Category Archives: Όνειρα

Όνειρα: Το Μαγαζάκι Στην Elm Street.


Ο Bill άναψε άλλο ένα τσιγάρο (ήταν το όγδοο από το πρωί), ε και τι έγινε…. σκέφτηκε. Καθόταν στο γνωστό γωνιακό μαγαζάκι της Ελμ Στριτ, τα τελευταία πέντε χρόνια, στο ίδιο τραπέζι κοντά στις τουαλέτες (εδώ ήταν πιο ήσυχα). Ήπιε μια γουλιά από τον δυνατό, σκέτο καφέ του. Ήταν ο μόνος τρόπος να τον  κρατήσει ξύπνιο.

Εχθές πάλι είδε το ίδιο όνειρο που βλέπει πέντε χρόνια τώρα. Ξεκίνησε αμέσως μετά το ατύχημα που τον κατέστησε κουτσό από το δεξί πόδι. Όπως είπαν, απλά έπεσε με φόρα σε ένα δέντρο χωρίς κανένα ίχνος φρεναρίσματος. Δεν θυμόταν τίποτα,  αλλά αυτά συμβαίνουν μετά από ένα τέτοιο ατύχημα, έτσι δεν είναι; το μόνο που τον στεναχώρησε πιο πολύ και από το σακατεμένο  του πόδι ήταν ότι καταστράφηκε το αμάξι του. Ένα Ford Crestline Victoria, δώρο του πεθερού του για τον γάμο του με την αγαπημένη του κόρη. Σκούρο πράσινο με λευκή οροφή και σκούρα καφέ δερμάτινα καθίσματα. Το άξιζε αυτό το αυτοκίνητο έτσι όπως ήρθαν τελικά τα πράγματα.

Καλύτερα να σταματήσει να σκέφτεται το παρελθόν. Ήρθε η ώρα να φύγει. Πλήρωσε την σερβιτόρα και προχώρησε προς την έξοδο κουτσαίνοντας.  Είχε συνηθίσει τα περίεργα βλέμματα και είχαν πάψει να τον απασχολούν. «Να μας ξανάρθεις Bill» του είπε η μικροκαμωμένη ξανθιά σερβιτόρα. «Αύριο Κυριακή, με την οικογένεια στην καθιερωμένη μας βόλτα», είπε και βγήκε στον τσουχτερό αέρα του Ιανουαρίου.

Κατεβαίνοντας την Έλμ Στριτ σκέφτηκε ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να περάσει και από την εφημερίδα. Είχε να φανεί μια εβδομάδα. Δούλευε στην New York Press τέσσερα χρόνια σαν φωτογράφος χωρίς να έχει πάρει ούτε μια μέρα άδεια… και τι έγινε αν λείψει άλλη μια;

Καθώς τα σκεφτόταν αυτά έφτασε στο σπίτι. Την ώρα που άνοιγε την πόρτα άκουσε πάλι τις φωνές και τους τσακωμούς των παιδιών του. Δύσκολο να συνυπάρξουν στο ίδιο σπίτι ένα κορίτσι και ένα αγόρι με τις εφηβικές ορμόνες να έχουν χτυπήσει κόκκινο. Έτρεξαν βολίδα δίπλα μου, χωρίς καν να με κοιτάξουν. Για αυτά είμαι μόνο δολάρια, σκέφτηκε.

Πηγαίνοντας προς την κουζίνα άκουσα την φωνή της «γλυκιάς μου γυναικούλα» να μαλώνει τα παιδιά. Έχουν περάσει εφτά μέρες από την στιγμή  που μου ζήτησε διαζύγιο και ακόμα δεν της έχω απαντήσει τίποτα. Εδώ και έναν χρόνο έχω μάθει για την παράνομη σχέση της με έναν πωλητή ηλεκτρικών συσκευών,  αλλά και τότε δεν της είπα τίποτα…..ούτε και τώρα έχω σκοπό να το κάνω.

Γύρισε και τον κοίταξε ανέκφραστη και απλά συνέχισε να μαλώνει τα παιδιά. Ανέβηκε στην κρεβατοκάμαρα και απλά το μόνο που σκεφτόταν ήταν να μπορούσε να σβήσει από τον χάρτη της ζωής του, την οικογένεια του και μετά να κοιμηθεί…… απλά να κοιμηθεί χωρίς όνειρα, χωρίς εφιάλτες.

Όταν ξύπνησε ήταν ξημέρωμα. Μα πόσες ώρες είχε κοιμηθεί; Κοίταξε δίπλα του και κατάλαβε ότι εκείνη δεν είχε κοιμηθεί καν στο κρεβάτι τους. Τους βρήκε όλους στην κουζίνα και για άλλη μια φορά τον έκαναν να νιώσει αόρατος. Ήταν πρωί Κυριακής και όπως κάθε Κυριακή θα πήγαιναν στο μαγαζάκι της Έλμ Στριτ για αναψυκτικά, σαν μια αγαπημένη οικογένεια.

Μόλις έφτασαν η γλυκιά σερβιτόρα τον χαιρέτισε εγκάρδια…. η υπόλοιπη οικογένεια, χωρίς να πει ένα καλημέρα, απλά την προσπέρασε και κάθισε σε ένα τραπεζάκι κοντά στην τζαμαρία. Ποτέ δεν του άρεσε αυτή η θέση….. πολύ φως. Ένιωθε ότι οι πεζοί που πέρναγαν βιαστικοί μπροστά από το μαγαζάκι, τον κοίταζαν και …… ήξεραν.

«Τα συνηθισμένα»; με ρώτησε η σερβιτόρα, «ναι ευχαριστώ» της απάντησα. Πήγα και κάθισα δίπλα στον γιο μου. «Δείχνεις κουρασμένος», μου είπε η γυναίκα μου. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον  για εμένα. «Δεν είναι τίποτα, επιτέλους κατάφερα και κοιμήθηκα», της απάντησα.

Εκείνη την ώρα έφτασε η σερβιτόρα. Έναν καφέ, σκέτο για εμένα, δύο γρανίτες φράουλα,  για τα παιδιά και μιλκ σέικ σοκολάτα για την γυναίκα μου. Μόλις έφυγε η κοπέλα εκείνη με κοίταξε,  «συνεχίζει ο ίδιος εφιάλτης;». «Τα τελευταία πέντε χρόνια», της απάντησα. «Θέλεις να τον μοιραστείς μαζί μου;», μου είπε. Την κοίταξα και σκέφτηκα ότι ίσως θα έπρεπε επιτέλους, να μοιραστώ τον εφιάλτη που με βασανίζει πέντε χρόνια τώρα.

Βρίσκομαι πίσω, στην ημέρα του ατυχήματος, μπαίνω στο αμάξι και ξαφνικά βλέπω τα παιδιά και εσένα να βγαίνετε από το σπίτι τρέχοντας και να μου ζητάτε να σας πάω στο εμπορικό, στο κέντρο. Στον δρόμο τα παιδιά φωνάζουν, εσύ όπως πάντα προσπαθείς να τα ηρεμήσεις, ο μικρός αρχίζει να κλωτσάει το κάθισμα μου, γυρίζω για να του πω να σταματήσει και ξαφνικά σε ακούω να ουρλιάζεις, γυρίζω και το μόνο που πρόλαβα να δω είναι ο κορμός  του δέντρου, πριν πέσω με ταχύτητα επάνω του.

Για λίγη ώρα, το μόνο που άκουγα ήταν η αναπνοή μου. Όταν σήκωσα το βλέμμα μου να την κοιτάξω, το μόνο που μου είπε ήταν, «μην ανησυχείς, συνήθως συμβαίνει το αντίθετο από αυτό που βλέπουμε», και μετά συνέχισε απλά να κοιτάει έξω από το παράθυρο, σαν να μην έγινε ποτέ η κουβέντα που μόλις κάναμε.

Μόλις τελείωσαν τα παιδιά και η γυναίκα μου τα αναψυκτικά τους,  πλήρωσα και σηκωθήκαμε να φύγουμε. «Τα λέμε αύριο πάλι Bill», είπε η ξανθιά σερβιτόρα, «ναι, αύριο» της είπα. Η κοπέλα πήγε να μαζέψει τα ποτήρια από το τραπέζι του Bill. Το άδειο φλιτζάνι του και τα τρία ανέγγιχτα ποτήρια της οικογένειας του, όπως κάνει κάθε Κυριακή τα τελευταία πέντε χρόνια.

===============================

Ευχαριστούμε την Λεμπέση Ρόη για την ιστορία της

===============================

Όνειρα: Αληθοφανές Όνειρο.


Γεια σας παιδιά!

Έχω διαβάσει πολλές ιστορίες και ήθελα να γράψω και εγώ για ένα όνειρο που είδα και με τρόμαξε πολύ.

Λοιπόν, το όνειρο το είδα περίπου 6 χρόνια πριν και το θυμάμαι ακόμα με κάθε λεπτομέρεια παρόλο που όλα τα όνειρα και τους εφιάλτες τους ξεχνάω κατευθείαν και αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο.

Στο θέμα μας τώρα. Ήμουνα εγώ με τους γονείς μου στο σπίτι της γιαγιάς μου και καθόμασταν στο σαλόνι. Σε κάποια στιγμή αλλάζει σκηνή το όνειρο και δείχνει έναν τύπο με άσπρα σγουρά μαλλιά μέχρι τους ώμους (σαν τον Καρβέλα ένα πράγμα) και λέει σε μια που ήταν δίπλα του: «είσαι έτοιμη;», αυτή του είπε «ναι» και επιστρέφει το όνειρο στο σπίτι της γιαγιάς μου και από τους τοίχους αρχίζει να τρέχει αίμα ποτάμι.

Μετά από λίγο που σταμάτησε το αίμα και ρωτάει η μάνα μου «Λες να έχουμε φαντάσματα;». Επίσης να συμπληρώσω ότι η αδερφή μου δεν ήταν μαζί μας στο σαλόνι.

Αφού το είπε αυτό η μάνα μου η πόρτα που συνδέει το σαλόνι με τα υπόλοιπα δωμάτια άνοιξε μόνη της και βγήκε μια αιωρούμενη κρεμάστρα και κατευθυνόταν προς την εξώπορτα. Λίγο πριν την ανοίξει κατάλαβα από ένστικτο ότι ήταν η αδερφή μου. Αμέσως ξύπνησα πολύ τρομαγμένος αλλά ευτυχώς ήταν πρωί και πήγα να δω παιδικά (ήμουν 10 χρονών τότε). αυτό ήταν το όνειρο ελπίζω να σας άρεσε.

==============

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

==============

Όνειρα: Ο Επισκέπτης.


Ήτανε χειμώνας, τέλη Δεκεμβρίου. Κουρασμένος από μια δύσκολη μέρα στο σχολείο είχε έρθει η ώρα να κοιμηθώ. Είχα τελειώσει το διάβασμα και η ώρα κόντευε 24:00 τα μεσάνυχτα. Και έτσι αποφάσισα να ακούσω λίγη μουσική πριν πάω για ύπνο. Αλλά κάτι φαινόταν περίεργο εκείνη τη νύχτα. Κάτι σαν μια περίεργη αίσθηση . Τέλος πάντων 00:30 είχε πάει η ώρα, έκλεισα το κινητό και ξάπλωσα.

Και τότε είδα ένα από τα πιο φιστικά όνειρα της ζωής μου. Ήμουνα σπίτι, καθόμουν στον υπολογιστή (παρόλο που είναι διπλά στο παράθυρο, μου είναι αδύνατο να θυμηθώ αν ήταν μέρα η νύχτα). Οι γονείς μου είχαν φύγει, είχαν πάει κάπου για μια δουλειά. Και ο αδερφός μου μαζί. Ήμουνα λοιπόν στον υπολογιστή, τρώγοντας κόρον-φλεικς. Ξαφνικά ακούω την πόρτα από το υπνοδωμάτιο να ανοίγει…

Ένας ήχος κλάματος διαπέρασε το σαλόνι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε ποσό τρομακτικό ήταν. Αμέσως λοιπόν παρατάω τα κορνφλεικς και σηκώνομαι. Άρχισα να περπατάω προς το δωμάτιο. Εντωμεταξύ η πόρτα είχε ανοίξει και οποίος ήταν είχε μπει μέσα. Το κλάμα συνεχίζονταν. Σαν κάτι κακό να είχε γίνει.

Πλησίαζα προς το δωμάτιο. Πλέον ένας τοίχος με χώριζε από το να τον δω. Εκείνη την στιγμή -ίσως ενστικτωδώς- θέλησα να φωνάξω, να του πω κατά κάποιο τρόπο ότι κάποιος άλλος ήταν μέσα στο σπίτι, να τον τρομάξω, να τον ρωτήσω τι είχε γίνει, δεν θυμάμαι ακριβώς. Εκείνη την στιγμή λοιπόν προσπαθώ να φωνάξω… τίποτα. Παίρνω μια πιο βαθιά εισπνοή… μα πάλι τίποτα. Δεν μπορούσα να βγάλω ήχο. να φωνάξω. Ήμουν εγκλωβισμένος.

Εκείνη την στιγμή… είδα την σκιά του. Πλησίαζε… Τότε παίρνω την πιο βαθιά εισπνοή που ένιωσα να είχα πάρει ποτέ, απογοητευμένος από πριν, ήξερα ότι έπρεπε να φωνάξω. Λες και η ζωή μου εξαρτιόταν από αυτό. Έβαλα όλη την δύναμη μου, λες και ήμουν σε πεδίο μάχης και φώναζα να επιτεθούν οι στρατιώτες. Από μέσα μου βρήκε κάτι σαν ιαχή πολέμου, και την στιγμή εκείνη διέκρινα λίγο από τον «επισκέπτη». Ένα μαύρο πράγμα …..και τότε πετάχτηκα.

Κατατρομαγμένος και λίγο ιδρωμένος, προσπάθησα να συνέλθω. Ήταν ένα από τα λίγα όνειρα που θυμάμαι ακόμα με παρά πολλές λεπτομέρειες. Αν είχατε πάθει κάτι παρόμοιο στον ύπνο σας ίσως θα ξέρετε τι είναι να μην μπορείς να μιλήσεις. Ίσως έφταιγε το άγχος, δεν ξερώ. Αλλά μετά από αυτό προσπάθησα να χαλαρώσω. Να ηρεμήσω. Γενικά στην ζωή μου. Ότι με απασχολούσε το διευθετούσα αμέσως και ήμουνα πιο άνετος. Από τότε δεν ξαναείδα τέτοιο παρόμοιο όνειρο.

Όνειρα: Η Κλήση Στο Κινητό.


Ήταν αρχές Οκτωβρίου 2007, είχαμε κατέβει με τον κολλητό μου στο χωριό του στη Μεσσηνιακή Μάνη, αφενός για τριήμερο κωλοβάρεμα, αφετέρου για να βοηθήσουμε -και καλά- τον ξαδερφό του στο ρόγγισμα των ελιών. Λεπτομέρειες, απλά και μόνο για να τοποθετήσω το συμβάν.

Γενικά στο χωριό, έπαιζε ξεραΰλα μιας και ήταν φθινόπωρο. Τελευταίο βράδυ που θα μέναμε εκεί και την πέσαμε από νωρίς για να σηκωθούμε νωρίς το πρωί ώστε να γυρίσουμε Αθήνα, εξάλλου δεν είχαμε και τίποτα αξιόλογο να κάνουμε, καθώς η νυχτερινή ζωή δεν είχε σχεδόν καμία επιλογή να μας δώσει.

Κοιμόμασταν στο δωμάτιο της αδερφής του που είχε δύο κρεβάτια για να είμαστε παρέα. Ο κολλητός μου είχε βάλει μουσική στο Mp3 και σε κάτι φορητά ηχεία, έτσι για νανούρισμα, ενώ εγώ είχα πάρει ένα βιβλίο από την βιβλιοθήκη του πατέρα του για να νυστάξω διαβάζοντας.

Συγκεκριμένα, ήμουν ξαπλωμένος στο αριστερό μου πλευρό ενώ διάβαζα, ώσπου κάποια στιγμή αποκοιμήθηκα. Σε κάποια φάση ξύπνησα, ήμουν γυρισμένος στο δεξί πλευρό και το βιβλίο ανοιχτό πάνω μου. Έκλεισα το βιβλίο, το άφησα στο κομοδίνο, έσβησα το φως και συνέχισα τον ύπνο μου.

Το επόμενο πρωί, και ενώ ετοιμαζόμασταν να ξεκινήσουμε, με παίρνει η μάνα μου στο τηλέφωνο. Πέρα από τα »καλημέρα» και λοιπά τυπικά, με ρώτησε: »Τί μου έλεγες χθες το βράδυ που με πήρες τηλέφωνο και με ξύπνησες;». Απόρησα, της είπα ότι δεν την πήρα τηλέφωνο το προηγούμενο βράδυ και εκείνη μου είπε »καλά, τα λέμε όταν έρθεις».

Γύρισα σπίτι το απόγευμα και την ρώτησα τί ήταν αυτά που μου έλεγε. Εκείνη μου είπε ότι την πήρα το βράδυ, κατά την μιάμιση και της είπα πως έχουμε πέσει να κοιμηθούμε, ότι ο φίλος μου είχε βάλει μουσική και εγώ δεν μπορούσα να κοιμηθώ γι’αυτό διάβαζα ένα βιβλίο. Συγκεκριμένα της είπα τον τίτλο του βιβλίου που διάβαζα, πως είχαμε πάει για μπύρα νωρίτερα σε ένα διπλανό χωριό και ότι είχα λίγο υπερένταση. Παρέμεινα απορριμμένος πιστεύοντας πως μου έκανε πλάκα, αλλά και πάλι, πως ήξερε όλες αυτές τις λεπτομέρειες αφού δεν είχαμε να μιλήσουμε από το προηγούμενο πρωί που ήμαστε ακόμη στα χωράφια; Της είπα πως εγώ δεν την πήρα ποτέ τηλέφωνο. Κοίταξα το κινητό μου και δεν υπήρχε καμία εξερχόμενη κλήση προς την μάνα μου το προηγούμενο βράδυ. Κοίταξα το κινητό της μάνας μου και υπήρχε εισερχόμενη κλήση από εμένα στις 01:37 το βράδυ.

Από τότε το όλο σκηνικό παραμένει ανεξήγητο για μένα και σημειωτέων, δεν είχα ποτέ ιστορικό υπνοβασίας πριν ή μετά το συγκεκριμένο γεγονός. Ακόμη, το συγκεκριμένο βράδυ, πριν πέσω για ύπνο, είχα αφήσει το κινητό μου να φορτίζει στην κουζίνα οπού είχε απόσταση από το δωμάτιο που κοιμηθήκαμε…

=================

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για τις πολύ καλές ιστορίες του.

=================

Όνειρα: Το Όνειρο Του Τρόμου.


Γεια και πάλι είμαι η Βάγια και θέλω να σας διηγηθώ ένα όνειρο με τρόμαξε πολύ. Λοιπόν είδα το εξής όνειρο: όταν ήμουν μικρή είχα πάει στο χωριό μου στο οποίο πριν από λίγες μέρες είχε πεθάνει ένας τρελός.

Είχα συναντήσει το φάντασμα του σε ένα στενό δρομάκι όπου ξαφνικά με έπιασε και άρχισε να με σφίγγει. Από το πουθενά εμφανίστηκαν μερικοί συνομήλικοι μου και έδιωξαν το φάντασμα. Με πήγαν σπίτι τους και λίγο αργότερα μου είπαν πως οι γονείς μου πέθαναν. Εγώ έφυγα.

Πήγα σπίτι και αυτό που είδα ήταν καταθλιπτικό. Το φάντασμα τους είχε ξεκοιλιάσει και χάραξε πάνω στο πρόσωπό τους ένα φίδι. Εγώ έφυγα και πήγα στην προγιαγιά μου που ήταν λίγο πιο κάτω.

Η προγιαγιά μου ήταν νεκρή. Το φάντασμα την σκότωσε και αυτή. Όμως με χειρότερο τρόπο. Της είχε βγάλει τα μάτια, χάραξε με το μαχαίρι στο στήθος της μια πεντάλφα και της άνοιξε της και της έβαλε μέσα ένα φίδι  για να τρώει τα σωθικά της.

Μετά από αυτό ξύπνησα τρομαγμένη και ορκίστηκα να κάνω την προσευχή μου και από τότε δεν είδα ποτέ ένα τρομακτικό όνειρο.

=================

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

=================

Όνειρα: Η Γιαγιά.


Όταν ήμουν 12 χρονών, πέθανε η προγιαγιά μου και εγώ τις είχα πολύ μεγάλη αδυναμία. Περίπου 3 μήνες μετά τον θάνατο της είδα το εξής όνειρο:

Ήμουν σε ένα παλιό αρχοντικό σπίτι, μαζί με τον ξάδερφο μου και την θεία μου, ντυμένοι στα μαύρα. Εκεί που καθόταν  η θεία μου δίπλα της, βρισκόταν μια κάσα κατάμαυρη και ήταν κλειστή. Εκείνη την στιγμή μπαίνει στο δωμάτιο που βρισκόμασταν, ο ξάδερφος μου και κάτι μας έλεγε. Ξαφνικά ανοίγει η κάσα και εμφανίζετε μέσα η προγιαγιά μου. Πέφτει η κάσα και προγιαγιά μου εξαφανίζεται.

Το πρωί όπως πήγαινα στο σχολείο με ακολουθούσε μια γιαγιά ντυμένη στα μαύρα και με κοιτούσε συνέχεια. Αυτό συνέβαινε για λίγο καιρό. Μέτα μάθαμε πώς η γιαγιά αυτή πέθανε. Δεν είχε κανέναν συγγενή και ζούσε  σε ένα αρχοντικό πιο κάτω, και το σπίτι εσωτερικά ήταν όπως στο όνειρο μου. Την ώρα που την έθαβαν ήμασταν εγώ, η θεία μου και ο ξάδερφος μου. Εντωμεταξύ η κάσα ήταν μαύρη και δεν είχαν βγάλει το καπάκι. Πριν την βάλουν μέσα στο χώμα άνοιξαν το καπάκι και ένιωθα περίεργα.

Όταν έβαζαν την κάσα μέσα γλίστρησε η κάσα και έπεσε η γιαγιά και βρέθηκε μπροστά  από μας, ήταν τρομακτικό. Το ίδιο βράδυ είδα αυτήν την γιαγιά να μου λέει να προσέχω πιο πολύ όταν βγαίνω έξω.

Όταν είπα στην θεία μου για το όνειρο μου είπε να πάω να αφήσω λουλούδια στο μνήμα αυτής της γιαγιάς και να της ανάψω ένα κεράκι. Αφού γύρισα μου είπε πως κυκλοφορούσε ένας δολοφόνος εδώ κοντά ο οποίος είχε σκοτώσει 5 κορίτσια περίπου.

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

Όνειρα: Τα Δαιμόνια.


Γεια σας! Είμαι και πάλι η Δέσποινα με μια νέα ιστορία να σας πω, την οποία έζησα εχτές! Έβλεπα τηλεόραση το μεσημέρι, και ήμουν στο σπίτι με την γιαγιά μου μόνο. Έτσι όπως έβλεπα είχα κλειστά τα πατζούρια και ξαφνικά αποκοιμήθηκα! Είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο, όμως!

Είδα πως κοιμόμουν (στο όνειρο) και ξύπνησα αναζητώντας την γιαγιά μου (η οποία ήταν στον κάτω όροφο του σπιτιού). Κατέβηκα, λοιπόν, τις σκάλες και όταν βρήκα την γιαγιά μου της λέω:

– Γιαγιά, πεινάω.

Αλλά δεν πήρα απάντηση. Της το ξαναλέω. Και πάλι δεν είχα απάντηση! Τότε όταν ξύπνησα (στην πραγματικότητα), ένιωθα μια πίεση στο θώρακα και με δυσκολία ανέπνεα! Ζαλιζόμουν και μου φαινόταν πως έβλεπα σκιές. Πολλές γύρω μου! Δεν μπορούσα ούτε καν να μιλήσω. Μετά από λίγα δεύτερα μπαίνει η γιαγιά μου στο σαλόνι και ανοίγοντας το πατζούρι, εξαφανίστηκαν όλα!

Άρχισα κι εγώ να κλαίω από τον φόβο μου και της είπα τι συνέβη! Αυτή μου είπε πως αυτό ήταν κάτι σαν αστρική προβολή και έπρεπε να πάω στην εκκλησία. Κι έτσι έγινε. Πήγα με την γιαγιά μου στην εκκλησία και ο Παπάς μας είπε πως ήταν δαιμόνια ή κάτι τέτοιο. Μου είπε πως όταν και αν ξανασυμβεί τέτοιο περιστατικό, θα πρέπει να κάνω (από μέσα μου) την προσευχή μου. Επίσης μας είπε πως δεν πρέπει ποτέ να κοιμάμαι με απόλυτο σκοτάδι στο δωμάτιο. Ένα μικρό φωτάκι αρκεί για να τα κρατήσει μακριά μου.

Όταν γυρίσαμε σπίτι λιβανίσαμε το σπίτι, πάνω – κάτω. Από τότε κοιμάμαι πάντα με φωτάκι νυχτός. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό που μου συνέβη!

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

Όνειρα: Το Φαινόμενο Των Εξετάσεων.


Καλησπέρα σας! Είμαι η Βασιλική. Δεν χορταίνω να γράφω ιστορίες! Τη συγκεκριμένη ιστορία την είχε ζήσει η θεία μου πριν 6 χρόνια. Είναι κατά τη γνώμη μου περισσότερο προφητική παρά τρομακτική. Αλλά πιστεύω πως θα τραβήξει το ενδιαφέρον σας!

Ήταν Σεπτέμβριος του 2006 και η θεία μου ετοιμαζόταν να δώσει εξετάσεις στο μεταπτυχιακό τμήμα της προϊστορικής αρχαιολογίας. Οπότε καταλαβαίνετε ότι είχε πάρα πολύ διάβασμα. Διάβαζε για ώρες ολόκληρες, μέχρι το βράδυ. Πέρασε όμως η ώρα και η θεία μου έπεσε για ύπνο διότι την άλλη μέρα θα έπρεπε να ξυπνήσει νωρίς. Ήταν μεσάνυχτα και είδε ένα περίεργο όνειρο:

Ότι βρισκόταν νύχτα σε ένα δάσος περπατώντας ξυπόλυτη μες το τσουχτερό κρύο και φορώντας ένα κάτασπρο μακρύ νυχτικό. Δεν έβλεπε ούτε άκουγε τίποτα. Το μόνο που άκουγε ήτανε ο αέρας που φυσούσε δυνατά και την χτύπαγε επίμονα στο πρόσωπο.

Ξαφνικά παρουσιάζετε μπροστά της ένας πανύψηλος, καραφλός άντρας φορώντας ένα κατακόκκινο χιτώνα. Η θεία μου πανικοβλήθηκε και άρχισε να τρέχει. Καθώς έτρεχε όμως ακούει τον άντρα να της λέει με μια φωνή: «Προχώρα».  Η θεία μου σταμάτησε να τρέχει και κοίταξε πίσω της: Ο μυστηριώδες άντρας είχε εξαφανιστεί! Παρόλο όμως που τον φοβήθηκε άκουσε τη συμβουλή του και προχωρούσε όλο και πιο μακριά περιμένοντας να συμβεί κάτι.

Ξαφνικά βλέπει μπροστά της ένα ωραίο κτήριο. Απ’ ότι μού ‘χει πει η ίδια έμοιαζε με νεοκλασικό. Μπήκε μέσα στο κτήριο το οποίο δεν είχε καθόλου έπιπλα παρά μόνο ένα τραπέζι που ακριβώς από πάνω του βρισκόταν ένα γυάλινο δοχείο. Μέσα στο δοχείο βρισκόταν ένας μπεζ φάκελος. Στο πίσω μέρος του έγραφε μια λέξη-φράση,  3 συλλαβές): «a- ma -ko». Μάλλον ήταν μυκηναϊκά (γραμμική γραφή Β).

Με το που διάβασε τον φάκελο η θεία μου ξύπνησε. Όχι πανικοβλημένη, αλλά περίεργη. Κατάλαβε βέβαια ότι το όνειρο ήταν σημαδιακό κι ότι θα της φαινόταν  χρήσιμο στο μέλλον. Έτσι λοιπόν κάθισε και σκέφτηκε ότι αν η γραφή είναι μυκηναϊκή τότε η λέξη-φράση έχει σχέση με το «άρμα» (στα μυκηναϊκά το ρ δεν προφέρεται). Έτσι χωρίς να το ξέρει έδωσε έμφαση στο συγκεκριμένο κεφάλαιο.

Έφτασε η ώρα των εξετάσεων. Όλοι περίμεναν με ανυπομονησία τα θέματα. Όταν η καθηγήτρια τα παρέδωσε, δεν θα πιστέψετε αυτό που αντίκρισε η θεία μου: Τα θέματα ήτανε μέσα σε ένα μπεζ φάκελο. Δεν έφτανε αυτό, τα θέματα είχανε επίσης και μια ερώτηση ανάπτυξης. Μπορείτε να μαντέψετε πια ήταν αυτή η ερώτηση;

«Η εποχή των μυκηναϊκών αρμάτων». Καταλαβαίνετε ότι τα συναισθήματα δεν περιγράφονται. Η θεία μου έπαθε το σοκ της ζωής της!! Παρόλα αυτά όμως ήτανε η μόνη που έγραψε άριστα. Και όλα αυτά χάρη σε ένα όνειρο!

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

Όνειρα: Η Μαυροφορεμένη.


Γεια σας, θα σας διηγηθώ έναν θρύλο που ξεκίνησε και έγινε ιδιαίτερα γνωστός στις Σκανδιναβικές χώρες από ένα χωριό της Ρωσίας. Κάποτε μια ιδιαίτερα πιστή στην θρησκεία της γυναίκα είδε ένα πολύ περίεργο όνειρο.

Σύμφωνα με τον θρύλο η γυναίκα είδε μια μορφή ξαφνικά να εισέρχεται στο σπίτι, μια μαυροφορεμένη γυναίκα με ιδιαίτερα άσχημα χαρακτηριστικά και ένα περίεργο πλατύ χαμόγελο. Η μαυροφορεμένη της είπε λοιπόν «ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΜΑΣΑΙ;;;» αλλά δεν πήρε καμία απάντηση αφού ακόμα και στο όνειρο της η γυναίκα την είχε πάρει ο ύπνος. Η περίεργη φωνή μη παίρνοντας απάντηση συνέχισε λέγοντας «ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΟΙΜΗΣΟΥ. ΠΑΩ ΜΕΣΑ ΤΩΡΑ (ΣΤΟ ΥΠΝΟΔΩΜΑΤΙΟ) ΝΑ ΕΥΛΟΓΙΣΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ».

Μόλις ξύπνησε θεώρησε ότι την επισκέφτηκε η Παναγία ή κάποια αγία, μετά όμως θυμήθηκε τη μορφή της και αυτό την παραξένευσε και έλεγε συνεχώς «Πως είναι δυνατόν να είναι τόσο άσχημη; Το σκεφτόταν για πολλές μέρες ώσπου άκουσε μια φωνή να της λέει «ΓΙΑΤΙ ΛΕΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΣΧΗΜΗ; ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΦΤΗΚΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΓΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ;» Αν δεν ήταν τότε η Παναγία ή μια αγία τότε ποιος, ποια ή καλύτερα τι την επισκέφτηκε;

Ευχαριστούμε τον αναγνώστη της σελίδας μας για την ιστορία του.

Όνειρα: Εμμονή Με Τα Μαλλιά.


Γεια σας και πάλι! Είμαι η Βασιλική. Αυτή είναι η 3η φορά που σας διηγούμαι μια ιστορία. Την συγκεκριμένη την είχε ζήσει μια φίλη μου, η Μαρία.

Ήταν χειμώνας, Χριστούγεννα, και εφόσον δεν είχαμε σχολείο η Μαρία μου ζήτησε να κοιμηθώ σπίτι της για μία βδομάδα και εγώ δέχτηκα. Να σημειώσω ότι η Μαρία από μικρή είχε εμμονή με τα μαλλιά της. Τα χτένιζε συνέχεια: Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα και πριν κοιμηθεί επίσης νόμιζε πως ήταν ξεχωριστή και ότι καμία δεν έχει τα δικά της μαλλιά. Εγώ πάντως της έλεγα να μην τα χτενίζει τόσο γιατί το πολύ βούρτσισμα κάνει ψαλίδα αλλά εκείνη τίποτα. Πεισματάρα βλέπετε!

Έφτασε η μέρα που κι εγώ θα πήγαινα στο σπίτι της Μαρίας:

– Γεια σου Μαρία τι κάνεις;

– Καλά. Τώρα λίγο χτένιζα τα μαλλιά μου. Έλα μέσα!

Με το που μπήκα η Μαρία άρχισε να μου λέει για τα μαλλιά της. Λες και δεν υπήρχαν άλλα θέματα να συζητήσουμε:

– Εγώ το Σάββατο θα πάω κομμωτήριο. Έλα κι εσύ να μου πεις την γνώμη σου.

– Εντάξει θα έρθω. Μα πάλι θα πας κομμωτήριο; Πήγες ήδη την περασμένη βδομάδα!

– Ναι το ξέρω αλλά θέλω να τα ισιώσω! Μήπως φοβάσαι ότι από το πολύ φρεσκάρισμα θα μου πέσουν; Χα, χα! Ας γελάσω!

Το ίδιο βράδυ αφού είδαμε μια ταινία πέσαμε να κοιμηθούμε. Η Μαρία είδε ένα όνειρο:

Ήτανε σε ένα άσπρο δωμάτιο και φορούσε ένα κάτασπρο φόρεμα. Στο δωμάτιο δεν υπήρχε τίποτα παρά μόνο μια καρέκλα στην οποία καθότανε και μια πόρτα απέναντί της.

Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα μια γυναίκα καραφλή φορώντας ένα κατακόκκινο φόρεμα και της είπε: «ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΚΙ ΕΓΏ».

Μες την ώρα η Μαρία ξύπνησε βρίσκοντας τα μαλλιά της (όχι όλα) κομμένα. Αμέσως άρχιζε να κλαίει και να ουρλιάζει. Οι γονείς της κι εγώ τρέξαμε στο δωμάτιό της πανικοβλημένοι:

– Μαρία μου είσαι καλά;! Ρώτησε η μητέρα της.

– Τα μαλλιά μου κόπηκαν!!!!! Απάντησε η Μαρία.

– Πώς κόπηκαν, έτσι στα καλά καθούμενα; Ρώτησα εγώ.

Η Μαρία μας εξήγησε το όνειρο που είδε και εμείς δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε.

Πέρασαν τα Χριστούγεννα και άνοιξαν τα σχολεία. Εγώ ανυπομονούσα να δω τη Μαρία. Μόλις ήρθε φορώντας μια ξανθιά περούκα κόντεψα να βάλω τα γέλια όμως προσπαθούσα να μην το δείξω!

Μετά από αυτό το όνειρο η Μαρία ούτε να τα αγγίξει δεν θέλει τα μαλλιά της!

Ευχαριστούμε την αναγνώστρια της σελίδας μας για την ιστορία της.

Αρέσει σε %d bloggers: