράθυρο τριγύρω ή κάτι τέτοιο.

Τα μόνα άτομα που αποφάσισα να το πω ήταν οι 2 ξαδέρφες μου που μου είπαν πως ίσως με βοηθήσει να ακούω μουσική όταν κοιμάμαι. Έτσι κι έκανα. Οπότε μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχα κανένα πρόβλημα. Όμως αποφάσισα να σταματήσω να κοιμάμαι με ακουστικά γιατί δεν έκανα τόσο καλό ύπνο οπότε σταμάτησα. Και δεν είχα κανένα πρόβλημα μέχρι προχθές…

Άκουγα μουσική ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου ώσπου ένοιωσα την εξωτερική μεριά του κρεβατιού μου να βαθουλώνετε σαν κάποιος να έκατσε δίπλα μου στο κρεβάτι. Νόμιζα πως ήταν η αδελφή μου οπότε το αγνόησα και δεν άνοιξα τα μάτια μου για νομίζει πως κοιμάμαι και να με αφήσει ήσυχο. Μετά από λίγο το βάρος έφυγε αλλά μετά από λίγο επέστρεψε κι έτσι εγώ άνοιξα τα μάτια μου περιμένοντας να δω την αδελφή μου όμως προς έκπληξη μου δεν είδα κανέναν να κάθετε στο κρεβάτι μου.

Λοιπόν τι νομίζετε; Δεν μπορεί κατά την γνώμη μου όλα αυτά να ήταν συμπτώσεις και επίσης δεν βρήκα κάποια λογική εξήγηση για κανένα από αυτά όσο και να σκέφτηκα δεν υπήρχε καμία λύση σε αυτά τα μυστήρια. Παρακαλώ πείτε μου την γνώμη σας.

Στοιχειωμένα Σπίτια: Το φάντασμα Του Γέρου.


Κατάγομαι από μία από τις πιο πλούσιες οικογένειες της Θεσσαλονίκης,  ο πατέρας μου είναι στρατιωτικός και πήρε μετάθεση για Αθήνα. Αγοράσαμε  ένα σπίτι και τις πρώτες τρείς εβδομάδες τα πράγματα ήταν φυσιολογικά

Την τέταρτη εβδομάδα όλοι οι γείτονες άρχισαν να μας λένε να φύγουμε από το σπίτι γιατί ήταν στοιχειωμένο και ότι κανείς δεν είχε ζήσει σε αυτό το σπίτι για ένα μήνα, εμείς δεν τους πιστεύαμε γιατί κανένας από την οικογένεια μου δεν τα πιστεύει αυτά.

Μόλις νύχτωσε οι γονείς μου βγήκαν έξω για να φάνε (Είχαν επέτειο γάμου) και έκατσα εγώ μόνος στο σπίτι. Μόλις έφτασαν μεσάνυχτα ένιωσα ένα κρύο να με περιτριγυρίζει και νόμιζα ότι κάποιος με παρακολουθεί (Χέστηκα πάνω μου). Βγήκα στο μπαλκόνι να δω αν είναι κανείς έξω κανένας. Πήρα τηλέφωνο την θεία μου και ήρθε. Η θεία μου δεν θα μου χαλούσε ποτέ χατίρι. Περνούσαμε πολύ καλά και εγώ δεν φοβόμουν, βλέπαμε ταινία, και σε κάποια φάση δίψασα (η κουζίνα είναι στον επάνω όροφο). Ανέβηκα τα σκαλιά πήρα νερό και κατέβηκα πάλι κάτω, και τι να δω η θεία μου μέσα στα αίματα αποκεφαλισμένη. Πήρα τηλέφωνο τους γονείς μου να έρθουν, όμως είδα ότι  αργούσαν, βγήκα στο μπαλκόνι και είδα ότι το αμάξι ήταν κάτω αλλά όχι μέσα στο γκαράζ. Περίεργο, κατέβηκα στο γκαράζ και είδα τους γονείς μου….. νεκρούς.

Είχα πανικοβληθεί τόσο πολύ ήμουν στο σπίτι με τρία πτώματα και ακούγοντας μια φωνή «είσαι ο επόμενος», πήρα τηλέφωνο την αστυνομία και το ΕΚΑΒ. Μετά από δύο μέρες έγινε η κηδεία και των τριών.

Εκείνο το βράδυ δεν φοβόμουν τίποτα, ήμουν χάλια ψυχολογικά, γύρισα στο σπίτι και έκατσα εκεί το βράδυ. Δεν είχα ύπνο και άρχισα να ψάχνω διάφορα συρτάρια που δεν είχα ανοίξει καθόλου όσο έμενα σε αυτό το σπίτι, έτσι και αλλιώς θα έφευγα την άλλη μέρα για ένα άλλο σπίτι. Βρήκα ένα ημερολόγιο από το 1858 που έγραφε «Άννα αφού πέθανες εσύ μέσα σε αυτό το σπίτι δεν θα ζήσει κανένας, δεν θα το επιτρέψω, όποιος το διαβάσει θα πεθάνει». Εκείνη την ώρα είδα έναν γέρο γύρω στα 80 να μου λέει «έλα μαζί μου και άσε κάτω το ημερολόγιο μου». Ξύπνησα στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.

Μετά από ένα μήνα το παιδί αυτό πέθανε από μια άγνωστη αιτία μέσα στο νοσοκομείο……. Κάτω στο πάτωμα βρήκαν ένα ημερολόγιο που ξεκινούσε κάπως έτσι  «Άννα αφού πέθανες εσύ………»

==============================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

==============================

Αρέσει σε %d bloggers: